Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Widok Aggrega

Graf topologii otwiera się we własnym panelu, opisanym w Graf topologii, a polecenia uruchamiane przez przyciski panelu Commands są opisane w Polecenia.

Widok Aggrega na pasku aktywności — cztery panele w kolejności czytania: Commands, Registries, Catalog i Plugins. Pozostałe trzy wyświetlają to, co zawiera konfiguracja i obszar roboczy, a każdy z nich zaczyna się od operacji działających na tym, co wyświetla, w postaci opisanych wierszy na początku listy; każda inna operacja jest opisanym przyciskiem w panelu Commands, dzięki czemu każdą operację można znaleźć w jednym miejscu. Operacja działająca na konkretnym rejestrze, encji lub wtyczce znajduje się w tym wierszu.

Panel Commands zaczyna się od trzech jednowierszowych pozycji wskazujących, na czym działa edytor — Project folder, następnie Aggrega workspace, następnie Release — z których każda otwiera własny selektor. Środkowy wiersz wyświetla swoją nazwę w skróconej postaci, jako Agg. worksp., aby wartość każdego wiersza miała do dyspozycji więcej szerokości panelu; jego podpowiedź podaje ją w pełnym brzmieniu, jako Aggrega workspace, podobnie jak każdy komunikat, który go dotyczy. Ich wartości stoją w jednej kolumnie, za najszerszą z trzech etykiet; w panelu zbyt wąskim dla tej etykiety jest ona skracana wielokropkiem zamiast rozpychać panel na boki, a podpowiedź wiersza nadal mówi, o który chodzi. Są w tej kolejności, ponieważ każdy znajduje się wewnątrz tego powyżej, a układ to pokazuje, zamiast to wyjaśniać. Środkowy wiersz zachowuje nazwę produktu, skróconą lub nie, ponieważ samo „obszar roboczy” oznacza już zbiór folderów otwartych w oknie. Wiersz Aggrega workspace wskazuje folder, w którym zakotwiczył się serwer języka, i względem niego obliczana jest lista encji Release; najechanie na niego pokazuje pełną ścieżkę, a gdy różni się ona od otwartego folderu, wskazuje także ten folder — dzięki temu można ustalić, dlaczego oferowane Releases są właśnie takie. Gdy w oknie jest otwarty dokładnie jeden folder, podpowiedź wiersza Project folder mówi, że jest on jedyny, zamiast zostawiać otwarcie listy z jedną pozycją, i kończy się tym, co oferuje tam kliknięcie wiersza — otwarcie folderu lub dodanie folderu do okna — a gdy nie wybrano żadnej encji Release i nic jeszcze nie odczytało, co oferuje ten obszar roboczy Aggrega, podpowiedź mówi to, zamiast zgadywać. Gdy dany poziom nic nie zawiera, podpowiedź wskazuje sposób wyjścia z tego stanu, zamiast prosić o wybór: brak wyboru i brak czegokolwiek do wybrania odczytuje się inaczej, ponieważ tylko pierwsze jest decyzją czekającą na użytkownika. Na projekt niezawierający żadnego obszaru roboczego Aggrega odpowiada się, otwierając folder, który go zawiera, lub tworząc nowy; na obszar roboczy Aggrega niezawierający żadnej encji Release — pracując w innym lub tworząc szkic encji Release.

Panel Commands z wierszami Project folder, Agg. worksp. i Release na górze oraz operacjami poniżej jako jednym ciągiem opisanych przycisków.

Wiersze Aggrega workspace i Release mają po prawej stronie +, obok wiersza, a nie na nim: naciśnięcie wiersza pozwala wybrać spośród istniejących, a naciśnięcie + otwiera drogę do utworzenia nowego. + przy wierszu Release otwiera ten sam proces tworzenia szkicu co Draft entity na początku panelu Catalog, z już ustalonym rodzajem: pyta tylko o nazwę, a monit informuje, że nadaje nazwę encji Release. Wiersz Project folder go nie ma — powołanie do życia folderu projektu to sprawa edytora, a nie Aggrega.

Gdy obszar roboczy Aggrega nie jest otwartym folderem — znajduje się nad tym folderem lub w nim — wiersz Aggrega workspace ma dodatkową kontrolkę, która otwiera ten obszar roboczy jako folder projektu. Jest ona oferowana, a nie wykonywana automatycznie, a jej nazwa mówi, ile kosztuje i dokąd prowadzi: otwarcie folderu przeładowuje okno, więc serwer języka i to rozszerzenie uruchamiają się ponownie, a wszystko, co niezapisane w oknie, przepada razem z nimi. Gdy otwarty folder sam jest obszarem roboczym Aggrega, nie ma czego otwierać i kontrolka nie jest rysowana.

Gdy okno otwiera się na folderze, którego obszar roboczy Aggrega leży poza nim — nie jest tym folderem ani nie znajduje się w nim — edytor informuje o tym także w oknie dialogowym, które należy zamknąć przed kontynuowaniem: zaczyna się ono od Aggrega is using a workspace from outside the folder you opened., a pod spodem zawiera wiersz Aggrega workspace: i wiersz Project folder: z pełną ścieżką każdego z nich. Jego przyciski to Open workspace (reloads the window), który otwiera obszar roboczy Aggrega jako folder projektu, tak jak własna kontrolka wiersza; Continue here, który zamyka okno dialogowe i niczego nie zmienia; oraz Don’t show again for this folder. Zamknięcie okna dialogowego w jakikolwiek inny sposób — klawiszem Escape lub jego własną kontrolką zamykania — działa tak samo jak Continue here. Okno dialogowe pojawia się raz dla folderu w każdym oknie i ponownie, jeśli zmieni się obszar roboczy Aggrega, do którego należy ten folder; po Continue here nie pojawia się, dopóki okno nie zostanie przeładowane lub ponownie otwarte, a wtedy wraca. Don’t show again for this folder jest zapamiętywane dla tego okna i przywracane po jego ponownym otwarciu, więc okno dialogowe nie wraca dla tego folderu. Żaden z trzech przycisków nie usuwa samego faktu: dopóki obszar roboczy leży poza folderem, wiersz Aggrega workspace ma znak ostrzeżenia na prawo od swojej wartości, a najechanie na wiersz pokazuje ten sam nagłówek i te same dwie ścieżki, które pokazuje okno dialogowe. Obszar roboczy Aggrega wewnątrz otwartego folderu nie leży poza nim, więc nie wywołuje okna dialogowego, a jego wiersz nie ma ani znaku, ani takiego nagłówka; najechanie na wiersz nadal wskazuje otwarty folder, a kontrolka otwierająca obszar roboczy jako folder projektu jest nadal rysowana.

Okno dialogowe jest rysowane przez system operacyjny, chyba że ustawienie edytora window.dialogStyle ma wartość custom, więc domyślnie jest zgodne z motywem pulpitu, a nie edytora, i żadne rozszerzenie nie może zmienić jego wyglądu; gdy window.dialogStyle ma wartość custom, edytor rysuje je we własnym motywie.

Kliknięcie wiersza Aggrega workspace otwiera wybór niezależnie od tego, co jest dołączone, także gdy jest to jeden obszar roboczy lub żaden: selektor wymienia obszary robocze Aggrega osiągalne z folderu Project folder — idąc od niego w górę i przeglądając wszystko, co zawiera — każdy nazwany własnym katalogiem głównym, a na końcu sposób dotarcia do folderu, którego okno w ogóle nie ma otwartego: Choose another folder Aggrega recognises… lub Choose a folder Aggrega recognises…, gdy selektor nie ma żadnego obszaru roboczego do wymienienia. Ta ostatnia pozycja istnieje, ponieważ zasięg jest ograniczony tym, co zawiera okno: edytor przeszukuje wyłącznie otwarte foldery, więc obszar roboczy znajdujący się gdzie indziej jest osiągalny przez dodanie jego folderu i niczym krótszym. Serwer języka uruchamia się, gdy tylko wędrówka w górę znajdzie punkt startowy, bez czekania na zakończenie tego przeszukiwania, więc okno może się dołączyć i dopiero chwilę później zgłosić, że osiągalny jest drugi obszar roboczy — lista w selektorze nadrabia, gdy przeszukiwanie zwróci wynik. Obszar roboczy Aggrega, w którym to okno pracowało ostatnio, również jest od razu przejmowany ponownie, łącznie z wybranym wewnątrz folderu Project folder, ponieważ edytor pyta o własny znacznik tego obszaru roboczego, zamiast czekać na przeszukiwanie; dopiero gdy znacznik zniknie lub przestanie oznaczać obszar roboczy osiągalny z folderu Project folder, wybór zostaje porzucony, o czym użytkownik jest informowany. Wybranie innej pozycji przenosi tam serwer języka i informuje o tym, niezależnie od tego, czy jest ona osiągana z tego samego folderu co używana, czy z innego, a wybranie pozycji już używanej niczego nie uruchamia ponownie i informuje, gdzie edytor już pracuje: Aggrega: the editor already works in ⟨path⟩., podając pełną ścieżkę katalogu głównego obszaru roboczego. Jeden obszar roboczy Aggrega osiągalny jednocześnie z dwóch otwartych folderów to jedna pozycja i liczy się jako jedna: wykrywanie wspina się w górę, więc katalog główny o poziom wyżej odpowiada za każdy folder poniżej, a pytanie, który z tych folderów zawiera obszar roboczy, byłoby pytaniem z dwiema prawdziwymi odpowiedziami.

Kliknięcie wiersza Project folder otwiera ten sam rodzaj wyboru: foldery otwarte w oknie, każdy opisany własną ścieżką, a na końcu dwa sposoby dotarcia do folderu, którego okno nie ma otwartego. Open folder… prosi o folder za pomocą okna dialogowego folderów edytora, którego przycisk ma etykietę Open, i otwiera wybrany folder w tym oknie w miejsce tego, co jest w nim otwarte, tak jak robi to polecenie Open Folder samego edytora. To przeładowuje okno, o czym opis pozycji informuje z wyprzedzeniem, a jeśli edytor nie może otworzyć folderu, użytkownik zostaje o tym poinformowany. Add folder to this window… pyta w ten sam sposób, z przyciskiem o etykiecie Add, i dodaje wybrany folder do okna, po folderach już otwartych, jako folder, z którego pracuje edytor: został wybrany w tym wierszu, więc wiersz go wskazuje zamiast pytać ponownie, a oferowane obszary robocze Aggrega to te, do których on dociera. W oknie już otwartym na pliku obszaru roboczego folder dołącza do niego na miejscu, a użytkownik zostaje poinformowany, że edytor pracuje teraz z tego folderu. Folder, który okno ma już otwarty, nie jest dodawany ponownie, o czym użytkownik zostaje poinformowany; jeśli edytor odrzuci folder, to również zostaje zgłoszone, a edytor nadal pracuje z dotychczasowego folderu. Zamknięcie któregokolwiek z okien dialogowych bez wyboru niczego nie zmienia.

Dodanie folderu do okna zawierającego jeden folder lub żadnego zmienia okno w obszar roboczy z wieloma katalogami głównymi, co edytor realizuje przez ponowne uruchomienie swoich rozszerzeń — łącznie z tym — lub, w oknie zdalnym, takim jak dev container, przez przeładowanie okna. Jeśli strona powitalna była otwarta podczas ponownego uruchamiania rozszerzeń, zostaje narysowana ponownie w tym samym miejscu, więc okno nadal zawiera jedną stronę, a ona opisuje okno takim, jakie jest teraz. Zarówno Add folder to this window…, jak i ostatnia pozycja selektora obszaru roboczego Aggrega kończą się takim dodaniem, dlatego tam, gdzie wybranie którejkolwiek z nich by do tego doprowadziło, jej opis informuje o tym z wyprzedzeniem. Ten obszar roboczy jest dla edytora nowy i startuje bez tego, co zapamiętało opuszczone okno, z wyjątkiem jednej odpowiedzi, której udzieliło samo dodanie: folder dodany przez Add folder to this window… jest tam Project folder, a obszar roboczy Aggrega wybrany przez ostatnią pozycję selektora obszaru roboczego Aggrega albo przez Use a folder that already has one na stronie powitalnej jest tam obszarem roboczym Aggrega. Wybrana wcześniej encja Release oraz foldery, dla których okno dialogowe miało się więcej nie pokazywać, pozostają przy opuszczonym oknie.

Dokonany wybór jest zapamiętywany dla tego okna i przywracany po jego ponownym otwarciu, a on decyduje o tym, co oferuje wiersz poniżej — oferowane obszary robocze Aggrega to te, do których dociera ten folder. Docieranie to nie to samo co zawieranie: ponieważ wykrywanie idzie w górę, obszar roboczy, do którego dociera folder, jest często folderem nad nim, więc wybranie podkatalogu repozytorium nadal oferuje obszar roboczy samego repozytorium. Przy jednym otwartym folderze nie ma czego wybierać, a wiersz po prostu go wskazuje. Przy kilku folderach i braku wyboru wiersz pokazuje none selected, a oferowane obszary robocze Aggrega to te, do których dociera całe okno. Gdy jest jeden taki obszar albo gdy jeden z nich jest tym, w którym to okno pracowało ostatnio, serwer języka uruchamia się w nim; gdy jest ich kilka i żaden nie jest zapamiętany, serwer nie uruchamia się, dopóki nie zostanie wybrany jeden z nich, a Choose Aggrega workspace… na pasku stanu i powiadomienie proszą o ten wybór. Serwer języka, który sam się zatrzyma lub nie zdoła się uruchomić, pozostawia wiersz Project folder wskazujący folder — obszar roboczy nadal jest wybrany, a o stanie serwera informuje wskaźnik serwera języka.

Poniżej tych wierszy operacje są pogrupowane według tego, co chce się zrobić: Build (validate, lint, build, preview, graph), Dependencies (pull), Author (import, inspect), Publish (push, sign, deprecate) i Configuration (show config, cache).

Obok Commands znajdują się panel Registries, otwierany przez Add registry i Update index, wymieniający każdy rejestr deklarowany przez obowiązującą konfigurację; panel Catalog, otwierany przez Search catalog i Draft entity, wymieniający encje widoczne dla obszaru roboczego; oraz panel Plugins, otwierany przez Add plugin i Generate entities, wymieniający wbudowane i skonfigurowane wtyczki Wasm. Te pierwsze wiersze są częścią listy samego panelu: każdy ma etykietę i ikonę, więc jest widoczny bez wskazywania czegokolwiek, naciśnięcie go uruchamia operację, a zwinięcie panelu zwija go razem z resztą. Są obecne bez względu na to, co pokazuje lista pod nimi — także wtedy, gdy informuje, że nic nie jest skonfigurowane, czyli właśnie wtedy, gdy dodanie pierwszego elementu jest celem, oraz gdy informuje, że żaden obszar roboczy Aggrega nie jest dostępny. Jeśli któryś nie może jeszcze zostać uruchomiony, pozostaje na swoim miejscu i podaje przyczynę obok swojej nazwy, tymi samymi słowami, których panel Commands używa dla tego samego stanu, a jego naciśnięcie niczego nie uruchamia. Każdy z tych trzech paneli ma też na pasku tytułu odświeżanie, które ponownie odczytuje tę jedną listę, i nic poza tym — operacja w tym miejscu byłaby ikoną bez etykiety, którą trzeba by znaleźć, najeżdżając na nią kursorem. Validate, build, preview build i lint zgłaszają wyniki w panelu Problems; operacje oparte na wierszu poleceń przesyłają swoje wyjście strumieniowo do kanału wyjściowego Aggrega.

Panele Registries, Catalog i Plugins, każdy otwierany własnymi operacjami w postaci wierszy z etykietami nad listą, którą zawiera.

Panel Commands

  • Jedno miejsce ustawień, dostępne z koła zębatego — w prawym górnym rogu panelu Commands znajduje się koło zębate, które otwiera własne ustawienia edytora zawężone do tego rozszerzenia. Rozszerzenie nie ma drugiej, własnej strony ustawień, więc każda preferencja ma jedno miejsce, w którym się znajduje, i jedno, w którym jest zapisana. Każda preferencja należy do użytkownika, a nie do projektu; zob. Ustawienia.

  • Dwa kształty panelu Commands — aggrega.operations.layout wybiera między buttons, wartością domyślną, w której każda operacja jest opisanym przyciskiem w jednym ciągłym przepływie bez żadnych tytułów grup, a sections, w której każda grupa jest sekcją otwieraną pod własnym tytułem, a panel pokazuje tyle, ile pozostaje otwarte. Oba kształty zawierają te same grupy z tymi samymi operacjami w tej samej kolejności; ustawienie zmienia sposób rysowania grupy, nigdy zaś to, jakie operacje istnieją. W obu kształtach wiersze Project folder, Aggrega workspace i Release znajdują się nad wszystkimi operacjami, więc zamknięcie sekcji nigdy nie zabiera informacji o tym, do czego operacja miałaby zastosowanie. W sections daszek obok Build jest osobnym wierszem pod nim, z napisem Build options przed szewronem, więc nie wygląda jak sekcja do otwarcia. Zmiana ustawienia ponownie rysuje otwarty panel i niczego nie uruchamia ponownie. Panel Commands otwiera się z większym udziałem w pasku bocznym niż trzy sąsiednie panele — w oknie o wysokości 900 pikseli wystarczającym, by pokazać cały jego przepływ przy domyślnej szerokości paska bocznego; od tej pory edytor zachowuje wysokości paneli dla każdego obszaru roboczego, więc obszar roboczy, którego pasek boczny był już wcześniej rozmieszczony, zachowuje dotychczasowe wysokości.

  • Przycisk oferujący wybór przedstawia go obok siebie — operacja, która po naciśnięciu pyta, na którym elemencie lub której encji ma działać, przedstawia ten wybór jako menu obok naciśniętego przycisku, a nie w oknie dialogowym zajmującym całe okno: Cache… oferuje cztery operacje na pamięci podręcznej, a Inspect i Push oferują encje widoczne dla obszaru roboczego. Menu otwiera się pod przyciskiem lub nad nim, po tej stronie, po której panel ma więcej miejsca, i nie jest wyższe niż to miejsce, więc nigdy nie wychodzi poza krawędź panelu — lista dłuższa niż dostępne miejsce przewija się wewnątrz menu — a jego nazwa, czyli to, co jest wybierane, pozostaje u góry podczas przewijania. Dotyczy to każdego położenia panelu, także zadokowanego w niskim pasku bocznym. Do menu dociera się, naciskając przycisk, nigdy klawiszem Tab, więc panel nadal zajmuje jeden przystanek fokusu bez względu na to, ile menu zawiera. Wewnątrz menu klawisze strzałek przechodzą między opcjami, a Enter wybiera bieżącą; pisanie zawęża listę — dopasowaniem jest fragment nazwy opcji lub wiersza pod nią, a menu podaje, ile pozostało — Backspace cofa to, co wpisano, Escape zamyka menu i przywraca fokus na przycisk, a naciśnięcie w dowolnym innym miejscu — w panelu lub gdziekolwiek indziej w edytorze — zamyka je bez uruchamiania czegokolwiek. Te same operacje znajdują się w indeksie poleceń edytora, gdzie nie ma przycisku, obok którego mogłoby się otworzyć menu, więc wywołana stamtąd każda z nich zadaje pytanie jako listę do wyboru.

    Menu przycisku Inspect otwarte obok niego, z nagłówkiem Entity to inspect i listą encji widocznych dla obszaru roboczego.

  • Menu, którego opcje trzeba pobrać, informuje, że trwa odczyt — menu otwierane przez Inspect i Push są puste, dopóki serwer języka nie odpowie, jakie encje zawiera obszar roboczy, a ten odczyt pokazuje postęp i można go zatrzymać. Oba otwierają się z wierszem informującym, że trwa odczyt, i wypełniają się, gdy nadejdzie odpowiedź, zamiast otwierać się puste: pusta lista opcji oznacza nic nie ma, a to inna odpowiedź niż poczekaj. To, co wpisano w trakcie odczytu, nadal obowiązuje po nadejściu opcji. Gdy nie ma czego zaoferować — żadnej encji, którą operacja mogłaby wskazać — menu się zamyka, a komunikat to stwierdza, ten sam, który pojawia się po uruchomieniu operacji z indeksu poleceń, zamiast pustego menu.

  • Wybór i zgoda pozostają odrębnymi czynnościami — menu to miejsce, w którym mówi się który, i nigdy nie zawiera potwierdzenia. Trzy operacje na pamięci podręcznej, które coś usuwają, nadal po wyborze wyświetlają modalne potwierdzenie, wskazujące pamięci podręczne, których dotyczy operacja, a generowanie encji Plugin nadal prosi o potwierdzenie przed zapisem. Potwierdzenie jest warte przerwy, którą powoduje: wbudowanie go w listę w miejscu pozwoliłoby przypadkowemu kliknięciu opróżnić pamięć podręczną. Wyszukiwanie w opublikowanym katalogu zachowuje listę filtrów, do której wraca się po edycji każdego aspektu, ponieważ menu słabo nadaje się do czegoś, do czego wchodzi się ponownie po każdej odpowiedzi.

  • Co oddziela jedną grupę od następnej w każdym kształcie — w przepływie między grupami nic nie jest rysowane: grupy decydują o kolejności przycisków, a tylko kolejność przenosi podział na grupy, więc panel nie przeznacza szerokości na separator. W kształcie sekcji grupa Publish ma nad sobą linię, ponieważ jej operacje zmieniają to, co otrzymuje każdy, kto rozwiązuje ten katalog, podczas gdy pozostałe działają na tej maszynie — to różnica rodzaju, którą warto zaznaczyć raz i dla której jest ramka grupy, na której można ją zaznaczyć.

  • Wąski panel zawija wiersze zamiast obcinać lub przewijać w bok — przepływ zajmuje tyle wierszy, ile wymaga szerokość, a żaden podział nie jest ustalony na stałe: po poszerzeniu panelu przyciski układają się w mniejszej liczbie wierszy. Etykieta każdego przycisku to wyłącznie nazwa operacji, a objaśnienie znajduje się w podpowiedzi, więc wiersz mieści tyle operacji, ile może. Nic nie jest ukryte za gestem w bok i żadna etykieta nie jest obcięta.

  • Każda operacja pyta o to, czego potrzebuje, zanim się uruchomi — operacja, o której panel wie, że nie może zostać uruchomiona, pozostaje na miejscu, jest wyszarzona i podaje przyczynę: najechanie na nią wskazuje, czego brakuje, a czytnik ekranu ogłasza ją jako niedostępną z tą samą przyczyną. Nie jest usuwana, ponieważ w przepływie przycisków usunięcie jednego przesuwa pozostałe pod wskaźnik, a naciśnięcie trafia wtedy w coś innego niż to, co było tam przed chwilą — z tego samego powodu daszek obok Build pozostaje obok niego, gdy Build nie może zostać uruchomiony, jest wyszarzony razem z nim, podaje tę samą przyczynę i niczego nie otwiera. Kontrolkę wyszarzają dwa warunki: operacje działające na encji Release wymagają wybrania jednej, a operacje uruchamiające plik binarny aggrega wymagają zakotwiczonego folderu obszaru roboczego, w którym mają działać. Operacja wymagająca tylko serwera języka nie jest wyszarzana, gdy serwer nie działa — po naciśnięciu zgłasza własny komunikat kompilatora, a stan ten wskazuje pasek stanu. Wypychanie, podpisywanie i oznaczanie jako przestarzałe najpierw pytają o swój przedmiot: wypychanie oferuje encje wyświetlane w panelu Catalog, które mają dokument w obszarze roboczym, a podpisywanie i oznaczanie jako przestarzałe proszą o odwołanie do artefaktu, który jest już w rejestrze, ponieważ to właśnie te dwie operacje zmieniają. Oznaczanie jako przestarzałe pyta też o ważność i powód, których wymaga kompilator i o które nie może zapytać z wnętrza edytora. Pobieranie działa na wybranej encji Release, zamiast pytać o przedmiot. Operacje na początku paneli Registries, Catalog i Plugins pytają w ten sam sposób: dodanie rejestru pyta o hosta i o to, do którego pliku konfiguracyjnego go zapisać, dodanie wtyczki zadaje dwa lub trzy pytania, których wymaga jej typ, generowanie encji Plugin pyta, co objąć i gdzie zapisać, wyszukiwanie w opublikowanym katalogu otwiera listę filtrów, którą składa się przed uruchomieniem, a tworzenie szkicu encji pyta o rodzaj, a potem o nazwę. Każda z nich oprócz Draft entity wymaga zakotwiczonego folderu obszaru roboczego, więc bez niego każdy taki wiersz informuje o tym obok swojej nazwy, a jego naciśnięcie niczego nie uruchamia — informacja pojawia się, zanim się na cokolwiek odpowie, a nie po. Draft entity wymaga tylko serwera języka, więc nigdy nie jest rysowane jako niemożliwe do uruchomienia.

Panele Rejestry, Katalog i Plugins

  • Szczegóły panelu Rejestry — każdy wiersz podaje host rejestru, jego alias, jeśli jest skonfigurowany, który rejestr jest domyślny, czy dla artefaktów pobieranych z niego wymagane są podpisy oraz czy dla tego hosta istnieje poświadczenie. Odczyt listy nie łączy się z żadnym rejestrem: stan poświadczenia informuje tylko o jego obecności, więc mówi, że poświadczenie istnieje, a nie, że rejestr by je zaakceptował.

    Operacje działające na całym zbiorze to pierwsze dwa wiersze panelu — Dodaj rejestr oraz Aktualizuj indeks, która aktualizuje przeszukiwalny indeks każdego skonfigurowanego rejestru — natomiast operacje działające na jednym rejestrze znajdują się w wierszu tego rejestru: aktualizacja indeksu tylko dla niego, usunięcie zapisanego poświadczenia i usunięcie rejestru. Pasek tytułu samego panelu zawiera tylko odświeżanie.

    Dodanie rejestru i usunięcie rejestru pytają, który plik konfiguracyjny zmienić, proponując najpierw plik globalny współdzielony przez wszystkie projekty na tej maszynie, ponieważ to do niego te dwie operacje zapisują, jeśli nie wskazano inaczej; drugą możliwością jest własny plik konfiguracyjny tego projektu. Każda z nich kończy się wskazaniem pliku, który faktycznie zmieniła, i zasięgu tego pliku, odczytanych z tego, co zrobił kompilator, a nie z tego, o co poproszono. Serwer języka odczytuje swoją konfigurację podczas uruchamiania, więc po każdej z nich następuje, bez pytania, ponowne uruchomienie serwera języka, a panel i krok rejestrów na stronie powitalnej są odczytywane ponownie, gdy serwer znów działa: dodany rejestr pojawia się na liście albo usunięty znika, bez przeładowania i bez odświeżania. Gdy ponownie uruchomiony serwer odczyta zmianę, komunikat końcowy dodaje, że zmiana obowiązuje; jeśli ponowne uruchomienie się nie powiodło, nie dodaje tego, ponieważ zmiana jest wtedy w pliku, ale jeszcze nie obowiązuje.

    Usunięcie rejestru i usunięcie poświadczenia najpierw proszą o potwierdzenie i każde z nich mówi, czego dotyczy zmiana: potwierdzenie dla rejestru wskazuje wybrany plik, więc usunięcie wpisu z pliku globalnego jest opisane jako wpływające na każdy projekt rozwiązujący przez niego, a usunięcie wpisu z własnego pliku tego projektu — jako niewpływające na żaden inny projekt, natomiast poświadczenie jest usuwane ze współdzielonego magazynu poświadczeń, a wpis rejestru pozostaje na miejscu. Usunięcie poświadczenia nie oferuje wyboru pliku, ponieważ magazyn poświadczeń jest współdzielony przez wszystkie projekty na maszynie i nie ma formy dla poszczególnych projektów, do której można by zapisać.

    Budowanie indeksu pokazuje postęp i można je zatrzymać; jest to jedyna z tych operacji oferowana z przyciskiem Anuluj. Jego naciśnięcie kończy samo przeszukiwanie, a nie tylko oczekiwanie edytora, a budowanie kończy się informacją, że zostało zatrzymane. Rekordy każdego rejestru są zapisywane dopiero po zakończeniu jego własnego przeszukiwania, więc zatrzymane budowanie pozostawia zindeksowane rejestry, których przeszukiwanie się zakończyło, a rejestr, który był właśnie przeszukiwany, zachowuje dotychczasowy indeks bez zmian — jest to więc zatrzymanie, a nie cofnięcie. Budowanie, które dobiegnie końca, podaje, ile encji zindeksowano z ilu rejestrów, oraz katalog, w którym zapisano indeks, co pokazuje, że odświeżenie nie zmienia niczego, przez co rozwiązuje inny projekt na tej maszynie, a rejestr, którego nie udało się zindeksować, jest wymieniony wraz z powodem podanym przez sam kompilator: o rejestrze, z którym nie udało się połączyć, mówi się, że nie został osiągnięty — Nie można połączyć się z ⟨rejestr⟩: przed tym powodem — a o rejestrze, który odpowiedział, ale zawiódł w inny sposób, na przykład takim, którego lista repozytoriów się powtarzała, co kończy przeszukiwanie tego rejestru zamiast ponownego krążenia po nim, podczas gdy pozostałe rejestry są nadal indeksowane, mówi się, że nie udało się go zindeksować; zdanie końcowe wymienia obie grupy osobno. Aktualizacja indeksu jednego rejestru, z którym nie można się połączyć, kończy się tak samo i wskazuje go jako nieosiągnięty.

    Dodanie rejestru również sięga do sieci, ponieważ pobiera politykę zaufania ogłaszaną przez rejestr, i jest oferowane bez przycisku Anuluj; w obu przypadkach kończy się wskazaniem zapisanego pliku. Rejestr, z którym nie udało się połączyć, jest w tym komunikacie końcowym wskazany jako nieosiągnięty, przed powodem podanym przez sam kompilator, zamiast informacji, że nie ogłasza żadnej polityki — dotyczy to także oficjalnego huba, którego wpis zawiera wtedy wbudowaną konfigurację bazową. Gdy rejestr inny niż oficjalny hub nie ogłasza polityki zaufania lub nie udało się z nim połączyć — albo, przy obszarze roboczym w trybie offline, zostaje odrzucony, ponieważ nie udało się pobrać żadnej polityki — po komunikacie końcowym pojawia się pytanie z propozycją ręcznego przypięcia polityki, z dokładnie tym, co w tym przypadku przyjmują --identity i --key wiersza poleceń: tożsamości bezkluczowe, każda zapisana jako identity=issuer i wpisywana pojedynczo, plik klucza publicznego wybrany w oknie dialogowym plików, oba lub żadne. Podane dane są ponownie rejestrowane dla tego samego hosta w tym samym pliku, a komunikat końcowy mówi, jaki rodzaj polityki zawiera teraz wpis, bez powtarzania tożsamości ani pliku; nieprawidłowo sformatowana tożsamość albo plik klucza, którego nie można odczytać lub który nie jest kluczem publicznym, kończy się odmową samego kompilatora. Odmowa dla pliku, który nie jest kluczem publicznym, wskazuje, czego oczekiwał kompilator, i pomija zawartość pliku, dzięki czemu omyłkowo wybrany klucz prywatny nie pojawia się ani w powiadomieniu, ani w kanale wyjściowym Aggrega. Naciśnięcie klawisza Escape w dowolnym z tych monitów lub wybranie opcji Żadne niczego nie przypina i obowiązuje to, co wiersz poleceń pozostawia, gdy nie poda się żadnej z dwóch flag. Rejestr, którego ogłaszana polityka została przypięta, ani oficjalny hub z wbudowaną konfiguracją bazową nie otrzymują tego pytania.

    Usunięcie rejestru, usunięcie poświadczenia i odczyt listy nie łączą się z żadnym rejestrem. Logowanie do rejestru nie jest oferowane w panelu, ponieważ polecenie odczytuje hasło z terminala, a za przyciskiem żadnego terminala nie ma — należy uruchomić je w terminalu i nacisnąć odświeżanie.

  • Szczegóły panelu Katalog — encje widoczne w obszarze roboczym, pogrupowane pod nagłówkiem dla każdego rodzaju, przy czym każdy wiersz podaje encję i deklarowane przez nią etykiety, a jej apiVersion i opis znajdują się w podpowiedzi. Wiersze pochodzą z dwóch miejsc i każdy z nich mówi, z którego. Encja zadeklarowana przez dokument w obszarze roboczym ma w podpowiedzi ścieżkę tego dokumentu, a kliknięcie wiersza otwiera ten plik. Encja rozwiązana z folderu katalogu — folderu catalog/ w katalogu głównym obszaru roboczego oraz tych, które konfiguracja wskazuje dla wybranej encji Release w workspace.releases lub, jeśli nie wskazuje żadnego dla niej albo żadna nie jest wybrana, dla całego obszaru roboczego w workspace.catalog_dirs — jest oznaczona jako pochodząca stamtąd i nie ma ścieżki: obszar roboczy nie zawiera dla niej własnego pliku, więc wiersz podaje jej pochodzenie zamiast oferować kliknięcie, które nigdzie nie prowadzi.

    Lista należy do wybranej encji Release: dokument w folderze, który konfiguracja wskazuje tylko dla innych encji Releases, jest z niej pominięty, więc gdy każda encja Release odczytuje wariant jednej encji z własnego folderu, panel wyświetla tylko wariant wybranej encji Release. Gdy nie wybrano żadnej encji Release, wyświetlany jest każdy dokument w obszarze roboczym. Dokument, który nie deklaruje kind: lub metadata.name:, nie jest wyświetlany, i właśnie to sprawia, że panel pozostaje indeksem encji, a nie plików.

    Serwer językowy nie odczytuje żadnej encji przez dowiązanie prowadzące poza obszar roboczy — dowiązanie do katalogu na zewnątrz albo dowiązanie nazwane jak plik YAML, które prowadzi do pliku na zewnątrz — więc żadna encja za takim dowiązaniem nie pojawia się na liście, choć drzewo plików edytora ją pokazuje. Jedynym wyjątkiem jest encja Release wskazana w konfiguracji obszaru roboczego jako build.authoring_release lub jako klucz workspace.releases, która jest odczytywana przez swoje dowiązanie i wyświetlana na liście w miejscu samego dowiązania. Gdy lista pomija takie dowiązanie, informuje o tym osobny wiersz za listą: Encje osiągane przez to dowiązanie nie są wyświetlane, ponieważ prowadzi ono poza obszar roboczy Aggrega:, a po nim ścieżka dowiązania względem obszaru roboczego — albo Encje osiągane przez te dowiązania nie są wyświetlane, ponieważ każde z nich prowadzi poza obszar roboczy Aggrega: w przypadku kilku, przy czym najpierw wymieniane są dowiązania do katalogów, a potem dowiązania do plików. Po najechaniu kursorem na wiersz widać całe zdanie, ponieważ długa ścieżka jest w wierszu skracana. Gdy wybrana jest encja Release, dowiązanie w katalogu katalogowym, który odczytują tylko inne Releases, nie jest wymieniane, ponieważ i tak nic za nim nie zostałoby wyświetlone dla tej encji Release.

    Lista jest własną odpowiedzią serwera językowego, więc wymienia te same encje, które odczytuje kompilator — łącznie z niezapisanymi buforami edytora, mającymi pierwszeństwo przed bajtami na dysku — i jest przedstawiana w kolejności, w jakiej wysłał ją serwer, a nie sortowana tutaj ponownie. Panel sam ponownie odczytuje listę, gdy serwer językowy staje się zdolny do odpowiedzi, gdy zmienia się wybrana encja Release, gdy dokument .yaml w folderze otwartym w oknie zostaje utworzony, zmieniony lub usunięty na dysku — czy to przez edytor, terminal, czy checkout — oraz gdy edytor zamyka dokument YAML. Prosi o nią dopiero wtedy, gdy serwer językowy porzuci to, co przechowywał dla danego pliku, więc plik usunięty, gdy był otwarty w edytorze, znika z listy, zamiast być zgłaszany na podstawie kopii ostatnio wysłanej przez edytor, dokument przemianowany w buforze i zamknięty bez zapisywania jest ponownie wyświetlany tak, jak wygląda na dysku, a seria takich zmian i zamknięć daje jeden odczyt. Edytor zamyka dokument, gdy go zwalnia, czego nie obiecuje robić w chwili zamknięcia karty dokumentu, więc wiersz utworzony z tekstu dokumentu, którego karta została zamknięta, może pozostać, dopóki edytor tego nie zrobi. Panel nie śledzi samodzielnie wpisywanego tekstu. Zmiana wciąż znajdująca się w niezapisanym buforze jest wysyłana do serwera językowego, gdy nastąpi przerwa w pisaniu w tym dokumencie — każdy otwarty dokument czeka na własną przerwę, więc pisanie w jednym nigdy nie wstrzymuje innego — i pojawia się przy następnym odczycie listy po tym momencie. Naciśnięcie odświeżania panelu odczytuje listę dla każdego otwartego dokumentu w stanie, w jakim edytor przechowuje go w chwili naciśnięcia, niezależnie od tego, jak krótko po ostatnim naciśnięciu klawisza lub cofnięciu: zmiana jeszcze niewysłana jest wysyłana natychmiast, a o listę prosi się dopiero wtedy, gdy serwer językowy odpowie na każdą zmianę wysłaną do niego do chwili naciśnięcia. Folder usunięty w całości pojawia się przy następnym odczycie listy albo po naciśnięciu odświeżania, ponieważ edytor może zgłosić to jako jedną zmianę folderu, a nie po jednej zmianie każdego zawartego w nim dokumentu.

    Wyszukiwanie w opublikowanym katalogu to pierwszy wiersz tego panelu, Search catalog: prosi o filtr i kopiuje odwołanie do tego, co zostanie wybrane. Tworzenie szkicu nowej encji to drugi wiersz, Draft entity: pyta o rodzaj, w postaci listy do wyboru, i otwiera dokument startowy w karcie, niczego nie zapisując na dysku. Pasek tytułu samego panelu zawiera tylko odświeżanie. Operacje działające na jedną encję znajdują się w wierszu tej encji, a wiersz oferuje operację tylko wtedy, gdy kompilator akceptuje ją dla rodzaju z tego wiersza. To, jakie rodzaje akceptuje każda operacja, jest własną odpowiedzią serwera językowego, odczytywaną ponownie razem z listą za każdym razem, więc wiersze podążają za uruchomionym kompilatorem, a nie za listą przechowywaną w rozszerzeniu. Sprawdzenie, do czego rozwiązuje się encja, to jedyna operacja dostępna bez otwierania menu wiersza: wskazuje encję po nazwie, którą ma każdy wiersz, więc jest oferowana w wierszu niezależnie od tego, czy obszar roboczy zawiera dokument tej encji, wszędzie tam, gdzie kompilator rozwiązuje nazwę do encji tego rodzaju, i niczego nie zmienia.

    Walidacja encji, sprawdzenie jej konwencji publikowania i jej publikacja wymagają ścieżki encji, więc są oferowane tylko w wierszu, którego encję deklaruje dokument w tym obszarze roboczym; wiersz rozwiązany ze skonfigurowanego katalogu katalogowego nie ma w tym obszarze roboczym ścieżki, którą mógłby im przekazać, więc są w nim wstrzymane, zamiast być oferowane jako kontrolki, które mogłyby jedynie zgłosić brakujący argument. Z tych trzech sprawdzenie konwencji publikowania jest oferowane w każdym takim wierszu. Walidacja jest oferowana tam, gdzie kompilator sprawdza dokument tego rodzaju samodzielnie: na przykład encja Aggregate jest sprawdzana z całym katalogiem, gdy znajduje się w katalogu katalogowym, oraz z encją Release, która ją wdraża, więc jej wiersz nie oferuje walidacji. Walidacja sprawdza encję w kategoriach wybranej encji Release, tak jak robi to aggrega validate <path> --release <Release> w terminalu, więc to, do czego encja się odwołuje — encja Component implementowana przez encję Recipe, biblioteka, którą komponuje jej schemat — jest rozwiązywane przez katalogi katalogowe, względem których buduje ta encja Release; gdy żadna encja Release nie jest wybrana — przez katalogi samego obszaru roboczego. Publikacja jest oferowana tam, gdzie dokument tego rodzaju jest publikowany samodzielnie, co wyklucza encję Plugin, której publikacja wiąże też jej plik wykonywalny, oraz encję Manifest lub Release, z których żadna nie jest publikowana. Jeśli serwer językowy nie poda, które operacje akceptują rodzaj wiersza, wiersze i tak są wyświetlane, a wiersz z dokumentem oferuje tylko sprawdzenie konwencji; gdy żądanie tej odpowiedzi się nie powiedzie, jego przyczyna jest zapisywana w kanale wyjściowym Aggrega.

    Publikacja najpierw prosi o potwierdzenie i mówi, jak daleko sięga zmiana: encja jest pakowana i wypychana pod własną zadeklarowaną wersją, a każdy, kto pobierze tę wersję z tego rejestru, rozwiąże to, co zostało opublikowane. Publikacja jest też jedyną z tych operacji, która zmienia cokolwiek poza tą maszyną; dwa sprawdzenia i inspekcja niczego nie zapisują i niczego nie publikują. Wszystkie cztery pokazują postęp i można je zatrzymać.

  • Szczegóły panelu Plugins — każdy wiersz podaje wtyczkę, jej typ i wersję oraz gotowość, jeśli wtyczka ją podaje. Wtyczka, której kompilator nie mógł rozwiązać ani opisać, jest oznaczona i zachowuje własny wiersz, z komunikatem kompilatora w podpowiedzi, więc nigdy nie zostanie wzięta za działającą. Podpowiedź podaje też klucz konfiguracji, z którego pochodzi dołączenie, jego możliwości, rodzaje danych wejściowych, granicę i eksporty — pokazując tylko to, co lista faktycznie zgłasza.

    Operacje działające na cały zbiór to pierwsze dwa wiersze panelu — Add plugin oraz Generate entities, która zapisuje encje katalogu Plugin — a pasek tytułu samego panelu zawiera tylko odświeżanie. Dodawanie pyta o typ wtyczki, w postaci listy do wyboru, następnie o jedną dalszą odpowiedź wymaganą przez ten typ: możliwość obsługiwaną przez powiązanie provider albo rolę, w której powiązane jest dołączenie governance, a na końcu o nazwę do wyszukania w skonfigurowanym rejestrze, która musi rozwiązywać się do dokładnie jednej wtyczki tego typu; dołączenie jest zapisywane w konfiguracji obszaru roboczego tego projektu. Dodawanie to jedyna operacja tutaj, która łączy się z siecią, ponieważ przeszukuje rejestr, więc pokazuje postęp i można je zatrzymać. Gdy opublikowana wersja wtyczki została wycofana, dodawanie kończy się informacją o tym, zamiast pozostawiać to do odkrycia: wersje wycofane i niewybrane, przyczyna zapisana dla każdej, a także skąd odczytano rekordy wycofania i kiedy były ostatnio aktualizowane, pokazując tylko to, co zgłasza kompilator — a gdy tych rekordów w ogóle nie dało się odczytać, mówi to zamiast tego, z przyczyną podaną przez sam kompilator, co jest inną odpowiedzią niż to, że nic nie zostało wycofane.

    Generowanie encji katalogu pyta, czy objąć każdą wtyczkę wbudowaną w kompilator, czy jeden artefakt wtyczki na tej maszynie, również w postaci listy do wyboru, następnie o autorską nakładkę do scalenia i katalog, w którym zapisać, i prosi o potwierdzenie przed zapisem: każda encja jest zapisywana pod ścieżką wyprowadzoną z typu, nazwy i wersji jej wtyczki, więc encja już tam istniejąca dla tej samej wtyczki i wersji zostaje zastąpiona.

    Usuwanie wtyczki znajduje się w wierszu tej wtyczki. Najpierw prosi o potwierdzenie i mówi, który plik konfiguracyjny zapisuje, ponieważ zależy to od typu wtyczki — wtyczka cli jest usuwana z konfiguracji globalnej współdzielonej przez wszystkie obszary robocze na tej maszynie, każdy inny typ z własnej konfiguracji tego projektu — i działa wyłącznie na tekście konfiguracji, więc nic innego na tej maszynie nie jest usuwane. Usuwanie jest oferowane tylko dla skonfigurowanej wtyczki, za którą odpowiedział kompilator: wtyczka wbudowana w kompilator w ogóle nie jest wpisem konfiguracji, a dołączenie, którego nic nie mogło rozwiązać ani opisać, przychodzi bez typu, którego usuwanie potrzebuje obok odwołania — więc w tych wierszach jest ono wstrzymane, zamiast być oferowane jako kontrolka, która mogłaby jedynie zgłosić brakujący argument. Dodawanie wtyczki cli nie jest oferowane z panelu, ponieważ jej instalacja potwierdza zadeklarowane możliwości w terminalu, a za przyciskiem nie ma terminala — należy uruchomić to w terminalu i nacisnąć odświeżanie. Synchronizacja rekordów encji wtyczki należących do maszyny również nie jest oferowana: przyjmuje ona plik encji i artefakt .wasm jako dwie ścieżki, a wiersz nie wskazuje żadnej z nich.

  • Wyszukiwanie w opublikowanym katalogu — przeszukiwanie skonfigurowanych rejestrów pod kątem encji katalogu i kopiowanie odwołania do wklejenia w Aggregate. Wyszukiwanie zawęża się z jednej listy, w której każdy aspekt pokazuje swoją bieżącą wartość: tekst dowolny dopasowywany do nazwy i opisu, jeden lub więcej rodzajów encji, selektor etykiet (kategoria jest etykietą), jedna lub więcej możliwości wtyczek, gniazdo wtyczki oraz limit liczby zwracanych wyników. Aspekt pozostawiony bez zmian niczego nie zawęża. Ustawione wartości są zachowywane: następne wyszukiwanie otwiera się z filtrem pozostawionym przez poprzednie, niezależnie od tego, czy zostało uruchomione, nic nie dopasowało, czy zostało zamknięte po edycji, więc ponowne zawężenie to jedna edycja, a nie wprowadzanie całego filtra od nowa. Reset search filter, wiersz tuż nad Search, przywraca każdy aspekt do stanu, w którym niczego nie zawęża, i wraca do listy bez wyszukiwania; jego opis wymienia aspekty, które wyczyści, lub informuje, że nic nie jest ustawione. Filtr jest przechowywany tylko wtedy, gdy rozszerzenie działa w danym oknie, i nigdzie nie jest zapisywany — nie ma go w żadnym ustawieniu, więc inne okno wyszukuje z własnym filtrem, a ponowne załadowanie okna lub cokolwiek innego, co restartuje rozszerzenia edytora, zaczyna od pustego filtra. Wyszukiwanie odczytuje lokalny indeks zapisany przez aggrega registry update — Update index w panelu Registries — i nie łączy się z siecią, więc rejestr, którego indeks nie został jeszcze zbudowany, nie jest przeszukiwany. Kanał wyjściowy informuje o tym w osobnym wierszu tego rejestru, z Update index do zbudowania jego indeksu, a o nieaktualnym indeksie w osobnym wierszu, z Update index do jego odświeżenia; wyszukiwanie, które nic nie dopasowało przy skonfigurowanym takim rejestrze, wymienia rejestry, które przeszukało, i te, których nie przeszukało; a gdy żaden skonfigurowany rejestr nie ma w ogóle indeksu, wyszukiwanie zgłasza własny komunikat kompilatora wskazujący krok do wykonania.