Krytyczne zatrzymanie to błąd czasu kompilacji, który przerywa kompilację, zanim powstanie jakiekolwiek wyjście. Każde zatrzymanie wskazuje plik, encję i pole, w których leży błąd, wyjaśnia, czego kompilator nie zdołał rozwiązać, i wskazuje konkretną zmianę w definicjach, która go usuwa. Kompilator nigdy po cichu nie naprawia ani nie przepisuje danych wejściowych — jeśli coś jest nie tak, kompilacja zatrzymuje się i wskazuje, gdzie.
Ten katalog jest uporządkowany według etapów kompilacji, na których uruchamia się każde zatrzymanie.
Każdy wpis poniżej cytuje komunikat, który kompilacja wypisuje dla opisywanego warunku: stałe zdanie określające warunek, a po nim to, co dostarczyło dane wystąpienie. W terminalu komunikat ten pojawia się wewnątrz ramki — nagłówka w nawiasach kwadratowych zawierającego kategorię i krótki kod warunku, wskazania pliku i klucza, w których leży błąd, wraz z instancją, której dotyczy błąd, jako (instance <name>) — albo samej tej instancji, jako instance <name>, gdy nie dotyczy to żadnego pliku — oraz komunikatu w wierszu poniżej — dlatego cały wiersz wklejony z kompilacji nie będzie pasował do żadnego wpisu tutaj, natomiast komunikat w nim zawarty — tak; pełny opis ramki zawiera error-translation.md.
Mając krótki kod z kompilacji — literę E i cztery cyfry w nagłówku diagnostyki w nawiasach kwadratowych — należy zacząć od sekcji Wyszukiwanie zatrzymania po krótkim kodzie wypisanym przez kompilację na końcu tej strony, która zestawia każdy skatalogowany tu warunek z krótkim kodem, jaki kompilacja dla niego wypisuje.
Podczas wczytywania plików
Kompilator odczytuje każdą encję Aggregate, Manifest, Component, Feature, Recipe, FeatureRecipe, Plugin i Release, do której odwołuje się kompilacja, sprawdza każdą z nich względem jej schematu i interpoluje typowane parametry z encji Release do encji Aggregate.
Kotwica YAML użyta jako alias wewnątrz własnej treści
Dokument oznacza węzeł kotwicą &name, a następnie używa aliasu *name gdzieś wewnątrz treści objętej tą kotwicą. Rozwinięcie aliasu odtwarza kotwicę, której treść ponownie zawiera alias, więc dokument opisuje strukturę bez końca. Nie ma niczego skończonego do odczytania, a tym bardziej do walidacji, dlatego kompilacja zatrzymuje się, zamiast rozpoczynać przechodzenie, które nie może się zakończyć.
Wczytanie YAML do drzewa nie rozwija aliasów, więc dokument o takim kształcie zostaje odczytany bez zastrzeżeń i zawodzi dopiero wtedy, gdy coś go przechodzi. Odmowa następuje więc między odczytem a przechodzeniem — a kompilacja odczytuje napisany YAML w więcej niż jednym miejscu, więc ten sam warunek może wystąpić w więcej niż jednym. Zgłaszają go cztery miejsca, a każde ujmuje to samo wyjaśnienie w to, co lokalizuje dokument w danym obszarze:
Plik encji, w trakcie odczytu. Kompilacja zatrzymuje się, zanim encja zostanie sprawdzona względem schematu, więc to zatrzymanie wskazuje kotwicę, a nie pole, i nie zawiera wiersza ani kolumny: na tym etapie dokument nie ma pozycji, którą diagnostyka mogłaby sensownie wskazać.
Treść schematu, w trakcie kompilacji. Filar spec.schema: jest kompilowany z formy kompaktowej do dokumentu JSON Schema po odczytaniu jego pliku, więc to zatrzymanie następuje podczas tej kompilacji, a nie przed nią, i zawiera numer wiersza. Kształtem, którego wcześniejszy odczyt nie wychwyci, jest treść furtki $jsonschema:: treść furtki jest skalarem blokowym — zwykłym tekstem bez kotwic — podczas odczytu otaczającego pliku, a jej kotwice stają się kotwicami dopiero wtedy, gdy sam ten tekst zostanie sparsowany, poziom niżej. Jeśli cykl znajdował się wewnątrz takiego bloku, zatrzymanie wskazuje też $jsonschema jako słowo kluczowe, którego treść go zawierała.
Schemat obciążenia w encji Plugin dostawcy, podczas ładowania encji Plugin.spec.provider.workloadSchema zapisuje się jako skalar blokowy: podczas odczytu samego pliku encji Plugin jest to zwykły tekst bez kotwic, a jego kotwice stają się kotwicami dopiero wtedy, gdy ten tekst zostanie sparsowany jako osobny dokument, poziom niżej. To parsowanie i następująca po nim kompilacja odbywają się podczas ładowania encji Plugin, więc to zatrzymanie następuje właśnie wtedy, a nie przy odczycie pliku, i zawiera numer wiersza. Jeśli cykl znajdował się wewnątrz furtki $jsonschema: w treści schematu, zatrzymanie wskazuje też $jsonschema jako słowo kluczowe, którego treść go zawierała. Sposób zapisu tego pola opisuje ../entities/plugin.md.
Wyrenderowany fragment CloudFormation, w trakcie odczytu przez dostawcę. Encja Recipe dla cloudformation definiuje fragment, a treść artifacts: jest szablonem — więc dostawca odczytuje tekst, do którego ten szablon został wyrenderowany, czyli treść, która nie istniała podczas odczytu plików. To zatrzymanie następuje więc podczas renderowania wyniku, gdy wszystkie sprawdzenia schematów już przeszły. Sposób zapisu fragmentów opisuje ../providers/cloudformation.md.
Odmowa dotyczy rekurencji, nigdy ponownego użycia ani głębokości. Oznaczanie wspólnej treści kotwicą i odwoływanie się do niej z wielu miejsc jest obsługiwanym wzorcem — zob. ../entities/aggregate.md „YAML anchor patterns (defs: block)” oraz ../entities/manifest.md „YAML anchors for DRY manifests” — a odwołanie, które się rozwija i kończy, ładuje się normalnie, niezależnie od liczby wystąpień i głębokości zagnieżdżenia dokumentu; sama głębokość nigdy nie jest powodem tego zatrzymania. Zatrzymanie powoduje kotwica osiągnięta, gdy kompilacja wciąż znajduje się w jej wnętrzu, także pośrednio, przez drugą kotwicę zadeklarowaną pod nią. Komunikat wskazuje kotwicę, do której zamyka się pętla, a nie musi to być najbardziej zewnętrzna kotwica dokumentu.
Emitowane komunikaty. Wszystkie cztery zawierają to samo wyjaśnienie, celowo: to jeden warunek napotkany w czterech miejscach, a autor, który raz nauczył się go czytać, nie powinien uczyć się tego ponownie. Różni się tylko ramka lokalizująca dokument.
anchor &<anchor> is aliased by *<anchor> inside its own content, so the document expands without end; point that alias at content declared outside &<anchor>, or write the content out in full (kotwica jest aliasowana wewnątrz własnej treści, więc dokument rozwija się bez końca; należy skierować ten alias na treść zadeklarowaną poza tą kotwicą lub zapisać treść w całości)
Plik encji jest ujęty w ramkę sprawdzenia koperty, które go odczytywało, oraz ścieżki, z której został odczytany:
Treść schematu jest ujęta w ramkę swojej pozycji w schemacie oraz słowa kluczowego furtki, jeśli cykl znajdował się wewnątrz bloku $jsonschema:. Kompilacja zgłasza ją pod znacznikiem CATALOG_ERROR, który wskazuje też plik, encję i filar, którego treści nie udało się skompilować:
compactform at <schema-path>:<line> (keyword "$jsonschema"): <the explanation above>
Schemat obciążenia w encji Plugin dostawcy ma tę samą ramkę formy kompaktowej; różni się otaczający ją znacznik CATALOG_ERROR, który wskazuje encję Plugin i spec.provider.workloadSchema zamiast encji i jej filaru.
Wyrenderowany fragment jest ujęty w ramkę dostawcy, który go odczytał:
Jak naprawić: należy skierować alias na treść zadeklarowaną poza kotwicą, wewnątrz której obecnie się znajduje, lub zapisać powtarzaną treść w całości w miejscu użycia. W encji Aggregate lub Manifest naturalnym miejscem dla współdzielonych kotwic jest blok defs: na poziomie głównym — leży on poza każdym blokiem, który się do niego odwołuje, więc kotwicy zadeklarowanej w nim nie da się osiągnąć z jej własnego wnętrza. W pozostałych rodzajach encji, które nie mają bloku defs:, współdzieloną treść należy zakotwiczyć w miejscu, którego blok odwołujący się nie jest potomkiem. Do kotwicy można odwoływać się z dowolnej liczby miejsc i z dowolnej głębokości; jedyny kształt, którego nie może przyjąć, to odwołanie, które trafia z powrotem do wnętrza treści objętej kotwicą.
To samo rozwiązanie obowiązuje niezależnie od miejsca wystąpienia zatrzymania, a ramka wskazuje, który dokument otworzyć: sam plik encji, blok $jsonschema: w filarze schematu, treść workloadSchema w encji Plugin dostawcy albo treść artifacts:, której wyrenderowany wynik odczytał dostawca. W tym ostatnim przypadku kotwica znajduje się w napisanym szablonie, a nie w wyrenderowanym tekście — renderowanie wiernie ją odtworzyło.
Parameter type mismatch / contract violation (Niezgodność typu parametru / naruszenie kontraktu)
Release dostarczył wartość, której typ lub kształt nie odpowiada temu, co Aggregate zadeklarował dla tego parametru. Walidator kontraktu parametrów wychwytuje niezgodności typów, naruszenia enum, naruszenia zakresu, naruszenia wzorca, ciągi niebędące poprawnymi instancjami zadeklarowanego format, niespełnione predykaty validate: oraz brakujące wymagane parametry, zanim zostanie wykonana jakakolwiek interpolacja szablonu. Nazwy, które może przyjmować format, oraz to, co każda z nich sprawdza, wymieniono w sekcji Nazwane formaty.
Emitowany komunikat — zdanie opisujące warunek, następnie encja, której dotyczy błąd, ścieżka pola i szczegóły ograniczenia:
parameter contract violated (Aggregate, at .spec.parameters.<parameter>, parameter "<parameter>" expected type <declared type>; got <received type>) (naruszono kontrakt parametru (Aggregate, w .spec.parameters.<parameter>, parametr “<parameter>”: oczekiwano typu <declared type>; otrzymano <received type>))
Dla parametru zadeklarowanego jako required: true bez default: i bez wartości dostarczonej przez Release raport zawiera inny warunek i inny krótki kod:
required parameter not supplied (Aggregate, at .spec.parameters.<parameter>, parameter "<parameter>" is required but not supplied by Release) (nie dostarczono wymaganego parametru (Aggregate, w .spec.parameters.<parameter>, parametr “<parameter>” jest wymagany, ale encja Release go nie dostarcza))
Od niespełnionego ograniczenia zależą wyłącznie szczegóły po ścieżce pola. Zdanie i otaczająca je ramka w nawiasach są za każdym razem takie same, dlatego zdanie jest częścią, do której należy dopasowywać, a szczegóły — częścią do przeczytania. Szczegóły wypisywane przez kompilację, po jednym dla każdego rodzaju ograniczenia:
parameter "<parameter>" value <value> not in enum [<members>] (wartość <value> parametru “<parameter>” nie należy do enum [<members>])
parameter "<parameter>" value "<value>" does not match pattern "<pattern>" (wartość “<value>” parametru “<parameter>” nie pasuje do wzorca “<pattern>”)
parameter "<parameter>" value "<value>" is not a valid <format>: <reason> (wartość “<value>” parametru “<parameter>” nie jest poprawnym <format>: <reason>)
parameter "<parameter>" value <value> above max <max> (wartość <value> parametru “<parameter>” przekracza maksimum <max>)
parameter "<parameter>" failed validate predicate (parametr “<parameter>” nie spełnił predykatu validate)
parameter "<parameter>" validate predicate error: <detail> (błąd predykatu validate parametru “<parameter>”: <detail>)
<reason> w błędzie formatu mówi, co jest nie tak z wartością, w kategoriach danego formatu. Wartość wewnątrz zagnieżdżonego kontraktu jest wskazywana przez swoją ścieżkę, więc format zadeklarowany przez kontrakt items: jest sprawdzany dla każdego elementu, a raport wskazuje ten, który nie przeszedł: drugi element parametru hosts jest zgłaszany w .spec.parameters.hosts.1, a jego szczegóły wskazują "hosts.1".
Parametr deklarujący validateMessage: zastępuje całe te szczegóły własnym tekstem, więc raport ma postać parameter contract violated (Aggregate, at .spec.parameters.<parameter>, <the validateMessage you wrote>) — ramka pozostaje bez zmian, a napisane zdanie zajmuje miejsce szczegółów ograniczenia.
Ten sam warunek obejmuje kontrakt, który w zapisanej postaci nie może niczego ograniczać. pattern: niebędący poprawnym wyrażeniem regularnym jest odrzucany podczas odczytu kontraktu parametrów encji Aggregate, zanim zostanie sprawdzona jakakolwiek wartość z Release, więc zatrzymuje kompilację niezależnie od tego, czy Release dostarcza ten parametr. Raport wskazuje klucz — .spec.parameters.<parameter>.pattern lub ścieżkę przez zagnieżdżony kontrakt, np. .spec.parameters.<parameter>.items.pattern — a jego szczegóły podają deklarację, wzorzec i przyczynę:
parameter "<parameter>" pattern "<pattern>" does not compile: <reason> (wzorzec “<pattern>” parametru “<parameter>” nie kompiluje się: <reason>)
format: wskazujący format spoza obsługiwanego zbioru również nie może niczego ograniczać i jest odrzucany w tym samym momencie, zanim zostanie sprawdzona jakakolwiek wartość z Release, więc także zatrzymuje kompilację niezależnie od tego, czy Release dostarcza ten parametr. Wewnątrz zagnieżdżonego kontraktu — pod items:, properties: lub valuesType: — odrzuca go właśnie ten warunek: raport wskazuje klucz, np. .spec.parameters.<parameter>.items.format, a jego szczegóły podają deklarację, format w zapisanej postaci i wszystkie obsługiwane nazwy:
parameter "<parameter>.items": format "<format>" is not supported; the supported formats are email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date (parametr „<parameter>.items”: format „<format>” nie jest obsługiwany; obsługiwane formaty to email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date)
W deklaracji samego parametru ta sama nazwa jest odrzucana o krok wcześniej, przez schemat encji Aggregate, którego format dopuszcza tylko obsługiwane nazwy. To odrzucenie oznacza, że dokument nie spełnia schematu swojego rodzaju — jest to inny warunek, z własnym krótkim kodem E0215 — a aggrega pull i aggrega validate --release wymieniają go po zgłoszeniu odwołania aggregate: w Release jako nierozwiązywalnego (E0170), ponieważ Aggregate zawierający tę nazwę się nie załadował:
document envelope validation failed (Aggregate, at <path>); <line>:<column>: spec.parameters.<parameter>.format: enum: <format> does not equal any of: [email uri hostname ipv4 ipv6 uuid date-time date]. correct the document to match its kind’s schema (walidacja koperty dokumentu nie powiodła się (Aggregate, w <path>); <line>:<column>: spec.parameters.<parameter>.format: enum: <format> nie jest równe żadnej z wartości: [email uri hostname ipv4 ipv6 uuid date-time date]. popraw dokument, aby był zgodny ze schematem swojego rodzaju)
Szczegóły błędu predykatu obejmują oba sposoby, w jakie predykat validate: może nie wydać werdyktu: funkcję, której dana powierzchnia nie rejestruje, oraz odwołanie do czegoś innego niż .value. Każdy z nich jest zgłaszany względem predykatu, a nie wartości, i każdy wskazuje to, czego nie udało się rozwiązać.
Predykat validate: odczytuje walidowaną wartość jako .value i jest to jedyna nazwa, którą definiuje. Predykat odwołujący się do czegokolwiek innego jest odrzucany przed wykonaniem, więc błędnie wpisane odwołanie jest zgłaszane jako błąd nazewnictwa, którym w istocie jest, zamiast rozwiązać się do niczego i ujawnić jako wartość, która nie przeszła walidacji.
Jak naprawić: należy zmienić wartość w Release tak, aby odpowiadała zadeklarowanym ograniczeniom parametru type / enum / min / max / pattern / format, dostarczyć brakujący wymagany parametr, poprawić pattern:, który się nie kompiluje, zastąpić format: wskazujący nieobsługiwany format jednym z nazwanych formatów lub go usunąć, poprawić predykat validate:, który odwołuje się do czegoś innego niż .value albo zwraca coś innego niż true lub false, albo rozszerzyć deklarację w encji Aggregate tak, aby akceptowała faktycznie potrzebny kształt.
Recipe shape rules (Reguły kształtu encji Recipe)
Recipe składa swoje wyjście z trzech rodzajów wejścia — źródłowego, syntetyzowanego i artefaktów — opisanych w ../../architecture/16-recipe-input-composition.md. Kształt poprawnej encji Recipe ograniczają poniższe reguły kompozycji. Różnią się momentem sprawdzania — podczas ładowania encji Recipe, podczas renderowania węzła lub podczas emisji wyjścia — dlatego przy każdym wpisie należy sprawdzić, w którym momencie jest weryfikowany jego warunek.
Każda reguła jest nazwana od tego, co ogranicza. Nie ma numeracji ani numerów zarezerwowanych: nazwa mówi, którą część encji Recipe należy otworzyć, i mówi to nadal niezależnie od tego, jak poniższa lista się rozrośnie lub zmieni kolejność. Gdy warunek trzeba zapisać trwale — w bramce CI, zgłoszeniu, runbooku — należy użyć jego kodu, czyli identyfikatora, który sentinels.md podaje dla tego warunku i który pozostaje niezmienny w miarę rozwoju otaczających go pakietów.
Zatrzymanie z powodu kształtu encji Recipe jest zbudowane w ten sam sposób. Zaczyna się od zdania wyrażającego regułę, następnie podaje, co dostarczyła dana encja Recipe, a potem szczegóły właściwe dla niej:
Zdanie początkowe jest stałe dla danej reguły — ten sam tekst za każdym razem, gdy reguła zatrzymuje kompilację, niezależnie od etapu, który ją wykrył — dlatego jest to część wyjścia, do której należy dopasowywać, i to właśnie ten tekst sentinels.md podaje dla warunku reguły. Wszystko, co następuje po nim, zależy od encji Recipe, której dotyczy błąd: wartości w nawiasach mówią, który dokument, która reguła z nazwy i gdzie, a zdanie końcowe jest wskazówką dla danego wystąpienia. Pozycja to plik, z którego załadowano encję Recipe, gdy reguła dotyczy dokumentu jako całości, oraz ścieżka z kropkami do zapisanego klucza — .spec.outputComponentLabels.hosting — gdy reguła dotyczy jednego elementu w nim; klucza zawierającego własne kropki nie da się zapisać jako kolejnego segmentu tak, by nie dało się go równie dobrze odczytać jako dwóch, dlatego ścieżka kończy się na bloku, który go zawiera, a wskazówka przytacza ten klucz.
Kompilacja wypisuje cały wiersz pod znacznikiem CATALOG_ERROR, który sygnalizuje, że błąd można przypisać encji katalogu (encji Recipe lub providerowi, z którym jest powiązana), a nie encji Aggregate ani Release. Obok znacznika wypisywany jest plik, z którego załadowano encję Recipe, więc reguła wskazująca klucz nadal mówi, który plik należy otworzyć.
valuesMapping requires source (valuesMapping wymaga source)
Recipe deklaruje valuesMapping, ale nie source. Bez źródła, na które można nałożyć wartości, nic nie odbierze zmapowanych wartości. Ta reguła jest sprawdzana podczas ładowania encji Recipe.
Emitowany komunikat:
Recipe: valuesMapping requires source (Recipe <name>:<version>, rule values-mapping, at <path>). declare a source: pointer alongside valuesMapping (or remove the valuesMapping if no overlay is intended) (Recipe: valuesMapping wymaga source (Recipe o podanej nazwie i wersji, reguła values-mapping, we wskazanej ścieżce). należy zadeklarować wskaźnik source: obok valuesMapping (lub usunąć valuesMapping, jeśli nakładka nie jest zamierzona))
Jak naprawić: należy dodać wskaźnik source: (odwołanie do chartu, modułu lub pliku compose) obok valuesMapping albo usunąć valuesMapping i przyjąć inny rodzaj wejścia (workload: dla wyjścia syntetyzowanego, artifacts: dla bezpośredniej emisji manifestów).
workload: requires a provider that can synthesize (workload: wymaga providera zdolnego do syntezy)
Recipe deklaruje workload: (tryb syntetyzowany) dla providera, który nie implementuje syntezy encji Workload. Obsługa trybu syntetyzowanego jest właściwością providera — katalog biblioteki standardowej zgodnie z konwencją deklaruje workloadSchema u providerów zdolnych do syntezy, ale sprawdzenie opiera się na możliwościach providera, a nie na obecności tego pola.
Zgłaszają to dwie powierzchnie i tylko jedna z nich rozstrzyga o kompilacji. Zatrzymanie następuje w czasie renderowania, po powiązaniu providera węzła i po odczytaniu rodzajów wejścia zadeklarowanych przez jego Recipe, więc ten raport wskazuje węzeł. aggrega validate zgłasza to samo ustalenie wcześniej, przed powiązaniem jakiegokolwiek węzła, odczytując samą encję Recipe — więc ten raport wskazuje encję Recipe i jej wersję. Oba nie odczytują tego samego zbioru encji Recipes: wczesny raport pojawia się dla każdej encji Recipe, która w ogóle deklaruje workload:, natomiast zatrzymanie następuje dla każdego rodzaju wejścia zadeklarowanego przez węzeł, którego jego provider nie może obsłużyć. Zatem Recipe łącząca workload: z source: nadal zatrzymuje kompilację, i to z powodu workload — zadeklarowanie rodzaju wejścia, który provider potrafi renderować, nie przeprowadza przez bramkę rodzaju nieobsługiwanego.
Jedyne ograniczenie tej zasady: artifacts: jest sprawdzane pod kątem obsługi samodzielnych artefaktów tylko wtedy, gdy jest jedynym zadeklarowanym rodzajem węzła. Obok source: lub workload: jego pliki przechodzą jako wyjście złożone, którego ta możliwość nie dotyczy.
Komunikat emitowany w czasie renderowania. Kategoria, której przypisano błąd, pojawia się w nagłówku diagnostyki w nawiasach kwadratowych, a nie w treści komunikatu. Komunikat zaczyna się od stałego zdania opisującego warunek, następnie wskazuje węzeł, providera, odrzucony zadeklarowany rodzaj oraz rodzaje obsługiwane przez tego providera. Gdy węzeł deklaruje dwa rodzaje, których jego provider nie może obsłużyć, zgłaszany jest pierwszy w kolejności source → workload → artifacts, dzięki czemu ustalenie dotyczy jednego wiersza encji Recipe:
provider does not support the node’s input kind (node "<node-id>"). provider "<provider-name>" does not support <mode> recipes (this provider supports: <kinds>); declare one of the supported input kinds, or target a provider that supports <mode> (provider nie obsługuje rodzaju wejścia węzła (węzeł “<node-id>”). provider “<provider-name>” nie obsługuje receptur <mode> (ten provider obsługuje: <kinds>); zadeklaruj jeden z obsługiwanych rodzajów wejścia lub wybierz providera obsługującego <mode>)
Nagłówek zawiera kategorię i krótki kod tego warunku, E0265, który jest identyfikatorem do zapisania, gdy zatrzymanie trzeba nazwać trwale — w bramce ciągłej integracji, zgłoszeniu lub runbooku. Numer jest przydzielany raz i potem się nie zmienia, więc pozostaje taki sam niezależnie od poprawek otaczającego go sformułowania; tabela wszystkich warunków go rozwiązuje, a powyższe zdanie początkowe służy do dopasowywania przy pracy z tekstem zamiast z identyfikatorem.
aggrega validate zgłasza tę samą klauzulę pod encją Recipe zawierającą blok, poprzedzoną nazwą powierzchni, która ją odczytała, i opatrzoną na początku krótkim kodem tego warunku, ponieważ wczesne zgłoszenie dotyczy tego samego warunku:
input-kind: [E0265] Recipe "<name>:<version>": provider "<provider-name>" does not support synthesized recipes (this provider supports: <kinds>); declare one of the supported input kinds, or target a provider that supports synthesized (input-kind: Recipe o podanej nazwie i wersji: wskazany provider nie obsługuje receptur syntetyzowanych (ten provider obsługuje wymienione rodzaje); należy zadeklarować jeden z obsługiwanych rodzajów wejścia lub wskazać providera obsługującego tryb syntetyzowany)
Przy sprawdzaniu całego katalogu jest to jeden wiersz; z --release nagłówek znajduje się w osobnym wierszu nad klauzulą. Diagnostyka edytora dla tego samego ustalenia ma kod E0265.
Jak naprawić: należy powiązać encję Recipe z providerem obsługującym syntezę (najczęściej helm lub compose) albo przenieść ją na inny rodzaj wejścia (artifacts: dla bezpośredniej emisji manifestów lub source: + valuesMapping:, jeśli istnieje chart/moduł).
Walidacja treści Workload per provider. Obecnie workloadSchema providera ma charakter wyłącznie dokumentacyjny i nie waliduje treści encji Workload; treści są walidowane względem osadzonego schematu Workload należącego do platformy. Gdy pojawi się syntezator Workload oparty na Wasm, workloadSchema stanie się kontraktem danego providera, względem którego syntezator waliduje treść encji Workload (osobne zatrzymanie na poziomie treści).
The provider does not support omits (Provider nie obsługuje omits)
Encja Recipe lub FeatureRecipe deklaruje omits:, a provider, który ją renderuje, nie deklaruje, że pomija renderowane dokumenty. Pominięcie dokumentu w tym, co renderuje źródło, może wykonać tylko provider — tylko on wie, które dokumenty źródło renderuje i jak każdy się nazywa — więc provider, który tego nie robi, wyrenderowałby każdy dokument wskazany we wpisach i zgłosił sukces. Zamiast tego build odmawia, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, dzięki czemu klucz nigdy po cichu nie pozostaje bez skutku.
To, czy provider pomija dokumenty, jest odczytywane z własnej deklaracji providera o tym, co obsługuje, a nie z listy providerów prowadzonej przez kompilator. Liczy się każdy wpis, niezależnie od tego, co renderuje jego when:, ponieważ to, czy provider może respektować klucz, nie zależy od tego, które wpisy zachowuje dany build. Providery helm, compose i cloudformation respektują ten klucz. helm-chart i terraform przekazują swoje źródło do wyrenderowania w chwili wdrożenia, więc w czasie budowania nie istnieje żaden wyrenderowany dokument do pominięcia, i oba są odrzucane.
O odmowie rozstrzyga się, gdy encja Recipe każdego komponentu i encja FeatureRecipe każdego dołączenia są powiązane, a każdy provider opisał sam siebie — przed wyrenderowaniem pierwszego komponentu i przed obliczeniem jakiegokolwiek wpisu, więc build odrzucony w tym miejscu nic nie renderuje. Sprawdzany jest każdy dokument renderujący źródło: encja Recipe komponentu; encja FeatureRecipe, którą dołączenie wiąże na komponencie, raz dla każdego komponentu z tym dołączeniem; oraz encja FeatureRecipe generowana raz dla granicy, jednokrotnie, w granicy, która ją deklaruje. Każdy błędny dokument jest zgłaszany w jednym buildzie; jeśli jest ich więcej niż jeden, wyniki są grupowane pod documents declaring omits whose provider does not honour them. Dokument powiązany z providerem, którego build nie potrafi rozwiązać, nie jest tu zgłaszany: taki build zatrzymuje się w miejscu wyboru providera, wskazując powiązanie.
Emitowany komunikat, umiejscowiony przy własnym kluczu komponentu pod components: dla wpisów encji Recipe (komponent zapisany wewnątrz podsystemu jest najpierw umiejscawiany pod kluczem tego podsystemu), przy kluczu dołączenia w bloku features:, który je zapisał, dla wpisów encji FeatureRecipe na komponencie, oraz przy .spec.boundaries.<boundary>.features.<attachment> w encji Release dla encji FeatureRecipe generowanej raz dla swojej granicy. Kategoria trafia do nagłówka w nawiasach kwadratowych; komunikat najpierw wskazuje providera, a następnie komponent, dla którego dokument jest renderowany:
provider does not support omits ("<provider-name>", node "<node-id>"). this provider’s contract does not declare that it leaves rendered documents out; remove the omits key, or render the source through a provider whose contract declares it (provider nie obsługuje omits; kontrakt tego providera nie deklaruje, że pomija renderowane dokumenty; należy usunąć klucz omits albo renderować źródło przez providera, którego kontrakt to deklaruje)
Wynik dla encji FeatureRecipe wskazuje dołączenie po komponencie — node "<node-id>", attachment "<attachment>" — a wynik dla encji generowanej raz dla swojej granicy wskazuje zamiast komponentu granicę i dołączenie: boundary "<boundary>", attachment "<attachment>".
Nagłówek zawiera krótki kod tego warunku, E0335.
Jak naprawić: usunąć klucz omits: albo renderować źródło przez providera, który go respektuje. Gdy encja Recipe helm-chart lub terraform pobiera lokalny chart lub moduł, wiersz w pliku .aggregaignore obok encji Recipe pomija zamiast tego plik tego źródła, począwszy od następnego przypięcia encji Recipe — zob. aggrega pin.
The provider does not support boundary artifacts (Provider nie obsługuje artefaktów granicy)
Encja Recipe deklaruje spec.boundary.artifacts — pliki dla wspólnego wyjścia granicy, w której jest renderowana — a provider, który ją renderuje, nie deklaruje, że przyjmuje takie pliki. Kompilator zapisuje te pliki sam, obok tego, co provider składa dla granicy, i nie przekazuje providerowi żadnego z nich, więc to, czy umieszczony tam plik cokolwiek znaczy, jest właściwością celu providera. Cel, który go nie odczytuje, dostarczyłby go i zignorował, a zawarta w nim konfiguracja nigdy nie zaczęłaby działać; zamiast tego build odmawia, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane.
To, czy provider przyjmuje te pliki, jest odczytywane z własnej deklaracji providera o tym, co obsługuje, a nie z listy providerów prowadzonej przez kompilator. Liczy się każdy wpis, niezależnie od tego, do czego byłby renderowany. Provider terraform je przyjmuje, zapisując każdy obok głównej konfiguracji granicy; helm, compose, helm-chart i cloudformation ich nie przyjmują i są odrzucane.
O odmowie rozstrzyga się, gdy encja Recipe każdego komponentu jest powiązana, a każdy provider opisał sam siebie — przed wyrenderowaniem pierwszego komponentu i przed obliczeniem jakiegokolwiek wpisu, więc build odrzucony w tym miejscu nic nie renderuje. Każda błędna encja Recipe jest zgłaszana w jednym buildzie, raz dla każdego renderowanego przez nią komponentu; jeśli wyników jest więcej niż jeden, są grupowane pod Recipes declaring boundary artifacts whose provider does not accept them. Encja Recipe powiązana z providerem, którego build nie potrafi rozwiązać, nie jest tu zgłaszana: taki build zatrzymuje się w miejscu wyboru providera, wskazując powiązanie.
Emitowany komunikat, umiejscowiony przy .spec.boundary w encji Recipe, gdzie należy wprowadzić zmianę. Kategoria trafia do nagłówka w nawiasach kwadratowych; komunikat najpierw wskazuje providera, a następnie komponent, dla którego encja Recipe jest renderowana:
provider does not support boundary artifacts ("<provider-name>", node "<node-id>"). this provider’s contract does not declare that it accepts files written to a boundary’s shared output; remove the boundary block, or render the Recipe through a provider whose contract declares it (provider nie obsługuje artefaktów granicy; kontrakt tego providera nie deklaruje, że przyjmuje pliki zapisane do wspólnego wyjścia granicy; należy usunąć blok boundary albo renderować encję Recipe przez providera, którego kontrakt to deklaruje)
Nagłówek zawiera krótki kod tego warunku, E0351.
Jak naprawić: usunąć blok boundary: albo renderować encję Recipe przez providera, który go przyjmuje. Plik należący do komponentu, a nie do granicy, jest zamiast tego wpisem artifacts:.
At least one input kind must be present (Musi występować co najmniej jeden rodzaj wejścia)
Encja Recipe nie deklaruje żadnego rodzaju wejścia: brak source w parze z valuesMapping, brak workload:, brak artifacts:. Taka encja Recipe nie wytwarza żadnego wyjścia i nie ma powierzchni renderowania. Ta reguła jest sprawdzana podczas wczytywania encji Recipe.
Plik encji Recipe o takim kształcie najpierw napotyka schemat Recipe: schemat wymaga, w każdym providerze, jednego z source, valuesMapping, workload lub artifacts, więc kontrola koperty dokumentu odrzuca plik pod E0215, zanim ta reguła zostanie uruchomiona, z jedną gałęzią dla każdego klucza:
document envelope validation failed (Recipe, at <path>); <line>:<column>: spec: no anyOf branch matched: branch[0]: validation: required: missing properties: [“source”]; branch[1]: validation: required: missing properties: [“valuesMapping”]; branch[2]: validation: required: missing properties: [“workload”]; branch[3]: validation: required: missing properties: [“artifacts”]. correct the document to match its kind’s schema (walidacja koperty dokumentu nie powiodła się (Recipe): spec: nie pasuje żadna gałąź anyOf: w gałęzi 0 brakuje wymaganej właściwości “source”; w gałęzi 1 brakuje wymaganej właściwości “valuesMapping”; w gałęzi 2 brakuje wymaganej właściwości “workload”; w gałęzi 3 brakuje wymaganej właściwości “artifacts”. Popraw dokument, aby był zgodny ze schematem jego rodzaju)
Emitowany komunikat:
Recipe: at least one input kind required (Recipe <name>:<version>, rule input-kinds, at <path>). declare one of: source (with valuesMapping), workload, artifacts (Recipe: wymagany jest co najmniej jeden rodzaj wejścia; należy zadeklarować jeden z: source (z valuesMapping), workload, artifacts)
Jak naprawić: należy dodać rodzaj wejścia zgodny z zamiarem autora encji Recipe. Encja Recipe dla usługi, której kompilacja nie udostępnia — bazy danych lub API działających już gdzie indziej — deklaruje workload: z form: reference wraz z jego endpoint (i opcjonalnie port) oraz publikuje swoje wartości połączenia pod provides:, jak każda encja Recipe: helm renderuje ją jako ExternalName Service, compose nie renderuje dla niej niczego, a w obu przypadkach jej konsumenci odczytują opublikowane wartości.
artifacts: entry keys must be unique (klucze wpisów muszą być unikalne)
Encja Recipe deklaruje pod artifacts: dwa lub więcej wpisów z tym samym kluczem. Klucz określa nazwę emitowanego pliku (niezależnie od tego, czy treść wpisu jest zapisana inline, czy wczytana przez $import: danego wpisu); zduplikowane klucze spowodowałyby emisję pliku o tej samej nazwie do tego samego katalogu granicy.
Build odrzuca encję Recipe podczas dekodowania dokumentu do postaci typowanej, wskazując powtórzony klucz i wiersz, w którym się powtarza. Ten krok jest wykonywany po sprawdzeniu schematu koperty i przed regułami kształtu, więc encja Recipe ze zduplikowanym kluczem artifacts: zgłasza poprawny schemat, a następnie to zatrzymanie, a pozostałe reguły kształtu nic o niej nie zgłaszają.
Jak naprawić: zmienić nazwę jednego z kolidujących kluczy wpisów, tak aby każdy wpis artifacts: miał unikalną nazwę pliku.
Emission-time filename collision across input kinds (Kolizja nazw plików między rodzajami wejścia w czasie emisji)
Recipe i FeatureRecipe deklarują rodzaje wejścia, które tworzą pliki: source: renderowane przez provider, workload: syntetyzowane przez provider, wpisy artifacts: oraz pipeline:, którego kroki mogą emitować pliki. Każdy z nich wybiera nazwy wyjściowe niezależnie od pozostałych i nic nie deklaruje, że te nazwy są różne — dwa z nich mogą więc utworzyć plik pod jedną nazwą, a przetrwałby tylko jeden z nich. Kompilacja zatrzymuje się i podaje nazwę wyjściową wraz z każdym blokiem, który ją utworzył.
Sprawdzenie odbywa się raz dla każdego emitującego dokumentu, gdy tylko jego własna emisja się zakończy i zanim jego wyjście trafi do jakiegokolwiek złożenia. Emitują trzy dokumenty i każdy jest sprawdzany osobno: własna encja Recipe komponentu, encja FeatureRecipe, którą dołączenie wiąże na komponencie, oraz encja FeatureRecipe, którą wiąże dołączenie o zasięgu granicy. Rozdzielenie ich sprawia, że diagnostyka wskazuje właściwy dokument — pliki dołączenia są renderowane pod tożsamością komponentu-gospodarza, więc kolizja w encji FeatureRecipe dołączenia jest zgłaszana wobec tej encji FeatureRecipe, a nie wobec gospodarza.
Każda kolidująca nazwa jest zgłaszana osobno, więc dokument, którego bloki zderzyły się na dwóch nazwach, zgłasza obie. Zgłoszenie jest umiejscowione w dokumencie, który należy edytować, aby je naprawić: w instancji komponentu dla Recipe oraz w samej encji FeatureRecipe dla dołączenia, przy czym zgłoszenie podaje też dołączenie — komponent lub granica mogą wiązać ich kilka.
Jeden blok emitujący kilka plików pod jedną nazwą nie jest tym zatrzymaniem. To pojedynczy współtwórca, a nie zderzenie dwóch bloków, a zduplikowane klucze artifacts: w jednym bloku są odrzucane podczas dekodowania dokumentu.
Emitowany komunikat:
filename collision across input kinds: two input-kind blocks produced a file under one output name (output name <filename>, produced by <origin1>, <origin2>) (kolizja nazw plików między rodzajami wejścia: dwa bloki rodzajów wejścia wygenerowały plik pod jedną nazwą wyjściową (nazwa wyjściowa <filename>, wygenerowana przez <origin1>, <origin2>))
Kolizja w encji FeatureRecipe podaje także dołączenie:
filename collision across input kinds: two input-kind blocks produced a file under one output name (output name <filename>, produced by <origin1>, <origin2>, attachment <instance>) (kolizja nazw plików między rodzajami wejścia: dwa bloki rodzajów wejścia wygenerowały plik pod jedną nazwą wyjściową (nazwa wyjściowa <filename>, wygenerowana przez <origin1>, <origin2>, dołączenie <instance>))
Jak naprawić: należy zmienić nazwę kolidującego pliku w tym rodzaju wejścia, nad którym ma się kontrolę. Jeśli kolizja dotyczy nazwy pliku przetłumaczonej z encji Workload i wpisu artifacts:, nazwy przetłumaczone z encji Workload podlegają konwencjom tłumaczenia providera (np. <release-name>-deployment.yaml dla helm, gdzie nazwą wydania jest {{ .context.rendered_name }}) — należy zmienić nazwę pliku w artifacts: na taką, której provider nie syntetyzuje.
An output-label key uses a reserved namespace (Klucz etykiety wyjściowej używa zarezerwowanej przestrzeni nazw)
Recipe podaje klucz etykiety pod aggrega.ai/ lub app.kubernetes.io/ — w outputLabels:, bloku nanoszącym dosłowne etykiety na renderowane wyjście, albo w outputComponentLabels:, bloku podającym klucze etykiet komponentu, których wartości są na nie przenoszone. Oba prefiksy należą do własnej przestrzeni kluczy pochodzenia platformy: to klucze, które kompilacja nanosi sama, więc Recipe nanosząca jeden z nich zapisywałaby w przestrzeni mówiącej, skąd pochodzi zasób. Zarezerwowanie ich sprawia też, że zbiór etykiet encji Recipe jest rozłączny ze zbiorem pochodzenia, więc przy scalaniu nigdy nie trzeba ich uzgadniać. Ta reguła jest sprawdzana podczas wczytywania encji Recipe.
Rezerwacja dotyczy tylko samego korzenia. Klucz, który jedynie zawiera zarezerwowany korzeń głębiej, we własnej przestrzeni nazw — na przykład component.aggrega.ai/hosting — należy do innej przestrzeni kluczy, której platforma nie posiada, i nadal można go używać.
Emitowany komunikat. Jeden warunek obejmuje oba bloki, więc jego zdanie nie może powiedzieć, który z nich został napisany; wskazówka po nim wskazuje blok, przytaczając wpisany klucz i blok, w którym go wpisano:
recipe output-labels constraint: key uses a reserved namespace (Recipe <name>:<version>, rule output-labels, at .spec.outputLabels). key "<key>" in outputLabels uses a reserved namespace ("aggrega.ai/" and "app.kubernetes.io/" are reserved for platform provenance) (ograniczenie etykiet wyjściowych receptury: klucz używa zarezerwowanej przestrzeni nazw (Recipe <name>:<version>, reguła output-labels, w .spec.outputLabels). klucz „<key>” w outputLabels używa zarezerwowanej przestrzeni nazw („aggrega.ai/” i „app.kubernetes.io/” są zarezerwowane dla informacji o pochodzeniu platformy))
Klucz zapisany w bloku przenoszonym jest zgłaszany pod nazwą reguły tego bloku i wskazuje go we wskazówce:
recipe output-labels constraint: key uses a reserved namespace (Recipe <name>:<version>, rule output-component-labels, at .spec.outputComponentLabels). key "<key>" in outputComponentLabels uses a reserved namespace ("aggrega.ai/" and "app.kubernetes.io/" are reserved for platform provenance) (ograniczenie etykiet wyjściowych receptury: klucz używa zarezerwowanej przestrzeni nazw (Recipe <name>:<version>, reguła output-component-labels, w .spec.outputComponentLabels). klucz „<key>” w outputComponentLabels używa zarezerwowanej przestrzeni nazw („aggrega.ai/” i „app.kubernetes.io/” są zarezerwowane dla informacji o pochodzeniu platformy))
Klucze bloku dosłownego są sprawdzane w kolejności posortowanej, a klucze bloku przenoszonego w kolejności zapisu, więc Recipe łamiąca regułę w kilku miejscach zawsze zgłasza najpierw to samo.
Jak naprawić: należy przenieść klucz do własnej przestrzeni nazw — własnej domeny lub przestrzeni z podprefiksem, takiej jak component.aggrega.ai/… — albo go usunąć, jeśli potrzebna wartość jest jedną z tych, które kompilacja już nanosi. Klucze pochodzenia, które nosi renderowany zasób, wymieniono w ../providers/well-known-annotations.md; odczytanie jednego z nich nie wymaga żadnej deklaracji w Recipe.
A promoted component label is also declared literally (Przenoszona etykieta komponentu jest też zadeklarowana dosłownie)
Recipe podaje jeden klucz zarówno w outputComponentLabels:, jak i w outputLabels:. Oba bloki nanoszą na tę samą powierzchnię etykiet z różnych źródeł — pierwszy przenosi wartość, którą nosi komponent, drugi zapisuje wartość wpisaną przez autora encji Recipe — więc klucz podany w obu dotarłby z dwiema kandydującymi wartościami i niczym, co rozstrzyga, która wygrywa. Ta reguła jest sprawdzana podczas wczytywania encji Recipe, po powyższej regule zarezerwowanej przestrzeni nazw, więc Recipe łamiąca obie zgłasza najpierw zarezerwowaną przestrzeń nazw: naprawa tego błędu nie zależy od zawartości drugiego bloku.
Emitowany komunikat:
recipe output-component-labels constraint: key is also declared in outputLabels (Recipe <name>:<version>, rule output-component-labels, at .spec.outputComponentLabels.<key>). key "<key>" is promoted through outputComponentLabels and also declared literally in outputLabels; keep whichever source the label should come from and drop the other (ograniczenie output-component-labels receptury: klucz jest zadeklarowany także w outputLabels (Recipe <name>:<version>, reguła output-component-labels, w .spec.outputComponentLabels.<key>). klucz „<key>” jest promowany przez outputComponentLabels i jednocześnie zadeklarowany dosłownie w outputLabels; należy zachować to źródło, z którego ma pochodzić etykieta, a drugie usunąć)
Jak naprawić: należy zdecydować, skąd pochodzi wartość etykiety, i usunąć drugą deklarację. Wpis outputComponentLabels: należy zachować, gdy wartość ma odpowiadać temu, co nosi komponent, tak aby dwa komponenty powiązane z jedną encją Recipe nanosiły własne wartości; wpis outputLabels: należy zachować, gdy wartość należy do samej encji Recipe i jest taka sama wszędzie, gdzie Recipe jest powiązana.
Reguły kształtu encji FeatureRecipe
FeatureRecipe składa swoje wyjście z tych samych rodzajów wejścia co Recipe, a opisana poniżej reguła kompozycji ogranicza ją tak samo, jak ogranicza encję Recipe. Jest sprawdzana podczas wczytywania encji FeatureRecipe i zgłaszana w kształcie zatrzymania kształtu encji Recipe — zdanie reguły, następnie błędny dokument, nazwa reguły i wskazówka dla danego wystąpienia — pod znacznikiem CATALOG_ERROR.
Celowo nie ma tu reguły co najmniej jednego rodzaju wejścia i na tym polega różnica wobec encji Recipe. FeatureRecipe deklarująca tylko provider i to, co implementuje, jest uzasadnionym dołączeniem czysto łączącym: niczego nie renderuje, a jej efektem jest połączenie niesione przez implementowaną encję Feature. Taka, która deklaruje jedynie injectMapping:, jest uzasadniona w ten sam sposób.
A FeatureRecipe’s valuesMapping requires source (Pole valuesMapping w encji FeatureRecipe wymaga source)
Encja FeatureRecipe deklaruje valuesMapping, ale nie source. Mapowanie wartości jest nakładką, więc bez chartu, modułu lub pliku, na który można je nałożyć, zmapowane wartości nie mają dokąd trafić.
Emitowany komunikat:
FeatureRecipe: valuesMapping requires source (FeatureRecipe <name>:<version>, rule values-mapping, at <path>). declare a source: pointer alongside valuesMapping (or remove the valuesMapping if no overlay is intended) (FeatureRecipe: valuesMapping wymaga source (FeatureRecipe o podanej nazwie i wersji, reguła values-mapping, we wskazanej ścieżce). należy zadeklarować wskaźnik source: obok valuesMapping (lub usunąć valuesMapping, jeśli nakładka nie jest zamierzona))
Jak naprawić: należy dodać wskaźnik source:, dla którego napisano nakładkę, albo usunąć valuesMapping i pozwolić, by dołączenie wykonało swoją pracę w inny sposób — przez artifacts:, aby emitować własne pliki, przez injectMapping:, aby przekształcić to, co dostarcza, albo bez żadnego z nich, jako czyste dołączenie okablowujące.
A pipeline declares one step id twice (Potok deklaruje jeden identyfikator kroku dwukrotnie)
Encja Recipe lub FeatureRecipe deklaruje ten sam id w dwóch krokach swojego spec.pipeline. Krok publikuje zwracane wyniki pod swoim identyfikatorem, a późniejszy krok tego samego potoku odczytuje je jako .steps.<id>.outputs, więc dwa kroki o wspólnym identyfikatorze sprawiłyby, że ten późniejszy krok odczytywałby wyniki tego z nich, który opublikował je jako ostatni, a nie tego, o który chodziło.
Reguła obejmuje własny potok jednego dokumentu. Encja Recipe komponentu i dołączone do niego encje FeatureRecipes uruchamiają swoje potoki osobno, a każdy potok zaczyna bez żadnych wyników kroków, więc krok encji Recipe i krok dołączonej encji FeatureRecipe mogą mieć ten sam identyfikator.
Żaden schemat nie może wyrazić tej reguły — JSON Schema nie ma słowa kluczowego dla listy, której wpisy są unikalne według jednego z ich pól — więc edytor obsługujący schematy akceptuje taki dokument, a sprawdzenie odbywa się podczas odczytu dokumentu, zaraz po sprawdzeniu schematu. Zgłasza to każda powierzchnia, która odczytuje encję Recipe lub FeatureRecipe: aggrega validate dla pliku lub całego katalogu, kompilacja wczytująca katalog, pull przyjmujący pobraną encję, diagnostyka edytora oraz edycja dokumentu, która zostaje odrzucona zamiast zapisana. Dokument, który nie spełnia też swojego schematu, najpierw zgłasza ustalenia schematu, a to odrzucenie dopiero po ich poprawieniu.
Każde powtórzenie jest osobnym ustaleniem, umiejscowionym przy powtórzonym id i wskazującym krok, który zadeklarował ten identyfikator jako pierwszy, wraz z jego wierszem i kolumną. Gdy identyfikator pojawia się trzy razy, oba późniejsze kroki wskazują pierwszy.
Wypisywany komunikat dla encji FeatureRecipe, której drugi krok powtarza identyfikator pierwszego kroku. Kategoria i krótki kod tego warunku, E0370, docierają w nagłówku w nawiasach kwadratowych:
a pipeline declares one step id twice (FeatureRecipe, at <path>); <line>:<column>: spec.pipeline[1].id: step id "<id>" is already declared at spec.pipeline[0].id (line <line>, column <column>). give each step of the pipeline its own id, and point every .steps.<id> reference a later step makes at the step it means (potok deklaruje jeden identyfikator kroku dwukrotnie; identyfikator kroku spec.pipeline[1].id jest już zadeklarowany w spec.pipeline[0].id. należy nadać każdemu krokowi potoku własny identyfikator i skierować każde odwołanie do kroku, które tworzy późniejszy krok, na krok, o który chodzi)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednego z dwóch kroków, tak aby każdy identyfikator był zadeklarowany raz. Następnie należy przejrzeć szablony with: i when: każdego późniejszego kroku pod kątem odwołań .steps.<id> do zachowanego identyfikatora i skierować każde z nich na krok, o którego wyniki chodzi — to zmiana nazwy sprawia, że wyniki obu kroków są osiągalne oddzielnie.
A document declares an API version this compiler no longer reads (Dokument deklaruje wersję API, której ten kompilator już nie odczytuje)
Wiersz apiVersion dokumentu deklaruje aggrega.ai/v1alpha1. Każdy rodzaj dokumentu zawierający wiersz apiVersion deklaruje aggrega.ai/v1beta1, jedyną wersję, którą odczytuje ten kompilator, i nie następuje żadna konwersja z wcześniejszej wersji: dokument jest odrzucany już podczas odczytu, zanim cokolwiek innego zostanie sprawdzone, ponieważ każde inne ustalenie dotyczyłoby wersji dokumentu, której kompilator nie odczytuje.
Zgłasza to każda powierzchnia, która odczytuje dokument: aggrega validate, kompilacja, pull przyjmujący pobraną encję, diagnostyka edytora oraz edycja dokumentu. Dokument deklarujący wersję, której kompilator nigdy nie odczytywał, zostaje zamiast tego odrzucony przez schemat swojego rodzaju, z kodem E0215.
Wyświetlany komunikat dla encji Component. Kategoria i krótki kod tego warunku, E0373, pojawiają się w nagłówku w nawiasach kwadratowych:
a document declares an API version this compiler no longer reads (Component, at <path>); 1:1: apiVersion: the document declares aggrega.ai/v1alpha1, and this compiler reads aggrega.ai/v1beta1. change the apiVersion line to apiVersion: aggrega.ai/v1beta1 (dokument deklaruje wersję API, której ten kompilator już nie odczytuje (Component); 1:1: apiVersion: dokument deklaruje aggrega.ai/v1alpha1, a ten kompilator odczytuje aggrega.ai/v1beta1. należy zmienić wiersz apiVersion na aggrega.ai/v1beta1)
Jak naprawić: należy zmienić wiersz apiVersion dokumentu na apiVersion: aggrega.ai/v1beta1. Pola każdego rodzaju są takie same w obu wersjach, więc ten wiersz stanowi całą zmianę.
A plugin declares a plugin ABI version this compiler no longer speaks (Wtyczka deklaruje wersję ABI wtyczek, której ten kompilator już nie obsługuje)
Wtyczka deklaruje ABI wtyczek v1alpha1. Ten kompilator obsługuje ABI wtyczek v1beta1 i żadne inne, więc wtyczka zbudowana pod wcześniejsze ABI jest odrzucana zamiast uruchamiana. Wtyczka podaje swoje ABI w dwóch miejscach i każde z nich jest odrzucane w ramach tego jednego warunku: raport describe(), który jej moduł gościa zwraca podczas ładowania, oraz pole spec.abiVersion jej encji Plugin, odrzucane podczas odczytu encji, zanim cokolwiek innego zostanie sprawdzone. Odrzucana jest także wtyczka deklarująca wersję ABI, której ten kompilator nigdy nie obsługiwał, przez sprawdzenie deskryptora (E0085) lub przez schemat encji Plugin (E0215).
Wyświetlany komunikat dla modułu gościa podczas ładowania. Kategoria i krótki kod tego warunku, E0374, pojawiają się w nagłówku w nawiasach kwadratowych:
plugin "<plugin>" declares abi_version “v1alpha1”, and this compiler speaks “v1beta1”; rebuild the plugin against the current plugin kit and publish it again: a plugin declares a plugin ABI version this compiler no longer speaks (wtyczka deklaruje abi_version “v1alpha1”, a ten kompilator obsługuje “v1beta1”; należy przebudować wtyczkę pod bieżący zestaw do tworzenia wtyczek i opublikować ją ponownie: wtyczka deklaruje wersję ABI wtyczek, której ten kompilator już nie obsługuje)
Wyświetlany komunikat dla encji Plugin:
a plugin declares a plugin ABI version this compiler no longer speaks (Plugin, at <path>); <line>:<column>: spec.abiVersion: the Plugin declares abiVersion v1alpha1, and this compiler speaks v1beta1. rebuild the plugin against the current plugin kit and publish it again; its Plugin entity then declares abiVersion: v1beta1 (wtyczka deklaruje wersję ABI wtyczek, której ten kompilator już nie obsługuje (Plugin); spec.abiVersion: encja Plugin deklaruje abiVersion v1alpha1, a ten kompilator obsługuje v1beta1. należy przebudować wtyczkę pod bieżący zestaw do tworzenia wtyczek i opublikować ją ponownie; jej encja Plugin deklaruje wtedy abiVersion v1beta1)
Jak naprawić: należy przebudować wtyczkę pod bieżącą wersję jej zestawu do tworzenia wtyczek, która zapisuje v1beta1 w raporcie describe() modułu gościa, i opublikować ją ponownie, tak aby encja wygenerowana obok niej również deklarowała abiVersion: v1beta1. Sama edycja wiersza encji nie wystarczy: sam moduł gościa nadal zgłasza wcześniejsze ABI i jest odrzucany podczas ładowania.
An artifact carries a media type this compiler no longer reads (Artefakt ma typ mediów, którego ten kompilator już nie odczytuje)
Artefakt pobrany z rejestru ma typ mediów, pod którym publikowała wcześniejsza wersja — application/vnd.aggrega.<kind>.v1alpha1 z odpowiednim sufiksem, w typie artefaktu manifestu, w jego konfiguracji lub w jednej z jego warstw. Ten kompilator publikuje i odczytuje typy mediów v1beta1, więc artefakt jest odrzucany z podaniem nazwy podczas odczytu jego manifestu, zanim zostanie pobrana jakakolwiek część jego zawartości: dotyczy to zarówno encji katalogu, wtyczki i jej pliku wykonywalnego, jak i pakietu dokumentacji. Indeksowanie rejestru pomija taki artefakt, podając przyczynę. Typ mediów spoza własnej przestrzeni nazw application/vnd.aggrega. produktu Aggrega nigdy nie podlega temu warunkowi.
Wyświetlany komunikat dla encji Component opublikowanej przez wcześniejszą wersję. Kategoria i krótki kod tego warunku, E0375, pojawiają się w nagłówku w nawiasach kwadratowych:
"<reference>" carries media type “application/vnd.aggrega.component.v1alpha1+yaml”, and this compiler reads “application/vnd.aggrega.component.v1beta1+yaml”; publish the artifact again with the current release: oci: artifact carries a media type this compiler no longer reads (ma typ mediów “application/vnd.aggrega.component.v1alpha1+yaml”, a ten kompilator odczytuje “application/vnd.aggrega.component.v1beta1+yaml”; należy ponownie opublikować artefakt przy użyciu bieżącej wersji: oci: artefakt ma typ mediów, którego ten kompilator już nie odczytuje)
Jak naprawić: należy ponownie opublikować artefakt przy użyciu bieżącej wersji aggrega, która zapisuje typy mediów v1beta1. Artefakt publikowany przez kogoś innego może ponownie opublikować tylko ta osoba; dopóki tego nie zrobi, nie da się go odczytać.
A file cannot be read, or its bytes do not parse (Nie można odczytać pliku lub jego bajtów nie da się sparsować)
Plik, który kompilacja musiała odczytać, albo dokument Aggrega, który sprawdzenie całego katalogu odczytało w katalogach katalogu, nie dostarczył niczego, z czego mogłaby skorzystać powierzchnia, która go wskazała lub odczytała. Albo nie dało się go odczytać z dysku, albo jego bajty zostały sparsowane, ale parsowanie nie powiodło się bez błędów. Nic dalej na nim nie działa, ponieważ nie ma treści do sprawdzenia względem schematu, komponentów do rozmieszczenia ani szablonu do wyrenderowania.
Warunek nie wymienia żadnego formatu i jest to zamierzone. Większość plików, których dotyczy, jest odczytywana jako YAML; treści workload, values-mapping i artefaktów encji Recipe są odczytywane jako źródło szablonu Go i w ogóle nie są parsowane. Zdanie obiecujące YAML poprzedzałoby diagnostykę dotyczącą pliku szablonu twierdzeniem o formacie tego pliku. Która z dwóch awarii wystąpiła i dla jakiego rodzaju pliku, mówi fraza następująca po zdaniu.
Dokumenty, od których zaczyna się kompilacja — Aggregate, Release i Manifest — są najczęstszymi przypadkami, a zatrzymanie jest zgłaszane w każdym miejscu, w którym odczytywany jest jeden z tych trzech. Diagnostyka wskazuje, który dokument był odczytywany, i ścieżkę, z której go odczytywano. To ścieżka pozwala odróżnić brakujący plik od wadliwego: błąd odczytu przytacza przyczynę podaną przez system operacyjny, a błąd parsowania przytacza przyczynę podaną przez parser YAML, która zawiera wiersz, na którym parser się poddał.
Emitowany komunikat, gdy nie można było odczytać pliku:
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Aggregate, at <path>, failed to read file: <underlying reason>) (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Aggregate, w <path>, nie udało się odczytać pliku: <underlying reason>))
oraz gdy nie dało się sparsować jego tekstu:
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Aggregate, at <path>, failed to unmarshal YAML: <underlying reason>) (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Aggregate, w <path>, nie udało się zdeserializować YAML: <underlying reason>))
Release i Manifest pojawiają się zamiast Aggregate, gdy odczytywanym dokumentem jest jeden z nich. Ten sam warunek obejmuje również kontrakt parametrów odczytywany z zadeklarowanego w encji Aggregate bloku parameters:, który jest odczytywany z własnego tekstu encji Aggregate, zanim cokolwiek zostanie do niego interpolowane.
Tutaj zgłaszany jest również przypadek, gdy parameters: { $import: … } w encji Release wskazuje plik, do którego kompilacja nie może dotrzeć, i to z obu powodów: ścieżka nie wskazuje pliku, który kompilacja może odczytać, albo plik zostaje odczytany, ale jego bajtów nie da się sparsować. Przedmiotem jest encja Release, a fraza wymienia klucz, który wskazywał plik:
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Release, at .spec.parameters.$import: <path>, failed to read file: <underlying reason>) (nie udało się wczytać pliku: nie można było odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Release, w .spec.parameters.$import ze ścieżką, nie udało się odczytać pliku z podaną przyczyną))
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Release, at .spec.parameters.$import: <path>, failed to unmarshal YAML: <underlying reason>) (nie udało się wczytać pliku: nie można było odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Release, w .spec.parameters.$import ze ścieżką, nie udało się zdeserializować YAML z podaną przyczyną))
Ścieżka względna jest rozwiązywana względem katalogu zawierającego encję Release, która ją zapisuje — encję Release wskazaną w poleceniu lub ogniwo jej łańcucha extends: — niezależnie od tego, skąd uruchomiono polecenie, więc wiersz poleceń i edytor odczytują ten sam plik; ścieżka bezwzględna wskazuje własne miejsce. Należy upewnić się, że kopia robocza, na której działa kompilacja, zawiera plik w tym miejscu: plik parametrów obecny na własnym komputerze, ale wykluczony z kontroli wersji, jest nieobecny podczas przebiegu ciągłej integracji i to najczęstszy sposób napotkania tego błędu. Ścieżka prowadząca poza przestrzeń roboczą — lub, w przypadku encji Release wskazanej spoza przestrzeni roboczej, poza własny katalog tej encji Release — nie jest w ogóle odczytywana i jest zgłaszana w sekcji „A reference to another file leads out of the directory it must stay inside (Odwołanie do innego pliku prowadzi poza katalog, w którym musi pozostać)” poniżej.
Tutaj zgłaszany jest również schemat $import: wskazujący plik, do którego kompilacja nie może dotrzeć, ponieważ błąd jest ten sam: dyrektywa jest poprawnie sformułowana, a wskazany plik nie dostarczył dokumentu. Przedmiotem jest wtedy encja katalogu, a nie jeden z tych trzech dokumentów, więc fraza wymienia powierzchnię schematu, dla której trwało rozwiązywanie — spec.schema, jej filar, taki jak spec.schema.values, lub valueSchema gniazda usesSchema — a wskaźnik źródła to wiersz, w którym napisano dyrektywę:
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse. <surface>: read imported schema <value>: <the operating system's reason> (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować. <surface>: odczyt importowanego schematu <value>: <the operating system's reason>)
z resolve imported schema path zamiast read w rzadszym przypadku, gdy w ogóle nie udało się ustalić własnego katalogu encji, oraz z parse imported schema, gdy plik został odczytany, ale jego tekst nie jest poprawnym YAML. Błąd w napisanej dyrektywie — klucz sąsiadujący obok niej, wartość niebędąca ścieżką lub zaimportowana treść, która została sparsowana, ale nie jest mapą — to inny warunek, zgłaszany w sekcji „A schema $import: cannot be applied (Nie można zastosować schematu $import:)” poniżej.
Tutaj zgłaszany jest również import valuesMapping:, workload: lub artifacts.<name>: w encji Recipe lub FeatureRecipe, z tego samego powodu i z tym samym rozwiązaniem: dyrektywa jest poprawnie sformułowana, a wskazany plik nie dostarczył treści. Te trzy treści są źródłem szablonu Go, a nie dokumentami, więc może zawieść tylko odczyt — na tym etapie nic ich nie parsuje. Encja i klucz, który wskazał ścieżkę, są podawane we frazie, a wskaźnik źródła to własna ścieżka importowanego pliku:
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Recipe <name> valuesMapping file import, <the operating system's reason>). if you meant a library entry rather than a file, the reference needs its fragment — an $import: carrying none is read as a file path, and an unquoted value ends where a space before # starts a comment, so quote the whole reference (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Recipe <name>, import pliku valuesMapping, <the operating system's reason>). jeśli chodziło o wpis biblioteki, a nie plik, odwołanie wymaga fragmentu — $import: bez niego jest odczytywany jako ścieżka pliku, a wartość bez cudzysłowu kończy się tam, gdzie spacja przed # rozpoczyna komentarz, więc należy ująć w cudzysłów całe odwołanie)
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Recipe <name> workload file import, <the operating system's reason>). if you meant a library entry rather than a file, the reference needs its fragment — an $import: carrying none is read as a file path, and an unquoted value ends where a space before # starts a comment, so quote the whole reference (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Recipe <name>, import pliku workload, <the operating system's reason>). jeśli chodziło o wpis biblioteki, a nie plik, odwołanie wymaga fragmentu — $import: bez niego jest odczytywany jako ścieżka pliku, a wartość bez cudzysłowu kończy się tam, gdzie spacja przed # rozpoczyna komentarz, więc należy ująć w cudzysłów całe odwołanie)
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (Recipe <name> artifact <key> file import, <the operating system's reason>). if you meant a library entry rather than a file, the reference needs its fragment — an $import: carrying none is read as a file path, and an unquoted value ends where a space before # starts a comment, so quote the whole reference (nie udało się załadować pliku: nie można odczytać pliku lub jego bajty nie dały się sparsować (Recipe <name>, import pliku artefaktu <key>, <the operating system's reason>). jeśli chodziło o wpis biblioteki, a nie plik, odwołanie wymaga fragmentu — $import: bez niego jest odczytywany jako ścieżka pliku, a wartość bez cudzysłowu kończy się tam, gdzie spacja przed # rozpoczyna komentarz, więc należy ująć w cudzysłów całe odwołanie)
To fragment odróżnia odwołanie do biblioteki od ścieżki: <Library>#/mappings/<entry> jest rozwiązywane względem bibliotek, a ten sam tekst bez fragmentu jest zwykłą ścieżką względną. Łatwo go utracić niepostrzeżenie, ponieważ zwykła wartość YAML kończy się tam, gdzie spacja przed # otwiera komentarz — więc $import: LibBeta:1.0.0 #/workloads/Web dociera do kompilacji jako LibBeta:1.0.0, a kompilacja szuka wtedy pliku o tej nazwie obok encji Recipe. Aby zachować fragment, należy ująć całe odwołanie w cudzysłów.
Te same trzy klucze w encji FeatureRecipe zgłaszają ten sam warunek i czyta się je tak samo. Import artefaktów jest odczytywany dwukrotnie w cyklu życia encji Release — raz, gdy aggrega pull zamraża przypięcie jego treści, i ponownie, gdy wpis jest renderowany — więc ten sam brakujący plik zgłasza ten warunek na tym z dwóch etapów, do którego dojdzie się najpierw. Błąd kształtu samej dyrektywy, taki jak klucz sąsiadujący obok $import: lub odwołanie oci:// zawierające hosta, to inny warunek, zgłaszany we własnym wpisie.
Sprawdzenia całego katalogu aggrega lint i aggrega validate również zgłaszają tutaj — dokument w katalogach katalogu, który deklaruje apiVersion Aggrega (wiersz zaczynający się bez wcięcia od apiVersion: i wartości zaczynającej się od aggrega.ai/), a którego nie da się odczytać, sparsować albo zdekodować do koperty odczytywanej przez sprawdzenie, jak metadata zapisane jako lista. Żaden autor nie zapisał ścieżki do niego: sprawdzenie odczytało go, ponieważ leży w katalogu katalogu. Każde sprawdzenie odczytuje wszystkie pliki, zanim się zatrzyma, więc jedno uruchomienie wskazuje wszystkie takie dokumenty, niczego innego nie sprawdza i nie wypisuje podsumowania. YAML niedeklarujący apiVersion Aggrega — w tym szablony Helm chart — jest pomijany. Nagłówek podaje liczbę dokumentów i wskazuje ich pliki, a pod nim wymieniony jest każdy z nich z przyczyną podaną przez odczyt lub sam parser:
<n> documents under the catalog directories declare an Aggrega apiVersion and could not be loaded, so nothing was checked: <path>, <path> (dokumenty w katalogach katalogu deklarują apiVersion Aggrega, ale nie dało się ich wczytać, więc niczego nie sprawdzono)
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse (catalog document, failed to unmarshal YAML: <the parser's reason>) (wczytanie pliku nie powiodło się: nie można odczytać pliku lub jego bajtów nie dało się sparsować (dokument katalogu, nie udało się zdeserializować YAML))
z failed to decode the envelope:, wierszem i tym, co dekoder tam znalazł — line 4 (metadata): a list is written where a map is expected dla metadata zapisanego jako lista — dla dokumentu, który się parsuje, ale nie dekoduje, oraz z failed to read file: i przyczyną podaną przez system operacyjny dla pliku, którego nie dało się odczytać. Dokument, który daje się wczytać i deklaruje rodzaj, którego nie zawiera żaden katalog, jest wskazywany przez to samo zatrzymanie, liczony w tym samym nagłówku i wymieniany pod własnym warunkiem — zob. „A catalog document declares a kind a catalog does not hold (Dokument katalogu deklaruje rodzaj, którego katalog nie zawiera)” poniżej.
Jak naprawić: należy odczytać ścieżkę w komunikacie, a nie nazwę dokumentu — różnią się one zawsze, gdy odwołanie zostało rozwiązane w nieoczekiwanym miejscu. W przypadku błędu odczytu należy sprawdzić, czy plik istnieje pod tą ścieżką, czy ścieżka jest zapisana tak, jak zapisuje ją odwołujący się dokument, i czy kompilacja ma uprawnienia do jego odczytu; najczęstszy przypadek to plik obecny lokalnie, ale nieobecny w kopii roboczej agenta kompilacji. W przypadku błędu parsowania należy otworzyć plik w wierszu wskazanym przez parser — wartość bez cudzysłowów zawierająca dwukropek, tabulator użyty do wcięcia i element listy wcięty pod niewłaściwym kluczem to trzy przyczyny odpowiadające za większość takich błędów.
A catalog document declares a kind a catalog does not hold (Dokument katalogu deklaruje rodzaj, którego katalog nie zawiera)
Dokument w katalogach katalogu deklaruje apiVersion Aggrega — wiersz zaczynający się bez wcięcia od apiVersion: i wartości zaczynającej się od aggrega.ai/ — oraz kind, którego nie zawiera żaden katalog: literówkę, taką jak Componnent, rodzaj zapisany niewłaściwą wielkością liter, taki jak component, lub brak jakiegokolwiek kind. Katalog umieszcza każdy dokument pod rodzajem, który ten deklaruje, więc taki dokument nie trafia do żadnego katalogu: kompilacja, inspect i każde inne polecenie wczytujące katalog go pomijają, a odwołanie do encji, którą miał deklarować, nie rozwiązuje się do niczego.
Katalog zawiera dokumenty Component, Feature, Recipe, FeatureRecipe, SchemaLibrary, MappingLibrary, WorkloadLibrary, ArtifactLibrary, Aggregate i Plugin. Trzy inne rodzaje w uprawniony sposób znajdują się w jego katalogach i nigdy nie są tu zgłaszane: dokumenty Manifest i Release przechowywane obok encji oraz dokument Workload w katalogu encji Recipe lub FeatureRecipe, która go importuje.
Zgłaszają to aggrega validate i aggrega lint dla całego katalogu oraz lint w zakresie encji Release, który przechodzi przez te same katalogi. Każde z nich odczytuje wszystkie pliki przed zatrzymaniem, więc jedno uruchomienie wymienia każdy taki dokument razem z każdym dokumentem, którego w ogóle nie da się wczytać, pod jednym nagłówkiem, który je liczy i wymienia ich pliki; nic nie jest sprawdzane i nie jest wypisywane podsumowanie. Każdy dokument jest wymieniany wraz z rodzajem, który deklaruje, a wiersz kończy się rodzajami, które zawiera katalog:
<n> documents under the catalog directories declare an Aggrega apiVersion and could not be loaded, so nothing was checked: <path>, <path> (dokumenty w katalogach katalogu deklarują apiVersion Aggrega i nie udało się ich wczytać, więc nic nie zostało sprawdzone) catalog document declares a kind a catalog does not hold (kind “Componnent”). a catalog holds Component, Feature, Recipe, FeatureRecipe, SchemaLibrary, MappingLibrary, WorkloadLibrary, ArtifactLibrary, Aggregate and Plugin documents, and passes over a Workload, a Manifest or a Release; correct the kind, or move the file out of the catalog directories (dokument katalogu deklaruje rodzaj, którego katalog nie zawiera. katalog zawiera dokumenty Component, Feature, Recipe, FeatureRecipe, SchemaLibrary, MappingLibrary, WorkloadLibrary, ArtifactLibrary, Aggregate i Plugin oraz pomija dokumenty Workload, Manifest lub Release; należy poprawić rodzaj albo przenieść plik poza katalogi katalogu)
z no kind zamiast kind "<kind>" dla dokumentu, który nie deklaruje żadnego rodzaju.
Kompilacja nie zatrzymuje się na takim dokumencie: pomija go, jak każde wczytywanie, a dokument, do którego nie sięga żadna encja Release, nigdy nie powoduje niepowodzenia kompilacji. Gdy encja Release rzeczywiście sięga do tej encji, kompilacja zatrzymuje się na odwołaniu, w ramach „A reference names no entity the catalog holds (Odwołanie nie wskazuje żadnej encji przechowywanej w katalogu)” poniżej, a notatka pod tym niepowodzeniem wskazuje plik, gdy deklaruje on nazwę, o którą prosi odwołanie — zob. ten wpis.
Jak naprawić: należy otworzyć plik wskazany w komunikacie i poprawić jego kind na rodzaj, którym dokument faktycznie jest — znaczenie ma zarówno pisownia, jak i wielkość liter. Plik, który w ogóle nie jest encją katalogu, nie powinien znajdować się w katalogach katalogu; należy go przenieść albo, jeśli jest dokumentem innego narzędzia, nadać mu apiVersion, który nie należy do Aggrega.
A path names content outside the entity’s own directory (Ścieżka wskazuje treść poza własnym katalogiem encji)
Treść encji znajduje się we własnym katalogu encji, ponieważ każdy plik, który niesie publikacja encji, jest pobierany właśnie stamtąd. Ścieżka, która z niego wychodzi, wskazuje plik, który nie przemieściłby się razem z encją, więc nie ma go u nikogo, kto encję otrzyma, a pin zapisany na jego podstawie poświadcza bajty, których odbiorcy nie mogą uzyskać.
Dlatego każda ścieżka, którą encja zapisuje dla niesionej przez siebie treści, jest odczytywana względem katalogu zawierającego plik encji i musi pozostać wewnątrz niego. Dotyczy to pola source: encji Recipe i FeatureRecipe — gołej ścieżki albo pola url: formy strukturalnej — pliku, który każdy wpis valuesMapping:, workload: i artifacts: importuje przez $import:, oraz każdego schematu, który importuje encja Component lub Feature, w całości, dla poszczególnych filarów albo dla valueSchema i infraSchema gniazda usesSchema. Z katalogu wychodzą trzy kształty: ścieżka, która wspina się ponad niego, ścieżka bezwzględna, wskazująca miejsce na maszynie, na której ją zapisano, oraz ścieżka zapisana wewnątrz katalogu, którą dowiązanie symboliczne po drodze wyprowadza na zewnątrz — katalog na ścieżce, a także plik na jej końcu, będący dowiązaniem prowadzącym poza katalog encji. Ścieżka, która się wspina i wraca do środka — ./charts/../values.tmpl — jest zwykłą ścieżką wewnątrz katalogu, podobnie jak ścieżka przez dowiązanie prowadzące w inne miejsce wewnątrz niego. Wspinaczka, która wraca do katalogu przez jego własną nazwę — ../1.0.0/values.tmpl zapisane w katalogu o nazwie 1.0.0 — jest odrzucana, ponieważ nazwa katalogu nie należy do tego, co się przemieszcza: opublikowana encja jest odczytywana z katalogu, który nazywa pamięć podręczna odbiorcy, a tam ta nazwa niczego nie znajduje. Ścieżka przez dowiązanie prowadzące na zewnątrz jest odrzucana, ponieważ publikacja niosłaby w przeciwnym razie bajty, które wskazuje dowiązanie, skądkolwiek je wskazuje, pod nazwą wewnątrz encji.
Jest odrzucana wszędzie, gdzie encja jest odczytywana.aggrega validate całego katalogu, aggrega validate na własnym pliku encji, aggrega pull i aggrega build odrzucają ją podczas odczytu pliku encji, podobnie jak aggrega pin encji Recipe lub FeatureRecipe oraz aggrega push dowolnego z czterech rodzajów, zanim cokolwiek zostanie pobrane, zapisane lub opublikowane. Pole source: zapisane jako szablon niczego nie wskazuje, dopóki build go nie obliczy, więc szablon tworzący ścieżkę poza katalogiem jest odrzucany przez build, w chwili gdy wartość powstaje.
Inaczej jest z encją Release, a także z odwołaniem do encji. Encja Release wskazuje inne encje — swoją encję Aggregate, swoją encję Manifest, encję Release, którą rozszerza — i nigdy nie jest publikowana, więc nic, co odczytuje, nigdzie się nie przemieszcza: te ścieżki oraz plik importowany przez parameters: encji Release są odczytywane tak, jak je zapisano. Pole type encji Aggregate wskazuje inną encję przez jej tożsamość, a nie treść, którą niesie encja Aggregate, i również jest rozwiązywane na własnych zasadach: przez katalogi katalogu, pamięć podręczną i rejestr, nigdy jako ścieżka pliku.
Emitowany komunikat, podający ścieżkę w zapisanej postaci:
a path names content outside the entity’s own directory ("<path>"). remediation: move the file into the directory holding the entity, or a directory beneath it, and name it with a path relative to that directory. An entity’s content lives in the entity’s own directory because every file a publication of it carries is taken from there; a path that leaves it points at a file that would not travel with the entity (ścieżka wskazuje treść poza własnym katalogiem encji. Naprawa: należy przenieść plik do katalogu zawierającego encję lub do katalogu pod nim i wskazać go ścieżką względną wobec tego katalogu. Treść encji znajduje się we własnym katalogu encji, ponieważ każdy plik, który niesie jej publikacja, jest pobierany stamtąd; ścieżka, która z niego wychodzi, wskazuje plik, który nie przemieściłby się razem z encją)
oraz, dla ścieżki wyprowadzanej z katalogu przez dowiązanie, podający dowiązanie i miejsce, do którego prowadzi:
a path names content outside the entity’s own directory ("./frag/fragment.yaml", the link <entity-directory>/frag leads to <elsewhere>/frag). remediation: replace the link with a copy of what it leads to, placed inside the directory holding the entity. An entity’s content lives in the entity’s own directory because every file a publication of it carries is taken from there; a link leading out of it would carry the bytes it points at under a name inside the entity (ścieżka wskazuje treść poza własnym katalogiem encji; dowiązanie prowadzi poza katalog. Naprawa: należy zastąpić dowiązanie kopią tego, do czego prowadzi, umieszczoną w katalogu zawierającym encję. Treść encji znajduje się we własnym katalogu encji, ponieważ każdy plik, który niesie jej publikacja, jest pobierany stamtąd; dowiązanie prowadzące na zewnątrz niosłoby wskazywane bajty pod nazwą wewnątrz encji)
Pole, z którego ścieżkę odczytano, jest podane w wierszu nad komunikatem: resolve Recipe source …, resolve Recipe artifact "<key>" $import target …, spec.schema.values: imported schema … lub, dla źródła w postaci szablonu, node "<name>" source.
Jak naprawić: należy przenieść plik do katalogu encji lub do katalogu pod nim i zapisać jego ścieżkę względem tego katalogu. Gdy ścieżkę wyprowadza na zewnątrz dowiązanie, należy zastąpić je kopią tego, do czego prowadzi, wewnątrz katalogu encji. Chart współdzielony przez kilka encji Recipes kopiuje się do katalogu każdej encji Recipe, ponieważ każda jest publikowana osobno; schemat współdzielony przez kilka encji Components należy umieścić w encji SchemaLibrary, do której każda encja Component odwołuje się następnie przez tożsamość, a treść mapowania, workloadu lub artefaktu współdzieloną przez kilka encji Recipes — w odpowiednim rodzaju biblioteki.
A Recipe’s source: names a kind nothing knows how to acquire (Źródło encji Recipe wskazuje rodzaj, którego nic nie potrafi pozyskać)
Klucz source: encji Recipe określa, na jaki rodzaj obiektu wskazuje — chart, moduł, projekt compose — a każdy rodzaj jest pozyskiwany przez adapter źródła, który obsługuje ten rodzaj. Ten warunek zgłasza rodzaj, którego nie obsługuje żaden adapter źródła, więc nic, co zawiera ten program, nie może pobrać źródła. Klucz source: encji FeatureRecipe podlega tej samej regule.
Odmowa następuje podczas odczytu dokumentu, zanim cokolwiek zostanie pobrane: odrzuca go sprawdzenie samej encji Recipe, a także każda encja Release, która do niej dociera. Niczego nie próbowano, ponieważ nic nie mogło tego spróbować — to odróżnia go od pozyskiwania, które zostało uruchomione i się nie powiodło.
Emitowany komunikat, wskazujący dokument, rodzaj w zapisanej postaci i rodzaje, które są obsługiwane:
no source adapter serves the source kind (Recipe <name>:<version>, rule source-kind, at <file>). the source names kind "<kind>"; name a kind a source adapter serves (<the served kinds>), or write the source as a single URI whose shape names its kind (żaden adapter źródła nie obsługuje tego rodzaju źródła (Recipe, reguła source-kind). źródło wskazuje ten rodzaj; należy wskazać rodzaj obsługiwany przez adapter źródła albo zapisać źródło jako pojedynczy URI, którego kształt określa rodzaj)
Jak naprawić: należy poprawić rodzaj w kluczu source: na taki, który obsługuje zestaw narzędzi — literówka i rodzaj, który faktycznie nie ma adaptera, dają ten sam komunikat, a komunikat przytacza rodzaj w zapisanej postaci obok rodzajów obsługiwanych, więc najpierw należy porównać pisownię z tą listą, którą opisuje też strona encji Recipe. Jeśli rodzaj zapisano zgodnie z zamiarem, ta kompilacja nie potrafi go pozyskać i żadna zmiana w encji Recipe tego nie zmieni; należy wskazać w source: formę, która jest obsługiwana, albo zapisać je jako pojedynczy URI, którego kształt określa rodzaj.
No source adapter is registered in this program for a source kind (W tym programie nie zarejestrowano adaptera źródła dla rodzaju źródła)
Źródło jest pobierane przez adapter zarejestrowany dla jego rodzaju. Ten warunek zgłasza pobranie skierowane do rodzaju, dla którego nie zarejestrowano żadnego adaptera. Zapisany przez autora rodzaj, którego nie obsługuje żaden adapter, jest odrzucany podczas odczytu jego encji Recipe (zob. „A Recipe’s source: names a kind nothing knows how to acquire (Źródło encji Recipe wskazuje rodzaj, którego nic nie potrafi pozyskać)” powyżej), więc nic, co zapisze autor, tu nie dociera: warunek zgłasza program złożony bez adaptera dla obsługiwanego przez siebie rodzaju albo program zbudowany na pakietach Go Aggrega, który kieruje żądanie do rodzaju złożonego przez siebie.
Emitowany komunikat, wskazujący rodzaj:
kind "<kind>": no source adapter is registered in this program for the source kind (w tym programie nie zarejestrowano adaptera źródła dla tego rodzaju źródła)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje. Należy zgłosić to temu, kto zbudował uruchamiany plik binarny.
A source URL carries a credential (URL źródła zawiera dane uwierzytelniające)
url źródła jest zapisywany tak, jak go napisano — w pliku blokady encji Release, w entity.lock obok encji Recipe i w pamięci podręcznej źródeł — a sama encja Recipe jest plikiem, który się zatwierdza i można opublikować. Dane uwierzytelniające zapisane w URL trafiłyby więc wszędzie tam, gdzie trafia URL. Ten warunek zgłasza source: encji Recipe, którego url zawiera użytkownika przed hostem: https://user:token@host/… albo sam token zapisany jako https://token@host/…, ponieważ usługa dostępna przez HTTP zwykle przyjmuje token w miejscu użytkownika. W przypadku http i https liczy się każdy zapisany tam użytkownik; w innym schemacie tylko hasło, ponieważ zapisany tam sam użytkownik wskazuje konto — ssh://git@github.com/… jest akceptowane, a klucz dostarcza agent SSH. Klucz source: encji FeatureRecipe podlega tej samej regule.
Odmowa następuje podczas odczytu dokumentu, zanim cokolwiek zostanie pobrane: odrzuca go sprawdzenie samej encji Recipe, a także każda encja Release, która do niej dociera — przy walidacji, pull, pin lub kompilacji. Komunikat wskazuje host, a nigdy dane uwierzytelniające. Sprawdzenie odczytuje tylko część URL zapisaną przed hostem i nic poza nią, więc token w ciągu zapytania lub ścieżce nie zostaje wykryty — i jest zapisywany tak, jak go napisano, jak reszta URL.
Emitowany komunikat dla http lub https, wskazujący dokument, klucz i host, a następnie miejsce, w którym powinny się znaleźć dane uwierzytelniające:
the source URL carries a credential (Recipe <name>:<version>, rule source-url, at <file>). spec.source.url names a user or password for host <host>; remove it from the URL and write the credential in the netrc file instead, as an entry “machine <host> login <user> password <secret>” (the file NETRC names, else .netrc in your home directory, or _netrc in %USERPROFILE% on Windows) (URL źródła zawiera dane uwierzytelniające (Recipe, reguła source-url). spec.source.url wskazuje użytkownika lub hasło dla hosta; należy usunąć je z URL i zamiast tego zapisać dane uwierzytelniające w pliku netrc jako wpis machine, login, password (plik wskazany przez NETRC, w przeciwnym razie .netrc w katalogu domowym lub _netrc w %USERPROFILE% w systemie Windows))
a w innym schemacie, gdzie rozwiązaniem jest usunięcie hasła:
the source URL carries a credential (Recipe <name>:<version>, rule source-url, at <file>). spec.source.url names a password for host <host>; remove it from the URL, which is written into the lockfile and the cache as authored (URL źródła zawiera dane uwierzytelniające (Recipe, reguła source-url). spec.source.url wskazuje hasło dla hosta; należy usunąć je z URL, który jest zapisywany w pliku blokady i pamięci podręcznej tak, jak go napisano)
Jak naprawić: należy usunąć użytkownika i hasło z url, pozostawiając URL wskazujący host. W przypadku źródła pobieranego przez http lub https należy umieścić dane uwierzytelniające we wpisie machine dla tego hosta w pliku netrc, który jest odczytywany przy każdym pobraniu klasycznego repozytorium Helm chart, fragmentu compose lub repozytorium Git przez HTTP lub HTTPS — Uwierzytelnianie opisuje, który plik i który wpis. W przypadku repozytorium Git przez SSH klucz dostarcza agent SSH, a użytkownik może pozostać. Jeśli encja Recipe została już zatwierdzona lub opublikowana z danymi uwierzytelniającymi, znajdują się one w tej historii: należy je zmienić także na serwerze.
A {{ .parameters.* }} reference cannot be interpolated (Nie można zinterpolować odwołania {{ .parameters.* }})
Tekst encji Aggregate jest wyliczany jako szablon, zanim zostanie odczytany jako dokument, tak aby odwołanie {{ .parameters.<key> }} zostało zastąpione wartością dostarczoną dla niego przez encję Release. Ten błąd krytyczny występuje, gdy tego wyliczenia nie można dokończyć: tekst nie parsuje się jako szablon albo parsuje się, ale kończy się błędem podczas wykonywania.
Interpolacja następuje przed sparsowaniem encji Aggregate jako YAML, dlatego błąd jest tu zgłaszany dla encji Aggregate jako całości, a nie przy kluczu wewnątrz niej — na tym etapie dokument nie ma jeszcze kluczy. Z tego też powodu odwołanie można pozostawić bez cudzysłowu: podstawienie odbywa się na surowych bajtach, a o typie wartości decyduje następnie reguła cytowania samego YAML, więc gołe odwołanie daje naturalny typ wartości, a ujęte w cudzysłów daje ciąg znaków.
Odwołanie wskazujące klucz, którego encja Release nie dostarczyła, nie jest tym zatrzymaniem. Brakujący klucz rozwiązuje się tutaj do pustej wartości i jest wychwytywany, wraz ze swoim typem i kontraktem, przez sprawdzenia parametrów opisane powyżej w sekcji „Parameter type mismatch / contract violation (Niezgodność typu parametru / naruszenie kontraktu)”. To zatrzymanie zgłasza tekst, którego silnik szablonów w ogóle nie mógł przetworzyć — niezamknięte {{, błędnie zapisaną nazwę funkcji, potok, którego etapy do siebie nie pasują. Odczytanie parametru przez index — {{ index .parameters "db_size" }} — gdy encja Release nie dostarczyła takiego parametru, jest błędem w trakcie wykonywania i to zatrzymanie go zgłasza, podając klucz: index zatrzymuje się na kluczu mapy, którego mapa nie zawiera, na każdej powierzchni szablonu, jak opisuje to poniżej sekcja „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)”.
Tekst, który w ogóle się nie parsuje, jest odrzucany z podaniem ścieżki samej encji Aggregate, ponieważ ten plik jest dostępny, zanim cokolwiek go odczyta. Moduł importowany przez kompozycję jest wyliczany w ten sam sposób o jeden poziom głębiej, przy czym jego tekst jest odczytywany z katalogu, a nie przekazywany do kompilacji. W obu przypadkach jest to ten sam błąd z tym samym kodem; dla modułu podaje on również import, za którym podążano, i plik, z którego odczytano tekst modułu, a przenoszony komunikat podaje wyłącznie rodzaj — zatem pozycja w tym komunikacie jest pozycją w tekście samego modułu, a nie w encji Aggregate, od której zaczęto.
Emitowane komunikaty: dla szablonu, który się nie parsuje, dla tego samego błędu w module importowanym przez kompozycję oraz dla szablonu, który kończy się błędem podczas wykonywania:
invalid parameter reference: check the {{ .parameters.* }} expression names a declared parameter and parses as a Go template (Aggregate <path>, “template parse error: <underlying reason>”) (nieprawidłowe odwołanie do parametru: sprawdź, czy wyrażenie {{ .parameters.* }} wskazuje zadeklarowany parametr i parsuje się jako szablon Go)
invalid parameter reference: check the {{ .parameters.* }} expression names a declared parameter and parses as a Go template (Aggregate, template parse error: <underlying reason>) (nieprawidłowe odwołanie do parametru: sprawdź, czy wyrażenie {{ .parameters.* }} wskazuje zadeklarowany parametr i parsuje się jako szablon Go)
invalid parameter reference: check the {{ .parameters.* }} expression names a declared parameter and parses as a Go template (Aggregate, template execution error: <underlying reason>) (nieprawidłowe odwołanie do parametru: sprawdź, czy wyrażenie {{ .parameters.* }} wskazuje zadeklarowany parametr i parsuje się jako szablon Go)
Tekst encji Aggregate ma jeden korzeń, .parameters, więc odwołanie przez jakikolwiek inny — {{ .values.app_token }} lub {{ $.values.app_token }} — niczego nie odczytuje i kończy się błędem podczas wykonywania. Przyczyna zaczyna się wtedy od wskazania odczytanego odwołania:
invalid parameter reference: check the {{ .parameters.* }} expression names a declared parameter and parses as a Go template (Aggregate, the template reads <reference>, and an Aggregate’s text defines no root but .parameters; template execution error: <underlying reason>) (nieprawidłowe odwołanie do parametru: należy sprawdzić, czy wyrażenie parameters wskazuje zadeklarowany parametr i parsuje się jako szablon Go (Aggregate; szablon odczytuje to odwołanie, a tekst encji Aggregate nie definiuje żadnego korzenia poza .parameters; błąd wykonania szablonu))
Jak naprawić: należy otworzyć encję Aggregate i odczytać przyczynę źródłową, która wskazuje pozycję w tekście i konstrukcję, która zawiodła. Należy upewnić się, że każde {{ ma swoje }}, że wywołana funkcja jest jedną z oferowanych przez daną powierzchnię — interpolacja parametrów oferuje funkcje Sprig i nic więcej, więc helper optionalnie jest tu dostępny — oraz że etapy potoku przyjmują to, co produkuje etap poprzedni. Jeśli przyczyna wskazuje klucz, którego index nie znalazł, parametr, który może być nieustawiony, należy odczytywać przez kropkę ({{ .parameters.db_size }}) albo przez funkcje Sprig get lub hasKey. Jeśli wskazuje odwołanie przez inny korzeń, należy zadeklarować wartość jako parametr encji Aggregate i odczytywać ją jako {{ .parameters.<key> }}. Jeśli wskazuje coś, co nigdy nie miało być szablonem — undefined variable "$json" z wyrażenia n8n albo funkcję nazwaną od węzła Flowise — tekst zawiera własne podwójne nawiasy klamrowe, również w komentarzu: każde {{ należy w nim zapisać jako {{"{{"}}, jak opisuje Tekst zawierający własne podwójne nawiasy klamrowe.
The Release directory declares one Aggregate or Manifest twice (Katalog encji Release deklaruje jedną encję Aggregate lub Manifest dwukrotnie)
Encja Release, której odwołanie aggregate: lub manifest: jest gołą tożsamością, jest rozwiązywana przez przeszukanie najpierw własnego katalogu encji Release, a to przeszukanie znalazło dwie encje Aggregates — lub dwie encje Manifests — o tej samej wartości metadata.name. Odwołanie przez gołą tożsamość wskazuje encję po tej nazwie, więc nazwa zajęta dwukrotnie jest nazwą, której katalog nie potrafi jednoznacznie rozstrzygnąć.
Przeszukanie odrzuca katalog jako całość, a nie tylko nazwę, o którą pytało odwołanie. Odczytuje ono każdą encję Aggregate i każdą encję Manifest leżącą obok encji Release, więc kolidująca para, której żadne odwołanie nie wskazuje, również zatrzymuje kompilację: katalog jest niejednoznaczny niezależnie od tego, czy to ta encja Release miała odczytać daną encję. Odwołanie zapisane jako ścieżka (./aggregate.yaml, ../shared/manifest.yaml) wskazuje plik, a nie encję, i jest rozwiązywane bez przeszukania, więc encja Release, której aggregate: i manifest: są oba ścieżkami, nigdy go nie uruchamia.
Jest to odpowiednik odrzucenia zduplikowanej tożsamości w katalogu encji, działający w obrębie jednego katalogu, a oba są zgłaszane osobno, aby komunikat wskazywał katalog, w którym się pracuje, a nie warstwę katalogu encji, o której można nie myśleć.
Emitowany komunikat:
duplicate Aggregate/Manifest identity (metadata.name) in the Release directory: Aggregate "<name>" declared more than once in <release-directory> (zduplikowana tożsamość Aggregate/Manifest (metadata.name) w katalogu Release: Aggregate o podanej nazwie zadeklarowany więcej niż raz we wskazanym katalogu)
z Manifest zamiast Aggregate, gdy kolidują dwie encje Manifests.
Jak naprawić: należy nadać jednej z dwóch encji inną wartość metadata.name lub przenieść ją poza katalog encji Release. Dwie encje Releases, które rzeczywiście wdrażają różne encje Aggregates o tej samej nazwie, powinny znajdować się we własnych katalogach; skopiowanie encji Release do sąsiedniego pliku bez zmiany nazw tego, co zawiera, to typowa przyczyna tego błędu.
A Release’s aggregate: or manifest: reference resolves to nothing (Odwołanie aggregate: lub manifest: encji Release nie wskazuje niczego)
Encja Release wskazuje encję Aggregate lub Manifest przez gołą tożsamość, a na żadnej z powierzchni, na których wyszukiwana jest goła tożsamość — we własnym katalogu encji Release, w katalogu encji i w rejestrze — nie znaleziono encji o tej nazwie.
Emitowany komunikat, gdy nic nigdzie nie pasowało:
aggregate/manifest reference unresolvable: no Aggregate named "<reference>" in the Release directory, catalog, or registry (nie można rozwiązać odwołania aggregate/manifest: brak encji Aggregate o podanej nazwie w katalogu Release, w katalogu encji ani w rejestrze)
Plik w katalogu encji Release, którego nie udało się zindeksować, zmienia raport, ponieważ zmienia to, co można uczciwie stwierdzić. Taki plik mógł być szukaną encją, więc komunikat to mówi, zamiast twierdzić o braku, którego nie może ustalić, i przenosi błąd parsowania, który uniemożliwił jego odczyt:
aggregate/manifest reference unresolvable: Aggregate "<reference>" not found; unparseable file <path> could not be indexed and may be it: <parse failure> (nie można rozwiązać odwołania aggregate/manifest: nie znaleziono encji Aggregate o podanej nazwie; wskazanego pliku, którego nie da się sparsować, nie udało się zindeksować i może to być właśnie on; podano błąd parsowania)
oraz gdy nieparsowalny plik jest bezpośrednio tym, który wskazuje odwołanie:
aggregate/manifest reference unresolvable: needed Aggregate "<reference>" is the unparseable file <path>: <parse failure> (nie można rozwiązać odwołania aggregate/manifest: wymagana encja Aggregate to wskazany plik, którego nie da się sparsować; podano błąd parsowania)
Jak naprawić: gdy wskazywanej encji rzeczywiście brakuje, należy poprawić pisownię odwołania — tożsamością jest metadata.name encji, a nie nazwa jej pliku — lub dodać encję do katalogu encji Release albo do katalogu encji odczytywanego przez kompilację. Gdy komunikat wskazuje nieparsowalny plik, należy najpierw naprawić ten plik: jego błąd parsowania jest cytowany w komunikacie, a naprawa często rozwiązuje odwołanie w tej samej edycji. Odwołanie ./ lub ../ jest ścieżką, a nie tożsamością, i jest rozwiązywane jako ścieżka, więc kropka na początku zmienia, którego z dwóch błędów należy szukać.
A component is placed in more than one boundary (Komponent jest umieszczony w więcej niż jednej granicy)
Drzewo granic encji Release umieszcza jeden komponent w dwóch różnych granicach. Dwa umieszczenia nie są ani scalane, ani szeregowane i nie mogą być: granica komponentu decyduje o tym, gdzie zapisywane są jego dane wyjściowe, do którego podkatalogu trafiają, do której fali synchronizacji dołącza oraz które adnotacje granicy i infrastrukturę granicy dziedziczy — podczas gdy jego powierzchnia uses: dla poszczególnych krawędzi jest odczytywana przez osobny przebieg. Komponent wymieniony dwukrotnie brałby lokalizację danych wyjściowych z jednego umieszczenia, a konfigurację krawędzi z drugiego.
Granica umieszcza komponenty na trzy sposoby i wszystkie trzy się liczą. Wymienienie komponentu bezpośrednio pod components:, przez identyfikator, który nosi po zakończeniu kompozycji, umieszcza go. Wymienienie go we własnym components: wpisu routingu, przez nazwę lokalną, którą nosi wewnątrz tego podmodułu, również go umieszcza. Skierowanie całego podmodułu pod aggregates: umieszcza każdy komponent, który ten moduł zawiera. Dlatego ta blokada obejmuje też jeden podmoduł skierowany do dwóch granic, moduł skierowany do jednej granicy, gdy zagnieżdżony w nim moduł jest skierowany do innej, oraz komponent wymieniony w jednej granicy, gdy zawierający go moduł jest skierowany do innej.
Skierowanie modułu do granicy i jednoczesne wymienienie jednego z jego komponentów pod tą samą granicą nie jest konfliktem — oba umieszczenia zgadzają się co do miejsca komponentu — i kompilacja przechodzi. Jeden identyfikator zapisany dwukrotnie pod jedną granicą jest konfliktem nawet wtedy: wpis w components: granicy i wpis dla tego samego komponentu w jej wpisie routingu to dwa wpisy niosące konfigurację jednego komponentu, bez możliwości wyboru między nimi.
Zgłaszane jest każde błędne umieszczenie. Encja Release, która umieszcza kilka komponentów dwukrotnie, zatrzymuje się z jednym takim komunikatem na każdy błędny wpis w jednej kompilacji, każdy przy kluczu wpisu, którego dotyczy — więc kilka z nich razem to jedna kompilacja wymieniająca wszystko, co znalazła, a nie jeden błąd wypisany wielokrotnie.
Umieszczenie, które komunikat zgłasza jako już obowiązujące, nie zawsze jest tym zapisanym w pliku jako pierwsze. Własne wpisy components: granicy są odczytywane przed komponentami wymienionymi w jej wpisach routingu i przed podmodułami, które kieruje, a granica jest odczytywana przed granicami w niej zagnieżdżonymi; granice zapisane obok siebie są odczytywane w kolejności występowania. Gdy koliduje więcej niż jedno wcześniejsze umieszczenie, wymieniane jest pierwsze odczytane. Oba miejsca są wymieniane niezależnie od kolejności i żadne nie jest stawiane wyżej od drugiego.
Emitowany komunikat. Zdanie podaje regułę; dalsza część wymienia błędny wpis, granicę każdego z dwóch umieszczeń, blok, w którym każde zapisano, oraz plik, który zawiera oba. Gdy wpis pod components: jednej granicy napotyka wcześniejszy wpis innej granicy:
component declared in more than one boundary: declare each component in exactly one boundary (Release <name>, at <field-path>, "<component>", named in the components block of boundary "<boundary-b>", while it is already named in the components block of boundary "<boundary-a>", that earlier entry naming "<component>", both declared in "<path>") (komponent zadeklarowany w więcej niż jednej granicy: każdy komponent należy zadeklarować w dokładnie jednej granicy)
Dwa człony wymieniające granice są sformułowane według bloku, w którym zapisano każdy wpis. Błędny wpis przyjmuje jeden z:
named in the components block of boundary "<boundary>" — własna mapa components: granicy;
named inside a routing entry in boundary "<boundary>" — mapa components: wpisu routingu pod aggregates: tej granicy;
routed as a sub-module into boundary "<boundary>" — sam wpis routingu.
Wcześniejsze umieszczenie, kontynuujące to samo zdanie, przyjmuje jeden z:
while it is already named in the components block of boundary "<boundary>";
while it is already named inside a routing entry in boundary "<boundary>";
while it is already placed by a sub-module routed into boundary "<boundary>".
Oba człony są wybierane niezależnie, więc może wystąpić dowolne ich połączenie, a that earlier entry naming zawiera to, co adresowało wcześniejsze umieszczenie: identyfikator komponentu lub prefiks podmodułu, gdy umieścił go skierowany podmoduł.
Gdy błędny wpis jest samym wpisem routingu, adresuje on podmoduł, a nie pojedynczy komponent, i komunikat to zaznacza, zamiast przedstawiać prefiks modułu jako nazwę komponentu — tutaj napotykając wcześniejszy podmoduł skierowany do innej granicy:
component declared in more than one boundary: declare each component in exactly one boundary (Release <name>, at <field-path>, sub-module "<module>", routed as a sub-module into boundary "<boundary-b>", while it is already placed by a sub-module routed into boundary "<boundary-a>", that earlier entry naming "<module>", both declared in "<path>") (komponent zadeklarowany w więcej niż jednej granicy: każdy komponent należy zadeklarować w dokładnie jednej granicy)
Jak naprawić: należy usunąć to z dwóch umieszczeń, które nie było zamierzone. Komunikat wymienia oba, więc wybór należy do autora, a nie do kompilatora. Gdy bezpośrednia deklaracja i skierowany moduł się nie zgadzają, należy zdecydować, czy komponent należy do swojego modułu, czy jest osobno: skierowanie modułu umieszcza go razem z resztą zawartości modułu, a bezpośrednie wymienienie oddziela go od niej. Gdy dwa wpisy routingu obejmują jeden moduł, należy usunąć niezamierzony routing — skierowanie modułu do granicy umieszcza tam każdy zawarty w nim komponent, więc dwa takie wpisy obejmują ten sam zbiór komponentów.
A Manifest annotation binding claims the reserved aggrega.ai/ prefix (Powiązanie adnotacji encji Manifest zajmuje zarezerwowany prefiks aggrega.ai/)
Encja Manifest deklaruje powiązanie adnotacji pod kluczem zaczynającym się od samego prefiksu aggrega.ai/. Pod tym prefiksem kompilacja umieszcza klucze, które sama emituje, więc powiązanie zajmujące klucz w nim umieściłoby routing autora i własne dane wyjściowe platformy w jednej przestrzeni kluczy, konkurujące o te same nazwy.
Kompilacja się zatrzymuje i nie mogłoby to być ostrzeżenie. Rezerwacja jest wszystkim, co czyni tę przestrzeń kluczy przestrzenią platformy; przyjęcie powiązania i wspomnienie o nim później pozostawiłoby kolizję w kompilacji.
Reguła dotyczy przestrzeni kluczy zajmowanej przez napisane powiązanie, więc klucz, dla którego przedstawiona encja Manifest nie deklaruje powiązania, jest pomijany, a nie zgłaszany — nie ma powiązania, które mogłoby naruszać regułę.
Emitowany komunikat. Błędny klucz jest na początku, ponieważ to jego dotyczy zdanie, a każdą z kolejnych wartości poprzedza określenie, czym jest:
manifest annotation binding uses reserved prefix (Manifest, at <field-path>, "<key>", reserved prefix "aggrega.ai/", routing to Feature "<feature-uri>", author the binding under a domain of your own such as "feature.<your-domain>/") (powiązanie adnotacji w encji Manifest używa zarezerwowanego prefiksu: klucz „<key>”, zarezerwowany prefiks „aggrega.ai/”, kierowanie do encji Feature „<feature-uri>”; powiązanie należy zdefiniować w domenie własnej, np. „feature.<your-domain>/”)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę klucza powiązania na przestrzeń nazw, którą się kontroluje. Klucz z dodatkowym prefiksem to obsługiwany kształt i nie jest zarezerwowany: feature.aggrega.ai/… dla skrótu z biblioteki standardowej lub własna domena — acme.aggrega.ai/…, compliance.example.com/… — dla skrótu firmowego. Zmiana nazwy klucza zmienia to, co autor zapisuje na komponencie, aby uruchomić powiązanie, więc w tej samej edycji należy zaktualizować używające go adnotacje. Własne klucze platformy pod samym prefiksem wymieniono w ../providers/well-known-annotations.md.
Dwa powiązania adnotacji w encji Manifest konkurują o jedno miejsce routingu
Dwa powiązania adnotacji w jednej encji Manifest kierują do tej samej encji Feature, przez ten sam filar, pod tą samą ścieżką. Zadaniem powiązania jest wskazanie, gdzie trafia wartość adnotacji, a dwa powiązania wskazujące jeden cel zostawiają wartości dwie trasy i nic, co pozwoliłoby wybrać między nimi w czasie rozwijania.
Tylko jedno powiązanie może deklarować daną parę ścieżki i filaru dla docelowej encji Feature. Dwa powiązania kierujące do tej samej encji Feature pod różnymi ścieżkami to zwykłe tworzenie i budują się poprawnie; podobnie dwa powiązania kierujące tę samą ścieżkę do dwóch różnych encji Features.
Powiązania są przechodzone w kolejności, w jakiej deklaruje je encja Manifest, więc powiązanie wymienione w komunikacie jako pierwsze jest zawsze wcześniejszym w dokumencie.
Emitowany komunikat:
manifest annotation bindings collide on same Feature path+pillar (powiązania adnotacji manifestu kolidują na tej samej parze ścieżka+filar w Feature) (Manifest, at <path>, annotation bindings "<first-key>" and "<second-key>" both target Feature "<feature-uri>" with path "<path>" routing to pillar "<pillar>"; only one binding may declare a given (path, pillar) pair per Feature)
Jak naprawić: należy zdecydować, które powiązanie jest właścicielem celu, i usunąć ścieżkę z listy maps.infra lub maps.values drugiego albo całkowicie usunąć drugie powiązanie. Jeśli dwa powiązania istnieją, ponieważ dwa klucze adnotacji miały trafiać do jednego pola encji Feature, należy zachować jedno powiązanie i kierować przez nie oba klucze; jeśli istnieją, ponieważ dwie różne wartości miały trafić w dwa miejsca, należy poprawić ścieżkę zapisaną omyłkowo.
Encja Release dotarła do rozwiązywania z pominięciem ścieżki wczytywania
Encja Release dotarła do rozwiązywania z niepustą powierzchnią components: najwyższego poziomu i jednocześnie z syntetyzowaną granicą default. Takiego połączenia nie może dać encja Release wczytana w zwykły sposób: ścieżka wczytywania włącza blok components: najwyższego poziomu do granicy domyślnej i go czyści, a dokument, który jawnie zawiera oba, zostaje odrzucony przez swój schemat, zanim dotrze tak daleko.
Ten błąd nie zgłasza więc niczego, co zostało napisane. Zgłasza, że coś dotarło do rozwiązywania z pominięciem ścieżki wczytywania — najczęściej encja Release zbudowana w pamięci przez program osadzający, a nie wczytana z pliku — i zatrzymuje się, zamiast pozwolić na kontynuowanie budowania dokumentu, którego dwie powierzchnie komponentów są niezgodne. Odczytanie ich w dowolnej kolejności dałoby wynik, który po cichu pomija lub duplikuje komponenty, a przejście po granicach i przejście po krawędziach nie zgadzałyby się nawet ze sobą co do tego, które.
Emitowany komunikat:
release reached resolve un-normalized (non-empty root components alongside a synthesized default boundary): construct releases through the normalization core (types.NormalizeRelease via the load path), not a hand-built literal (release dotarł do rozwiązywania bez normalizacji (niepuste komponenty główne obok syntetyzowanej granicy domyślnej): należy tworzyć release przez rdzeń normalizacji (types.NormalizeRelease przez ścieżkę wczytywania), a nie ręcznie zbudowany literał)
Jak naprawić: przy tworzeniu YAML nic — trafienie na ten błąd z aggrega build, aggrega validate lub edytora oznacza, że kompilator ma defekt warty zgłoszenia, a budowana encja Release nie jest winna. Przy osadzaniu kompilatora i budowaniu wartości Release we własnym kodzie należy tworzyć ją przez ścieżkę wczytywania, a nie składać strukturę bezpośrednio, aby uruchomiła się normalizacja włączająca komponenty główne do granicy domyślnej.
Odwołanie do biblioteki rozwija się w samo siebie
Łańcuch odwołań między dokumentami wraca do dokumentu, do którego już dotarł, więc jego rozwijanie nigdy by się nie zakończyło. Do tego samego stanu prowadzą dwie powierzchnie tworzenia i obie są łańcuchami między encjami bibliotek, a nie czymś wewnątrz jednego pliku: $ref: z filaru schematu do wpisu SchemaLibrary, który odwołaniami wraca z powrotem, oraz $import: do wpisu MappingLibrary lub WorkloadLibrary, który robi to samo.
Łańcuch jest porównywany według klucza kanonicznego — tożsamości biblioteki i nazwy wpisu, z usuniętym hostem rejestru i zapisem wersji — więc cykl nie może uniknąć sprawdzenia, nazywając ten sam wpis na dwa różne sposoby na swojej ścieżce. Odwołanie, które się rozwija i kończy, jest poprawne niezależnie od tego, ile razy występuje i jak głęboki jest łańcuch; sama głębokość nigdy nie powoduje tego błędu, a wielokrotne użycie jednego wpisu biblioteki z wielu miejsc to wzorzec, dla którego biblioteki istnieją.
Emitowany komunikat dla łańcucha $import:, który wymienia całą pętlę w kolejności przechodzenia, aby było widać, który krok ją zamyka:
Łańcuch $ref: zgłasza zamiast tego kompilator formy kompaktowej, który ujmuje go w ramę z dokumentem i słowem kluczowym, które odczytywał:
compactform at <consumer-file> (keyword "$ref"): circular cross-document $ref expansion (cykliczne rozwinięcie $ref między dokumentami): <Library>#/schemas/<entry> -> <Library>#/schemas/<entry> -> <Library>#/schemas/<entry>
Jak naprawić: należy odczytać łańcuch z komunikatu i przerwać go na kroku, który nie był zamierzony. Cykl zwykle oznacza, że dwa wpisy bibliotek zostały napisane tak, by każdy rozszerzał drugi; wspólną część należy przenieść do trzeciego wpisu, do którego oba się odwołują, lub wstawić ją bezpośrednio do jednego z nich. Ostatni pokazany krok to ten, który zamknął pętlę, ale nie musi być błędny — cały łańcuch jest wypisywany właśnie dlatego, że wybór ogniwa do przecięcia należy do autora.
Ten sam stan stoi też za odrzuceniem rekursji kotwic opisanym wyżej w „YAML anchor aliased inside its own content”. Tamto to pętla wewnątrz tekstu jednego dokumentu; to jest pętla między dokumentami. Łańcuch w komunikacie pozwala od razu je rozróżnić: pętla między dokumentami wymienia wpisy bibliotek, a pętla wewnątrz jednego — kotwicę.
Zadeklarowanego schematu nie można rozwiązać
Schemat doszedł do etapu użycia go do walidacji i w ogóle nie dało się go złożyć w schemat. Najczęstszą przyczyną jest $ref:, który nie wskazuje niczego możliwego do rozwiązania; do tego samego błędu prowadzi schemat niespełniający metaschematu JSON Schema, a także gałąź then: lub else: pod słowem kluczowym warunkowym, której nie można rozwiązać samodzielnie.
Odrzucenie następuje przed walidacją czegokolwiek względem schematu i ta kolejność jest celowa. Pominięcie nieczytelnego schematu zostawiłoby wszystko, co obejmuje, bez walidacji, podczas gdy budowanie zgłaszałoby sukces — kontrola, która przestała działać, a nic nie informuje, że przestała.
Emitowany komunikat, wskazujący pozycję wewnątrz schematu, słowo kluczowe, którego nie dało się rozwiązać, oraz to, co zgłosiło rozwiązywanie:
validator/jsonschema: schema resolution failed (nie udało się rozwiązać schematu) (at <path-inside-the-schema>, keyword "<keyword>", <what resolution reported>)
Jeśli błąd występuje w korzeniu schematu, a nie przy słowie kluczowym wewnątrz niego, pozycja i słowo kluczowe są pomijane, a zdanie zawiera tylko zgłoszoną przyczynę.
Jak naprawić: należy otworzyć schemat w pozycji wskazanej w komunikacie. Zwykle winny jest $ref:: należy potwierdzić, że cel istnieje, że odwołanie wewnątrz dokumentu zapisuje ścieżkę #/$defs/… dokładnie, a odwołanie między dokumentami wskazuje wpis SchemaLibrary, który faktycznie znajduje się w domknięciu zależności budowania. Jeśli komunikat wskazuje gałąź then: lub else:, ta gałąź jest samodzielnym schematem i musi dać się rozwiązać na własnych warunkach.
An x-aggrega-when: or x-aggrega-validate: predicate cannot be evaluated (Nie można obliczyć predykatu x-aggrega-when: lub x-aggrega-validate:)
Schemat deklaruje jedno z dwóch słów kluczowych rozszerzeń, których wartością jest szablon, a szablonu nie można było użyć: nie jest ciągiem znaków, nie daje się sparsować jako szablon, zakończył się błędem podczas wykonywania albo wyrenderował coś innego niż true lub false.
x-aggrega-when: decyduje, czy warunkowa gałąź schematu ma zastosowanie; x-aggrega-validate: decyduje, czy wartość spełnia regułę, której nie da się wyrazić własnymi słowami kluczowymi schematu. Oba są odczytywane jako werdykty, dlatego wynik, który werdyktem nie jest, zostaje odrzucony, a nie zinterpretowany: predykat renderujący pusty ciąg zostałby odczytany jako fałsz i po cichu wyłączyłby regułę, którą miał egzekwować.
Emitowany komunikat:
validator/jsonschema: x-aggrega extension evaluation failed (at <path-inside-the-schema>, keyword "x-aggrega-validate", <what evaluation reported>) (validator/jsonschema: obliczenie rozszerzenia x-aggrega nie powiodło się (w <path-inside-the-schema>, słowo kluczowe “x-aggrega-validate”, <what evaluation reported>))
z "x-aggrega-when" w miejscu słowa kluczowego, gdy błędny jest predykat warunku, oraz z podaną przyczyną wskazującą błąd szablonu — pozycję parsowania, brakującą funkcję lub wartość niebędącą wartością logiczną, którą szablon wytworzył.
Jak naprawić: należy otworzyć schemat w pozycji wskazanej w komunikacie i przeczytać podaną przyczynę. Należy sprawdzić, czy wartość słowa kluczowego jest ciągiem znaków, czy szablon się parsuje i czy każda ścieżka, po której przechodzi, rzeczywiście istnieje w walidowanej wartości — predykat odczytuje wartość jako .value, a sięganie po cokolwiek innego to najczęstszy błąd. Gdy przyczyna wskazuje klucz, którego index nie znalazł, należy zamiast tego sprawdzić obecność klucza za pomocą hasKey lub odczytać go za pomocą get: index zatrzymuje kompilację na kluczu, którego mapa nie zawiera, jak opisano poniżej w „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)”. Należy upewnić się, że szablon kończy się wytworzeniem true lub false: porównanie to robi, a szablon, który jedynie renderuje wartość — nie.
A Workload does not satisfy the Workload schema (Encja Workload nie spełnia schematu Workload)
Blok workload: encji Recipe lub FeatureRecipe został odczytany i sprawdzony względem schematu Workload, a co najmniej jedno pole go nie spełnia — błędnie zapisany klucz, wartość niewłaściwego typu, pominięte wymagane pole, wartość spoza zadeklarowanego zakresu lub wyliczenia.
Raport jest grupowany: jedno zatrzymanie obejmuje wszystkie błędne pola, więc Workload z czterema błędami zgłasza wszystkie cztery w jednej kompilacji, a nie po jednym na kompilację. Nagłówek wskazuje encję Workload, deklarującą ją encję Recipe oraz plik; każde znalezisko pod nim wskazuje ścieżkę pola wewnątrz encji Workload, czego schemat w tym miejscu wymagał oraz poprawkę, jeśli da się ją określić.
Emitowany komunikat:
workload validation failed (Workload in Recipe <name>:<version>, at <path>, schema stage):
.containers.<name>.<field>: <what the schema required> — <the fix, where one can be stated>.initContainers[<i>].<field>: <what the schema required> — <the fix, where one can be stated>
Błąd bez szczegółów dla poszczególnych pól — gdy bloku w ogóle nie dało się odczytać, a nie odczytano go i uznano za niewystarczający — zawiera zamiast tego całą przyczynę jako jedyne znalezisko.
Gdy szablon workload: odczytuje wartość zadeklarowaną jako wrażliwa, żadne znalezisko nie cytuje wartości. Nie da się ustalić, które pole wyrenderowanego dokumentu pochodzi z tej wartości, więc każde znalezisko, którego treść mogłaby zawierać wartość, podaje ograniczenie schematu z <redacted> w miejscu wartości, zakończone informacją o przyczynie, i nie zawiera poprawki wyprowadzonej z wartości:
.containers.main.imagePullPolicy: against /$defs/container: enum: <redacted> does not satisfy enum ["Always","Never","IfNotPresent"] (the value is withheld because the template that rendered this document reads a value declared sensitive)
Znalezisko, które nie cytuje wartości — brakujący klucz, klucz niedopuszczany przez Workload — brzmi tak samo jak dla każdego innego szablonu. Zob. vocabulary/compact-form-authoring.md „Co odmowa mówi o zadeklarowanej wartości”.
Kompilacja zgłasza to zatrzymanie ze znacznikiem CATALOG_ERROR, ponieważ blok workload: pisze autor encji Recipe, a nie autor encji Aggregate czy Release.
Jak naprawić: należy otworzyć encję Recipe w wymienionych ścieżkach pól i poprawić każde z nich. Ścieżki są podawane od korzenia samej encji Workload, więc .containers.main.health.ready to blok ready pod kluczem health kontenera main. Kontener nazwany jest adresowany kluczem, a kontener init — pozycją, dlatego oba zapisy wyglądają inaczej. To, co przyjmuje każde pole, opisuje dokumentacja tworzenia encji Workload.
Pole, które schemat chce mieć jako tekst, odrzucone, ponieważ wartość jest liczbą lub wartością logiczną, niemal zawsze oznacza wyrażenie szablonu bez cudzysłowów. Blok workload: jest renderowany przed sprawdzeniem, więc wyrażenie zapisane bez cudzysłowów rozwija się do gołego tekstu, a YAML odczytuje go wtedy jako to, na co wygląda. Liczba całych rdzeni, wersja złożona wyłącznie z cyfr, port oraz słowa yes, no, on i off są odczytywane jako coś innego niż tekst. Znalezisko podaje, jaki typ odczytał YAML, a rozwiązaniem jest ujęcie wyrażenia w cudzysłów w encji Recipe — cpu: "{{ .infra.compute.cpu }}" zamiast cpu: {{ .infra.compute.cpu }} — tak aby wartość pozostała tekstem niezależnie od tego, co poda operator. Należy zauważyć, że wartość podana przez operatora nie jest tu winna i ujęcie jej w cudzysłów w encji Release niczego nie zmienia: cudzysłowy muszą znaleźć się w encji Recipe, wokół wyrażenia.
A Workload attachment names a slot the entity does not declare, or a delivery the slot forbids (Załącznik encji Workload wskazuje slot, którego encja nie deklaruje, lub sposób dostarczenia, którego slot zabrania)
Wpis attachments: kontenera w bloku workload: odwołuje się do slotu załącznika, a odwołanie nie zgadza się ze slotami, które encja Component lub Feature deklaruje w swoim featuresSchema — albo, w przypadku wpisu wskazującego połączenie przez connection:, ze slotami deklarowanymi przez gniazdo tego połączenia. Wpis envFrom wskazujący połączenie podlega tym samym regułom dotyczącym połączeń. Komunikat wskazuje, z którym z tych przypadków mamy do czynienia.
Slot nie jest zadeklarowany. Pole from: wpisu wskazuje slot, którego nie zawiera featuresSchema encji — z powodu literówki lub zmiany nazwy slotu tylko po jednej stronie.
Slot jest typu blackbox. Slot deklaruje pustą listę dozwolonych inject:, co zastrzega dostarczanie dla wewnętrznych mechanizmów encji Recipe. Taki slot jest wypełniany i konsumowany wewnętrznie, więc encja Workload nie może się do niego odwołać.
Sposób dostarczenia jest spoza listy dozwolonych slotu. Pole as: wpisu wskazuje mechanizm, na który lista inject: slotu nie zezwala.
Połączenie nie należy do połączeń komponentu. Pole connection: wpisu wskazuje alias, pod którym nie jest zapisane żadne połączenie komponentu.
Gniazdo połączenia nie deklaruje slotu. Pole from: wpisu (lub, w envFrom, pole secret:) wskazuje slot, którego nie deklaruje gniazdo, przez które to połączenie jest podpięte.
Slot jest zapisany nazwą złożoną. Pole from: (lub secret:) wpisu zawiera nazwę, jaką załącznik połączenia przyjmuje w komponencie — alias, kropkę i slot — zapisaną bez connection:. Do slotu połączenia można się odwołać tylko przez wskazanie połączenia.
Wszystkie błędne wpisy we wszystkich kontenerach są zgłaszane razem, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie. Komunikaty są pogrupowane pod jednym nagłówkiem wskazującym encję Workload, jej encję Recipe i plik.
Emitowany komunikat:
workload featuresSchema cross-check failed (Workload in Recipe <name>:<version>, at <path>, featuresSchema stage):
.containers.<name>.attachments.<KEY>.from: references slot "<slot>" which is not declared in the Component’s featuresSchema — either declare the slot in the Component (or Feature) featuresSchema, or rename the reference to an existing slot
.containers.<name>.attachments.<KEY>.from: slot "<slot>" is blackbox (no inject: allowlist) and cannot be referenced from a Workload attachments entry — blackbox slots are delivered by Recipe-internal plumbing; remove the Workload-side reference, or widen the slot’s inject allowlist if Workload-side delivery is intended
.containers.<name>.attachments.<KEY>.as: delivery mechanism "<as>" is not permitted by slot "<slot>" (inject allowlist: [<mechanisms>]) — use one of the allowlisted delivery mechanisms ([<mechanisms>]), or widen the slot’s inject allowlist in the Component/Feature featuresSchema
.containers.<name>.attachments.<KEY>.connection: names connection "<alias>" for slot "<slot>", but the component draws no connection under that alias — name a connection the component draws (<aliases>), or remove connection to read a slot the Component declares for its own attachments
.containers.<name>.attachments.<KEY>.from: names slot "<slot>" of connection "<alias>", which socket "<socket>" does not declare — name a slot socket "<socket>" declares (<slots>), or declare the slot in that socket’s featuresSchema
.containers.<name>.attachments.<KEY>.from: names "<alias>.<slot>", the name the compiler composes for slot "<slot>" of connection "<alias>"; a slot a connection’s socket declares is named by naming the connection — write connection: <alias> beside from: <slot>
We wpisie envFrom te same komunikaty dotyczą ścieżek .containers.<name>.envFrom[<i>].connection i .containers.<name>.envFrom[<i>].secret.
Jak naprawić: każdy komunikat wskazuje obie strony, więc należy wybrać, którą z nich zmienić. W przypadku niezadeklarowanego slotu należy poprawić pisownię w from: lub zadeklarować slot w featuresSchema encji — przyrostek .from ścieżki pola wskazuje odwołanie. W przypadku slotu typu blackbox należy usunąć odwołanie po stronie encji Workload i pozwolić encji Recipe dostarczyć materiał, chyba że dostarczanie po stronie encji Workload jest rzeczywiście zamierzone — wtedy należy nadać slotowi listę dozwolonych inject:. W przypadku odrzuconego mechanizmu należy zmienić as: na mechanizm wymieniony na liście dozwolonych lub dodać do niej własny. W przypadku połączenia, którego komponent nie ma, należy poprawić alias na jeden z wymienionych w komunikacie lub utworzyć połączenie w encji Aggregate albo Release. W przypadku slotu, którego gniazdo nie deklaruje, należy wskazać jeden ze slotów wymienionych w komunikacie lub zadeklarować slot w featuresSchema gniazda w encji Component. W przypadku nazwy złożonej należy zapisać połączenie i slot osobno, tak jak pokazuje komunikat.
A Workload references a slot whose fill publishes no locator (Encja Workload odwołuje się do slotu, którego wypełnienie nie publikuje lokalizatora)
Wpis attachments: kontenera wskazuje slot przez odwołanie, a załącznik wypełniający ten slot nie publikuje kluczy provides, które takie odwołanie odczytuje. Odwołanie do slotu przez nazwę oznacza żądanie, by zasób, który slot reprezentuje, został zaadresowany w wygenerowanym wyniku — nazwą zasobu i polem wewnątrz niego. Wypełnienie, które nie publikuje żadnego z nich, nie ma lokalizatora, na który można wskazać, więc odwołania nie da się na nic przełożyć.
Wymagane klucze zależą od wpisu, a komunikat podaje, których oczekiwano. Wpis, który podaje własne key:, sam dostarcza pole, więc opublikowana musi być tylko nazwa zasobu, name — dzięki temu może odwoływać się do zasobu z wieloma kluczami. Wpis bez key: odczytuje jedyne opublikowane pole slotu, więc muszą być obecne zarówno name, jak i key.
Sprawdzenie bada tylko obecność kluczy; nigdy nie analizuje ich wartości. Wszystkie błędne wpisy są zgłaszane razem, pod jednym nagłówkiem.
Emitowany komunikat:
workload attachment slot is not referenceable (Workload in Recipe <name>:<version>, at <path>, slotReferenceability stage):
.containers.<name>.attachments.<KEY>.from: slot "<slot>" is not referenceable: its resolved provides does not expose "<key>" (a workload attachment reference reads the provides keys name and key) — reference a slot filled by an attachment whose schema.provides declares the keys this reference reads, or deliver it through the slot’s inject pipe rather than a workload reference
Jak naprawić: są dwa kierunki, a właściwy zależy od zamiaru. Jeśli odwołanie jest poprawne, zmienić należy załącznik wypełniający slot: dołączyć encję Feature, której schema.provides deklaruje name — oraz key, jeśli wpis nie podaje własnego — aby istniał lokalizator, na który można wskazać. Jeśli materiał nigdy nie miał być adresowany nazwą w wyniku, należy usunąć odwołanie i zamiast tego dostarczyć go przez kanał inject: slotu, który przenosi wartość, a nie wskaźnik do miejsca, w którym się ona znajduje.
A container gives one environment variable two values (Kontener nadaje jednej zmiennej środowiskowej dwie wartości)
Jeden kontener bloku workload: nazywa tę samą zmienną środowiskową dwukrotnie: raz jako klucz swoich variables i raz jako klucz wpisu attachments dostarczanego jako as: env. Sprawdzany jest zarówno kontener główny, jak i kontener inicjujący, i to zarówno w encji Workload renderowanej przez Recipe komponentu, jak i w encji Workload renderowanej przez FeatureRecipe — dołączony do komponentu lub zadeklarowany na granicy — a sprawdzenie odczytuje encję Workload w postaci, w jakiej wyrenderował ją jej szablon.
Dlaczego kompilacja zostaje przerwana, zamiast wybrać jedną wartość. Środowisko kontenera jest zapisywane z tych dwóch kolekcji w stałej kolejności — dostawcy helm i compose zapisują najpierw każdy wpis odczytywany z dołączeń, a po nich zwykłe variables. Nazwa zapisana na oba sposoby trafiłaby więc do procesu z tą wartością, która wygrywa w tej kolejności, co wynika z miejsca, w którym lądują oba rodzaje wpisów, a nie z czegokolwiek, co zapisał autor; dlatego kompilacja odrzuca taką parę, zamiast ją renderować. Sprawdzenie wykonywane jest raz, niezależnie od tego, który dostawca renderuje encję Workload, po pozostałych sprawdzeniach encji Workload i zanim zostaną obliczone wpisy artifacts: lub encja Workload zostanie przekazana jakiemukolwiek dostawcy, więc odrzucona para nigdy nie jest renderowana. Wpis attachments dostarczany jako as: file jest montowany jako plik, a nie ustawiany w środowisku, więc nigdy nie tworzy pary.
Sprawdzenie porównuje wyłącznie nazwy; nigdy nie odczytuje wartości, więc żaden komunikat żadnej nie cytuje. Dwa rodzaje wpisów środowiska pozostają poza zakresem porównania: wpis envFrom ustawia klucze wskazanego ConfigMap lub Secret, które nie są znane w czasie kompilacji, a wpis zapisany przez krok potoku w wyrenderowanym dokumencie nie jest częścią encji Workload odczytywanej przez sprawdzenie.
Każda para jest osobnym komunikatem, umiejscowionym przy kluczu workload: encji Recipe lub FeatureRecipe deklarującej encję Workload, i wskazuje zmienną oraz kontener — kontener główny przez jego klucz, kontener inicjujący przez jego pozycję na liście initContainers. Komunikaty pojawiają się najpierw dla kontenerów głównych, w kolejności ich zapisania, potem dla kontenerów inicjujących według pozycji, a w obrębie jednego kontenera w kolejności zapisania jego wpisów attachments.
Emitowany komunikat dla pary w kontenerze głównym encji Workload należącej do Recipe. Kategoria i krótki kod tego warunku, E0345, pojawiają się w nagłówku w nawiasach kwadratowych, a pozycja ma postać <path> at .spec.workload:
a container declares one environment variable twice ("<NAME>", container "<container>"). Rename one of the two, or write them under complementary template conditions so that only one of them renders (kontener deklaruje jedną zmienną środowiskową dwukrotnie. Należy zmienić nazwę jednej z nich lub zapisać je pod komplementarnymi warunkami szablonu, tak aby renderowała się tylko jedna z nich)
Para w kontenerze inicjującym wskazuje zamiast tego jego pozycję na liście — init container "initContainers[<i>]" — a komunikat dla FeatureRecipe po kontenerze wskazuje dołączenie, które ją wiąże, attachment "<attachment>", ponieważ komponent może mieć kilka dołączeń, których FeatureRecipes są osobnymi dokumentami.
Gdy jedna encja Workload zawiera kilka par, komunikaty są grupowane pod wierszem wskazującym dokument: containers of the Workload this Recipe renders name one environment variable twice lub, dla FeatureRecipe, containers of the Workload rendered by the FeatureRecipe that attachment "<attachment>" binds name one environment variable twice.
Kompilacja zgłasza przerwanie pod znacznikiem CATALOG_ERROR, ponieważ blok workload: zapisuje autor encji Recipe lub FeatureRecipe, a nie encja Aggregate ani Release.
Jak naprawić: należy zdecydować, którą z dwóch wartości ma otrzymać kontener. Jeśli potrzebne są obie, należy zmienić nazwę jednej z nich, aby proces widział dwie zmienne. Jeśli są alternatywami — na przykład zwykłą wartością zapasową na wypadek, gdy nie dołączono poświadczenia — należy objąć je wzajemnie dopełniającymi się warunkami, aby renderowała się dokładnie jedna: zapisać zmienną pod {{ if not (hasKey (default dict .features) "<slot>") }}, a wpis attachments pod {{ if hasKey (default dict .features) "<slot>" }} lub w dwóch gałęziach jednego {{ if }}/{{ else }}. Para zabezpieczona w ten sposób nigdy nie trafia do sprawdzenia, ponieważ w wyrenderowanej encji Workload jest tylko jeden z dwóch wpisów.
A Release’s parameters: block is written in neither of its two shapes (Blok parameters: encji Release nie jest zapisany w żadnym z dwóch kształtów)
Encja Release wypełnia parametry zadeklarowane przez encję Aggregate na jeden z dwóch sposobów, a blok jest odczytywany według kształtu. Albo jest to mapowanie nazw parametrów na wartości zapisane w miejscu, albo mapowanie z dokładnie jednym kluczem, $import:, którego wartością jest ścieżka pliku YAML zawierającego te wartości. Blok, który nie jest żadnym z nich, jest odrzucany już przy odczycie, zanim cokolwiek sprawdzi wartości względem deklaracji encji Aggregate.
Odrzucane są trzy kształty. Wartość parameters:, która w ogóle nie jest mapowaniem — skalar lub lista. Mapowanie zawierające $import: obok innych kluczy, co oznacza żądanie jednocześnie wartości importowanych i zapisanych, bez żadnej reguły ich łączenia. Oraz $import:, którego wartość nie jest zwykłym ciągiem znaków, przez co nie wskazuje żadnego pliku.
Schemat encji Release deklaruje te same dwa kształty, więc plik Release zawierający którykolwiek z trzech przypadków najpierw trafia na sprawdzenie koperty dokumentu pod E0215, które próbuje obu kształtów i podaje, dlaczego każdy zawiódł — tu dla listy:
document envelope validation failed (Release, at <path>); <line>:<column>: spec.parameters: no oneOf branch matched (2 branches tried): branch[0]: type: expected object, got array; branch[1]: type: expected object, got array. correct the document to match its kind’s schema (walidacja koperty dokumentu nie powiodła się (Release); spec.parameters: nie pasuje żadna gałąź oneOf (sprawdzono 2 gałęzie): branch[0]: typ: oczekiwano obiektu, otrzymano tablicę; branch[1]: typ: oczekiwano obiektu, otrzymano tablicę. należy poprawić dokument tak, aby pasował do schematu swojego rodzaju)
Dla $import: obok innego klucza druga gałąź kończy się na additionalProperties: unexpected property: "<key>", a dla $import: zapisanego jako lista zamiast łańcucha — na validation: type: array has type "array", want "string".
Emitowany komunikat, gdy wartość nie jest mapowaniem, wskazujący, co tam zapisano — na przykład a list:
parameters: shape must be an inline object or {$import: }: line <line>: <shape> is written where a map is expected (parameters: kształt musi być obiektem zapisanym w miejscu lub mapowaniem zawierającym tylko $import: w miejscu, gdzie oczekiwano mapy, zapisano coś innego)
oraz gdy $import: dzieli mapowanie z czymś innym lub wskazuje coś, co nie jest ścieżką:
parameters: shape must be an inline object or {$import: }: $import: must be the only key (got <n> keys) at line <line> (parameters: kształt musi być obiektem zapisanym w miejscu lub {$import: ścieżka lokalna}: $import: musi być jedynym kluczem, otrzymano podaną liczbę kluczy w podanym wierszu)
parameters: shape must be an inline object or {$import: }: $import value must be a string scalar at line <line> (parameters: kształt musi być obiektem zapisanym w miejscu lub {$import: ścieżka lokalna}: wartość $import musi być skalarem tekstowym, w podanym wierszu)
Jak naprawić: należy otworzyć encję Release w wierszu wskazanym w komunikacie. Wartości można zapisać w miejscu pod parameters: albo zastąpić cały blok pojedynczym wpisem $import:, którego wartością jest ścieżka w cudzysłowie. Jeśli potrzebne są wartości zapisane oraz importowany plik ze wspólnymi wartościami domyślnymi, należy przenieść zapisane wartości do encji Release, która przez extends: rozszerza tę zawierającą import — do nakładania wielu źródeł parametrów służy łańcuch extends:, a ten jeden klucz jest celowo odczytywany z jednego źródła.
Pole typu inline-lub-import nie jest zapisane w żadnym z dwóch kształtów
Trzy pola zapisywane w encji Recipe lub FeatureRecipe — wpis artifacts.<name>:, valuesMapping: oraz workload: — przyjmują te same dwa kształty. Albo treść jest zapisana na miejscu jako skalar tekstowy (dla treści wielowierszowej zwykle stosuje się blok |), albo wartość jest mapowaniem o dokładnie jednym kluczu, $import:, który wskazuje, gdzie treść się znajduje. To, co może wskazywać $import:, zależy od pola: wpis artifacts importuje ścieżkę lokalną lub pakiet z encji ArtifactLibrary, natomiast valuesMapping: i workload: importują ścieżkę lokalną lub wpis z biblioteki według tożsamości.
Wszystkie trzy pola sprawdza jeden czytnik, więc odrzucenia są te same trzy niezależnie od tego, które pole zawiniło: mapowanie zawierające więcej niż jeden klucz, mapowanie, którego jedyny klucz nie jest $import, oraz $import:, którego wartość nie jest zwykłym łańcuchem. Wartość, która nie jest ani skalarem, ani mapowaniem — najczęściej lista — jest odrzucana na podstawie samego kształtu.
Schematy encji Recipe i FeatureRecipe deklarują te same dwa kształty dla każdego z trzech pól, więc plik zawierający którykolwiek z tych przypadków najpierw trafia na sprawdzenie koperty dokumentu pod E0215, które wskazuje pole i podaje, dlaczego każdy kształt zawiódł — pierwsza gałąź to kształt zapisany w miejscu, druga to kształt $import::
document envelope validation failed (Recipe, at <path>); <line>:<column>: spec.artifacts.<name>: no oneOf branch matched (2 branches tried): branch[0]: validation: type: object has type “object”, want “string”; branch[1]: additionalProperties: unexpected property: “<key>”. correct the document to match its kind’s schema (walidacja koperty dokumentu nie powiodła się (Recipe); dla tego wpisu spec.artifacts nie pasuje żadna gałąź oneOf (sprawdzono 2 gałęzie): branch[0]: walidacja: typ to obiekt, oczekiwano łańcucha; branch[1]: additionalProperties: nieoczekiwana właściwość. należy poprawić dokument tak, aby pasował do schematu swojego rodzaju)
To mapowanie zawierające klucz obok $import:. Pojedynczy klucz, który nie jest $import, kończy się na required: missing required property: $import, additionalProperties: unexpected property: "<key>", lista kończy się na type: expected object, got array, a $import:, który nie jest łańcuchem, wskazuje typ znaleziony tam, gdzie oczekiwano łańcucha, jak w type: array has type "array", want "string".
Emitowane komunikaty. Każdy zaczyna się od zdania dotyczącego pola, które zawiniło, a następnie podaje, co czytnik znalazł i gdzie:
artifacts entry: shape must be a string scalar or {$import: }: got <n> keys at line <line> (wpis artifacts: kształt musi być skalarem tekstowym lub mapowaniem z $import: znaleziono podaną liczbę kluczy w podanym wierszu)
valuesmapping: shape must be a string scalar or {$import: }: got key "<key>" at line <line> (valuesmapping: kształt musi być skalarem tekstowym lub mapowaniem z $import: znaleziono podany klucz w podanym wierszu)
workload: shape must be a string scalar or {$import: }: $import value must be a string scalar at line <line> (workload: kształt musi być skalarem tekstowym lub mapowaniem z $import: wartość $import musi być skalarem tekstowym, w podanym wierszu)
Każde z trzech pól może zgłosić dowolne z tych zakończeń; wartość, która nie ma żadnego z dwóch kształtów, kończy się na line <line>: <shape> is written where text or a map is expected, wskazując, co zapisano — najczęściej a list.
Jak naprawić: należy otworzyć encję w wierszu wskazanym w komunikacie. Treść należy zapisać na miejscu jako skalar blokowy albo zastąpić całą wartość pojedynczym wpisem $import:. Mapowanie zawierające $import: i cokolwiek innego nie jest żadnym z dwóch kształtów — dodatkowe klucze należy przenieść do importowanego pliku albo zapisać treść na miejscu. Błędnie zapisany $import — najczęściej z brakującym $ — jest odczytywany jako zwykły klucz i zgłaszany jako jedyny klucz, który nie jest $import.
Odwołanie do wpisu biblioteki zawiera białe znaki
Odwołanie wskazujące wpis w bibliotece zapisuje się jako jeden nieprzerwany token: biblioteka, opcjonalne minimum wersji :<version>, a następnie # i ścieżka wpisu — BaseWorkloads:1.0.0#/workloads/StatelessService. Żadna jego część nie dopuszcza białych znaków. Nazwy bibliotek i nazwy wpisów są przez schematy bibliotek ograniczone do zapisu identyfikatorów, a wersja jest wersją, więc spacja, tabulator lub podział wiersza w dowolnym miejscu odwołania nie należy do żadnej z trzech części.
Odmowa obejmuje każde miejsce, które odwołuje się do wpisu biblioteki według tożsamości: valuesMapping:, workload: oraz wpis artifacts.<name>: zapisane jako $import:, a także schematowe $ref:. Ścieżka lokalna zapisana jako $import: nie zawiera # i nie jest odwołaniem do wpisu biblioteki, więc ścieżka ze spacją pozostaje nietknięta.
Odrzucanie zamiast porządkowania ma sens dlatego, że początkowa część takiej wartości jest zwykle samodzielnym odwołaniem. Przycięcie na białym znaku rozwiązałoby to odwołanie i po cichu odrzuciło resztę tego, co zapisał autor — a dwie połowy kompilacji nie muszą odrzucić tej samej ilości, więc jedna mogłaby zarejestrować zależność, której druga nigdy nie zobaczyła. Odrzucenie sprawia, że wartość oznacza jedną rzecz.
Odrzucenie jest zgłaszane w wierszu dokumentu, z którego odczytano odwołanie:
library reference: a reference to a library entry carries no whitespace or line break: $import target "<reference>" at line <line> (odwołanie do biblioteki: odwołanie do wpisu biblioteki nie zawiera białych znaków ani podziałów wiersza: cel $import “<reference>” w wierszu <line>)
Odwołanie trafia do kompilacji jeszcze z jednego miejsca: z treści wpisu biblioteki, który kompilacja już rozwiązała, gdzie $import: na poziomie korzenia pola w pierwszym wierszu wskazuje wpis innej biblioteki. To odwołanie nigdy nie zostało odczytane z dokumentu otwartego przez kompilację, więc jest zgłaszane bez wiersza:
library reference: a reference to a library entry carries no whitespace or line break: "<reference>" (odwołanie do biblioteki: odwołanie do wpisu biblioteki nie zawiera białych znaków ani podziałów wiersza: “<reference>”)
Jak naprawić: należy otworzyć encję w wierszu wskazanym w komunikacie i scalić odwołanie, tak aby było jednym tokenem. Typową przyczyną jest podział wiersza przed # — odwołanie zawinięte na dwa wiersze, by zmieściło się w kolumnie, jest dla YAML jedną wartością, a tutaj uszkodzonym odwołaniem, więc należy je zapisać w jednym wierszu niezależnie od długości. Drugą przyczyną jest spacja na końcu przed cudzysłowem zamykającym: trafia ona do minimum wersji, gdzie wskazuje wersję, której nie ma żaden opublikowany artefakt. W przypadku drugiej postaci odwołanie znajduje się w bibliotece wymienionej w komunikacie tuż przed nim; należy je poprawić tam, gdzie ta biblioteka deklaruje wpis.
Treść wpisu biblioteki nie ma kształtu, który ta biblioteka przechowuje
Biblioteka publikuje nazwane treści do importowania przez inne encje, a każdy rodzaj biblioteki przechowuje jeden kształt. Wpis encji MappingLibrary i wpis encji WorkloadLibrary przechowują jedną treść szablonu, więc wartość wpisu jest skalarem — w praktyce blokiem |. Wpis encji ArtifactLibrary przechowuje pakiet: pliki, które należą do siebie pod jedną nazwą, więc wpis jest mapowaniem nazwy pliku wyjściowego na treść tego pliku, a każda treść pod nim jest skalarem.
Treści są przechwytywane dokładnie tak, jak zostały zapisane, i nie są parsowane podczas ładowania biblioteki. Szablon w treści jest parsowany tam, gdzie jest importowany, dlatego sprawdzany jest tu tylko kształt — treść, która w ogóle nie jest szablonem, ładuje się bez zastrzeżeń i zawodzi w miejscu, w którym coś ją renderuje.
Emitowane komunikaty, z których każdy wskazuje wiersz i to, co tam zapisano — na przykład a list:
mappinglibrary: entry body must be a string scalar: line <line>: <shape> is written where text is expected (mappinglibrary: treść wpisu musi być skalarem łańcuchowym: w miejscu, gdzie oczekiwano tekstu, zapisano coś innego)
workloadlibrary: entry body must be a string scalar: line <line>: <shape> is written where text is expected (workloadlibrary: treść wpisu musi być skalarem łańcuchowym: w miejscu, gdzie oczekiwano tekstu, zapisano coś innego)
artifactlibrary: entry must be a mapping of filename to a string body: line <line>: <shape> is written where a map is expected (artifactlibrary: wpis musi być mapowaniem nazwy pliku na treść łańcuchową: w miejscu, gdzie oczekiwano mapy, zapisano coś innego)
oraz, dla pakietu, którego wpis jest mapowaniem, ale jeden z plików nie jest skalarem, z podaniem nazwy pliku:
artifactlibrary: entry must be a mapping of filename to a string body: file "<filename>": line <line>: <shape> is written where text is expected (artifactlibrary: wpis musi być mapowaniem nazwy pliku na treść łańcuchową: w tym pliku w miejscu, gdzie oczekiwano tekstu, zapisano coś innego)
Kompilacja zgłasza je pod znacznikiem CATALOG_ERROR z nazwą odczytywanego pliku, a pod nim podaje powyższe zdanie.
Jak naprawić: treść należy zapisać jako skalar blokowy pod jej kluczem. Treść, której pierwszy wiersz wygląda jak klucz YAML — co zwykle ma miejsce w szablonie generującym YAML — jest odczytywana jako zagnieżdżone mapowanie, jeśli brakuje skalara blokowego, i to jest częsta przyczyna. W przypadku encji ArtifactLibrary należy zapisać jeden klucz na każdą nazwę pliku wyjściowego, a każdą treść jako osobny skalar blokowy; pakiet zapisany jako jedna treść to drugi częsty błąd kształtu.
Nie można rozwiązać odwołania $instantiate:
Encja SchemaLibrary może deklarować w spec.templates kształty wielokrotnego użytku, każdy z własnymi $params, a wpis schematu tworzy następnie instancję jednego z nich, podając jego nazwę w $instantiate: i dostarczając parametry w $args:. Podstawienie jest dosłowne: skalar $<name> w treści szablonu zostaje zastąpiony wartością argumentu. Nie ma obliczania wyrażeń, warunków ani pętli, a podstawiona wartość jest wstawiana w niezmienionej postaci, bez przeszukiwania jej pod kątem kolejnych znaczników.
Trzy błędy powodują odrzucenie instancjonowania. Nazwa podana pod $instantiate: nie jest nazwą zadeklarowaną przez bibliotekę. Parametr, który szablon deklaruje bez default:, nie ma wpisu pod $args:. Albo wartość argumentu nie jest typem zadeklarowanym przez jego parametr — a klucz $args: niewskazujący żadnego zadeklarowanego parametru jest zgłaszany w ten sam sposób, zamiast być ignorowany, dzięki czemu błędnie zapisana nazwa argumentu skutkuje odrzuceniem, a nie parametrem po cichu ustawionym na wartość domyślną.
Emitowane komunikaty:
schemalibrary: template not found: "<template-name>" not declared in spec.templates (schemalibrary: nie znaleziono szablonu: <template-name> nie jest zadeklarowany w spec.templates)
schemalibrary: template parameter missing: "<parameter-name>" (template "<template-name>") (schemalibrary: brak parametru szablonu: <parameter-name> (szablon <template-name>))
schemalibrary: template parameter type mismatch: <what the type check found> (schemalibrary: niezgodność typu parametru szablonu: <what the type check found>)
schemalibrary: template parameter type mismatch: argument "<argument-name>" is not declared in template "<template-name>"’s $params (schemalibrary: niezgodność typu parametru szablonu: argument <argument-name> nie jest zadeklarowany w $params szablonu <template-name>)
Jak naprawić: w przypadku nieznalezionego szablonu należy poprawić nazwę na jedną z zadeklarowanych przez bibliotekę w spec.templates — i sprawdzić, czy importowana jest właściwa biblioteka. W przypadku brakującego parametru należy dodać go do $args: lub nadać parametrowi w szablonie default:, aby wywołujący mogli go pominąć. W przypadku niezgodności typu należy zmienić argument na zadeklarowany typ lub rozszerzyć type: parametru; gdy komunikat wskazuje argument, który nie jest zadeklarowany, należy poprawić jego pisownię lub go usunąć.
Schemat używa słowa kluczowego JSON Schema, którego biblioteka nie dopuszcza
$dynamicAnchor i $dynamicRef nie są dopuszczalne w treści encji SchemaLibrary. Odkładają one wybór schematu, do którego rozwiązuje się odwołanie, do momentu walidacji wartości, przez co znaczenie wpisu biblioteki zależy od miejsca, z którego go zaimportowano, a nie od jego treści — a kompilator rozwiązuje kształty biblioteki przed jakąkolwiek walidacją, więc odroczone odwołanie nie ma względem czego się rozwiązać.
Odrzucenie jest stosowane w trzech miejscach, które razem zamykają obie drogi, którymi to słowo kluczowe mogłoby się pojawić. Wpis schematu jest skanowany podczas ładowania biblioteki. Treść szablonu jest skanowana podczas ładowania biblioteki, więc szablon zawierający to słowo kluczowe dosłownie kończy się błędem już wtedy, a nie w buildzie, który jako pierwszy utworzy jego instancję. Ponadto treść po podstawieniu jest skanowana ponownie po utworzeniu instancji, więc podanie słowa kluczowego jako wartości argumentu nie pozwala ominąć dwóch pierwszych kontroli.
Emitowany komunikat:
schemalibrary: forbidden JSON Schema keyword: "$dynamicRef" at line <line> (schemalibrary: niedozwolone słowo kluczowe JSON Schema: “$dynamicRef” w wierszu <line>)
Jak naprawić: należy zastąpić odroczone odwołanie przez $ref wskazujące bezpośrednio wpis $defs. Gdy kształt rzeczywiście różni się w zależności od użycia, należy wyrazić tę zmienność jako szablon z $params i tworzyć jego instancję dla każdego użycia — to jest podstawienie, które oferuje ten mechanizm, i rozwiązuje się ono, zanim cokolwiek zostanie zwalidowane względem wyniku.
Dokument jest zagnieżdżony głębiej, niż czytnik zejdzie
Każde napisane mapowanie jest wczytywane do struktury zachowującej kolejność, w jakiej zapisano jego klucze, ponieważ ta kolejność trafia do wyrenderowanego wyniku i jest częścią tego, co sprawia, że build jest identyczny bajt po bajcie między uruchomieniami. Czytnik ten schodzi na ograniczoną liczbę poziomów — sto — i odmawia zejścia głębiej, więc dane wejściowe, które w przeciwnym razie wyczerpałyby stos samego czytnika, są zgłaszane jako odrzucenie, którym w istocie są.
Emitowany komunikat:
a document nests too many levels deep: it is read at most 100 levels deep (dokument jest zagnieżdżony zbyt głęboko: odczytywanych jest najwyżej 100 poziomów)
Jak naprawić: rzeczywiste, ręcznie pisane dokumenty mają kilka poziomów zagnieżdżenia, więc dokument sięgający stu poziomów jest wygenerowany, przetłumaczony maszynowo lub przypadkowo odwołuje się sam do siebie. Należy poszukać wartości, która rozwinęła się sama w siebie — kotwica YAML odwołująca się do treści, wewnątrz której się znajduje, jest odrzucana przez własny błąd opisany wyżej, ale generator emitujący wielokrotnie ten sam kształt już nie. Gdy głębokość jest uzasadniona, należy przenieść głęboką gałąź do osobnej encji i odwoływać się do niej po nazwie.
Provider deklaruje dobrze znaną adnotację w zakresie, którego nie renderuje
Encja Plugin obsługująca providera mówi o sobie dwie rzeczy, które muszą być zgodne. W spec.provider.wellKnownAnnotations wymienia adnotacje, na które reaguje, każdą z zakresami, w których je odczytuje. W contract.inputKinds określa, które rodzaje wejścia w ogóle renderuje. Klucz zadeklarowany w zakresie, którego rodzaju wejścia ta sama encja nie deklaruje, oznacza, że te dwa stwierdzenia przeczą sobie w jednym pliku, dlatego encja jest odrzucana podczas ładowania.
Kontrola polega na porównaniu encji z nią samą, dlatego nie potrzebuje pliku binarnego pluginu i działa wszędzie, gdzie encja jest odczytywana — także podczas przeglądania katalogu na maszynie, która nigdy nie pobrała artefaktu.
Dwa rodzaje wpisów celowo nie są porównywane. Wpis o zakresie granicy nie wskazuje rodzaju wejścia, ponieważ jest rozwiązywany raz dla całej granicy, a nie na ścieżce renderowania pojedynczego węzła. Wpis niedeklarujący żadnego zakresu nie zgłasza roszczeń dotyczących ścieżek: mówi jedynie, że plugin gdzieś odczytuje dany klucz.
Odrzucenie nie dowodzi natomiast, że deklaracja, która przeszła kontrolę, jest prawdziwa. Nic nie może udowodnić, że plugin obsługujący providera odczytuje klucz, który deklaruje jako odczytywany; porównanie dwóch napisanych pól może jedynie odrzucić parę, która nie może być jednocześnie prawdziwa. Klucz zadeklarowany w zakresie, który provider renderuje, ale którego plugin niczego tam nie odczytuje, przechodzi tę kontrolę.
Emitowany komunikat:
provider "<plugin-name>" declares well-known annotation "<key>" at scope "<scope>", but its contract.inputKinds.<field> is not claimed; declare the key only at a scope the provider renders, or claim the input kind: wellKnownAnnotations: a key is declared at a scope the provider’s contract does not render (provider <plugin-name> deklaruje dobrze znaną adnotację <key> w zakresie <scope>, ale jego contract.inputKinds.<field> nie jest zadeklarowane; należy zadeklarować klucz tylko w zakresie renderowanym przez providera albo zadeklarować rodzaj wejścia: wellKnownAnnotations: klucz jest zadeklarowany w zakresie, którego kontrakt providera nie renderuje)
Jak naprawić: komunikat wskazuje obie strony. Należy albo usunąć ten zakres z listy scope: adnotacji, pozostawiając zakresy, które provider renderuje, albo zadeklarować rodzaj wejścia w contract.inputKinds, jeśli provider faktycznie go renderuje.
A compact-form schema uses a keyword the compact form does not know (Schemat w formie kompaktowej używa słowa kluczowego, którego forma kompaktowa nie zna)
Schemat zapisany w formie kompaktowej zawiera klucz, który nie jest ani słowem kluczowym formy kompaktowej, ani jednym ze słów kluczowych JSON Schema przekazywanych przez tę formę bez zmian, ani jednym z trzech znaczników zarezerwowanych przez formę — $jsonschema:, $mode: i $ref:. Nieznane klucze są odrzucane podczas odczytu schematu, a nie pomijane, ponieważ błędnie wpisane ograniczenie, które zostaje zignorowane, przestaje być jakimkolwiek ograniczeniem, a schemat, który wygląda na egzekwowany, a niczego nie egzekwuje, jest gorszy od takiego, który zawodzi.
Odmowa występuje wszędzie tam, gdzie kompilowany jest schemat. Wpisy encji SchemaLibrary są kompilowane podczas ładowania katalogu; spec.schema encji Component, jej valueSchema i infraSchema dla poszczególnych gniazd oraz schematy deklarowane przez encję Feature i encję Plugin dostawcy są kompilowane podczas odczytu katalogu. spec.schema encji Component lub Feature sama zgłasza ten warunek, wskazując encję i pole; valueSchema lub infraSchema gniazda zgłasza go wewnątrz „A declared schema contract cannot be read as a schema (Zadeklarowanego kontraktu schematu nie można odczytać jako schematu)” poniżej, niosąc przytoczone tu zdanie jako szczegół.
Zdanie samego kompilatora formy kompaktowej wskazuje pozycję wewnątrz schematu, wiersz źródła oraz klucz, którego nie rozpoznał:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "<key>"): unknown keyword (nieznane słowo kluczowe)
Klucz zapisany obok międzydokumentowego $ref: jest zgłaszany w ramach tego samego warunku, z własnym zdaniem, ponieważ takiemu odwołaniu mogą towarzyszyć tylko trzy klucze sąsiednie:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "<key>"): cross-document $ref sibling not allowed (allowed: properties, required, description) (element równorzędny międzydokumentowego $ref jest niedozwolony; dozwolone: properties, required, description)
a tam, gdzie ten klucz sąsiedni miał ponownie otworzyć scalony kształt, zdanie podaje sposób, jak to zrobić inaczej:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "additionalProperties"): cross-document $ref sibling not allowed (allowed: properties, required, description); use $jsonschema: to embed an open-object schema if the merged shape must accept arbitrary properties (element równorzędny międzydokumentowego $ref jest niedozwolony; dozwolone: properties, required, description; należy użyć $jsonschema:, aby osadzić schemat otwartego obiektu, jeśli scalony kształt musi przyjmować dowolne właściwości)
Warunek, pod którym jest rejestrowany, to compactform: unknown keyword, i do niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Jak naprawić: należy poprawić klucz w pozycji wskazanej przez zdanie, sprawdzając go ze słownikiem słów kluczowych w compact-form-authoring.md — najczęstszą przyczyną jest literówka. Jeśli kształt rzeczywiście wymaga słowa kluczowego JSON Schema, którego forma kompaktowa nie obsługuje, należy zapisać ten fragment pod $jsonschema:, co osadza JSON Schema dosłownie. Obok odwołania międzydokumentowego należy zostawić tylko properties:, required: i description:; wszystko inne należy do wpisu biblioteki, na który wskazuje odwołanie.
Schemat w formie kompaktowej deklaruje pole o nazwie dosłownie type
Forma kompaktowa ustala znaczenie mapowania na podstawie kształtu jego zawartości: klucz type: oznacza liść ograniczenia, strukturalne słowa kluczowe JSON Schema oznaczają fragment do przekazania bez zmian, a mapowanie zwykłych nazw oznacza obiekt, którego dzieci są schematami. Schemat deklarujący pole o nazwietype to jedyny kształt, którego te odczytania nie potrafią rozróżnić — wygląda jak liść ograniczenia, a jest pomyślany jako obiekt z jednym polem — dlatego forma wymaga od autora wskazania, o co chodzi, kluczem $mode: ustawionym na compact lub jsonschema.
Ten warunek zgłasza $mode: zapisany z dowolną inną wartością. Znacznik istnieje po to, by rozstrzygnąć niejednoznaczność, więc wartość, która niczego nie rozstrzyga, jest odrzucana, a nie zgadywana.
Zdanie samego kompilatora formy kompaktowej:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "$mode"): value must be compact or jsonschema (wartość musi wynosić compact lub jsonschema)
Warunek, pod którym jest rejestrowany, to compactform: ambiguous dispatch — $mode required, i do niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Jak naprawić: należy ustawić $mode: compact tam, gdzie mapowanie jest obiektem formy kompaktowej, którego pola akurat obejmują pole o nazwie type, lub $mode: jsonschema tam, gdzie mapowanie jest fragmentem JSON Schema do przyjęcia w zapisanej postaci. Jeśli żadne z tych odczytań nie było zamierzone, zmiana nazwy pola usuwa niejednoznaczność bez żadnego znacznika.
A $jsonschema: escape carries content that is not a schema (Furtka $jsonschema: zawiera treść, która nie jest schematem)
Klucz $jsonschema: osadza fragment JSON Schema dosłownie, dla kształtów, których forma kompaktowa nie wyraża. To, co osadza, jest przyjmowane w zapisanej postaci i nigdy nie jest tłumaczone, więc musi być schematem: skalarem blokowym, który parsuje się jako YAML, lub zagnieżdżonym mapowaniem. Treść, która nie jest żadnym z nich, jest odrzucana tutaj, a nie przekazywana dalej do walidacji, gdzie błąd zostałby zgłoszony wobec konsumenta schematu zamiast wobec samego schematu.
W ramach tego warunku zgłaszane są cztery kształty, a zdanie mówi, który z nich wystąpił. Treść furtki nie parsuje się jako YAML. Wartość furtki nie jest ani skalarem blokowym, ani mapowaniem. Klucz properties: zawiera coś, co nie jest mapowaniem nazw na schematy. Albo, na najwyższym poziomie, dokument przekazany kompilatorowi jest pusty lub zawiera węzeł, dla którego czytnik nie ma reguły.
Zdania samego kompilatora formy kompaktowej:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "$jsonschema"): escape content does not parse as YAML: <what the parse reported> (zawartość furtki nie daje się sparsować jako YAML)
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "$jsonschema"): expected block-scalar string or nested mapping (oczekiwano ciągu w postaci skalara blokowego lub zagnieżdżonego mapowania)
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "properties"): expected a mapping of property names to schemas (oczekiwano mapowania nazw właściwości na schematy)
compactform: unsupported YAML node kind (compactform: nieobsługiwany rodzaj węzła YAML)
Warunek, pod którym jest rejestrowany, to compactform: $jsonschema content invalid, i do niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Jak naprawić: należy zapisać treść furtki jako skalar blokowy pod $jsonschema: — w przeciwnym razie treść, której pierwszy wiersz odczytuje się jako klucz YAML, zostaje wchłonięta przez otaczające mapowanie, co jest częstą przyczyną — i sprawdzić, czy to, co zawiera, jest samodzielnie poprawnym JSON Schema. Jeśli fragment był na tyle mały, że da się go wyrazić w formie kompaktowej, prostszym rozwiązaniem jest rezygnacja z furtki.
A compact-form constraint does not apply to the type it was written on (Ograniczenie formy kompaktowej nie ma zastosowania do typu, przy którym je zapisano)
Ograniczenia formy kompaktowej są rozdzielane według zadeklarowanego typu pola: min: i max: stają się granicą liczbową dla liczby, granicą długości dla ciągu i granicą liczności dla tablicy. Ograniczenie musi więc stać przy polu, którego typ je akceptuje, a typ musi być pojedynczą wartością, aby rozdzielenie w ogóle miało odpowiedź.
W ramach tego warunku zgłaszane są cztery kształty. Ograniczenie zapisane tam, gdzie brak type: lub gdzie wskazuje on unię, więc nic nie rozstrzyga, o którą granicę chodziło. Ograniczenie zapisane przy typie, który nie przyjmuje granicy tego rodzaju — obiekcie lub wartości logicznej. type:, którego wartość nie jest ani nazwą skalarną, ani sekwencją nazw. Oraz valuesType: z wartością inną niż nazwa skalarna.
Zdania samego kompilatora formy kompaktowej:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "<constraint>"): constraint applies to a single declared type (integer/number/string/array); type: is unresolved (union or absent) — narrow type: to a single value or remove this constraint (ograniczenie dotyczy jednego zadeklarowanego typu; type: jest nierozstrzygnięte — należy zawęzić type: do jednej wartości lub usunąć to ograniczenie)
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "<constraint>"): constraint applies to integer/number/string/array; declared type is <the type as written> (ograniczenie dotyczy typów integer/number/string/array; zadeklarowany typ jest inny)
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "type"): expected a scalar type name or a sequence of type names (JSON Schema 2020-12 array-of-types); got unsupported node kind (oczekiwano skalarnej nazwy typu lub sekwencji nazw typów; otrzymano nieobsługiwany rodzaj węzła)
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "valuesType"): expected a scalar type name (oczekiwano skalarnej nazwy typu)
Warunek, pod którym jest rejestrowany, to compactform: constraint not valid for declared type, i do niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Jak naprawić: zdanie wskazuje obie połowy — ograniczenie i typ, na który trafiło. Należy zawęzić type: do pojedynczej nazwy tam, gdzie zawiera unię, dodać go tam, gdzie go brakuje, lub usunąć ograniczenie tam, gdzie pole rzeczywiście przyjmuje dowolny z kilku typów. Granicę, która musi zależeć od typu, wyraża się jako zbiór alternatyw pod $jsonschema:, gdzie każda gałąź ma własny typ i własną granicę.
A $ref: is not written in a form the compiler can resolve (Odwołanie $ref: nie jest zapisane w formie, którą kompilator potrafi rozwiązać)
Schemat odwołuje się do innego kształtu za pomocą $ref: — w obrębie tego samego dokumentu albo między dokumentami, do wpisu w encji SchemaLibrary. Dwa warunki obejmują dwa sposoby, w jakie odwołanie może zawieść, a komunikat wskazuje, który z nich wystąpił: odwołanie nie jest zapisane w formie, którą kompilator odczytuje, albo jest poprawnie zbudowane, lecz wskazuje cel, którego nie ma.
Odwołania nie da się odczytać. Wartość jest pusta, jej forma międzydokumentowa nie ma postaci <Library>#/schemas/<Entry> albo oddziela wersję znakiem @ — co jest zgłaszane wraz z poprawioną pisownią, a nie jako ogólna skarga, ponieważ to najczęstszy błąd przy tej formie:
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "$ref"): expected a non-empty reference URL
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): cross-document $ref shape must be <LibraryName>#/schemas/<EntryName>: <the value as written>
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): cross-document $ref version separator is ’:’, not ’@’ — use <the corrected value>: <the value as written>
Warunek, pod którym są one rejestrowane, to compactform: $ref unresolvable.
Celu nie ma. Odwołanie jest zapisane poprawnie, ale biblioteki lub wpisu w niej brakuje — albo nie dostarczono żadnego katalogu bibliotek, względem którego można by je rozwiązać:
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): SchemaLibrary <library> not found in catalog (referenced from <consumer-document>): <the value as written>
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): entry <entry> not found in SchemaLibrary <library>: <the value as written>
compactform at <path-inside-the-schema>:<line> (keyword "$ref"): cross-document $ref but no SchemaLibrary catalog supplied: <the value as written>
Warunek, pod którym są one rejestrowane, to compactform: cross-document $ref target not found.
Rozdzielenie tych dwóch przypadków sprawia, że zgłoszenie da się wykorzystać: pierwszy to wartość do przepisania w oglądanym dokumencie, drugi to pytanie o to, co widzi kompilacja. Odwołanie, które rozwija się samo w siebie, to jeszcze trzecia sprawa i jest zgłaszane jako „A library reference expands into itself (Odwołanie do biblioteki rozwija się samo w siebie)” powyżej.
Jak naprawić: w przypadku nieczytelnego odwołania należy przepisać wartość — <Library>#/schemas/<Entry> dla odwołania międzydokumentowego, #/$defs/<name> dla odwołania w obrębie tego samego dokumentu — i przed dolnym ograniczeniem wersji użyć : zamiast @. W przypadku nieobecnego celu należy sprawdzić nazwę wpisu w bibliotece, która go publikuje, oraz upewnić się, że biblioteka jest osiągalna z domknięcia zależności encji Release: biblioteka, od której nic nie deklaruje zależności, nie jest ładowana, więc nawet poprawne odwołanie do niej nadal nie wskazuje niczego.
Gdy biblioteka znajduje się tylko w pamięci podręcznej artefaktów. Pamięć podręczna przechowuje to, co umieściło w niej pobranie, a biblioteka w pamięci podręcznej liczy się jako zawartość katalogu tylko wtedy, gdy wpis w lockfile encji Release poręcza za jej skrót. Gdy pamięć podręczna zawiera encję SchemaLibrary, której nie przypina żaden wpis lockfile i której nie dostarcza żaden folder katalogu, po zgłoszeniu pojawia się wiersz remediation: wymieniający każdą taką bibliotekę oraz działanie skuteczne dla polecenia, które je zgłosiło:
aggrega build i aggrega validate --release odczytują lockfile encji Release, więc ich wiersz wskazuje aggrega pull --release <release>, które rozwiązuje bibliotekę i zapisuje jej wpis, albo utworzenie biblioteki w folderze katalogu.
aggrega validate bez argumentu oraz aggrega validate ze ścieżką encji, niezależnie od tego, czy podano --release, odczytują biblioteki wyłącznie z folderów katalogu i nie odczytują żadnego lockfile, więc zapisany wpis nie zmieniłby ich werdyktu. Ich wiersz to stwierdza i wskazuje utworzenie biblioteki w folderze katalogu albo aggrega pull --release <release>, a następnie aggrega validate --release <release>, które sprawdza encję Release względem bibliotek przypiętych w jej lockfile.
A $ref: addresses a library by registry location (Odwołanie $ref: adresuje bibliotekę przez lokalizację w rejestrze)
Międzydokumentowe $ref: wskazuje bibliotekę przez tożsamość — samą nazwę biblioteki, potem # i ścieżkę wpisu — a nigdy przez rejestr, w którym akurat jest opublikowana. To, przez który rejestr rozwiązywana jest nazwa, należy do konfiguracji obszaru roboczego, a to, która wersja zostanie użyta, rozstrzyga plik blokady, więc odwołanie zawierające hosta utrwalałoby w schemacie dwie rzeczy, o których ma decydować kompilacja, a przeniesione do innego obszaru roboczego stawałoby się błędnym odwołaniem.
Jeśli wartość zawierająca hosta nadal daje się rozłożyć na bibliotekę i wpis, komunikat podaje pisownię w formie tożsamości, której należy użyć zamiast niej:
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): cross-document $ref carries a registry host; reference the library by identity (use <Library>#/schemas/<Entry>): <the value as written>
a jeśli nie, komunikat kończy się po wartości:
compactform at <consumer-document> (keyword "$ref"): cross-document $ref carries a registry host; reference the library by identity: <the value as written>
Warunek, pod którym jest rejestrowany, to compactform: cross-document $ref carries a registry host; reference the library by identity i do niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Jak naprawić: należy usunąć hosta i wszystko przed nazwą biblioteki, pozostawiając <Library>#/schemas/<Entry>. Jeśli potrzebne jest dolne ograniczenie wersji, należy zapisać je po nazwie biblioteki jako :<version>. Ta sama reguła dotyczy pól $import: w encjach Recipe i FeatureRecipe, które są zgłaszane osobno jako „A library $import: addresses its library by registry location (Biblioteczne $import: adresuje swoją bibliotekę przez lokalizację w rejestrze)” poniżej.
A schema $import: cannot be applied (Nie można zastosować $import: schematu)
Pole spec.schema encji Component lub Feature — cały blok albo jeden jego filar — oraz pola valueSchema: i infraSchema: gniazda usesSchema można zapisać jako $import: wskazujący plik obok encji. Import jest stosowany podczas ładowania encji, więc każdy późniejszy czytelnik widzi zaimportowany kontrakt, a nie wskaźnik. Ten warunek występuje, gdy błąd leży w tym, co zostało napisane: w samej dyrektywie albo w kształcie zawartości wskazanego przez nią pliku.
Te błędy stanowią jeden warunek, ponieważ każdy z nich czyni tę samą powierzchnię bezużyteczną i wymaga tego samego działania — poprawienia dyrektywy albo wskazanego przez nią pliku. Diagnostyka zaczyna się od stałego zdania, a następnie określa błąd, więc to zdanie jest częścią, do której należy dopasowywać, a fraza po nim mówi, co zrobić:
a schema $import: could not be applied. <surface>: <the clause for this occurrence> (nie można zastosować $import: schematu. <surface>: <the clause for this occurrence>)
Fraza wskazuje odczytaną powierzchnię — spec.schema, jej filar, taki jak spec.schema.values, albo valueSchema gniazda — a po niej konkretny błąd. Błędy i ich znaczenie:
$import: must be the only key when a schema is imported from a file. ($import: musi być jedynym kluczem, gdy schemat jest importowany z pliku.) Dyrektywa dzieli mapowanie z napisaną ręcznie treścią schematu. $import: zastępuje całą wartość, więc klucz obok nie ma się z czym połączyć.
$import: value must be a path to a file. (Wartość $import: musi być ścieżką do pliku.) Wartość jest pusta albo nie jest pojedynczym łańcuchem.
$import: takes a file path beside this entity, not a registry location <value>. ($import: przyjmuje ścieżkę do pliku obok tej encji, a nie lokalizację w rejestrze <value>.) Wartość wskazuje rejestr. To, przez który rejestr rozwiązywana jest nazwa, należy do konfiguracji przestrzeni roboczej, więc powierzchnia schematu nigdy go nie zawiera; komunikat podaje formę odwołania, której należy użyć.
$import: takes a file path beside this entity; reference the SchemaLibrary entry <value> with $ref: instead. ($import: przyjmuje ścieżkę do pliku obok tej encji; zamiast tego należy odwołać się do wpisu SchemaLibrary <value> przez $ref:.) Wartość wskazuje wpis biblioteki. Do wpisu biblioteki się odwołuje, a nie importuje go — $ref: to słowo kluczowe, które go rozwiązuje.
imported schema <value> must be a YAML map of schema content; it is not. (zaimportowany schemat <value> musi być mapą YAML z treścią schematu; nie jest nią.) Plik został znaleziony, odczytany i sparsowany, ale wynikiem jest skalar lub sekwencja, więc nie ma treści schematu do podstawienia.
Nagłówek zawiera kategorię i krótki kod tego warunku, E0266, który jest identyfikatorem do zapisania, gdy ten błąd krytyczny trzeba trwale nazwać — w bramce ciągłej integracji, zgłoszeniu lub runbooku. Numer jest nadawany raz i potem się nie zmienia, więc pozostaje taki sam niezależnie od poprawek w otaczającym go sformułowaniu; tabela wszystkich warunków go rozwiązuje.
Dyrektywa poprawnie sformułowana, która wskazuje plik niedostępny dla kompilacji, jest zgłaszana gdzie indziej, pod innym kodem. Ścieżka, której nie da się rozwiązać, plik, którego nie ma lub nie da się odczytać, oraz bajty, które nie parsują się jako YAML, nie są błędami w tym, co zostało napisane — nie ma zaimportowanego dokumentu do oceny — więc są zgłaszane jako błędy ładowania, pod “A file cannot be read, or its bytes do not parse” („Nie można odczytać pliku lub jego bajty się nie parsują”) powyżej, gdzie opisano frazę każdego z nich. Gdy wychwytywany jest brakujący lub nieczytelny plik importu, należy dopasowywać do tamtego warunku i zapisywać jego kod.
Ścieżka jest rozwiązywana względem katalogu zawierającego plik encji — tej samej bazy, której używa każde inne pole z importem. Import, którego treść sama deklaruje $import:, jest śledzony, a łańcuch wracający do pliku już przetwarzanego jest zgłaszany jako „A library reference expands into itself (Odwołanie do biblioteki rozwija się w samo siebie)” powyżej, a nie tutaj. Dyrektywa zapisana w pliku wprowadzonym przez import jest zgłaszana w tym pliku i w jego wierszu, ponieważ to tam należy wprowadzić poprawkę; dyrektywa zapisana w encji jest zgłaszana w encji.
Jak naprawić: należy uczynić $import: jedynym kluczem w jego mapowaniu i podać względną ścieżkę do pliku YAML obok encji, którego najwyższy poziom jest mapą z treścią schematu. Aby użyć kształtu publikowanego przez SchemaLibrary, należy zamiast tego użyć $ref: <Library>#/schemas/<Entry> — do wpisu biblioteki się odwołuje, a nie importuje go.
A schema block names a key that is not a data pillar (Blok schematu zawiera klucz, który nie jest filarem danych)
Blok spec.schema encji Component lub Feature zawiera filary danych encji, a dopuszcza wyłącznie trzy klucze: values, kształt wypełniany przez dewelopera dla każdej instancji; infra, fizyczne wymiarowanie dostarczane przez operatora; oraz provides, klucze udostępniane przez encję temu, co z niej korzysta. Ten warunek występuje, gdy blok zawiera na najwyższym poziomie jakiś inny klucz.
Zbiór jest zamknięty, a nie otwarty, z tego samego powodu, dla którego treść każdego filaru jest walidowana jako zamknięta: blok wyliczający dozwoloną powierzchnię sprawia, że wszystko poza nią jest błędem. Nierozpoznany klucz niósłby kontrakt, którego nic nigdy nie kompiluje, względem którego nic nie waliduje i którego nic nie przekazuje konsumentowi — więc to, co pod nim napisano, wyglądałoby na zadeklarowane, a byłoby martwe. Trudniej to zauważyć niż kontrakt w ogóle nienapisany, dlatego odrzucany jest cały blok, a nie ignorowany zbłąkany klucz.
Diagnostyka zaczyna się od stałego zdania, a następnie podaje encję, regułę, miejsce zapisania klucza i to, co należy napisać zamiast niego:
a schema block declares a key that names no data pillar (<Kind><name>, rule schema-pillars, at .spec.schema.<key>). rename "<key>" to one of the pillar keys, or remove it and the contract beneath it; allowed: values, infra, provides. See vocabulary/data-pillars.md for the canonical pillar set. (blok schematu deklaruje klucz, który nie nazywa żadnego filaru danych (<Kind><name>, reguła schema-pillars, w .spec.schema.<key>). należy zmienić nazwę “<key>” na jeden z kluczy filarów albo usunąć go wraz z kontraktem pod nim; dozwolone: values, infra, provides. Kanoniczny zbiór filarów opisuje vocabulary/data-pillars.md.)
Nagłówek zawiera kategorię i krótki kod tego warunku, E0267, który jest identyfikatorem do zapisania, gdy ten błąd krytyczny trzeba trwale nazwać — w bramce ciągłej integracji, zgłoszeniu lub runbooku. Numer jest nadawany raz i potem się nie zmienia, więc pozostaje taki sam niezależnie od poprawek w otaczającym go sformułowaniu; tabela wszystkich warunków go rozwiązuje.
Dwie rzeczy zapisywane w tym miejscu nie są kluczami tego zbioru i żadna z nich nie jest zgłaszana tutaj.$import: wskazujący plik obok encji jest zastępowany treścią tego pliku przed odczytaniem bloku, więc ten warunek sprawdza najwyższy poziom zaimportowanego dokumentu — zbłąkany klucz wewnątrz zaimportowanego pliku jest zgłaszany tutaj, a sama dyrektywa nigdy. Natomiast encja Component deklarująca extends zapisuje w miejscu bloku goły łańcuch inherited, czyli skalar bez żadnych kluczy.
Jak naprawić: zdanie podaje napotkany klucz i trzy dopuszczalne, więc najczęstsza przyczyna — literówka albo liczba pojedyncza tam, gdzie nazwa filaru jest w liczbie mnogiej — jest widoczna z samej diagnostyki. Jeśli treść pod zbłąkanym kluczem należy do filaru, należy przenieść ją pod values:, infra: lub provides:, zależnie od własności; data-pillars.md mówi, który filar jest właścicielem czego. Jeśli miała to być samodzielna treść schematu, należy ją umieścić o poziom głębiej, wewnątrz filaru, a nie obok filarów. Do kształtu publikowanego przez SchemaLibrary dociera się przez $ref: <Library>#/schemas/<Entry> zapisane wewnątrz filaru, a nie na poziomie bloku.
A plugin asks the host to parse a source while a parse is already running for it (Wtyczka prosi hosta o sparsowanie źródła, gdy parsowanie dla niej już trwa)
Wtyczka może poprosić hosta o sparsowanie źródła i zwrócenie wyniku, dzięki czemu wtyczka potrzebująca dokumentu w jakimś formacie nie musi zawierać własnego czytnika tego formatu. Host uruchamia wtyczkę, która wykonuje parsowanie, i zwraca jej wynik. Ten warunek zachodzi, gdy wtyczka wywołana w ten sposób sama prosi o parsowanie: żądanie ponownie weszłoby do tego samego mechanizmu, wewnątrz którego już działa, więc host odmawia, zamiast schodzić głębiej. Mechanizm oferuje jeden taki poziom, a odmowa ogranicza go właśnie do jednego.
Odmowa trafia do wtyczki, a nie do kompilacji. Host nie zatrzymuje się w tym miejscu i nie wycofuje; odpowiada na wywołanie kopertą błędu zawierającą poniższe zdanie oraz kod oznaczający odmowę, a wtyczka, która wysłała żądanie, otrzymuje ją jako odpowiedź. Dalszy przebieg kompilacji zależy od tego, co ta wtyczka zrobi z odpowiedzią — wtyczka, która traktuje ją jako błąd krytyczny, kończy kompilację, a taka, która ją zgłasza i działa dalej, nie. Sama odmowa jest w obu przypadkach taka sama.
Nie jest to wina żadnej z tych wtyczek w szczególności: zabezpieczenie obejmuje dowolną parę wtyczek, przez którą przeszło żądanie, a nie jedną konkretną parę, więc ta sama odmowa pojawia się wszędzie tam, gdzie następuje ponowne wejście do mechanizmu.
Emitowany komunikat, w postaci otrzymywanej przez wtyczkę:
aggrega_parse_source: producer-consumption re-entry denied: a producer reached through the host may not issue a further producer-consumption call (aggrega_parse_source: odmowa ponownego wejścia producer-consumption: producent wywołany przez hosta nie może wykonać kolejnego wywołania producer-consumption)
Jak naprawić: przyczyną nie jest nic w plikach użytkownika i żadna zmiana w nich tego nie usunie — to właściwość wtyczek, z którymi skonfigurowano kompilację. Poprawić należy wtyczkę, która prosi o parsowanie z wnętrza parsowania, dlatego należy zgłosić ten warunek jej wydawcy, cytując komunikat. Jeśli to własna wtyczka, powinna bezpośrednio odczytać przekazane jej źródło, zamiast prosić hosta o sparsowanie innego, gdy sama obsługuje parsowanie.
The workspace configuration is invalid (Konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
Obszar roboczy jest opisany przez plik .aggrega-config.yaml w jego katalogu głównym: do którego rejestru publikuje i z którego pobiera, gdzie znajduje się pamięć podręczna artefaktów, które pluginy są podłączone do których gniazd i jakie stanowisko w sprawie podpisywania przyjmuje każdy rejestr. Ten plik jest odczytywany i sprawdzany względem swojego schematu przed otwarciem jakiegokolwiek pliku encji, ponieważ wszystko, co następuje później, jest z niego odczytywane.
Brak pliku nie jest błędem. Obszar roboczy bez pliku konfiguracji otrzymuje udokumentowane wartości domyślne, więc to zatrzymanie nigdy nie wskazuje pliku, którego nie ma. Wskazuje plik, który zawierał wartość — albo, w przypadku ustawienia nadpisywanego przez zmienną środowiskową, którego schemat nigdy nie widzi, tę zmienną.
Sprawdzenie odbywa się przed przekształceniem dokumentu w typowane ustawienia. Dzięki tej kolejności komunikat może wskazać ścieżkę pola, do której schemat miał zastrzeżenia, zamiast zgłaszać niezgodność typów z jakiegoś dalszego miejsca bez pola, które można by wskazać.
Poniższe przypadki są zgłaszane tutaj w formie wykraczającej poza zwykłe zastrzeżenie schematu, każdy dlatego, że sam schemat może powiedzieć tylko coś zbyt ogólnego, by na tej podstawie działać: klucz workspace: zapisany bez niczego pod nim, klucz, którego miejsce jest na najwyższym poziomie, zapisany zamiast tego pod workspace:, blok cache: zapisany pod nazwą, której plik nie używa, host rejestru zapisany inaczej, niż zapisuje się host rejestru, oraz trzy ustawienia, których wartości schemat dopuszcza, ale obszar roboczy nie może ich użyć — artifact_cache_dir, który jest bezwzględny lub wskazuje sam katalog główny obszaru roboczego, wpis signing.kinds wskazujący coś, co nie jest publikowalnym rodzajem artefaktu, oraz wpis plugins.providers lub providers_append, którego uri jest lokalizacją w rejestrze zapisaną z oci://. Powiązanie providera wskazuje swój plugin za pomocą jego tożsamości, provider/<name> z opcjonalnym :<version>, ponieważ to z tą tożsamością porównywane jest powiązanie, gdy rozwiązywana jest funkcjonalność; lokalizacja w rejestrze mówi, gdzie plugin opublikowano, a nie który to plugin, więc wpis zapisany w ten sposób nigdy niczego by nie wybrał. Wpis, który wskazuje funkcję wejściową przez function: bez uri:, również jest zgłaszany tutaj, gdy jest to wpis plugins.linter lub linter_append albo wpis plugins.governance lub governance_append w roli werdyktu, ir-verdict lub render-verdict: te dołączenia wybierają swój plugin przez uri, więc taki wpis nie dołącza żadnego pluginu, a wskazana przez niego funkcja nigdy nie zostałaby wywołana — lint działałby dalej tak, jakby wpisu nie było, a kompilacja zatrzymałaby się dopiero później, przy rozwiązywaniu pluginu, którego wpis nigdy nie wskazał.
Katalog katalogu wymieniony w konfiguracji — w workspace.catalog_dirs lub catalog_dirs_append albo we własnym wpisie encji Release w workspace.releases, w dowolnym pliku, z którego odczytywana jest konfiguracja — również jest zgłaszany tutaj, gdy nie jest katalogiem: pod tą ścieżką nic nie istnieje albo znajduje się tam plik lub dowiązanie prowadzące donikąd. Ocena następuje wtedy, gdy przez ten katalog ma zostać odczytany katalog encji, więc każde polecenie odczytujące katalog odrzuca go, zanim cokolwiek odczyta lub zapisze, a polecenie, które nie odczytuje katalogu, nadal działa. Kontynuowanie bez niego oznaczałoby budowanie względem mniejszej liczby katalogów, niż wymieniono, bez żadnej informacji, których brakuje. Katalog wymieniony w AGGREGA_CATALOG_DIRS podlega tej samej zasadzie, a odmowa wskazuje zmienną zamiast pliku.
Host rejestru — host wpisu registries albo host, od którego zaczyna się default_registry, gdy nie wskazuje on jednego z tych wpisów przez jego name: (w takim przypadku oznacza host tego wpisu) — zapisuje się jako sam host: małymi literami, z kropką, albo localhost, albo pojedynczą nazwę z portem, albo adres IP (IPv6 w nawiasach kwadratowych), w każdym przypadku z opcjonalnym :port i bez schematu ani poświadczeń. Host wpisu registries nie zawiera ścieżki; default_registry może po hoście zawierać / i ścieżkę repozytorium — segmenty małymi literami połączone znakiem /, bez tagu, skrótu (digest) ani końcowego /. Wartość, która wskazuje host w innej pisowni, jest odrzucana z podaniem pisowni do użycia — dla default_registry całej lokalizacji, łącznie ze ścieżką — tak aby miała do niej zastosowanie polityka zaufania przechowywana dla tego hosta; dotyczy to również portu 443 na hoście osiąganym przez HTTPS, ponieważ jest to domyślny port tego hosta. Ścieżka, która nie jest ścieżką repozytorium, jest odrzucana z podaniem hosta, po którym następuje, a nazwa wpisu z name:, po której następuje ścieżka, jest odrzucana z podaniem dwóch pisowni, które należy zapisać zamiast niej: samej nazwy albo hosta wpisu, po którym następuje ścieżka — ponieważ nazwa oznacza host swojego wpisu, a nie lokalizację pod nim. Wartość, która nie wskazuje żadnego hosta — pojedyncza nazwa bez portu, której nie ma żaden wpis, tekst zawierający spacje lub nawiasy klamrowe — jest odrzucana jako niebędąca hostem, a dla default_registry komunikat odrzucenia informuje, że nazwa wpisu również byłaby poprawna. AGGREGA_DEFAULT_REGISTRY jest odczytywana w ten sam sposób i odrzucana tak samo, z podaniem nazwy zmiennej.
Emitowane komunikaty. Zastrzeżenie schematu wskazuje plik, ścieżkę pola i to, co stwierdził schemat:
workspaceconfig: <path>: <field-path>: <the schema's own objection>: workspace configuration is invalid (workspaceconfig: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
Formy z podpowiedzią poprawki zaczynają się od pliku i zamiast ścieżki pola i zastrzeżenia schematu zawierają zdanie o konkretnym przypadku. artifact_cache_dir wskazujący katalog główny obszaru roboczego:
<path>: artifact_cache_dir "<value>" names the workspace root itself; a catalog directory at the workspace root would then be stepped over as cache, leaving nothing to load — give the cache its own subdirectory (for example .aggrega/cache): workspace configuration is invalid (artifact_cache_dir wskazuje sam katalog główny obszaru roboczego; katalog katalogu w katalogu głównym byłby wtedy pomijany jako pamięć podręczna i nie byłoby czego wczytać — należy nadać pamięci podręcznej własny podkatalog, np. .aggrega/cache: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
nieużyteczny wpis signing.kinds, który podaje też symbol wieloznaczny obejmujący każdy rodzaj:
<path>: signing.kinds entry "<kind>" is not a signable artifact kind; use a catalog entity or plugin kind, or "all" for every kind: workspace configuration is invalid (wpis signing.kinds nie jest rodzajem artefaktu, który można podpisać; należy użyć rodzaju encji katalogu lub pluginu albo “all” dla każdego rodzaju: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
powiązanie providera zapisane jako lokalizacja w rejestrze, które wskazuje wpis, funkcjonalność i formę do zapisania:
<path>: plugins.providers[<n>] binds capability "<capability>" to "oci://<registry>/<repository>", which is where a plugin is published rather than which plugin it is; a provider binding names its plugin by its identity — write uri: provider/<name>, with an optional :<version>: workspace configuration is invalid (wpis plugins.providers wiąże funkcjonalność z lokalizacją w rejestrze, która mówi, gdzie plugin opublikowano, a nie który to plugin; powiązanie providera wskazuje swój plugin za pomocą jego tożsamości — należy zapisać w uri tożsamość pluginu z opcjonalną wersją: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
dołączenie lintera lub dołączenie zarządcze w roli werdyktu, które wskazuje funkcję wejściową, ale żadnego pluginu — komunikat wskazuje listę, wpis i funkcję, tutaj w plugins.linter:
<path>: plugins.linter[<n>] names the entry function "<function>" but no plugin uri; an attachment on this list selects its plugin by uri, so this one attaches no plugin and "<function>" is never called — add the uri of the plugin that exports it: workspace configuration is invalid (wpis plugins.linter wskazuje funkcję wejściową, ale nie podaje URI pluginu; dołączenie na tej liście wybiera plugin po URI, więc ten wpis nie dołącza żadnego pluginu, a funkcja nigdy nie zostaje wywołana — należy dodać URI pluginu, który ją eksportuje: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
host rejestru zapisany w innej pisowni, tutaj HUB.AGGREGA.AI:
<path>: default_registry "HUB.AGGREGA.AI" is not written as the registry host it names; write "hub.aggrega.ai" — lowercase, with no scheme, path, credentials or default port — which is the spelling that host’s trust policy is kept under: workspace configuration is invalid (default_registry nie jest zapisany jako host rejestru, który wskazuje; należy zapisać “hub.aggrega.ai” — małymi literami, bez schematu, ścieżki, danych uwierzytelniających ani domyślnego portu — w tej pisowni przechowywana jest polityka zaufania tego hosta: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
rejestr domyślny, którego host przed ścieżką repozytorium jest zapisany w innej pisowni, tutaj GHCR.io/acme; komunikat podaje całą lokalizację do zapisania:
<path>: default_registry "GHCR.io/acme" is not written as the registry location it names; write "ghcr.io/acme" — the registry host lowercase, with no scheme, credentials or default port, followed by the repository path — which keeps that host’s trust policy applying to it: workspace configuration is invalid (default_registry nie jest zapisany jako lokalizacja rejestru, którą wskazuje; należy zapisać “ghcr.io/acme” — host rejestru małymi literami, bez schematu, danych uwierzytelniających ani domyślnego portu, a po nim ścieżka repozytorium — dzięki czemu nadal stosuje się do niej polityka zaufania tego hosta: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
nazwa wpisu ze ścieżką, tutaj local/acme, gdzie wpis o nazwie local dotyczy 127.0.0.1:5000:
<path>: default_registry "local/acme" is the name of the registries entry "local" followed by a path, and an entry’s name stands for that entry’s host alone; write "local" to use the entry, or its host followed by the path, "127.0.0.1:5000/acme": workspace configuration is invalid (default_registry to nazwa wpisu registries “local”, po której następuje ścieżka, a nazwa wpisu oznacza wyłącznie host tego wpisu; należy zapisać “local”, aby użyć wpisu, albo jego host ze ścieżką, “127.0.0.1:5000/acme”: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
wartość, która nie wskazuje żadnego hosta; jej zdanie wymienia formy, jakie przyjmuje host:
<path>: registries[<n>].host "<value>" is not a registry host; write a lowercase host name containing a dot (registry.example.com), localhost, a single name followed by a port (registry:5000), or an IP address, an IPv6 one in brackets — each with an optional :port and nothing else: workspace configuration is invalid (registries[].host nie jest hostem rejestru; należy zapisać nazwę hosta małymi literami zawierającą kropkę (registry.example.com), localhost, pojedynczą nazwę z portem (registry:5000) lub adres IP, IPv6 w nawiasach kwadratowych — każdy z opcjonalnym :port i niczym więcej: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
wymieniony katalog katalogu, pod którym nic nie istnieje; komunikat wskazuje plik i wiersz, listę, wpis w zapisanej postaci oraz ścieżkę, na którą został rozwiązany — listą jest workspace.catalog_dirs, workspace.catalog_dirs_append lub lista wpisu encji Release, na przykład `catalog_dirs` of the `workspace.releases` entry "release.yaml":
<path>:<line>: the `workspace.catalog_dirs` entry "<entry>" names <directory>, which does not exist; create that directory, or remove the entry: workspace configuration is invalid (katalog wskazany przez wpis nie istnieje; należy utworzyć ten katalog lub usunąć wpis: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
oraz pusty znacznik workspace::
workspaceconfig: <path>: workspace must be a mapping; write workspace: {} to mark a workspace root with no catalog directories: workspace configuration is invalid (workspaceconfig: workspace musi być mapowaniem; należy zapisać workspace: {}, aby oznaczyć katalog główny obszaru roboczego bez katalogów katalogu: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
Dwa kolejne wskazują klucz zapisany w niewłaściwym miejscu — default_registry, offline, auto_pull i artifact_cache_dir znajdują się na najwyższym poziomie, a nie pod workspace:, a blok pamięci podręcznej parsowania to parse_cache:. Każdy z nich podaje, o który klucz chodzi i gdzie ten klucz powinien się znajdować.
Jak naprawić: należy otworzyć plik wskazany w komunikacie i przejść do podanej w nim ścieżki pola. Jeśli komunikat zawiera zdanie z podpowiedzią poprawki, podaje ono bezpośrednio poprawną pisownię lub umiejscowienie i nie trzeba czytać dalej. Jeśli zamiast tego zawiera zastrzeżenie schematu, ścieżka pola wskazuje błędny klucz, a zastrzeżenie mówi, czego schemat tam oczekiwał — strony encji nie dotyczą tego pliku, więc należy przeczytać zastrzeżenie zamiast szukać kontraktu encji. artifact_cache_dir zapisuje się względem katalogu głównego obszaru roboczego i wymaga on własnego podkatalogu, aby katalog katalogu w katalogu głównym obszaru roboczego nie został uznany za pamięć podręczną i pominięty. Powiązanie providera zapisane jako lokalizacja w rejestrze należy ręcznie przepisać na tożsamość pluginu — oci://hub.aggrega.ai/plugin/provider/compose staje się provider/compose — ponieważ dopóki się tego nie zrobi, odrzuca je każde polecenie odczytujące plik, w tym aggrega plugin remove; aggrega plugin add provider sam zapisuje formę z tożsamością. Wpis lintera lub wpis zarządczy w roli werdyktu, który wskazuje funkcję, ale żadnego pluginu, otrzymuje uri pluginu eksportującego tę funkcję; gdy żaden jej nie eksportuje, należy usunąć wpis — na liście linterów działa wtedy standardowy linter, tak jak bez skonfigurowanego lintera. Wymieniony katalog katalogu, który nie jest katalogiem, należy utworzyć pod ścieżką wskazaną w odmowie albo usunąć jego wpis z wiersza wskazanego w odmowie; w kopii projektu wykonanej bez sąsiedniej kopii roboczej, którą projekt wymienia, usuwa się ten wpis.
A plugin binding sets a key the socket it attaches to does not read (Powiązanie pluginu ustawia klucz, którego gniazdo, do którego się podłącza, nie odczytuje)
Gniazda w konfiguracji obszaru roboczego podłączają pluginy na dwa różne sposoby, a klucz należący do jednego sposobu nic nie znaczy w drugim. Zamiast przyjąć klucz i po cichu go zignorować, konfiguracja jest odrzucana, dzięki czemu operator dowiaduje się, że ustawienie nie ma żadnego działania, zamiast później zastanawiać się, dlaczego nie przyniosło efektu.
Obie niezgodności są swoimi lustrzanymi odbiciami.
Gniazdo przekrojowe powiązane przez capability. Gniazda governance, linter i importer podłączają plugin bezpośrednio przez uri:. Plugin governance ani linter nie obsługuje żadnej capability, więc powiązanie capability: byłoby tam wyszukiwane względem niczego i do niczego nie pasowało — byłoby podłączeniem, które nigdy nie może zostać rozwiązane. Importer ogłasza obsługiwane formaty, ale o tym, który format jest potrzebny, decyduje import, a nie podłączenie: podłączenie importera wskazuje swój importer przez uri: i to właśnie wybiera go spośród importerów ogłaszających format, o który prosi import.
Gniazdo providera ustawiające klucz bez odniesienia. Powiązanie providera wskazuje capability i plugin, który ją obsługuje, a plugin steruje stałym zestawem eksportów, a nie jednym wybieralnym punktem wejścia, więc function: niczego w nim nie wskazuje. with: jest odrzucane z innego powodu: konfigurację renderowania dla providera zapisuje się w encji Recipe, więc umieszczenie jej w powiązaniu obszaru roboczego stawia ją po niewłaściwej stronie podziału między programistą a operatorem.
Emitowane komunikaty. Capability w gnieździe przekrojowym:
workspaceconfig: the <socket> socket is bound by capability "<capability>", but the cross-cutting sockets attach by uri: their plugin serves no capability, so a capability lookup matches nothing; attach it with uri: instead: a cross-cutting socket is bound by capability but attaches by uri (workspaceconfig: gniazdo <socket> jest powiązane przez capability, ale gniazda przekrojowe podłączają się przez uri: ich plugin nie obsługuje żadnej capability, więc wyszukiwanie capability do niczego nie pasuje; należy zamiast tego podłączyć go przez uri:: gniazdo przekrojowe jest powiązane przez capability, ale podłącza się przez uri)
bezużyteczne function: w powiązaniu providera:
workspaceconfig: the provider socket binding for capability "<capability>" sets function:, but a provider drives a fixed set of phase-keyed exports rather than one selectable entry, so function: names nothing there; remove it: a provider socket binding sets a field with no referent on that socket (workspaceconfig: powiązanie gniazda providera dla capability ustawia function:, ale provider steruje stałym zestawem eksportów przypisanych do faz, a nie jednym wybieralnym punktem wejścia, więc function: niczego tam nie wskazuje; należy je usunąć: powiązanie gniazda providera ustawia pole bez odniesienia w tym gnieździe)
oraz bezużyteczne with:, zgłaszane w tej samej formie i wskazujące, gdzie zamiast tego należy umieścić konfigurację:
workspaceconfig: the provider socket binding for capability "<capability>" sets with:, but provider render configuration belongs in the Recipe, not the workspace provider binding; remove it: a provider socket binding sets a field with no referent on that socket (workspaceconfig: powiązanie gniazda providera dla capability ustawia with:, ale konfiguracja renderowania providera należy do encji Recipe, a nie do powiązania providera w obszarze roboczym; należy je usunąć: powiązanie gniazda providera ustawia pole bez odniesienia w tym gnieździe)
function: zapisane w .aggrega-config.yaml nie dociera do powyższego zdania: schemat konfiguracji obszaru roboczego nie deklaruje takiego klucza w powiązaniu dostawcy, więc plik jest odrzucany wcześniej, pod E0224, a rozwiązanie jest to samo — usunąć klucz:
workspaceconfig: <file>: plugins.providers[<index>].function: against /$defs/FixedEntryPluginRef: unexpected property: “function”: workspace configuration is invalid (workspaceconfig: function wpisu plugins.providers: względem /$defs/FixedEntryPluginRef: nieoczekiwana właściwość “function”: konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
Jak naprawić: poprawkę wprowadza się w .aggrega-config.yaml, a każdy komunikat podaje dokładną zmianę. W podłączeniu governance, linter lub importer należy zastąpić capability: przez uri: pluginu, który miał zostać podłączony. W powiązaniu providera należy usunąć wskazany klucz — a jeśli było to with:, przenieść tę konfigurację do encji Recipe renderującej przez tego providera, bo to ona ją odczytuje.
A capability is bound to more than one provider plugin (Capability jest powiązana z więcej niż jednym pluginem providera)
Capability oznacza jeden sposób przekształcenia workloadu w artefakty i w rozwiązanym obszarze roboczym obsługuje ją dokładnie jeden plugin. Dwa powiązania dla jednej capability nie dają odpowiedzi, które z nich renderuje, a konfiguracja obszaru roboczego jest składana z kilku warstw — pliku współdzielonego, pliku obszaru roboczego i plików uzupełniających append, które każdy z nich może dostarczyć — więc drugie powiązanie często pochodzi z warstwy, której autor nie widział pierwszego.
To odrzucenie czyni to widocznym. Gdyby jedno powiązanie po cichu wygrywało, renderowane wyjście zależałoby od tego, która warstwa została akurat odczytana jako ostatnia.
Emitowany komunikat, wskazujący capability i regułę:
workspaceconfig: capability "<capability>" is bound to more than one provider plugin; keep exactly one plugins.providers entry per capability: capability is bound to more than one provider plugin (workspaceconfig: capability jest powiązana z więcej niż jednym pluginem providera; należy zachować dokładnie jeden wpis plugins.providers na capability: capability jest powiązana z więcej niż jednym pluginem providera)
Jak naprawić: należy zachować jeden wpis plugins.providers dla capability wskazanej w komunikacie i usunąć drugi. Jeśli oba pochodzą z różnych warstw konfiguracji, edytować należy warstwę, nad którą ma się kontrolę — usunięcie własnego wpisu oznacza przyjęcie wpisu z warstwy współdzielonej, a zachowanie własnego oznacza, że usunąć trzeba wpis warstwy współdzielonej. Dwa pluginy, które faktycznie oba obsługują obszar roboczy, obsługują dwie różne capability, więc jeśli potrzebne są oba, należy nadać każdemu własną capability zamiast wiązać jedną dwukrotnie.
An importer is attached by more than one plugins.importer entry (Importer jest podłączony przez więcej niż jeden wpis plugins.importer)
Wpis plugins.importer podłącza importer wskazany przez jego uri: gdy ten importer ogłasza format, o który prosi import, wpis decyduje, która jego wersja zostanie uruchomiona, i przekazuje mu with.sources oraz with.settings wpisu. Jeden wpis robi to dla jednego importera, więc drugi wpis wskazujący ten sam importer — tę samą tożsamość, w tej samej lub innej wersji — nie byłby przez nic odczytywany, a jego with bez słowa nie trafiłby do żadnego importera. Zamiast tego konfiguracja jest odrzucana przy wczytywaniu, niezależnie od tego, które polecenie ją odczytuje.
Konfiguracja obszaru roboczego jest składana z kilku plików — pliku globalnego, każdego .aggrega-config.yaml od katalogu głównego projektu w dół do katalogu, w którym uruchomiono polecenie, pliku uzupełniającego importer_append, który każdy z nich może mieć, oraz pliku .aggrega-config-append-ci.yaml potoku — więc drugi wpis często jest zapisany w innym pliku niż pierwszy. Komunikat wskazuje importer i oba wpisy, najpierw wcześniejszy, każdy przez klucz i pozycję, pod którą jest zapisany, plik, w którym go zapisano, oraz jego uri w zapisanej tam postaci.
Oceniana jest tylko lista importerów: listy governance i linter dopuszczają wielokrotne podłączenie jednego pluginu, przy czym każde podłączenie ma własne with. Wpis, którego uri jest ścieżką w systemie plików, nie wskazuje żadnego importera, więc nie jest porównywany.
Emitowany komunikat:
importer "<identity>" is attached by <key>[<position>] in <file> (uri "<uri>") and again by <key>[<position>] in <file> (uri "<uri>"); keep exactly one plugins.importer entry per importer, its uri naming the version you want: importer is attached by more than one plugins.importer entry (importer jest dołączony przez dwa wpisy w podanych plikach; należy zachować dokładnie jeden wpis plugins.importer na importer, którego uri wskazuje żądaną wersję: importer jest dołączony przez więcej niż jeden wpis plugins.importer)
Jak naprawić: należy zachować jeden wpis dla importera wskazanego w komunikacie — ten, którego uri wskazuje żądaną wersję i który zawiera with, jakie ma otrzymać ten importer — a drugi usunąć. Jeśli oba znajdują się w różnych plikach, edytować należy plik, nad którym ma się kontrolę: usunięcie własnego wpisu oznacza przyjęcie wpisu z drugiego pliku, a zachowanie własnego oznacza, że usunąć trzeba wpis z drugiego pliku.
A provider binding names a capability containing a colon (Powiązanie providera wskazuje capability zawierającą dwukropek)
Pole capability: encji Recipe jest odczytywane jako nazwa capability do ostatniego dwukropka i przypięcie wersji po nim — helm:1.0.0 żąda capability helm w wersji 1.0.0. Wpis plugins.providers jest wyszukiwany pod tą nazwą, więc capability wskazana w powiązaniu nigdy nie zawiera dwukropka, a wpis, którego capability go zawiera, jest nieosiągalny dla żadnej encji Recipe. Zamiast pozwolić mu tkwić nieodczytanym w konfiguracji, konfiguracja jest odrzucana przy wczytywaniu, niezależnie od tego, które polecenie ją odczytało.
Oceniana jest tylko lista providerów. Lista importerów ma tę samą formę wpisu, ale jej pluginy są podłączane przez uri: i nazywają swoje formaty import:<format>, gdzie dwukropek jest częścią nazwy. uri: powiązania może nadal kończyć się na :<version>; nie jest to część odczytywana przez tę regułę.
Emitowany komunikat, wskazujący capability:
the provider socket binding for capability "<capability>": a Recipe’s capability reference is read as the capability up to its last colon and a version pin after it, so the capability a binding names carries no colon; bind the capability name alone and let each Recipe pin the version it needs: a provider socket binding names a capability containing a colon, which no Recipe can select (powiązanie gniazda providera dla capability: odwołanie do capability w encji Recipe jest odczytywane jako capability do ostatniego dwukropka i przypięcie wersji po nim, więc capability wskazana w powiązaniu nie zawiera dwukropka; należy powiązać samą nazwę capability i pozwolić każdej encji Recipe przypiąć potrzebną jej wersję: powiązanie gniazda providera wskazuje capability zawierającą dwukropek, której żadna encja Recipe nie może wybrać)
Jak naprawić: należy zapisać we wpisie samą nazwę capability — capability: helm — a wersje przypinać tam, gdzie ich miejsce: encja Recipe przypina potrzebną wersję providera we własnym capability:, a powiązanie, które ma wybrać określoną wersję swojego pluginu, zapisuje ją w tożsamości pluginu, uri: provider/helm:1.0.0.
A governance attachment declares no role, or one that is not a known role (Dołączenie governance nie deklaruje roli albo deklaruje rolę nieznaną)
Dołączenie governance ma rolę i to rola, a nie rodzaj zadeklarowany przez sam plugin, określa, gdzie dołączenie działa i co może robić: czy akceptuje, czy odrzuca build oraz czy odczytuje graf, czy wyrenderowane artefakty. Dołączenia są rozsyłane na podstawie tej roli, więc dołączenie bez roli albo z rolą, której nikt nie rozpoznaje, nie zostałoby do niczego dołączone i zostałoby bez słowa pominięte.
Odmowa zapobiega właśnie temu milczeniu. Plugin governance, który jest skonfigurowany, ale nigdy nie zostaje wywołany, daje dokładnie taki sam wynik jak build, który nigdy nie podlegał governance, i nic w wyniku nie mówi, z którym przypadkiem ma się do czynienia.
Emitowane komunikaty, oba wskazujące dołączenie i wymieniające istniejące role. Brak roli:
workspaceconfig: governance attachment "<uri>" declares no role; set role: to one of <the known roles>: a governance attachment declares no role or an unknown role (workspaceconfig: podpięcie governance o podanym uri nie deklaruje roli; należy ustawić role: na jedną ze znanych ról: podpięcie governance nie deklaruje roli lub deklaruje nieznaną rolę)
oraz rola nierozpoznana:
workspaceconfig: governance attachment "<uri>" declares unknown role "<role>"; use one of <the known roles>: a governance attachment declares no role or an unknown role (workspaceconfig: podpięcie governance o podanym uri deklaruje nieznaną rolę; należy użyć jednej ze znanych ról: podpięcie governance nie deklaruje roli lub deklaruje nieznaną rolę)
Jak naprawić: należy ustawić role: w dołączeniu pod plugins.governance na jedną z ról wymienionych w komunikacie. Wybór roli to decyzja o tym, co plugin ma robić, a nie o samym pluginie: rola, która akceptuje lub odrzuca, odczytuje build i zwraca werdykt, a rola, która przekształca, jest jawnym poleceniem, by pozwolić pluginowi zmieniać to, co otrzymuje. Komunikat wymienia pełny zestaw, więc właściwa pisownia znajduje się w samym komunikacie.
A registry alias matches more than one host (Alias rejestru pasuje do więcej niż jednego hosta)
Rejestrowi można nadać w konfiguracji obszaru roboczego krótki alias, aby polecenia i odwołania mogły go wskazywać bez wypisywania hosta. Alias wybiera dokładnie jeden host. Ten stan zgłasza token pasujący do aliasu dwóch wpisów rejestru: nie wiadomo, o który host chodziło, a wybranie jednego oznaczałoby po cichu wysyłanie artefaktów do rejestru, którego autor nie wskazał, albo pobieranie ich z niego.
Emitowany komunikat, wskazujący alias, liczbę wpisów, które go zadeklarowały, oraz ich hosty:
registry alias "<alias>" matches <count> hosts (<hosts>); address the registry by host or remove the duplicate alias: registry alias matches more than one host (alias rejestru pasuje do wielu hostów; należy wskazać rejestr przez host lub usunąć zduplikowany alias: alias rejestru pasuje do więcej niż jednego hosta)
Jak naprawić: należy otworzyć .aggrega-config.yaml i przypisać alias jednemu z hostów wymienionych w komunikacie albo wskazać rejestr przez jego host i usunąć alias z odwołania. Komunikat wymienia każdy host mający ten alias, więc to, które wpisy sprawdzić, wynika z komunikatu. Jeśli wpisy pochodzą z różnych warstw konfiguracji, należy edytować warstwę, którą się zarządza.
The lockfile does not satisfy its schema (Plik lockfile nie spełnia swojego schematu)
Lockfile wydania zapisuje, do czego build został rozwiązany: dla każdej osiąganej encji, biblioteki i pluginu wybraną wersję oraz skrót bajtów w tej wersji. Jest odczytywany i sprawdzany względem swojego schematu, zanim zostanie zamieniony na typowane przypięcia, więc niepasujący dokument jest odrzucany ze ścieżką pola, na którym zawiódł, zamiast po cichu tworzyć przypięcia z lukami.
Lockfile jest zapisywany maszynowo. Tworzy go operacja pull, która rozwiązuje wydanie, i jest commitowany, aby ten sam build rozwiązywał się później tak samo. Dlatego błąd schematu niemal zawsze wynika z ręcznej edycji, scalenia, które pozostawiło dokument częściowo rozwiązany, lub z pliku lockfile zapisanego dla wcześniejszego kształtu tego pliku — na przykład takiego, którego entities nie mają kind — a nie z celowego zapisu.
Brak lockfile’a to inny stan i jest zgłaszany inaczej — lockfile jest wymagany, więc jego brak zgłaszany jest tam, gdzie build go szuka, wraz z poleceniem uruchomienia operacji pull, która go tworzy.
Emitowany komunikat, wskazujący plik, ścieżkę pola i zastrzeżenie samego schematu:
lockfile: <path>: <field-path>: <the schema's own objection>: lockfile: file failed schema validation (lockfile: <path>: <field-path>: <the schema's own objection>: lockfile: plik nie przeszedł walidacji schematu)
Build, a także aggrega pull --verify, dodają polecenie, które ponownie zapisuje lockfile:
…: lockfile: file failed schema validation; run aggrega pull --release <release> to write it again from the Release (lockfile: plik nie przeszedł walidacji schematu; należy uruchomić polecenie, aby ponownie zapisać go na podstawie encji Release)
Całkowicie pusty dokument jest zgłaszany osobno, ponieważ nie ma pola do wskazania:
lockfile: <path>: document is empty (lockfile: <path>: dokument jest pusty)
Jak naprawić: nie należy naprawiać lockfile’a ręcznie. Należy ponownie uruchomić pull dla wydania, który przepisuje dokument na podstawie wykonanego rozwiązania, i zacommitować wynik — ponowne rozwiązanie daje dokument, którego przypięcia zgadzają się z tym, co wydanie faktycznie osiąga. Jeśli błąd pojawił się po scaleniu, rozwiązanie konfliktu przez ponowny pull zamiast edycji pozwala uniknąć dokumentu, który się parsuje, ale przypina niewłaściwe wersje. Warto najpierw przeczytać ścieżkę pola w komunikacie: mówi ona, czy uszkodzenie dotyczy jednego wpisu, czy ogólnego kształtu dokumentu.
Podczas rozwiązywania katalogu
Po wczytaniu kompilator przechodzi przez dwa poziomy encji Manifest (mapę typów, a następnie mapę nazw), aby wybrać Recipe dla każdej encji Component, oraz przechodzi przez wszystkie łańcuchy extends w encjach Manifests, Components lub Features. Własny łańcuch extends encji Release jest śledzony tym samym przejściem, o krok wcześniej: jest śledzony podczas rozwiązywania encji Release, zanim zostanie wyszukana encja Manifest lub Aggregate, którą ona wskazuje, dlatego poniższe warunki są zgłaszane względem encji Release, a nie względem wskaźnika równorzędnego, który łańcuch miał dostarczyć.
Cyclic extends chain (Cykliczny łańcuch extends)
Łańcuch wskaźników extends zapętla się. Każdy rodzaj encji deklarujący extends — Component, Feature, Manifest i Release — jest przechodzony jednym przejściem łańcucha, więc pętla jest zgłaszana tymi samymi słowami, niezależnie od tego, gdzie zostanie znaleziona.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie nazywające warunek, następnie encja, od której zaczęło się rozwiązywanie, i reguła, która ją odrzuciła, a potem krawędź, która zamyka pętlę — encja zawierająca błędne extends: i deklarowane przez nią odwołanie:
cyclic extends chain (<kind><name>, rule extends). <entity> extends <reference>, which is already in the chain; remove the extends on <entity>, or point it at an entity outside the chain (cykliczny łańcuch extends (<kind><name>, reguła extends). <entity> rozszerza <reference>, które jest już w łańcuchu; należy usunąć extends w <entity> lub wskazać nim encję spoza łańcucha)
Encja wymieniona jako pierwsza i encja wymieniona w krawędzi są zazwyczaj różne i właśnie o to chodzi: pętla jest zgłaszana względem każdej encji, która do niej należy, natomiast wiersz extends: do edycji to ten, który wskazuje krawędź. Należy kierować się krawędzią, a nie nagłówkiem.
Dla encji Manifest <kind> ma wartość Manifest, każda encja jest nazwana swoim metadata.name, a <reference> to wartość extends: dokładnie w zapisanej postaci — ścieżka względna, taka jak ./base.yaml, albo samo metadata.name encji Manifest leżącej obok encji Release. To, którą z tych dwóch form zapisano, nie zmienia zgłaszanej treści: ogniwem encji Manifest jest plik, na który się ona rozwiązuje, więc dwa pliki Manifest, które przypadkiem deklarują jedno metadata.name, to dwa ogniwa, a łańcuch przechodzący przez oba nie jest pętlą.
Encja Release odczytywana jest tak samo, a kwestia tożsamości pliku ma tu jeszcze większe znaczenie, ponieważ chroniony przez nią układ jest zwyczajny: <kind> ma wartość Release, <reference> to ścieżka względna wskazywana przez extends:, a ogniwem encji Release jest plik, na który się ona rozwiązuje. Dwa pliki Release nazywające wdrażany system zamiast środowiska — oba z metadata.name: shared-release, jeden rozszerzający drugi — to dwa ogniwa, a łańcuch przechodzący przez oba nie jest pętlą.
Pętla jest zgłaszana jako pętla niezależnie od długości. Przejście łańcucha stosuje ograniczenie głębokości tylko do łańcucha, który się kończy, więc cykl obejmujący więcej encji, niż pozwala ograniczenie, nadal jest zgłaszany tutaj, a nie jako zbyt głęboki łańcuch — rozwiązaniem pętli nigdy nie jest jej skrócenie.
Jak naprawić: należy otworzyć encję wskazaną przez krawędź i albo usunąć jej extends:, albo wskazać nim encję, która nie należy jeszcze do łańcucha. Jeśli kilka poziomów miało współdzielić treść, scalenie powielonej treści w jedną encję bazową usuwa jednocześnie pętlę i powielenie.
Recipe implements does not match the mapped component type (implements encji Recipe nie odpowiada zmapowanemu typowi komponentu)
Wpis mapowania encji Manifest wskazuje encję Recipe, której deklaracja spec.implements: nie odpowiada kluczowi typu komponentu tego wpisu. spec.implements jest kotwicą spójności, a nie mechanizmem wyboru: wartość mapowania bezpośrednio nazywa encję Recipe, a ta kontrola potwierdza, że wskazana przez autora encja Recipe deklaruje typ, który zmapował.
Kontrola odczytuje złożoną encję Manifest, zanim zostanie rozwiązana jakakolwiek encja Recipe, więc zgłasza wpis mapowania napisany przez autora, a nie jego późniejszy objaw.
Emitowany komunikat:
manifest mapping entry’s recipe spec.implements does not match the mapped component-type / feature-type key (manifest mapping "<component-type>" -> "<recipe-uri>", recipe spec.implements is "<recipe-implements>", expected "<component-type>", or a type "<component-type>" extends) (spec.implements receptury we wpisie mapowania manifestu nie odpowiada zmapowanemu kluczowi typu komponentu / typu funkcji)
Każde polecenie odczytujące zależności encji Release wykonuje to sprawdzenie; różni się tylko to, co każde z nich robi z wynikiem.aggrega build i aggrega pull zatrzymują się, ponieważ oba wytwarzają coś, czego będzie się dalej używać — wyrenderowane artefakty i plik lockfile. aggrega validate i aggrega lint zgłaszają ten wynik obok wszystkich innych znalezionych diagnostyk, a następnie kończą działanie z kodem niezerowym: ich zadaniem jest wskazanie wszystkiego, co jest nie tak z przestrzenią roboczą, więc pojedynczy błąd nie przerywa raportu. W edytorze wynik jest publikowany jako diagnostyka obok pozostałych, a wszystko inne, co dany dokument miał do zgłoszenia, pozostaje bez zmian. Należy zwrócić uwagę, gdzie się pojawia: edytor publikuje wynik w encji Manifest, w której zapisano mapowanie, przy kluczu wskazanego wpisu mapowania, a nie w encji Aggregate — w pierwszym wierszu encji Manifest, gdy jej otwarty tekst nie zawiera tego wpisu, jak w przypadku wpisu dziedziczonego przez extends. Pozostałe wyniki encji Release dotyczące zależności, które nie wskazują żadnego dokumentu przestrzeni roboczej, pozostają w encji Aggregate. Uruchomienie aggrega validate zgłasza go niezależnie od tego, który dokument jest otwarty.
Wpis mapowania nazywający encję Recipe, której katalog nie zawiera, nie jest tym warunkiem: kontrola nie ma z czym porównać i pomija wpis, a nierozwiązywalna encja Recipe jest zgłaszana podczas rozwiązywania receptur.
Wpisy FeatureRecipe mają ten sam kształt; kontrola mapowania features.type emituje manifest feature mapping ... featurerecipe spec.implements is ... (expected ...), a gałąź funkcji dopasowuje sam klucz mapowania, więc nie wymienia alternatywy extends.
Klucz components.type jest też oceniany dla każdej instancji, gdy tylko dociera do instancji innej wersji. Klucz, który nie wskazuje dokładnego typu instancji, dociera do niej przez bazę typu, gdy żaden klucz nie wskazuje tego dokładnego typu i dla tej samej bazy nie zapisano innego klucza — więc może do niej dotrzeć klucz zapisany bez wersji albo klucz wskazujący inną wersję. Sam wpis nie może zatem rozstrzygnąć, czy jego encja Recipe pasuje, więc kompilacja ocenia encję Recipe ponownie dla każdej instancji komponentu, do której klucz dociera w ten sposób, stawiając w miejscu klucza własny typ instancji w wersji, w jakiej kompilacja ją kompiluje: wersji wskazanej przez instancję albo, dla instancji bez wersji, najwyższej wersji tej encji Component w katalogu. Instancja, której wersji nie spełnia spec.implements: encji Recipe — ani dokładnie, ani przez zakres caret, ani jako niewersjonowana, ani przez bazę, którą extends typ instancji — wywołuje ten warunek, zgłaszany w ścieżce .spec.components.<instance> instancji, a nie w pliku encji Manifest:
manifest mapping entry’s recipe spec.implements does not match the mapped component-type / feature-type key (Manifest, at .spec.components.<instance>, "<instance>", of type "<component-type>", compiled as "<component-type>:<version>", reached through manifest mapping key "<key>", mapped to recipe "<recipe-uri>", whose spec.implements is "<recipe-implements>"). map this type at this version to a recipe that implements it, with a mapping key naming the version (spec.implements receptury z wpisu mapowania encji Manifest nie odpowiada zmapowanemu kluczowi typu komponentu lub typu funkcji (Manifest; typ instancji i wersja kompilacji, klucz mapowania, przez który dotarto, zmapowana receptura i jej spec.implements). należy zmapować ten typ w tej wersji na recepturę, która go implementuje, kluczem mapowania wskazującym wersję)
Wartość compiled as pojawia się tylko dla instancji, której typ nie wskazuje wersji; instancja wskazująca wersję pokazuje ją w of type. Klucz wskazujący własną wersję instancji nie wymaga drugiej oceny, ponieważ sprawdzenie wpisu już ją przeprowadziło, a wpis już odrzucony z powodu swojego klucza jest zgłaszany raz, jak wyżej, a nie ponownie dla każdej instancji. aggrega build i aggrega pull zatrzymują się na nim, a aggrega validate --release zgłasza go i kończy działanie z kodem niezerowym. aggrega lint ocenia wpisy mapowania encji Manifest, a nie instancje, do których docierają, więc go nie zgłasza.
Jak naprawić: należy albo poprawić deklarację spec.implements: encji Recipe, tak aby odpowiadała kluczowi typu komponentu w encji Manifest, albo zmienić wpis encji Manifest, tak aby wskazywał encję Recipe, której spec.implements: odpowiada kluczowi typu komponentu. Dla instancji, do której klucz dociera w innej wersji, należy dodać klucz mapowania wskazujący wersję instancji, zmapowany na encję Recipe, która ją implementuje, albo skierować docierający klucz na taką encję Recipe.
Manifest mapping value is not a shape a recipe reference accepts (Wartość mapowania encji Manifest nie ma kształtu, który przyjmuje odwołanie do receptury)
Wartość mapowania encji Manifest nazywa encję Recipe lub FeatureRecipe w kształcie, którego gramatyka odwołań nie potrafi wyrazić. Odwołanie do receptury przyjmuje samą nazwę, nazwę z wersją, nazwę kwalifikowaną możliwością lub nazwę kwalifikowaną możliwością z wersją — najwyżej jeden /. Wartość zawierająca więcej (ścieżka w stylu typu komponentu, taka jak core/helm/eso-aws-fetcher:1.0.0) nigdy nie może nazwać encji katalogu, niezależnie od zawartości katalogu.
Kształt jest oceniany podczas składania encji Manifest, zanim cokolwiek zostanie wyszukane — werdykt wynika z policzenia separatorów w ciągu znaków, więc nie wymaga żadnego katalogu. Ocena w tym miejscu sprawia, że diagnostyka jest rzetelna: receptura, o którą wartości chodziło, często istnieje i ma poprawną nazwę, a informacja, że jej brakuje, kieruje poszukiwania w złą stronę. Każde polecenie rozwiązujące zależności encji Release zgłasza to tak samo, więc nie zależy to od tego, które polecenie akurat zostanie uruchomione.
Emitowany komunikat:
malformed recipe reference in a Manifest mapping value: spec.mappings.components.type.<key> maps to <value>, which carries <n> slash-separated segments; a recipe reference accepts "name", "name:version", "capability/name" or "capability/name:version"; correct the mapping value in the Manifest (nieprawidłowe odwołanie do receptury w wartości mapowania encji Manifest: spec.mappings.components.type.<key> mapuje na <value>, która zawiera <n> segmentów rozdzielonych ukośnikiem; odwołanie do receptury przyjmuje “name”, “name:version”, “capability/name” lub “capability/name:version”; należy poprawić wartość mapowania w encji Manifest)
Sekcja features generuje ten sam komunikat względem własnej współrzędnej, a odwołanie do receptury funkcji jest tak nazywane.
Wartość, której segment możliwości zawiera przypięcie wersji — compose:1.2.3/svc:1.0.0 — jest odrzucana w ten sam sposób, zanim cokolwiek zostanie wyszukane, więc z rejestru nic nie jest pobierane. Przypięcie należy do capability deklarowanej przez encję Recipe, gdzie wybiera, która wersja wtyczki obsługującej tę możliwość ją renderuje; odwołanie wskazuje encję Recipe przez samą możliwość (compose/svc:1.0.0).
malformed recipe reference in a Manifest mapping value: spec.mappings.components.type.<key> maps to <value>, which carries a version pin in its capability segment <segment>; a pin belongs on the capability the recipe declares, and a recipe reference names the recipe by its bare capability, as "name", "name:version", "capability/name" or "capability/name:version"; correct the mapping value in the Manifest (nieprawidłowe odwołanie do receptury w wartości mapowania encji Manifest: wartość tego klucza zawiera przypięcie wersji w segmencie możliwości; przypięcie należy do capability deklarowanej przez recepturę, a odwołanie do receptury wskazuje ją przez samą możliwość; należy poprawić wartość mapowania w encji Manifest)
Jak naprawić: należy skrócić wartość mapowania do kształtu akceptowanego przez gramatykę. Receptura jest identyfikowana przez własne metadata.name — opcjonalnie poprzedzone jej spec.capability i zakończone jej wersją — nigdy przez ścieżkę typu komponentu, który implementuje. Kluczem mapowania jest typ komponentu; wartością mapowania jest receptura.
Nie należy mylić z poprawnie ukształtowaną wartością nazywającą recepturę, której katalog nie zawiera: to rzeczywiście nieobecna encja i nadal jest zgłaszana jako taka, z podaniem URI i wpisu mapowania, który się do niej odwołał.
Kilka encji Recipes implementuje jeden typ Component
Dwie lub więcej encji Recipes deklaruje ten sam typ Component w spec.implements: — dwie encje Recipes z dokładną wersją dla jednego typu albo Recipe bez wersji obok przypiętej.
Nie powoduje to osobnego zatrzymania i nie jest to niejednoznaczność, którą kompilacja musi rozstrzygnąć. Wybór encji Recipe odbywa się wyłącznie przez mapowanie: nic nie odczytuje spec.implements: w celu wyboru spośród kandydatów, więc niezależnie od tego, ile encji Recipes implementuje dany typ, instancję renderuje ta, na którą mapuje ją Manifest. spec.implements: jest odczytywane jako kotwica spójności — potwierdzająca, że encja Recipe zmapowana przez autora deklaruje typ, pod którym ją zmapował — oraz jako źródło kandydatów do przypięcia, które podpowiada zatrzymanie. Nigdy niczego nie wybiera.
Zamiast tego pojawia się zatrzymanie dla instancji, której Manifest na nic nie mapuje, a to zatrzymanie wymienia wszystkie encje Recipe implementujące typ, aby można było przypiąć jedną — zob. „No Recipe is mapped for a component or feature instance (Dla instancji komponentu lub funkcji nie zmapowano żadnej encji Recipe)” poniżej. Jest zgłaszane tak samo niezależnie od tego, czy typ implementuje jedna Recipe, czy pięć, dlatego nie ma osobnego warunku niejednoznaczności do sprawdzenia.
Jak naprawić: dodać mapowanie. Wpis kluczowany typem kieruje każdą instancję typu; wpis kluczowany nazwą kieruje jedną nazwaną instancję i jest odczytywany jako pierwszy, więc służy też do przypisania jednej instancji innej encji Recipe niż jej rodzeństwu.
Encja Release używa extends: do dziedziczenia po bazowej encji Release, ale deklaruje też własny wskaźnik aggregate:. JSON Schema encji Release odrzuca ten kształt podczas walidacji schematu (warstwa 1, sprawdzenie koperty) za pomocą ograniczenia allOf: gdy extends: jest obecne, aggregate: jest zabronione; gdy extends: nie występuje, wymagane są zarówno aggregate:, jak i manifest:.
Zatrzymanie następuje jako zwykłe naruszenie koperty, więc diagnostyka przyjmuje kształt tej klasy — zob. „The document-envelope failure class” w error-translation.md — a wynik wskazuje klucz, który nie jest tu dozwolony:
document envelope validation failed (Release, at <path>); <line>:<column>: spec.aggregate: value matches a shape that is not allowed here. correct the document to match its kind’s schema (walidacja koperty dokumentu nie powiodła się (Release, w <path>); line:column: spec.aggregate: wartość pasuje do kształtu, który nie jest tu dozwolony. popraw dokument, aby był zgodny ze schematem jego rodzaju)
Jak naprawić: usunąć pole aggregate: z potomnej encji Release. Dziedziczenie celowo wymusza, aby potomek wdrażał tę samą intencję dewelopera co rodzic; aby wdrożyć inną encję Aggregate, należy utworzyć nową encję Release bez extends:.
A feature attached by both the Aggregate and the Release cannot be merged (Funkcji dołączonej zarówno przez encję Aggregate, jak i Release nie można scalić)
Gdy lokalny Manifest wykonuje extends na bazowym Manifest, oba poziomy (mapa type:, mapa name:) scalają się niezależnie. W obrębie każdego poziomu klucze potomka nadpisują klucze rodzica na najwyższym poziomie — to płytkie zastąpienie, a nie głębokie scalanie. Wpis potomka dla danego klucza całkowicie zastępuje wpis rodzica dla tego klucza.
Gdy ta sama nazwa instancji funkcji pojawia się zarówno po stronie Aggregate, jak i po stronie Release z konfliktowym, nie dającym się scalić stanem (poza dozwolonym nakładaniem warstw infra), kompilator zatrzymuje się i umieszcza diagnostykę na dołączeniu, którego nie mógł uzgodnić. Dwie konfliktowe deklaracje następują w stałej kolejności — najpierw typ zadeklarowany w encji Aggregate, potem typ zadeklarowany w encji Release — dzięki czemu można ustalić, który dokument co zawierał, bez otwierania obu.
Emitowany komunikat:
feature merge conflict: reconcile the Aggregate and Release declarations for the feature (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.features.<attachment>, "<aggregate-declared-type>", "<release-declared-type>") (konflikt scalania funkcji: należy uzgodnić deklaracje funkcji w encjach Aggregate i Release (typ zadeklarowany przez Aggregate, typ zadeklarowany przez Release))
To samo dotyczy dołączenia przenoszonego przez połączenie. Gdy wpis połączenia w encji Aggregate i wpis encji Release dla tego samego połączenia zapisują dołączenie w jednym slocie i wskazują różne encje Features, build zatrzymuje się na wpisie encji Release — tam, gdzie zapisano drugi typ — po spłaszczeniu kompozycji, podając oba typy, slot, połączenie, gniazdo i komponent:
feature merge conflict: reconcile the Aggregate and Release declarations for the feature (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, the Aggregate names "<aggregate-declared-type>", the Release names "<release-declared-type>", for the slot "<slot>", on the connection "<alias>", through socket "<socket>", of component "<component>"). Drop the type from the Release’s entry so it sizes the attachment the Aggregate declares, or name the same Feature in both documents. (konflikt scalania funkcji: uzgodnij deklaracje Aggregate i Release dla funkcji. Usuń typ z wpisu Release, aby wymiarował dołączenie deklarowane przez Aggregate, albo wskaż tę samą Feature w obu dokumentach.)
Jak naprawić: uzgodnić obie deklaracje. Deklaracje tej samej instancji funkcji po stronie Aggregate i po stronie Release łączą się według filarów — Aggregate dostarcza values, Release dostarcza infra. Jeśli obie strony określają to samo pole spoza filarów (np. type:), wartości muszą być zgodne; należy poprawić jedną stronę, aby pasowała do drugiej, albo usunąć zbędną deklarację.
Annotation binding does not resolve against its target Feature (Powiązanie adnotacji nie rozwiązuje się względem docelowej encji Feature)
Pole feature: powiązania adnotacji w encji Manifest wskazuje Feature, której katalog nie ładuje, albo listy maps.infra / maps.values powiązania deklarują ścieżki z kropkami, których spec.schema wskazanej encji Feature w rzeczywistości nie zawiera. Każdy z tych warunków zatrzymuje ładowanie przestrzeni roboczej — powiązanie syntetyzowałoby dołączenia Feature kierujące wartości do ścieżek, których środowisko uruchomieniowe nie może rozwiązać.
Jeden warunek obejmuje trzy sposoby, w jakie trasa powiązania może się nie rozwiązać, a diagnostyka podaje, który z nich wystąpił:
Nie znaleziono encji Feature. Wartość feature: odwołuje się do URI encji Feature nieobecnego w załadowanym katalogu.
Schemat encji Feature się nie rozwiązuje. Wskazana Feature się ładuje, ale jej spec.schema: nie rozwiązuje się do reprezentacji JSON Schema 2020-12 — treść jest nieprawidłowa albo wskazuje odwołanie między dokumentami, za którym nie można podążyć. Ten wariant zawiera za sobą własną diagnostykę niepowodzenia rozwiązywania, więc przyczynę, dla której schemat się nie rozwiązał, można odczytać z tego samego zatrzymania.
Ścieżki powiązania nie ma w schemacie docelowym. Wpis maps.infra lub maps.values powiązania wskazuje ścieżkę z kropkami, której spec.schema.<pillar>.<path> encji Feature nie deklaruje.
Emitowany komunikat (wariant „nie znaleziono encji Feature”):
annotation binding does not resolve against its target Feature (Manifest, at .spec.mappings.features.annotations.<key>, "<key>", routes to Feature "<feature-uri>", which this build’s catalog does not hold; correct or publish the Feature named under "feature") (powiązanie adnotacji nie rozwiązuje się względem docelowej encji Feature (Manifest, kieruje do encji Feature, której katalog tego buildu nie zawiera; popraw lub opublikuj Feature wskazaną pod “feature”))
Emitowany komunikat (wariant „schemat się nie rozwiązuje”):
annotation binding does not resolve against its target Feature (Manifest, annotation binding routes to Feature "<feature-uri>", whose declared schema does not resolve: <resolution failure>) (powiązanie adnotacji nie rozwiązuje się względem docelowej encji Feature (Manifest, powiązanie adnotacji kieruje do encji Feature, której zadeklarowany schemat się nie rozwiązuje))
Ten wariant podaje Feature i niepowodzenie rozwiązywania, a nie zawiera ani klucza powiązania, ani pozycji w źródle — błąd tkwi we własnym spec.schema: encji Feature, które powiązanie jedynie wskazuje. Wadliwe powiązanie można znaleźć, przeszukując mappings.features.annotations pod kątem URI encji Feature cytowanego w komunikacie.
Emitowany komunikat (wariant „nie znaleziono ścieżki”):
annotation binding does not resolve against its target Feature (Manifest, at .spec.mappings.features.annotations.<key>, "<key>", routes to Feature "<feature-uri>", at pillar "<pillar>", and path "<path>", which that Feature does not declare a property for under "schema") (powiązanie adnotacji nie rozwiązuje się względem docelowej encji Feature (Manifest, kieruje do encji Feature, w filarze i ścieżce, dla której ta Feature nie deklaruje właściwości pod “schema”))
Jak naprawić: upewnić się, że URI feature: powiązania istnieje w katalogu i odpowiada URI (z rozróżnianiem wielkości liter), który Recipe deklaruje w implements:. Jeśli wariant „nie znaleziono ścieżki” pojawia się dla ścieżki, którą schemat encji Feature deklaruje, należy sprawdzić pisownię ścieżki z kropkami (z rozróżnianiem wielkości liter) i nazwę filaru (infra lub values).
A bound annotation value does not conform to the target Feature’s schema (Powiązana wartość adnotacji nie jest zgodna ze schematem docelowej encji Feature)
Utworzona adnotacja kieruje wartość, poprzez powiązanie, do ścieżki w docelowej encji Feature — a wartość nie spełnia podschematu, który Feature deklaruje pod tą ścieżką, albo Feature nie deklaruje tam żadnej właściwości. Warunek jest sprawdzany na wartości, a nie na powiązaniu, dlatego jest oddzielony od opisanego wyżej zatrzymania dotyczącego celu powiązania: tamto odrzuca to, co deklaruje Manifest, to odrzuca to, co zostało przez niego zapisane.
Pełna walidacja pod zlokalizowaną ścieżką; miękkie pominięcie tylko wtedy, gdy ścieżki nie da się zlokalizować. Po zlokalizowaniu podschematu powiązanego podklucza wartość jest walidowana względem pełnego zestawu ograniczeń JSON Schema 2020-12 pod tą ścieżką (typ, enum, wzorzec, zakres liczbowy, kształt zagnieżdżonego obiektu/tablicy) — końcowy $ref / allOf / oneOf jest rozwiązywany względem definicji schematu i walidowany, a nie pomijany. Zasada miękkiego pominięcia dotyczy tylko nawigacji: gdy mechanizm przechodzenia napotka furtkę ($ref, patternProperties, oneOf/anyOf/allOf lub additionalProperties z treścią schematu) w segmencie pośrednim — przed dotarciem do powiązanego liścia — ścieżki nie da się rozwiązać statycznie, więc walidator kontynuuje bez zgłaszania błędu, zamiast ryzykować fałszywe zatrzymanie; dla tego powiązania walidację nadal przeprowadza środowisko uruchomieniowe.
Emitowany komunikat (wariant zgodności wartości):
annotation subkey does not conform to the target Feature’s schema at the routed pillar: annotation subkey <subkey> value <value> does not conform to Feature <feature-uri> spec.schema.<pillar>.<subkey>: <constraint failure> (podklucz adnotacji nie jest zgodny ze schematem docelowej encji Feature w filarze, do którego jest kierowany: wartość <value> podklucza adnotacji <subkey> nie jest zgodna z Feature <feature-uri> spec.schema.<pillar>.<subkey>: <constraint failure>)
annotation subkey does not conform to the target Feature’s schema at the routed pillar: annotation subkey <subkey> is not declared at Feature <feature-uri> spec.schema.<pillar>.<subkey> (podklucz adnotacji nie jest zgodny ze schematem docelowej encji Feature w filarze, do którego jest kierowany: podklucz adnotacji <subkey> nie jest zadeklarowany w Feature <feature-uri> spec.schema.<pillar>.<subkey>)
Zatrzymanie jest zgłaszane dla adnotacji w zapisanej postaci, zanim zostanie rozwinięta w dołączenie encji Feature, więc diagnostyka wskazuje dokument i zakres, w którym zapisano wartość — granicę i komponent dla adnotacji po stronie Release, ścieżkę komponentu dla adnotacji po stronie Aggregate — oraz klucz adnotacji, z którego pochodzi.
Adnotacja wstrzyknięta przez wtyczkę zarządzania jest oceniana tak samo, a diagnostyka mówi, kto ją zapisał. Wtyczka dołączona do wstrzykiwania adnotacji ustawia swoją wartość na komponencie encji Release, więc wartość jest sprawdzana dokładnie tak jak wartość zapisana tam przez operatora — ale wiersz encji Release, który wskazuje diagnostyka, nie został przez nikogo zapisany. Dlatego diagnostyka dodaje, która wtyczka wstrzyknęła wartość i w jakiej roli zarządzania jest dołączona, a poprawka należy do decyzji tej wtyczki, a nie do encji Release.
Jak naprawić: należy poprawić powiązaną wartość tak, aby spełniała zadeklarowany podschemat, albo poszerzyć schemat tej właściwości, jeśli wartość jest prawidłowa. Wariant niezadeklarowanego podklucza jest zwykle uprzedzany przez opisane wyżej zatrzymanie dotyczące celu powiązania; jego wystąpienie oznacza, że powiązanie deklaruje ścieżkę, a schemat encji Feature jej nie zawiera, więc należy poprawić ten z dwóch elementów, który jest błędny. Gdy pośredni operator kompozycji sprawia, że ścieżki nie da się rozwiązać, a środowisko uruchomieniowe później ją odrzuca, należy zawęzić schemat tak, by właściwość była dostępna bezpośrednio pod ścieżką powiązania.
An annotation subkey is not routed by its binding (Podklucz adnotacji nie jest kierowany przez jej powiązanie)
Zapisana adnotacja zawiera podklucze pod kluczem, który przejmuje powiązanie adnotacji encji Manifest, a jeden z tych podkluczy ma nazwę, której powiązanie nie kieruje: nie występuje ani w maps.infra, ani w maps.values. Każdy podklucz jest kierowany osobno, do ścieżki encji Feature, którą powiązanie dla niego deklaruje, więc podklucz niewskazany przez powiązanie nie ma dokąd trafić. Rozwinięcie adnotacji bez niego pominęłoby zapisaną wartość w kompilacji bez słowa, a zwykłą przyczyną jest literówka w podkluczu — dlatego kompilacja się zatrzymuje, wskazując podklucz, klucz adnotacji, pod którym go zapisano, i każdy podklucz, który powiązanie faktycznie kieruje.
Zatrzymanie jest zgłaszane dla adnotacji w zapisanej postaci, zanim zostanie rozwinięta w dołączenie encji Feature, tak jak w przypadku dwóch sąsiednich warunków: „A bound annotation value does not conform to the target Feature’s schema (Wartość powiązanej adnotacji nie jest zgodna ze schematem docelowej encji Feature)” powyżej odrzuca podklucz kierowany przez powiązanie, gdy encja Feature odrzuca jego wartość, a „An annotation routes through a pillar its authoring side may not use (Adnotacja jest kierowana przez filar, którego jej strona autorska nie może używać)” poniżej odrzuca podklucz kierowany przez niewłaściwy filar. Klucz, którego nie przejmuje żadne powiązanie, nie podlega temu warunkowi: nic go nie kieruje, a kompilacja go pomija.
Emitowany komunikat, wskazujący dokument i miejsce zapisania adnotacji, podklucz, klucz adnotacji oraz podklucze kierowane przez powiązanie:
annotation subkey is not routed by the annotation’s binding (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.annotations, "<subkey>", written under annotation "<key>", whose binding routes only "<subkey>, <subkey>") (podklucz adnotacji nie jest kierowany przez powiązanie adnotacji (Release; podklucz zapisano pod tą adnotacją, a jej powiązanie kieruje tylko wymienione podklucze))
Adnotacja zapisana w encji Aggregate jest wskazywana w ten sam sposób, przez miejsce, w którym ją tam zapisano — (Aggregate <name>, at .spec.subsystems.<subsystem>.annotations, …) dla adnotacji zapisanej na podsystemie. Kompilacja zgłasza adnotację po stronie Release pod znacznikiem OPS_ERROR, a adnotację po stronie Aggregate pod znacznikiem DEVELOPER_ERROR, zgodnie z dokumentem, który ją zapisał.
Jak naprawić: należy porównać podklucz z podkluczami wymienionymi w komunikacie. Jeśli to literówka, należy poprawić go na podklucz kierowany przez powiązanie. Jeśli wartość ma dotrzeć do encji Feature, powiązanie musi ją kierować: należy dodać ścieżkę do maps.infra lub maps.values powiązania w encji Manifest — ścieżkę deklarowaną przez schemat encji Feature — albo usunąć podklucz z adnotacji.
A bare annotation value does not route to exactly one path of its binding (Sama wartość adnotacji nie jest kierowana do dokładnie jednej ścieżki swojego powiązania)
Adnotacja zapisana jako sama wartość — feature.aggrega.ai/monitoring: "30s" zamiast mapy podkluczy — nie nazywa żadnego podklucza, więc nic w niej nie mówi, którą ścieżkę encji Feature wypełnia. Jest umieszczana w jedynej ścieżce, którą deklaruje powiązanie, przy czym maps.infra i maps.values liczy się łącznie. Powiązanie deklarujące więcej niż jedną ścieżkę daje wartości kilka możliwych miejsc docelowych i nic, co pozwalałoby wybrać między nimi, więc kompilacja zatrzymuje się zamiast wybierać jedno z nich. Liczba obejmuje obie listy, więc powiązanie kierujące jedną ścieżkę przez infra, a drugą przez values odrzuca samą wartość niezależnie od dokumentu, w którym ją zapisano.
Zatrzymanie jest zgłaszane dla adnotacji w postaci, w jakiej ją zapisano, zanim zostanie rozwinięta w dołączenie encji Feature, tak jak w przypadku sąsiednich warunków, więc diagnostyka wskazuje dokument i miejsce, w którym zapisano wartość. Sprawdzenie odbywa się raz dla każdej zapisanej adnotacji: wartość zapisana na granicy lub w podsystemie jest odrzucana tam, jeden raz, niezależnie od tego, czy przejmuje ją jakiś komponent wewnątrz. Zgłaszana jest każda taka wartość w kompilacji, nie tylko pierwsza. Kompilacja zgłasza adnotację po stronie encji Release ze znacznikiem OPS_ERROR, a adnotację po stronie encji Aggregate ze znacznikiem DEVELOPER_ERROR, zgodnie z dokumentem, który ją zapisał. Warunek to a scalar annotation value does not route to exactly one path of its binding i właśnie to aggrega explain wypisuje dla jego kodu.
Emitowany komunikat, wskazujący dokument i miejsce, w którym zapisano adnotację, klucz adnotacji, wartość oraz ścieżki, do których kieruje powiązanie:
a scalar annotation value does not route to exactly one path of its binding (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.annotations, "<key>", carrying the bare value "<value>", whose binding routes "<path>, <path>, <path>") (skalarna wartość adnotacji nie jest kierowana do dokładnie jednej ścieżki swojego powiązania: klucz niesie samą wartość, a jego powiązanie kieruje do kilku ścieżek)
Pusta wartość niczego nie zapisuje, więc jest umieszczana wszędzie tam, gdzie jedna z dwóch list zawiera pojedynczą ścieżkę, i odrzucana tylko wtedy, gdy żadna jej nie zawiera. Powiązanie, które w ogóle nie deklaruje ścieżki, jest odrzucane przy ładowaniu encji Manifest, ponieważ schemat encji Manifest wymaga ścieżki, więc kompilacja nie dociera do tego warunku tą drogą.
Adnotacja wstrzyknięta przez plugin zarządczy jest oceniana w ten sam sposób, a jej diagnostyka dodaje, który plugin wstrzyknął wartość i w jakiej roli zarządczej jest dołączony, tak jak w przypadku sąsiednich warunków.
Jak naprawić: należy zapisać adnotację jako mapę wskazującą podklucz dla każdej wartości — feature.aggrega.ai/monitoring: {interval: 30s} — tak aby każda wartość była kierowana według własnej nazwy; albo nadać pojedynczej wartości osobne powiązanie, pod innym kluczem adnotacji, deklarujące tylko ścieżkę, którą ta wartość wypełnia.
An annotation routes through a pillar its authoring side may not use (Adnotacja jest kierowana przez filar, którego jej strona autorska nie może używać)
Adnotacje są podzielone według strony autorskiej, a podział jest taki sam jak ten, który obowiązuje dla każdego innego tworzonego filaru: adnotacja po stronie Aggregate może być kierowana tylko przez ścieżkę powiązania wskazującą values, a adnotacja po stronie Release tylko przez ścieżkę wskazującą infra. Każde inne połączenie powoduje zatrzymanie.
Podział sprawia, że skrót w postaci adnotacji nie staje się sposobem na tworzenie filaru drugiej strony. Adnotacja dewelopera wnosi values; adnotacja operatora wnosi wymiarowanie infra. Powiązanie deklarujące ścieżki w obu filarach samo w sobie nie jest błędem — każda strona kieruje dozwolony dla niej podzbiór, a ścieżki drugiej strony są dla niej po prostu nieosiągalne.
Powiązanie deklarujące jedną ścieżkę na obu listach filarów to przypadek, który najczęściej prowadzi do tego zatrzymania. Reguła rozstrzygania przy kierowaniu wysyła taką ścieżkę przez infra, co czyni ją nieosiągalną od strony Aggregate, a adnotacja po stronie Aggregate kierowana do niej powoduje tutaj zatrzymanie. Ostrzeżenie, które wskazuje taki kształt powiązania, zanim kompilacja dotrze do tego zatrzymania, opisano w warnings.md.
Emitowany komunikat:
annotation routes through a pillar its authoring side may not use: annotation <key> at <source> routes through pillar <pillar> at path <path>, but <side>-side annotations may only route through pillar <permitted-pillar> (adnotacja jest kierowana przez filar, którego jej strona autorska nie może używać: adnotacja <key> w <source> jest kierowana przez filar <pillar> pod ścieżką <path>, ale adnotacje po stronie <side> mogą być kierowane tylko przez filar <permitted-pillar>)
Adnotacja wstrzyknięta przez wtyczkę zarządzania znajduje się na komponencie encji Release, więc jest adnotacją po stronie Release i obowiązuje ją ten sam podział. Jej diagnostyka dodaje, która wtyczka ją wstrzyknęła i w jakiej roli zarządzania jest dołączona, ponieważ klucz encji Release, który wskazuje, nie został przez nikogo zapisany.
Jak naprawić: należy kierować adnotację od strony, której filar wskazuje powiązanie, albo dodać powiązanie — pod własnym kluczem adnotacji — którego ścieżki wskazują filar dozwolony dla strony autorskiej. Gdy jedno powiązanie deklaruje tę samą ścieżkę na obu listach filarów, należy je podzielić na dwa powiązania, aby każda strona miała ścieżkę, do której może dotrzeć. Gdy diagnostyka wskazuje wtyczkę, która wstrzyknęła adnotację, adnotacja pochodzi z decyzji tej wtyczki: należy poprawić wtyczkę albo powiązanie, pod którym wstrzykuje.
Authored values or infra do not conform to the declared schema (Utworzone values lub infra nie są zgodne z zadeklarowanym schematem)
Rozwiązane values: lub infra: instancji komponentu — albo dołączonej encji Feature — nie są zgodne z zadeklarowanym schematem katalogu. Kompilacja waliduje każdy filar względem jego zadeklarowanego schematu przed renderowaniem, więc literówka w kluczu, wartość niewłaściwego typu, liczba spoza zakresu lub brak wymaganego pola są wychwytywane u źródła, zamiast prowadzić do uszkodzonego manifestu w chwili wdrożenia.
Sprawdzenie obejmuje standardowe ograniczenia schematu: wartość niewłaściwego typu (ciąg znaków tam, gdzie schemat deklaruje liczbę całkowitą), wartość spoza zadeklarowanego zakresu lub enum, wartość niespełniającą zadeklarowanego pattern, ciąg znaków, który nie jest prawidłową instancją zadeklarowanego format — jednego z nazwanych formatów — oraz pole wymagane, które nie zostało podane. Błąd formatu podaje słowo kluczowe i zawiera wartość, format oraz opis problemu — tak jak aggrega pull i aggrega validate --release wypisują go dla pola uri o wartości ::::: "format", "value \"::::\" is not a valid uri: a URI begins with a scheme followed by a colon, such as https:". Sprawdzenie uwzględnia wartości domyślne: pole, któremu schemat nadaje default:, uznaje się za podane nawet wtedy, gdy zostało pominięte, więc pole wymagane z wartością domyślną nigdy nie uruchamia sprawdzenia „brakujące”.
Filar values to powierzchnia autorska dewelopera. Jest walidowany jako zamknięty — właściwość, której schemat nie deklaruje, jest odrzucana jako prawdopodobna literówka. Schemat values, który składa się w obrębie własnego dokumentu (lokalny #/$defs$ref lub allOf), jest rozwiązywany i walidowany względem tego kontekstu definicji.
Filar infra to powierzchnia wymiarowania operatora i jest sprawdzany tylko wtedy, gdy encja Component deklaruje filar schema.infra — ta deklaracja jest kontraktem, na który komponent się decyduje. Jest walidowany jako zamknięty względem tej deklaracji i niczego innego, dokładnie tak jak filar values jest walidowany względem schema.values: klucz, którego encja Component nie deklaruje, jest odrzucany jako literówka, a dla klucza, który deklaruje, egzekwowane są typ i zakres. Komponent, który chce, by klucz nakładany przez dostawcę, taki jak replicas, był walidowany, deklaruje ten klucz we własnym schema.infra; akceptowane słownictwo dostawcy jest osiągane przez valuesMapping jego encji Recipe, a nie nakładane na tworzoną powierzchnię infra.
Sprawdzenie mierzy wymiarowanie każdego komponentu, który Release umieścił, i mierzony jest również wpis, który w ogóle nie zawiera bloku infra:: brakujący blok jest blokiem pustym, więc klucz required: bez default: jest zgłaszany jako brakujący — a to właśnie przypadek, który taki klucz ma wychwytywać. Liczą się oba sposoby umieszczenia komponentu. Umieszcza go podanie go w components granicy, a także skierowanie podmodułu, który go wnosi, w aggregates; wpis kierujący umieszcza komponenty, nie mówiąc nic o żadnym z nich, więc komponent umieszczony w ten sposób zaczyna od pustego bloku wymiarowania, a klucz required: bez wartości domyślnej w jego typie jest zgłaszany jako brakujący. Komponent, którego Release nie umieszcza żadną z tych dróg, w ogóle nie jest mierzony względem tego kontraktu. Ma on inny błąd i kompilacja zgłasza zamiast tego ten: komponent nieumieszczony w żadnej granicy, z podaniem dwóch sposobów jego umieszczenia.
Kontrakt wiąże komponent niezależnie od miejsca, w którym go utworzono: komponent wnoszony przez podmoduł jest mierzony dokładnie tak samo jak komponent deklarowany przez własną encję Aggregate encji Release. Głębokość zagnieżdżenia komponentu nie zmienia tego, które ograniczenia jego typu mają zastosowanie.
Załączniki Feature są walidowane w ten sam sposób, względem zadeklarowanych schema.values / schema.infra dołączonej encji Feature. Załączniki dzielą jedną powierzchnię, więc Feature poświadczeń — oznaczona etykietą feature.aggrega.ai/kind: secret — jest mierzona względem własnego zadeklarowanego schematu dokładnie tak jak każdy inny załącznik. Sprawdzana wartość to efektywny scalony wynik po kaskadowym przejściu wartości załączników przez zakresy (komponent, podsystem, granica i zakres specyficzny dla komponentu) — więc wartość wprowadzona poprawnie w jednym zakresie, ale nadpisana niedozwoloną wartością w zakresie bardziej szczegółowym, zostaje wychwycona na scalonym wyniku, a nie na fragmencie. Załącznik, którego typ nie deklaruje schematu, nie jest walidowany; infra załącznika jest walidowane względem własnego schema.infra załącznika (załącznik jest nakładką i nie niesie unii dostawcy).
Wynik dotyczący załącznika jest zgłaszany w dokumencie, który zapisał niezgodny filar, pod nazwą tego dokumentu, i przypisywany jego autorowi. Jego values są zgłaszane w bloku encji Aggregate, który je zapisał — we własnym wpisie features: komponentu, .spec.components.<component>.features.<attachment>.values.<field>, przed blokiem podsystemu, który obejmuje komponent — jako błąd dewelopera. Jego infra jest zgłaszane w bloku encji Release, który je zapisał — we wpisie encji Release dla komponentu, pod granicą, która go nazywa, przed własnym blokiem features: tej granicy — jako błąd operatora. Filar, którego nie zapisał dokument będący jego właścicielem, jest zgłaszany tam, gdzie zapisano sam załącznik, czyli tam, gdzie podano jego type. Zatem załącznik tworzony wyłącznie przez encję Release, który nie zawiera values, zgłasza pole wymagane przez values jego encji Feature we wpisie encji Release i jako błąd operatora, pod ścieżką należącą do encji Release — we wpisie komponentu albo w bloku features: granicy w przypadku załącznika, który granica tworzy dla każdego podległego jej komponentu:
authored pillar does not conform to its declared schema (Release probe, at .spec.boundaries.main.components.app.features.check.values.schema, values pillar does not conform to the Feature schema: missing required property: schema (required))
Ten sam załącznik zapisany przy komponencie w encji Aggregate zgłasza [DEVELOPER_ERROR E0168] pod .spec.components.app.features.check.values.schema, pod nazwą encji Aggregate. Edytor pokazuje każdy z nich w dokumencie, który go zapisał, przy najgłębszym kluczu tej ścieżki, jaki zawiera dany dokument.
Załącznik przenoszony przez połączenie jest mierzony w ten sam sposób i zgłaszany we wpisie połączenia w dokumencie, który zapisał niezgodny filar, a nie we własnym bloku features: komponentu, który go nie zawiera. Jego values są zgłaszane we wpisie połączenia w encji Aggregate, .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.features.<slot>.values.<field> — w przypadku komponentu wnoszonego przez podmoduł: we własnym dokumencie podmodułu — a jego infra we wpisie encji Release dla tego połączenia, pod granicą, która nazywa komponent, jeśli Release nazywa granice. Załącznik tworzony wyłącznie przez encję Release jest zgłaszany we wpisie encji Release dla obu filarów: taki załącznik nie zawiera values, więc Feature, którego values wymagają pola, zgłasza jego brak właśnie tam, we wpisie zapisanym przez operatora.
Konfiguracja połączenia dla pojedynczej krawędzi jest walidowana w ten sam sposób względem kontraktu krawędzi gniazda: zapisane przez dewelopera values krawędzi względem valueSchema gniazda, a zapisane przez operatora infra krawędzi (z encji Release) względem infraSchema gniazda. Gniazdo, które nie deklaruje schematu krawędzi dla danego filaru, nie przyjmuje dla niego walidowanej konfiguracji (pominięcie = brak kontraktu, nic do sprawdzenia). Diagnostyka identyfikuje krawędź przez konsumenta, gniazdo i alias. W przypadku komponentu deklarowanego przez własną encję Aggregate encji Release operatorskie infra jest mierzone dla każdego wpisu, który Release zapisuje dla jednego z jego połączeń — łącznie z wpisem niezawierającym infra, dzięki czemu klucz required: bez wartości domyślnej jest zgłaszany jako brakujący — i zgłaszane w tym wpisie w encji Release, pod granicą, która nazywa komponent, jeśli Release nazywa granice, czyli tam, gdzie operator je edytuje; deweloperskie values są zgłaszane we wpisie połączenia w encji Aggregate.
Liść zadeklarowany jako sensitive: true ma ukrywany opis naruszenia ograniczenia. Tekst błędu cytuje niepoprawną wartość, a diagnostykę kompilacji czyta każdy, kto obserwuje kompilację, więc dla liścia zadeklarowanego jako wrażliwy — lub w dowolnym miejscu wewnątrz obiektu zadeklarowanego jako wrażliwy — poniższe <constraint failure> przyjmuje zamiast tego postać <redacted>. To samo dotyczy pozycji, pod którą znajduje się liść zadeklarowany jako wrażliwy, łącznie z samym filarem: $ref zapisany obok innych słów kluczowych jest sprawdzany w całości w miejscu zapisu, więc błąd wewnątrz wskazywanej przez niego definicji jest zgłaszany na tej pozycji i w przeciwnym razie cytowałby wartość liścia. Encja, ścieżka pola, filar i nazwa kontraktu są nadal podawane, więc diagnostyka nadal wskazuje, gdzie wystąpił błąd; pomijany jest tylko tekst, który odtworzyłby wartość. Wrażliwość jest odczytywana per filar, więc liść nazwany tak samo w values i infra jest ukrywany tylko w filarze, który go tak deklaruje.
Emitowany komunikat:
authored pillar does not conform to its declared schema (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.values.<field>, “values.<field>”, “<keyword>”, “<constraint failure>”) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem)
authored pillar does not conform to its declared schema (Release <release-name>, at .spec.components.<component>.infra.<field>, “infra.<field>”, “<keyword>”, “<constraint failure>”) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem)
authored pillar does not conform to its declared schema (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.features.<attachment>.values.<field>, values pillar does not conform to the Feature schema: <constraint failure>) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem: filar values nie jest zgodny ze schematem encji Feature)
authored pillar does not conform to its declared schema (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.features.<attachment>.infra.<field>, infra pillar does not conform to the Feature schema: <constraint failure>) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem: filar infra nie jest zgodny ze schematem encji Feature)
authored pillar does not conform to its declared schema (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.features.<attachment>.values.<field>, values pillar does not conform to the Feature schema: <constraint failure>) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem: filar values nie jest zgodny ze schematem encji Feature)
authored pillar does not conform to its declared schema (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.values.<field>, “values.<field>”, “<keyword>”, “<constraint failure>”) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem)
authored pillar does not conform to its declared schema (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.features.<slot>.values.<field>, values pillar does not conform to the Feature schema: <constraint failure>) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem: filar values nie jest zgodny ze schematem encji Feature)
authored pillar does not conform to its declared schema (Release <release-name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.features.<slot>.values.<field>, values pillar does not conform to the Feature schema: <constraint failure>) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem: filar values nie jest zgodny ze schematem encji Feature)
authored pillar does not conform to its declared schema (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.infra.<field>, “infra.<field>”, “<keyword>”, “<constraint failure>”) (zapisany filar nie jest zgodny ze swoim zadeklarowanym schematem)
Jak naprawić: należy poprawić niepoprawną wartość tak, aby spełniała zadeklarowany schemat, lub — jeśli wartość jest uprawniona — rozszerzyć deklarujący schemat (schema.values/schema.infra encji Component lub schemat dołączonej encji Feature), tak aby ją deklarował. Zadeklarowany schemat encji Component można sprawdzić poleceniem aggrega inspect <component-type>, aby zobaczyć dokładne typy, zakresy, wartości domyślne i pola wymagane, których oczekuje każdy filar.
A declared schema contract cannot be read as a schema (Zadeklarowanego kontraktu schematu nie można odczytać jako schematu)
Encja Component lub Feature deklaruje kontrakt schematu, z którego nie wynika nic, względem czego można by walidować, więc objęta nim konfiguracja jest mierzona względem niczego. Błąd może wystąpić w trzech kontraktach, z których każdy jest zapisywany we własnym polu: we własnym spec.schema encji oraz w dwóch kontraktach na poziomie krawędzi, które deklaruje gniazdo zależności — valueSchema dla strony połączenia należącej do dewelopera i infraSchema dla strony operatora. Wpis w SchemaLibrary, do którego te kontrakty mogą się odwoływać, również może zawierać trzeci z opisanych niżej błędów; sposób zgłaszania tego przypadku opisano dalej.
Do tego zatrzymania prowadzą trzy błędy, a dwa z nich łatwo przeoczyć, ponieważ kontrakt wygląda poprawnie. Kontrakt gniazda może w ogóle nie skompilować się do JSON Schema 2020-12 — najczęstszą przyczyną jest literówka w słowie kluczowym; własny spec.schema encji, który się nie kompiluje, jest zamiast tego zgłaszany w ramach warunku formy zwartej, na który natrafiła jego kompilacja (E0120 dla nieznanego słowa kluczowego, E0116 dla ograniczenia, którego jego typ nie przyjmuje). Może też skompilować się bez błędów, a mimo to nie utworzyć walidatora: treść da się odczytać jako formę zwartą, ale nie jest schematem, względem którego cokolwiek można walidować, np. gdy w miejscu schematu właściwości stoi sam skalar (items: nonsense). Może wreszcie być poprawny pod każdym innym względem, ale wskazywać format spoza obsługiwanego zbioru — format: password lub literówkę, np. format: emial — co zostaje odrzucone, zamiast być odczytane jako ograniczenie, które niczego nie sprawdza, niezależnie od tego, czy do pola trafia jakakolwiek wartość; nazwy, które może przyjmować format, wymieniono w sekcji Nazwane formaty. Wszystkie trzy to jeden warunek, ponieważ naprawa jest taka sama, a pominięcie któregokolwiek z nich ma te same skutki.
Brak deklaracji kontraktu i zadeklarowanie kontraktu, którego nie można odczytać, to różne sytuacje i kompilacja traktuje je inaczej. Pole, które niczego nie deklaruje, jest pomijane: zgodność na poziomie filaru i krawędzi jest opcjonalna, więc gniazdo, które nie ogranicza żadnego filaru, jest zwykłym zapisem i nie powoduje diagnostyki. Pole deklarujące coś nieczytelnego zostaje odrzucone. Pominięcie go pozostawiłoby bez walidacji każdy objęty nim ładunek, podczas gdy kompilacja zgłaszałaby sukces — byłoby to sprawdzenie, które przestało działać, i nic by o tym nie informowało. To właśnie odrzucenie pozwala odróżnić te dwie sytuacje: cisza oznacza, że nie było czego sprawdzać, a zatrzymanie oznacza, że coś było, ale nie dało się tego odczytać.
Odrzucenie wskazuje encję, która zadeklarowała kontrakt, a nie dokument, który zapisał konfigurację, ponieważ to tam należy wprowadzić poprawkę. Autor encji Aggregate, który otrzymał typ komponentu z nieczytelnym kontraktem, nie ma nic do zmiany we własnym pliku. Błąd pojawia się podczas odczytu katalogu, gdy znane są encja deklarująca, filar, pole zapisu i wiersz źródła — dlatego ten sam błąd jest zgłaszany identycznie, niezależnie od tego, czy trafi się na niego przy kompilacji, z aggrega validate, czy z narzędzia kompilacji udostępnianego przez aggrega mcp. Kontrakt, który encja odczytuje przez $import: — cały jej spec.schema, jeden jego filar albo kontrakt gniazda — jest zgłaszany w zaimportowanym pliku: lokalizacja wskazuje ten plik i wiersz, w którym zapisano fragment, a komunikat nadal podaje encję i pole, które zadeklarowały kontrakt. Zatrzymania formy kompaktowej, na które trafia własny spec.schema encji, są lokalizowane w ten sam sposób.
Wpis w SchemaLibrary wskazujący format spoza obsługiwanego zbioru prowadzi do tego zatrzymania podczas odczytu jego biblioteki, a odrzucenie wskazuje bibliotekę i wpis oraz odsyła do wpisu w pliku biblioteki. aggrega validate uruchomione dla całego katalogu odczytuje każdą bibliotekę, więc zgłasza wpis niezależnie od tego, czy odwołuje się do niego jakikolwiek schemat, natomiast encja Release, której rozwiązywanie zależności nigdy nie dociera do biblioteki, jej nie odczytuje. Encja Release, której schematy docierają do wpisu przez $ref:, również zostaje odrzucona, ale odrzucenie nie wskazuje formatu: aggrega pull zgłasza, że biblioteki nie znaleziono w katalogu (E0114), a aggrega validate --release zgłasza, że nie znaleziono celu odwołania (E0121). Aby zobaczyć wpis i błędną nazwę, należy uruchomić aggrega validate dla katalogu.
Komunikat przekazuje błąd w postaci zgłoszonej przez narzędzie, które go napotkało: w przypadku błędu kompilacji — klucz wewnątrz kontraktu, wiersz źródła i błędne słowo kluczowe; w przypadku treści, z której nie powstaje walidator — pozycję odrzuconą przez walidator; w przypadku nazwy formatu spoza obsługiwanego zbioru — pole, słowo kluczowe format, nazwę w zapisanej postaci i wszystkie obsługiwane nazwy. Międzydokumentowe $ref: w kontrakcie gniazda, którego wpisu w SchemaLibrary nie ma w załadowanym domknięciu, prowadzi do tego samego zatrzymania, gdy aggrega validate sprawdza encję lub encję Release; we własnym spec.schema encji jest ono zgłaszane tak, jak opisuje to powyżej punkt „A $ref: is not written in a form the compiler can resolve (Odwołanie nie jest zapisane w formie, którą kompilator potrafi rozwiązać)”. aggrega pull odczytuje oba miejsca w poszukiwaniu bibliotek potrzebnych encji Release, więc biblioteka nieobecna w katalogu zatrzymuje pull wcześniej, jak opisuje to punkt „A reference names no entity the catalog holds (Odwołanie wskazuje encję, której katalog nie zawiera)” (E0114), niezależnie od tego, które z dwóch miejsc się do niej odwołuje — a biblioteka obecna w katalogu jest przypinana w pliku blokady dla każdego z nich.
Poprawne ograniczenie obok nieczytelnego nie jest egzekwowane. Kontrakt jest odczytywany jako jeden dokument, więc pojedynczy nieczytelny fragment wyłącza każde ograniczenie zadeklarowane obok niego. Dlatego zatrzymanie jest warte więcej niż ograniczenia, które kosztuje: alternatywą jest kontrakt, który wygląda na egzekwowany, czyta się jak egzekwowany i niczego nie egzekwuje.
Emitowany komunikat wskazuje encję wraz z jej wersją i polem deklarującym kontrakt, następnie filar ograniczany przez ten kontrakt, a potem błąd — tutaj kontrakt gniazda z literówką w słowie kluczowym:
declared schema contract could not be compiled into a usable schema, so nothing was validated against it: correct the contract where it is declared, or remove it if the configuration it covers needs no validation. Component "<type>:<version>": spec.usesSchema.<socket>.valueSchema declares a schema no validator can be built from, so the values it constrains would go unmeasured: compactform at <key>:<line> (keyword "<keyword>"): unknown keyword (zadeklarowanego kontraktu schematu nie udało się skompilować do użytecznego schematu, więc nic nie zostało względem niego zwalidowane: należy poprawić kontrakt tam, gdzie jest zadeklarowany, lub usunąć go, jeśli objęta nim konfiguracja nie wymaga walidacji. Component: valueSchema gniazda w spec.usesSchema deklaruje schemat, z którego nie da się zbudować walidatora, więc ograniczane przez niego wartości pozostałyby niezmierzone: compactform we wskazanym kluczu i wierszu (wskazane słowo kluczowe): nieznane słowo kluczowe)
oraz nazwę formatu spoza obsługiwanego zbioru w filarze values encji Component:
declared schema contract could not be compiled into a usable schema, so nothing was validated against it: correct the contract where it is declared, or remove it if the configuration it covers needs no validation. Component "<type>:<version>": spec.schema.values declares a schema no validator can be built from, so the values it constrains would go unmeasured: validator/jsonschema: schema resolution failed (at values.<field>, keyword "format", format "<format>" is not supported; the supported formats are email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date) (zadeklarowanego kontraktu schematu nie udało się skompilować do użytecznego schematu, więc nic nie zostało względem niego zwalidowane: należy poprawić kontrakt tam, gdzie jest zadeklarowany, lub usunąć go, jeśli objęta nim konfiguracja nie wymaga walidacji. Component “<type>:<version>”: spec.schema.values deklaruje schemat, z którego nie można zbudować walidatora, więc ograniczane przez niego wartości nie zostałyby zmierzone: validator/jsonschema: rozwiązywanie schematu nie powiodło się (w values.<field>, słowo kluczowe “format”, format “<format>” nie jest obsługiwany; obsługiwane formaty to email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date))
Encja Feature jest wskazywana jako Feature "<name>:<version>", kontrakt gniazda — przez jego własne pole, np. spec.usesSchema.<socket>.infraSchema, a filar — przez ten, który kontrakt ogranicza: values, infra lub provides. aggrega validate uruchomione na własnym pliku encji wskazuje encję bez wersji. Wpis w SchemaLibrary jest wskazywany przez swoją bibliotekę i swój wpis:
declared schema contract could not be compiled into a usable schema, so nothing was validated against it: correct the contract where it is declared, or remove it if the configuration it covers needs no validation. SchemaLibrary "<library>": schema "<entry>" names a format no validator can check, so the values it constrains would go unmeasured: validator/jsonschema: schema resolution failed (at <field>, keyword "format", format "<format>" is not supported; the supported formats are email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date) (zadeklarowanego kontraktu schematu nie udało się skompilować do użytecznego schematu, więc nic nie zostało względem niego zwalidowane: należy poprawić kontrakt tam, gdzie jest zadeklarowany, lub usunąć go, jeśli objęta nim konfiguracja nie wymaga walidacji. SchemaLibrary “<library>”: schemat “<entry>” wskazuje format, którego żaden walidator nie potrafi sprawdzić, więc ograniczane przez niego wartości nie zostałyby zmierzone: validator/jsonschema: rozwiązywanie schematu nie powiodło się (w <field>, słowo kluczowe “format”, format “<format>” nie jest obsługiwany; obsługiwane formaty to email, uri, hostname, ipv4, ipv6, uuid, date-time, date))
Jak naprawić: należy otworzyć pole wskazane w diagnostyce i poprawić fragment pod zgłoszonym kluczem i w zgłoszonym wierszu — najczęściej jest to literówka w słowie kluczowym, którą należy sprawdzić względem słownika słów kluczowych w vocabulary/compact-form-authoring.md, lub wartość zapisana tam, gdzie powinien być zagnieżdżony schemat. Jeśli błąd wskazuje nieobsługiwany format, należy wpisać jeden z nazwanych formatów lub usunąć format:; pole zawierające materiał tajny deklaruje zamiast tego sensitive: true, ponieważ password nie jest formatem. W przypadku wpisu w SchemaLibrary poprawkę wprowadza się w pliku biblioteki wskazanym w diagnostyce. Jeśli błąd wskazuje odwołanie międzydokumentowe, należy potwierdzić, że wpis w SchemaLibrary istnieje i że biblioteka jest osiągalna z domknięcia zależności encji Release. Jeśli konfiguracja objęta tym polem rzeczywiście nie wymaga walidacji, należy usunąć pole, zamiast pozostawiać kontrakt, którego nic nie potrafi odczytać.
Pole source: encji Recipe jest pustym ciągiem
Recipe deklaruje source: "" — pusty ciąg znaków. Pole source: w encji Recipe wybiera jeden z dwóch trybów tworzenia: tryb bez źródła, w którym nie ma zewnętrznego artefaktu, a wynik powstaje w całości z pozostałych rodzajów danych wejściowych encji Recipe, oraz tryb ze źródłem, w którym source: wskazuje zewnętrzny chart, moduł lub plik, z którego odbywa się renderowanie. Pominięcie pola wybiera pierwszy tryb, niepusta wartość wybiera drugi, a pusty ciąg znaków nie wybiera żadnego — jest więc niejednoznacznością, a nie wartością o określonym znaczeniu. Pole source: zapisane jako null oznacza to samo co jego pominięcie.
Encja Recipe jest odrzucana, zamiast żeby kompilator samodzielnie wybierał jedną z dwóch interpretacji. Najczęściej puste pole source: powstaje przez usunięcie URI i pozostawienie klucza: zamierzony był tryb ze źródłem, a przyjęcie pustego ciągu jako trybu bez źródła dostarczyłoby komponent bez artefaktu i nigdy nie ujawniłoby, którą z dwóch interpretacji wybrano.
Ta reguła jest sprawdzana podczas ładowania encji Recipe, z odczytem wartości dokładnie w zapisanej postaci, więc każde polecenie ładujące encję Recipe wskazuje ten warunek, zanim cokolwiek spróbuje użyć pustej wartości. aggrega validate dla pliku encji Recipe odrzuca ją; aggrega pull, kompilacja, aggrega validate --release oraz narzędzie kompilacji udostępniane przez aggrega mcp zgłaszają ją dla encji Release, która dociera do encji Recipe, przed odwołaniem do encji Recipe, którego z tego powodu nie udało się już rozwiązać. Pull wskazuje więc ten warunek, zamiast zgłaszać puste odwołanie jako takie, którego rodzaju źródła nie potrafi określić. Jest sprawdzana przed regułami odczytującymi, czy zadeklarowano źródło, więc encja Recipe z pustym source: otrzymuje informację o source:, a nie o valuesMapping bez niczego do nałożenia ani o brakującym rodzaju danych wejściowych.
Emitowany komunikat, wskazujący plik encji Recipe, w którym zapisano puste pole source:, oraz klucz w jego wnętrzu — .spec.source — a nie komponent wiążący tę encję Recipe, ponieważ wpis jest wspólny dla wszystkich komponentów, które ją wiążą:
recipe source is an empty string, which names neither sourceless mode nor sourced mode (Recipe <name>:<version>, at .spec.source). omit the source field for sourceless mode, or name a non-empty path or URI for sourced mode (źródło receptury jest pustym ciągiem, który nie wskazuje ani trybu bez źródła, ani trybu ze źródłem. należy pominąć pole source w trybie bez źródła lub podać niepustą ścieżkę albo URI w trybie ze źródłem)
Kompilacja wypisuje ten wiersz pod znacznikiem CATALOG_ERROR z krótkim kodem tego warunku, E0251, a obok niego plik encji Recipe.
Jak naprawić: jeśli encja Recipe działa bez źródła, należy całkowicie pominąć pole source: (lub ustawić je na null), a jeśli ze źródłem — podać niepustą ścieżkę / URI / ustrukturyzowany obiekt źródła.
No Recipe is mapped for a component or feature instance (Dla instancji komponentu lub funkcji nie zmapowano encji Recipe)
Typ instancji nie ma mapowania w encji Manifest, które rozwiązuje się do encji Recipe obecnej w katalogu. Wybór encji Recipe odbywa się wyłącznie przez mapowanie: kompilator nigdy nie wybiera encji Recipe, odczytując spec.implements: i wybierając spośród kandydatów, więc niezmapowany typ zatrzymuje kompilację niezależnie od tego, ile encji Recipes go implementuje. implements informuje o wyborze; dokonuje go autor; encja Manifest go zapisuje.
Ten sam warunek obejmuje mapowanie, które istnieje, ale prowadzi donikąd — wartość o akceptowanym kształcie odwołania, wskazującą encję Recipe, której katalog nie zawiera, w tym taką, która jest obecna w innej wersji niż przypięta w wartości, oraz taką, której samą nazwę oferują dwie możliwości. Żadna z nich nie rozwiązuje się do encji Recipe, o której można powiedzieć, że autor ją wybrał. Wartość mapowania, której kształtu nie może wyrazić żadne odwołanie, jest zgłaszana osobno, w punkcie „Manifest mapping value is not a shape a recipe reference accepts (Wartość mapowania w encji Manifest nie ma kształtu akceptowanego przez odwołanie do receptury)” powyżej, dzięki czemu stwierdzenie, że encja nie istnieje, dotyczy zawsze tylko odwołania, które mogło się rozwiązać.
Emitowane komunikaty dla instancji komponentu. Gdy mapowanie istnieje i wskazuje coś nieobecnego:
no recipe resolved for component/feature instance: add an explicit Manifest mapping for its type (Manifest, at .spec.components.<instance>, "<instance>", of type "<type>", mapped to recipe "<uri>"). correct the mapping value in the Manifest, or publish the recipe it names (nie rozwiązano receptury dla instancji komponentu/funkcji: należy dodać jawne mapowanie Manifest dla jej typu (Manifest, w .spec.components.<instance>, “<instance>”, typu “<type>”, zmapowana do receptury “<uri>”). należy poprawić wartość mapowania w Manifest lub opublikować wskazaną recepturę)
Gdy mapowanie nie istnieje, a obecne są encje Recipes implementujące typ, są one wymieniane jako kandydaci do przypięcia:
no recipe resolved for component/feature instance: add an explicit Manifest mapping for its type (Manifest, at .spec.components.<instance>, "<instance>", of type "<type>", recipes implementing it "<recipe-uris>"). pin one of them in the Manifest (nie rozwiązano receptury dla instancji komponentu/funkcji: należy dodać jawne mapowanie Manifest dla jej typu (Manifest, w .spec.components.<instance>, “<instance>”, typu “<type>”, receptury go implementujące “<recipe-uris>”). należy przypiąć jedną z nich w Manifest)
A gdy typu nie implementuje nic, nie ma czego wymienić:
no recipe resolved for component/feature instance: add an explicit Manifest mapping for its type (Manifest, at .spec.components.<instance>, "<instance>", of type "<type>"). no recipe in the catalog implements this type; write one, then map the type to it (nie rozwiązano receptury dla instancji komponentu/funkcji: należy dodać jawne mapowanie Manifest dla jej typu (Manifest, w .spec.components.<instance>, “<instance>”, typu “<type>”). żadna receptura w katalogu nie implementuje tego typu; należy ją napisać, a następnie zmapować do niej typ)
W obszarze roboczym, który nie wskazuje żadnego folderu katalogu, przeszukiwane są tylko encje Recipes przypięte w pliku lockfile: encje z rejestru nie są wymieniane, a encja Manifest, która nie mapuje żadnej dla danego typu, żadnej nie przypina. Gdy wówczas żadna przypięta encja Recipe nie implementuje typu, stwierdzenie braku dotyczy przypiętych wpisów, a nie katalogu, i komunikat to zaznacza:
no recipe resolved for component/feature instance: add an explicit Manifest mapping for its type (Manifest, at .spec.components.<instance>, "<instance>", of type "<type>"). no recipe the lockfile pins implements this type; with no catalog directory, the recipes searched are only those the lockfile pins, not a registry’s; pin one a registry publishes in the Manifest, or write one, then map the type to it (nie rozwiązano żadnej receptury dla instancji komponentu/funkcji: należy dodać w encji Manifest jawne mapowanie dla jej typu (Manifest, we wskazanym miejscu, dla wskazanej instancji i typu). żadna receptura przypięta w pliku lockfile nie implementuje tego typu; bez folderu katalogu przeszukiwane są tylko receptury przypięte w pliku lockfile, a nie receptury z rejestru; należy przypiąć w encji Manifest recepturę opublikowaną w rejestrze albo napisać własną, a następnie zmapować na nią typ)
Dla typu, który encja Aggregate zapisuje bez wersji, proponowane są encje Recipes implementujące wersję, w której kompilacja go kompiluje — najwyższą wersję tej encji Component, jaką zawiera katalog. Dla instancji core/datastore/postgres, gdy katalog zawiera tę encję Component w wersji 1.0.0, proponowana jest każda encja Recipe deklarująca spec.implements: core/datastore/postgres:1.0.0, a także każda, która deklaruje typ bez wersji lub zakres z daszkiem (caret) dopuszczający 1.0.0. Dla typu, którego żadnej encji Component katalog nie zawiera, proponowane są wyłącznie encje Recipes deklarujące sam ten typ bez wersji.
Instancja funkcjonalności zgłasza te przypadki we własnej formie, każdy po zdaniu warunku. Typ funkcjonalności zapisany w encji Aggregate bez wersji jest dopasowywany tak samo jak typ komponentu, w wersji, w której kompilacja go kompiluje — najwyższej wersji tej encji Feature, którą zawiera katalog — a komunikat podający <type>:<version> wskazuje typ w tej wersji, czyli to, czego szukano w katalogu. Gdy znana jest encja Recipe, na którą zamapowany jest komponent powiązania, encje FeatureRecipes rozróżnia się według możliwości, z którą wiąże się ta encja Recipe: te, które wiążą się z możliwością komponentu, są proponowane jako pierwsze, a encja FeatureRecipe wiążąca się z inną możliwością nadal jest renderowana, jako własne wyjście obok wyjścia komponentu, a nie w nim, więc gdy żadna nie wiąże się z możliwością komponentu, proponowane są zamiast tego tamte. Mapowanie, które nigdzie nie prowadzi, brzmi feature "<instance>" (type "<type>"): the Manifest maps it to feature recipe "<uri>", which is not in the catalog. Gdy encje FeatureRecipes implementują typ dla możliwości komponentu, wymieniane są tylko one: feature "<instance>" (type "<type>"); feature recipes implementing it for capability "<capability>", the capability its component's Recipe binds to: [<recipe-uris>]; pin one in the Manifest. Gdy implementują go tylko dla innych możliwości: feature "<instance>" (type "<type>"); no feature recipe in the catalog implements <type>:<version> for capability "<capability>", the capability its component's Recipe binds to; feature recipes implementing it for other capabilities: [<recipe-uris>]; pin one of those in the Manifest, and it renders as its own output beside the component's, or write one for "<capability>", then map the type to it. Gdy żadna w ogóle nie implementuje typu: feature "<instance>" (type "<type>"); no feature recipe in the catalog implements <type>:<version>; write one, then map the type to it. A gdy możliwość nie jest znana — własne mapowanie komponentu nie rozwiązuje się do żadnej encji Recipe, co jest zgłaszane osobno, lub powiązanie jest zapisane na granicy, której komponenty mogą być renderowane przez kilka możliwości — wymieniana jest każda implementacja: feature "<instance>" (type "<type>"); feature recipes implementing it: [<recipe-uris>]; pin one in the Manifest. W obszarze roboczym, który nie wskazuje żadnego folderu katalogu, przeszukiwane są tylko encje FeatureRecipes przypięte w pliku lockfile: encje z rejestru nie są wymieniane, a encja Manifest, która nie mapuje żadnej dla danego typu, żadnej nie przypina. Wówczas stwierdzenia braku dotyczą przypiętych wpisów, a nie katalogu, i komunikaty to zaznaczają. Gdy żadna nie implementuje typu: feature "<instance>" (type "<type>"); no feature recipe the lockfile pins implements <type>:<version> for capability "<capability>", the capability its component's Recipe binds to; with no catalog directory, the feature recipes searched are only those the lockfile pins, not a registry's; pin one a registry publishes in the Manifest, where one for another capability renders as its own output beside the component's, or write one for "<capability>", then map the type to it — a gdy możliwość nie jest znana, komunikat nie wskazuje żadnej i kończy się na pin one a registry publishes in the Manifest, or write one, then map the type to it. Gdy przypięte encje FeatureRecipes implementują go tylko dla innych możliwości, komunikat dla tego przypadku zawiera no feature recipe the lockfile pins implements zamiast no feature recipe in the catalog implements, z tą samą klauzulą po możliwości.
Jak naprawić: należy dodać mapowanie, o które prosi komunikat, w spec.mappings.components.type w encji Manifest, z typem komponentu jako kluczem i encją Recipe jako wartością. Gdy komunikat wymienia kandydatów, należy wybrać jednego z nich — ta lista to dokładnie encje Recipes deklarujące, że implementują typ w wersji, do której kompilacja go rozwiązuje. Gdy wskazuje encję Recipe spoza katalogu, należy poprawić wartość albo dodać encję Recipe do katalogu odczytywanego przez kompilację; wersja w wartości musi odpowiadać wersji obecnej w katalogu. Gdy typu nie implementuje nic, brakującym elementem jest sama encja Recipe. Gdy komunikat mówi, że przeszukiwane receptury lub receptury funkcji to tylko te przypięte w pliku lockfile, obszar roboczy nie odczytuje żadnego folderu katalogu, więc rejestr może mimo to publikować encję Recipe lub FeatureRecipe implementującą typ: to zmapowanie na nią typu w encji Manifest sprawia, że pull ją pobierze i przypnie.
A Manifest name mapping names nothing in the build (Mapowanie name w encji Manifest nie wskazuje niczego w buildzie)
Klucz pod spec.mappings.components.name lub spec.mappings.features.name nie wskazuje żadnej instancji komponentu ani żadnego dołączenia, które zawiera build. Poziom name jest dopasowywany po dokładnej nazwie realizowanego elementu: klucz components.name do nazwy instancji komponentu w postaci zapisanej przez Aggregate, a klucz features.name do własnej nazwy dołączenia — klucza, pod którym jest ono zapisane w features: komponentu, lub <alias>.<slot> dla dołączenia zapisanego na połączeniu — nigdy do nazwy komponentu, na którym dołączenie się znajduje. Klucz, który niczego nie wskazuje, nigdy nie byłby sprawdzany: każda instancja, dla której był przeznaczony, rozwiązywałaby się przez poziom type, a build zakończyłby się bez słowa o zignorowanym wpisie. Dlatego build zatrzymuje się, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane.
Komunikat wskazuje encję Manifest, klucz i sekcję, w której jest zapisany, nazwy danego rodzaju, które build faktycznie zawiera — zawężone do typu implementowanego przez encję Recipe lub FeatureRecipe wpisu, jeśli ten typ jest znany i build zawiera jego egzemplarz — oraz, jeśli da się to ustalić, nazwę, o którą prawdopodobnie chodziło: dla klucza features.name będącego nazwą komponentu — dołączenia tego typu, które ma ten komponent; dla klucza components.name będącego nazwą dołączenia — komponent, który je ma; a w pozostałych przypadkach — nazwę oddaloną o jedną edycję.
Emitowany komunikat dla klucza features.name zapisanego jako nazwa komponentu, na którym znajduje się dołączenie:
a Manifest name mapping’s key names no component instance or attachment in this build, so the entry binds nothing: Manifest "<manifest>", key "<component>" under mappings.features.name: no attachment in this build is named "<component>"; a features.name key names an attachment by its own name — the key it is written under in a component’s features, or <alias>.<slot> for one written on a connection — never the component it is attached to; attachments of type "<feature-type>" in this build: "<attachments>"; "<component>" is a component, and a features.name key names the attachment rather than the component it is attached to — did you mean "<attachment>"? (klucz mapowania name w encji Manifest nie wskazuje żadnej instancji komponentu ani dołączenia w tym buildzie, więc wpis niczego nie wiąże: klucz pod mappings.features.name encji Manifest: żadne dołączenie w tym buildzie nie ma tej nazwy; klucz features.name wskazuje dołączenie po jego własnej nazwie — kluczu, pod którym jest zapisane w features komponentu, lub aliasie ze slotem dla dołączenia zapisanego na połączeniu — nigdy po komponencie, do którego jest dołączone; dołączenia wskazanego typu w tym buildzie są wymienione; wskazana nazwa to komponent, a klucz features.name wskazuje dołączenie, a nie komponent, do którego jest dołączone — czy chodziło o wskazane dołączenie?)
Oraz dla klucza components.name oddalonego o jedną edycję od nazwy instancji:
a Manifest name mapping’s key names no component instance or attachment in this build, so the entry binds nothing: Manifest "<manifest>", key "<key>" under mappings.components.name: no component instance in this build is named "<key>"; a components.name key names a component instance exactly as the Aggregate writes it; component instances of type "<component-type>" in this build: "<instances>"; did you mean "<instance>"? (klucz mapowania name w encji Manifest nie wskazuje żadnej instancji komponentu ani dołączenia w tym buildzie, więc wpis niczego nie wiąże: klucz pod mappings.components.name encji Manifest: żadna instancja komponentu w tym buildzie nie ma tej nazwy; klucz components.name wskazuje instancję komponentu dokładnie tak, jak zapisuje ją Aggregate; instancje komponentów wskazanego typu w tym buildzie są wymienione; czy chodziło o wskazaną instancję?)
Każdy klucz, który niczego nie wskazuje, jest zgłaszany w jednym buildzie, w kolejności, w jakiej zapisuje je Manifest.
Jak naprawić: należy zmienić nazwę klucza na nazwę sugerowaną w komunikacie lub na jedną z wymienionych w nim nazw — dla dołączenia jest to nazwa, pod którą jest ono zapisane, a nie nazwa jego komponentu. Jeśli wpis nie jest już potrzebny, należy go usunąć; instancje tego typu będą wtedy rozwiązywane przez poziom type.
Encja Manifest mapuje dwa klucze różniące się wersją na jeden typ
Wyszukiwanie typu dopasowało więcej niż jeden klucz mapowania w encji Manifest. Klucze typów są dopasowywane z tolerancją wersji, więc core/api-server, core/api-server:1.0.0 i core/api-server:2.0.0 zapisane jako osobne klucze mapowania odpowiadają za ten sam typ bazowy — a wyszukiwanie, które trafia na dwa z nich, ma do wyboru dwie encje Recipes i żadnej reguły, która pozwalałaby preferować jedną z nich.
Kompilacja zatrzymuje się, zamiast rozwiązywać klucz, który akurat odczytała jako pierwszy. Wybranie jednego uzależniłoby renderowany wynik od kolejności przechodzenia mapowania, a właśnie to wyklucza wynik identyczny co do bajtu.
Emitowany komunikat:
manifest maps multiple version-distinct keys to the same base type; the type-to-recipe lookup is ambiguous: type "<type>" matches version-distinct keys [<keys>] — pin the authored type’s version or remove the duplicate mapping keys (manifest mapuje wiele kluczy różniących się wersją na ten sam typ bazowy; wyszukiwanie receptury dla typu jest niejednoznaczne: typ “<type>” pasuje do kluczy różniących się wersją [<keys>] — należy przypiąć wersję zapisanego typu lub usunąć zduplikowane klucze mapowania)
Jak naprawić: istnieją dwa kierunki i komunikat wymienia oba. Można usunąć zduplikowane klucze mapowania, zachowując ten, który ma odpowiadać za typ — jest to właściwe, gdy dodatkowe klucze są pozostałościami po podniesieniu wersji. Można też przypiąć wersję po stronie tworzenia, tak aby typ deklarowany przez komponent wskazywał dokładnie zamierzony klucz — jest to właściwe, gdy kilka kluczy jest celowych, a różne komponenty rzeczywiście potrzebują różnych encji Recipes.
Two catalog entities in one directory share an identity (Dwie encje katalogu w jednym katalogu mają tę samą tożsamość)
Dwie encje tego samego rodzaju, wczytane z tego samego katalogu, mają tę samą tożsamość. Tożsamość jest tym, co wskazuje odwołanie, więc dwa pliki deklarujące jedną tożsamość sprawiają, że każde odwołanie do niej ma dwie odpowiedzi.
W obrębie jednego katalogu powoduje to zatrzymanie; między katalogami — nie. Ta sama tożsamość obecna w dwóch różnych katalogach jest rozstrzygana jako przesłonięcie na zasadzie „pierwszy wygrywa” — wygrywa katalog wymieniony wcześniej — co pozwala katalogowi lokalnemu celowo nadpisać opublikowaną encję. Jedynie kolizja wewnątrz jednego katalogu jest błędem autorskim, którego nie da się odczytać jako zamierzonego.
Reguła jest taka sama dla każdego indeksowanego rodzaju: Component, Feature, Recipe, FeatureRecipe, Plugin, SchemaLibrary, MappingLibrary, WorkloadLibrary, ArtifactLibrary i Aggregate. Zatrzymanie jest przypisane do drugiego pliku i podaje rodzaj oraz tożsamość, które kolidują.
Emitowany komunikat:
duplicate entity identity within a single catalog directory (Component identity "<identity>") (zduplikowana tożsamość encji w obrębie jednego katalogu (tożsamość encji Component))
z własnym słowem danego rodzaju w miejscu Component — recipe identity, feature recipe identity, Plugin identity, SchemaLibrary identity i tak dalej.
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednej z dwóch encji lub przenieść ją do osobnego katalogu. W przypadku encji Recipe lub FeatureRecipe tożsamość obejmuje zakres dostawcy i wersję, więc dwa pliki różniące się tylko wersją nie kolidują — rzeczywista kolizja oznacza tam, że ta sama wersja została opublikowana dwukrotnie. Zwykłą przyczyną jest skopiowanie pliku encji jako początku nowej i pozostawienie niezmienionego metadata.name.
A file the operation reads leads through a link out of the directory it must stay inside (Plik czytany przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać)
Dwa miejsca są czytane jako całość, a nie plik po pliku: katalog z katalogu encji, z którego każdego dokumentu może odpowiedzieć wyszukiwanie po nazwie, oraz katalog zawierający encję Release, względem którego rozstrzygane są encje Aggregates i Manifests, gdy Release wskazuje je przez tożsamość. Dowiązanie symboliczne wśród tych plików może prowadzić w dowolne miejsce na maszynie, dlatego każdy taki katalog ma katalog, wewnątrz którego muszą pozostać jego odczyty, a dowiązanie prowadzące poza niego nie jest czytane. Granica obszaru roboczego opisuje regułę, którą to stosuje, oraz inne ścieżki, których dotyczy.
To, który to katalog, zależy od położenia czytanego katalogu:
Obszar roboczy — dla katalogu lub katalogu encji Release, który leży w jego obrębie. Dotyczy to również konwencjonalnego katalogu catalog obszaru roboczego, jeśli nikt go nie wskazał — gdy jest odczytywany tylko dlatego, że istnieje: wówczas należy on do samego obszaru roboczego, więc catalog, który sam jest dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy, nie jest odczytywany.
Wskazany katalog leżący poza obszarem roboczym — dla tego, co znajduje się pod nim: katalog przekazany przez --catalog lub wymieniony w konfiguracji obszaru roboczego pod catalog_dirs — dla obszaru roboczego lub dla jednej encji Release — oraz katalog wskazanej encji Release albo katalog wskazany w konfiguracji, który leży poza obszarem roboczym. Sam katalog jest używany tak, jak go wskazano — katalog będący dowiązaniem jest odczytywany tam, dokąd wskazuje — a to, co jest odczytywane pod nim, pozostaje w jego obrębie. Obejmuje to również konwencjonalny katalog catalog, gdy zostanie wskazany: wymieniony pod catalog_dirs lub przekazany przez --catalog, catalog będący dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy jest odczytywany tam, dokąd wskazuje, jak każdy inny wskazany katalog. Wskazanie zamiast niego miejsca, do którego prowadzi, w dowolnym zapisie, albo katalogu nad tym miejscem, również je wskazuje: wskazany katalog już odczytuje to, co tam się znajduje, więc jest ono odczytywane raz, przez ten katalog. Wskazanie katalogu w konfiguracji to sposób, w jaki obszar roboczy odczytuje encje przechowywane poza nim.
Ocenie podlega każdy wpis, z którego odczyt by coś pobrał: dowiązanie do pliku nazwanego jak dokument YAML oraz dowiązanie do katalogu, który może zawierać własne dokumenty. Dowiązanie prowadzące w miejsce wewnątrz katalogu, w którym odczyt musi pozostać, jest czytane tam, gdzie natrafia na nie przechodzenie. Dowiązanie do pliku, z którego żaden odczyt katalogu niczego nie pobiera — pliku notatek, archiwum chartu — nie jest tu oceniane, a dowiązanie prowadzące donikąd nie ma za sobą niczego do przeczytania.
Wyszukiwanie, od którego zależy kompilacja, zatrzymuje się na takim dowiązaniu, zamiast je pominąć. Encja za dowiązaniem może być tą, którą wskazuje odwołanie, a ciche jej pominięcie pozwoliłoby innej encji o tej samej nazwie, z późniejszego katalogu, zostać rozstrzygniętą w jej miejsce. Dlatego aggrega build, aggrega pull, aggrega validate, aggrega inspect wszędzie tam, gdzie czyta katalog, lint jednej encji Release oraz żądania edytora i asystenta, które budują, podglądają, tworzą graf, walidują lub opisują encję Release, zatrzymują się, zanim cokolwiek zostanie rozstrzygnięte, podając dowiązanie. Lint całego katalogu zatrzymuje się tak samo: jego werdykt odpowiada za każdy dokument w katalogach encji, więc nie zgłasza czystego katalogu, gdy jednego z nich nie dało się przeczytać. Katalog encji Release podlega tej samej regule wszędzie tam, gdzie Release wskazuje swoją encję Aggregate lub Manifest przez tożsamość albo gdzie Manifest wskazuje w ten sposób rozszerzaną encję Manifest, a skanowanie zatrzymuje się na dowiązaniu wśród dokumentów obok encji Release nawet wtedy, gdy nie jest to dowiązanie wskazywane przez odwołanie, z tego samego powodu, dla którego zatrzymuje je tam duplikat: katalog nie może odpowiadać za nazwę, gdy jednego z jego dokumentów nie da się przeczytać. Encja Release wskazana operacji — lub encja Manifest sprawdzana samodzielnie — nie należy do tych dokumentów: została przeczytana tam, gdzie ją wskazano, więc Release, który sam jest dowiązaniem prowadzącym na zewnątrz, jest czytany tam, dokąd wskazuje, a to, co wskazuje, jest szukane obok dowiązania, w katalogu, w którym go wskazano (A Release or a Manifest named through a link).
Listowanie natomiast pomija takie dowiązanie i nie wymienia niczego, co się za nim kryje. Indeks encji edytora, jego podpowiedzi i proponowani kandydaci nie wymieniają encji reprezentowanej przez dowiązanie prowadzące na zewnątrz, a indeks encji wymienia takie dowiązanie wewnątrz obszaru roboczego wśród dowiązań, których nie przeczytał.
Pliki konfiguracyjne obszaru roboczego podlegają obszarowi roboczemu w ten sam sposób. Każdy plik .aggrega-config.yaml od katalogu głównego obszaru roboczego w dół do katalogu, w którym uruchamiane jest polecenie, oraz plik .aggrega-config-append-ci.yaml, który potok przechowuje obok któregokolwiek z nich, są własną treścią obszaru roboczego. Plik będący dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy — lub osiągany przez dowiązanie katalogu prowadzące na zewnątrz — nie jest czytany, a ponieważ każde polecenie, serwer językowy edytora i narzędzia asystenta czytają konfigurację przed czymkolwiek innym, każde z nich zatrzymuje się w tym miejscu, podając dowiązanie, zamiast działać na konfiguracji złożonej z tego, co pozostało. Serwer językowy oraz serwer asystenta komunikujący się przez własne strumienie nadal uruchamiają się w takim obszarze roboczym: listy jego encji Releases i encji odpowiadają, czytane bez żadnej konfiguracji, i wymieniają ten plik wśród nieprzeczytanych dowiązań, natomiast każde inne żądanie, o którym decyduje konfiguracja, jest odrzucane z tym warunkiem, z podaniem dowiązania. Środek zaradczy podawany w tym komunikacie jest właściwy dla konfiguracji: globalny plik konfiguracyjny jest jedyną konfiguracją czytaną z dowolnego miejsca, w którym jest przechowywana, wskazywaną przez --config lub AGGREGA_CONFIG.
Plik blokady encji Release podlega tej samej zasadzie, przy odczycie tak samo jak przy zapisie. Plik blokady obok encji Release jest czytany w celu uzyskania przypięć, względem których rozstrzygają budowanie, pobieranie, walidacja, lint, inspekcja, aggrega cache prune oraz żądania edytora i asystenta, i podlega katalogowi, któremu podlega jego zapis: obszarowi roboczemu lub własnemu katalogowi encji Release w przypadku encji Release wskazanej poza nim. Plik będący dowiązaniem prowadzącym na zewnątrz nie jest czytany, a każda z tych operacji zatrzymuje się, podając dowiązanie, zamiast rozstrzygać względem przypięć przechowywanych gdzie indziej na maszynie lub bez nich. Środek zaradczy podawany w tym komunikacie jest właściwy dla pliku blokady: ma on jedno miejsce, obok encji Release, gdzie zapisuje go pobieranie.
Plik odczytywany obok encji podlega tej samej zasadzie. Dwie operacje odczytują plik leżący obok dokumentu samej encji, a nie plik wskazany przez odwołanie. Przypinanie encji lub jej publikowanie odczytuje każdy inny dokument YAML w katalogu encji, aby ustalić, czy dzieli go z nią inna encja. Wczytanie encji Plugin utworzonej w katalogu katalogowym odczytuje zbudowany plik .wasm umieszczony obok niej. Każdy z tych plików jest ograniczony do katalogu, w ramach którego odczytano dokument samej encji — obszaru roboczego, wskazanego katalogu katalogowego leżącego poza nim lub, w przypadku encji przypinanej albo publikowanej przez wskazanie jej dokumentu poza obszarem roboczym, katalogu tego dokumentu — a plik będący dowiązaniem prowadzącym poza ten katalog nie jest odczytywany. aggrega pin, aggrega push z opcją --dry-run lub bez niej, pobranie, które przypina, oraz przypinanie i publikacja w edytorze i w asystencie zatrzymują się, wskazując dowiązanie, ponieważ nieodczytany dokument mógłby być kolidującą encją. Kompilacja lub pobranie wczytujące plugin również zatrzymuje się, wskazując dowiązanie, zamiast uruchamiać bajty przechowywane gdzie indziej na maszynie lub szukać pluginu w innym miejscu. Zalecenie podane w tym komunikacie dotyczy pliku leżącego obok encji: należy przechowywać tam sam plik.
Pamięć podręczna artefaktów obszaru roboczego podlega tej samej zasadzie, zarówno przy odczycie, jak i przy zapisie. Wszystko, co jest odczytywane z pamięci podręcznej w artifact_cache_dir — zbuforowana encja, plugin lub biblioteka wraz z leżącym obok manifestem, archiwum źródłowe i jego metadane, przypięte wejście zewnętrzne, pakiet podpisu, lokalny indeks wyszukiwania rejestru — oraz każdy wpis obszaru roboczego wyświetlany przez aggrega cache status, aggrega cache prune i aggrega cache clear, jest ograniczony do katalogu, do którego ograniczony jest zapis do pamięci podręcznej: samego katalogu pamięci podręcznej, zarówno domyślnego .aggrega/cache, jak i wskazanego w konfiguracji katalogu wychodzącego poza katalog główny obszaru roboczego. Nic, co jest w nim dowiązaniem prowadzącym poza katalog pamięci podręcznej — w inne miejsce obszaru roboczego tak samo jak gdziekolwiek indziej — nie jest odczytywane; nie jest też odczytywana zawartość katalogu pamięci podręcznej zapisanego wewnątrz katalogu głównego obszaru roboczego, który sam jest dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy: kompilacja, pobranie, walidacja, wyszukiwanie, trzy polecenia pamięci podręcznej oraz żądania edytora i asystenta odczytujące pamięć podręczną zatrzymują się, wskazując dowiązanie — dotyczy to również treści przechowywanej w pamięci podręcznej pod zapisanym skrótem, ponieważ skrót mówi, czym są bajty, a nie skąd można je odczytać. Katalog pamięci podręcznej zapisany wewnątrz katalogu głównego obszaru roboczego, będący dowiązaniem w inne miejsce obszaru roboczego, jest odczytywany tam, dokąd prowadzi. Pominięte jest powiadomienie o wycofaniu wypisywane przez aggrega inspect, które o niczym nie rozstrzyga. Czyszczenie (prune lub clear), które napotka jeden z katalogów pamięci podręcznej będący dowiązaniem prowadzącym poza katalog pamięci podręcznej albo katalog pamięci podręcznej będący dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy, traktuje to jako usunięcie, którym by było, w ramach „A path the operation writes leads through a link out of the directory it must stay inside (Ścieżka zapisywana przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać)”, zanim cokolwiek wyświetli. Zalecenie podane w tym komunikacie dotyczy pamięci podręcznej: po usunięciu dowiązania pobranie ponownie wypełnia pamięć podręczną, a pamięć podręczną przechowywaną w innym miejscu wskazuje się za pomocą artifact_cache_dir, względem katalogu głównego obszaru roboczego, zamiast sięgać do niej przez dowiązanie.
Repozytorium pobierane przez źródło jest ograniczone do własnej kopii roboczej. Gdy pobranie — aggrega pull albo kompilacja lub żądanie edytora czy asystenta rozwiązujące zależności encji Release — pobiera źródło git-repository, wyewidencjonowuje repozytorium i archiwizuje katalog wskazany przez źródło, a kopia robocza jest osobnym katalogiem: każde dowiązanie zawarte w repozytorium, łącznie z samym module_subdir, jest do niej ograniczone. Dowiązanie do pliku lub katalogu wewnątrz repozytorium jest archiwizowane jako to, na co wskazuje, pod nazwą dowiązania. Dowiązanie prowadzące poza repozytorium — które mogłoby wskazywać dowolny plik na maszynie wykonującej pobranie — nie jest odczytywane: pobranie zatrzymuje się, wskazując dowiązanie i miejsce, do którego prowadzi, i nic nie trafia do pamięci podręcznej. Kopia robocza jest katalogiem tymczasowym usuwanym po zatrzymaniu pobrania, dlatego komunikat wskazuje dowiązanie przez jego miejsce w repozytorium — chart/secret.txt, w pierwszym wierszu wiersza poleceń i w zdaniu — a katalog, w którym musi pozostać, jako repozytorium i rewizję wskazane przez źródło: which must stay inside the repository <url> at <ref> (commit <commit>) lub at commit <commit>, gdy źródło nie podaje ref albo wskazuje bezpośrednio commit. Miejsce, do którego prowadzi dowiązanie, jest podawane jako miejsce na maszynie użytkownika. Zalecenie podane w tym komunikacie dotyczy repozytorium: dowiązanie jest tam zatwierdzone, więc należy je tam zmienić — skierować do wnętrza repozytorium lub zastąpić samym plikiem — a następnie wskazać w źródle rewizję zawierającą tę zmianę. Dowiązanie do katalogu, które prowadzi z powrotem do katalogu odczytywanego już przez archiwum za jego pośrednictwem, również zatrzymuje pobranie, ponieważ reprezentowane przez nie drzewo nie ma końca; ta odmowa jest zwykłym błędem, a nie tym warunkiem.
Nakładki odczytywane przy generowaniu katalogu podlegają tej samej zasadzie.aggrega plugin gen-catalog --from-embedded odczytuje każdą nakładkę w podanym katalogu nakładek — wpisanym za pomocą --overlay, wybranym w edytorze lub wskazanym przez asystenta — i ogranicza każdą do katalogu, w ramach którego odczytywany jest katalog nakładek: do obszaru roboczego w przypadku katalogu nakładek leżącego w nim, a do samego katalogu nakładek w przypadku katalogu wskazanego poza obszarem roboczym. Katalog nakładek jest używany w postaci, w jakiej go wskazano — katalog będący dowiązaniem jest odczytywany tam, dokąd wskazuje. Nakładka w nim, będąca dowiązaniem prowadzącym poza katalog, do którego jest ograniczona, nie jest odczytywana; nie jest też odczytywane dowiązanie do katalogu prowadzące poza niego, które może zawierać własne nakładki: generowanie zatrzymuje się, wskazując dowiązanie, bez zapisania czegokolwiek, zamiast generować bez tej nakładki. Nakładka będąca dowiązaniem prowadzącym w inne miejsce wewnątrz katalogu, do którego jest ograniczona, jest odczytywana tam, dokąd wskazuje; do dowiązania do katalogu prowadzącego do jego wnętrza nie następuje wejście. Zalecenie podane w tym komunikacie dotyczy nakładki: należy przechowywać samą nakładkę w katalogu nakładek lub wskazać jako katalog nakładek katalog zawierający wszystkie nakładki.
Importowany katalog jest ograniczony do siebie samego.aggrega import z podanym katalogiem, narzędzie importu asystenta oraz metoda sesji aggrega/import przekazują importerowi pliki katalogu wybrane przez jego wzorce plików, każdy pod jego miejscem w katalogu, więc to ten katalog jest tym, w którym muszą pozostać te odczyty, niezależnie od jego położenia — wewnątrz obszaru roboczego tak samo jak poza nim. Ocenie podlega każdy wpis, z którego import coś by pobrał: dowiązanie do pliku wybranego przez jeden z odpowiednich wzorców — wzorce importera obsługującego wskazany format lub, gdy format jest rozpoznawany, wzorce każdego importera, spośród których import wybiera, łącznie z importerami wbudowanymi kompilatora — oraz dowiązanie do katalogu, do którego nigdy się nie wchodzi. Dowiązanie prowadzące poza katalog, w inne miejsce obszaru roboczego lub gdziekolwiek indziej, nie jest odczytywane: import zatrzymuje się, wskazując dowiązanie, zanim zostanie otwarty jakikolwiek plik katalogu, bez zapisania czegokolwiek. Wybrane dowiązanie do pliku w innym miejscu wewnątrz katalogu jest odczytywane tam, dokąd wskazuje, pod własną nazwą dowiązania, a dowiązanie do pliku niewybranego przez żaden wzorzec nie jest ani oceniane, ani odczytywane. Sam katalog jest używany w postaci, w jakiej go wskazano — katalog będący dowiązaniem jest odczytywany tam, dokąd wskazuje. Przy wywołaniu przez nasłuchiwacz narzędzie asystenta wskazuje dowiązanie przez jego miejsce w obszarze roboczym i nie podaje, dokąd prowadzi. Zalecenie podane w tym komunikacie dotyczy importowanego katalogu: należy przechowywać w katalogu sam plik zamiast dowiązania do niego lub zaimportować katalog, do którego prowadzi dowiązanie.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie opisujące warunek, po nim następuje ścieżka, do której dotarł odczyt, katalog, w którym musi pozostać, dowiązanie napotkane po drodze i miejsce, do którego prowadzi to dowiązanie, a na końcu zalecenie:
a file this operation reads leads through a link out of the directory it must stay inside (reading <workspace>/catalog-local/component/app/1.0.0/component.yaml, which must stay inside <workspace>, the link <workspace>/catalog-local/component/app/1.0.0/component.yaml leads to <elsewhere>/component.yaml). nothing was read through that link. Remove the link, or make it lead to a place inside <workspace>. To read what is kept outside, list the directory holding it as a catalog directory in the workspace configuration, rather than reaching it through a link beneath one: a listed directory is read where it leads, even when it is itself a link (plik odczytywany przez tę operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać (odczyt <workspace>/catalog-local/component/app/1.0.0/component.yaml, który musi pozostać wewnątrz <workspace>; dowiązanie <workspace>/catalog-local/component/app/1.0.0/component.yaml prowadzi do <elsewhere>/component.yaml). Przez to dowiązanie niczego nie odczytano. Należy usunąć dowiązanie lub sprawić, by prowadziło do miejsca wewnątrz <workspace>. Aby odczytać to, co jest przechowywane na zewnątrz, należy wpisać katalog, który to zawiera, jako katalog katalogowy w konfiguracji obszaru roboczego, zamiast sięgać do niego przez dowiązanie znajdujące się w takim katalogu: wpisany katalog jest odczytywany tam, dokąd prowadzi, nawet jeśli sam jest dowiązaniem)
Diagnostyka nie ma kategorii: błąd tkwi w układzie plików na dysku, a nie w żadnym napisanym dokumencie.
Jak naprawić: należy zastąpić dowiązanie kopią tego, do czego prowadzi, lub je usunąć; albo, jeśli encja ma pozostać poza przestrzenią roboczą, wpisać katalog, który ją zawiera, w catalog_dirs w konfiguracji przestrzeni roboczej lub przekazać go przez --catalog, aby katalog był odczytywany jako osobny katalog katalogu. Należy wpisać katalog, do którego prowadzi dowiązanie, a nie ten, w którym się ono znajduje: dowiązanie napotkane pod katalogiem jest oceniane tak samo niezależnie od tego, w jaki sposób ten katalog został odczytany, więc wpisanie go niczego nie zmienia. Jeśli dowiązaniem jest sam konwencjonalny katalog catalog przestrzeni roboczej, wystarczy wpisać catalog — lub katalog, na który wskazuje — w catalog_dirs albo przekazać którykolwiek z nich przez --catalog, ponieważ wskazany katalog jest odczytywany tam, dokąd prowadzi. Jeśli dowiązaniem jest plik blokady encji Release, należy go usunąć i ponownie pobrać encję Release, co zapisze obok niej nowy plik blokady. Encja Manifest nie ma poziomu katalogu, więc encja Manifest odczytywana przez encję Release jest przechowywana obok samej encji Release. Jeśli dowiązaniem jest plik konfiguracji, należy zastąpić je kopią przechowywaną w przestrzeni roboczej; konfigurację, którą ma się współdzielić między przestrzeniami roboczymi, odczytuje się, wskazując ją jako globalny plik konfiguracji przez --config lub AGGREGA_CONFIG, poniżej własnych plików każdej przestrzeni roboczej. Jeśli dowiązanie leży obok przypinanej lub publikowanej encji, należy zastąpić je samym plikiem albo przenieść dokument będący encją do osobnego katalogu; jeśli jest to plik .wasm obok encji Plugin, należy umieścić tam sam zbudowany plik .wasm. Jeśli dowiązaniem jest katalog pamięci podręcznej artefaktów lub coś w nim, należy je usunąć — pobranie ponownie wypełni pamięć podręczną — albo, aby przechowywać pamięć podręczną gdzie indziej, ustawić artifact_cache_dir na ten katalog, zapisany względem katalogu głównego przestrzeni roboczej (../shared-cache). Jeśli dowiązanie jest zatwierdzone w repozytorium pobieranym przez źródło git-repository, należy zmienić je w tym repozytorium — skierować je do wnętrza repozytorium lub zatwierdzić sam plik — i wskazać rewizję zawierającą tę zmianę. Jeśli dowiązaniem jest nakładka pod katalogiem nakładek generowania katalogu, należy zastąpić je samą nakładką albo wskazać jako katalog nakładek katalog zawierający wszystkie nakładki. Jeśli dowiązanie leży w importowanym katalogu, należy trzymać w katalogu sam plik zamiast dowiązania do niego albo zaimportować katalog, do którego prowadzi dowiązanie.
A reference to another file leads out of the directory it must stay inside (Odwołanie do innego pliku prowadzi poza katalog, w którym musi pozostać)
Encje Release i Manifest mogą wskazywać inny plik ścieżką: aggregate: i manifest: encji Release zapisane jako ./… lub ../…, jej extends:, extends: encji Manifest zapisane jako ścieżka oraz parameters: { $import: … } encji Release. Dokument w obszarze roboczym sięga w ten sposób wyłącznie do plików wewnątrz obszaru roboczego. Encja Release leżąca poza obszarem roboczym — wskazana w wierszu poleceń lub w konfiguracji obszaru roboczego — oraz encja Manifest wskazana samodzielnie w wierszu poleceń poza obszarem roboczym sięgają wyłącznie do plików we własnym katalogu: ten katalog jest odrębnym korzeniem, tak jak katalog wskazany poza obszarem roboczym, a każda encja Release, do której prowadzi jej łańcuch extends:, podlega temu samemu katalogowi. Ścieżka, która w zapisanej postaci wychodzi poza ten katalog, oraz ścieżka, która w zapisanej postaci pozostaje wewnątrz, ale po drodze napotyka dowiązanie symboliczne prowadzące na zewnątrz, są odrzucane i z wskazanego przez nie pliku nic nie jest odczytywane. Ścieżka prowadząca do pliku, którego jeszcze nie ma w katalogu, nie jest tu odrzucana; jest zgłaszana jako plik, którego nie udało się odczytać. Granica obszaru roboczego wyjaśnia, dlaczego ograniczeniu podlega odwołanie, a nie tylko wskazana ścieżka.
Miejsce, względem którego rozwiązywana jest ścieżka, wyznacza ta sama reguła, którą dokumentacja języka podaje dla każdego klucza: aggregate: i manifest: encji Release oraz extends: encji Manifest — obok encji Release wskazanej przez polecenie lub żądanie, a w przypadku encji Manifest wskazanej samodzielnie — obok tej encji Manifest; extends: encji Release i $import: parametrów — obok encji Release, która go zapisuje, dzięki czemu każde ogniwo łańcucha extends: wskazuje swojego rodzica obok siebie. Diagnostyka podaje katalog, względem którego ścieżka została rozwiązana.
Nazwa zamiast ścieżki nie jest tu oceniana — aggregate: payments, extends: base-manifest. Jest wyszukiwana wśród dokumentów obok encji Release, a w przypadku encji Aggregate — w katalogach katalogu encji, które podlegają regule z sekcji „A file the operation reads leads through a link out of the directory it must stay inside (Plik odczytywany przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać)” powyżej.
Każda powierzchnia rozwiązująca to, co wskazuje encja Release, zatrzymuje się na tym przed odczytaniem pliku: aggrega pull, aggrega build, aggrega validate, aggrega inspect encji Release lub Manifest, lint pojedynczej encji Release oraz żądania edytora i asystenta, które budują, podglądają, tworzą graf, walidują lub opisują encję Release. W edytorze diagnostyka jest umieszczana na kluczu encji Release, który prowadził do pliku.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie opisujące warunek, po nim następują: odwołanie w zapisanej postaci, dokument, w którym zostało zapisane (dla extends: i $import: parametrów), katalog, względem którego jest rozwiązywane, miejsce, do którego prowadzi, katalog, w którym musi pozostać, oraz dowiązanie, jeśli to ono wyprowadza je na zewnątrz; następnie sposób naprawy. Dla dokumentu w obszarze roboczym:
a reference a document makes to another file leads out of the directory it must stay inside (.spec.aggregate: ../shared/app.yaml, resolved from <workspace>, which leads to <elsewhere>/shared/app.yaml, outside the workspace <workspace>). nothing was read from that file. A document in the workspace reaches only files inside <workspace>: move the file there — or, where a link carries the reference out, make the link lead there — or open the workspace at a directory holding both documents. An Aggregate kept outside that directory is reached by its name rather than a path, from a catalog directory the workspace configuration lists
a dla encji Release lub Manifest wskazanej poza obszarem roboczym, której własny katalog jest tym, w którym musi pozostać:
a reference a document makes to another file leads out of the directory it must stay inside (.spec.aggregate: ../aggregates/app.yaml, resolved from <directory>, which leads to <parent>/aggregates/app.yaml, outside <directory>, the directory of a document named outside the workspace <workspace>). nothing was read from that file. A Release or a Manifest named outside the workspace — on the command line, or by the workspace configuration — reaches only files inside its own directory <directory>: move the file there — or, where a link carries the reference out, make the link lead there — or name the document from a workspace holding both documents. An Aggregate kept outside that directory is reached by its name rather than a path, from a catalog directory the workspace configuration lists
z written in <document> po odwołaniu dla extends: lub $import: parametrów oraz z the link <link> leads to <place> na końcu, gdy ścieżkę wyprowadza na zewnątrz dowiązanie. Odwołanie aggregate: lub manifest: nie wskazuje dokumentu: encja Release rozszerzająca inną mogła je odziedziczyć po encji Release wyżej w łańcuchu, a w obu przypadkach jest ono rozwiązywane obok encji Release wskazanej przez polecenie.
Kategoria diagnostyki to [OPS_ERROR]: odwołanie jest zapisane w encji Release lub Manifest.
Jak naprawić: dla encji Aggregate przechowywanej poza obszarem roboczym należy zapisać jej metadata.name zamiast ścieżki i dodać zawierający ją katalog do catalog_dirs w konfiguracji obszaru roboczego lub przekazać go przez --catalog — katalog katalogu encji to sposób, w jaki obszar roboczy sięga do encji przechowywanych poza nim. Encja Manifest, encja Release wskazana przez extends: oraz plik parametrów są odczytywane obok encji Release i nigdy nie są wyszukiwane po nazwie, dlatego należy trzymać je wewnątrz obszaru roboczego lub otworzyć obszar roboczy w katalogu zawierającym zarówno encję Release, jak i ten plik. Dla encji Release lub Manifest wskazanej spoza obszaru roboczego należy trzymać to, co wskazuje, w jej własnym katalogu, albo zbudować ją w obszarze roboczym zawierającym zarówno ją, jak i to, co wskazuje. Gdy ścieżkę wyprowadza na zewnątrz dowiązanie, należy zastąpić je kopią tego, do czego prowadzi, albo sprawić, by prowadziło do wnętrza katalogu.
No catalog version satisfies a version constraint (Żadna wersja w katalogu nie spełnia ograniczenia wersji)
Odwołanie wskazuje encję, którą katalog zawiera, i przypina wersję, której katalog nie zawiera: dokładną wersję, której brak, lub zakres z daszkiem, któremu nie odpowiada nic dostępnego. Różni się to od zwykłego braku, w którym nieznana jest sama nazwa — tu encja istnieje, a niemożliwa do spełnienia jest tylko wersja, dlatego komunikat mówi właśnie to, zamiast zgłaszać brak encji i odsyłać do szukania literówki w nazwie.
Każdy rodzaj encji dochodzi do tego przez jeden mechanizm wyboru, więc niemożliwe do spełnienia przypięcie zachowuje się tak samo bez względu na miejsce zapisu: literówka w wersji w mapowaniu Recipe w encji Manifest jest odrzucana dokładnie tak samo jak ta sama literówka w typie komponentu.
Warunek jest możliwy do odzyskania, dzięki czemu edytor może pokazywać go jako diagnostykę w trakcie pisania, zamiast porzucać dokument. W wierszu poleceń jest łączony w zatrzymanie.
Emitowany komunikat dla odwołania, do którego sięgają zależności encji Release — typu komponentu lub wartości mapowania w encji Manifest — wskazujący, gdzie zostało zebrane:
no catalog version satisfies the referenced version constraint: entity "<reference>" (referenced from <referring paths>) (żadna wersja w katalogu nie spełnia wskazanego ograniczenia wersji: wskazana encja i miejsca, z których się do niej odwołano)
Emitowany komunikat dla przypięcia we wskaźniku extends::
no catalog version satisfies the referenced version constraint (Component <name>, at .extends, no catalog version satisfies extends parent "<reference>")
z Feature zamiast Component, gdy przypięcie znajduje się w łańcuchu encji Feature.
Jak naprawić: należy zmienić przypięcie na wersję, którą katalog zawiera, lub dodać tę wersję do katalogu. aggrega inspect wyświetla wersje, w których encja jest dostępna. Zakres z daszkiem, któremu nic nie odpowiada, zwykle oznacza, że wszystkie dostępne wersje są poniżej wskazanego przez niego minimum — należy poszerzyć zakres lub opublikować wersję, na którą czeka odwołanie.
Przypięcie, które nie ma żadnej z postaci przypięcia, to inny warunek, opisany w sekcji „A version pin is none of the forms a pin takes (Przypięcie wersji nie ma żadnej z postaci przypięcia)” poniżej.
A version pin is none of the forms a pin takes (Przypięcie wersji nie ma żadnej z form, jakie przyjmuje przypięcie)
Odwołanie wskazuje inną encję i może po dwukropku przypiąć wersję, której potrzebuje, w jednej z dwóch form: przypięcie dokładne, czyli wersja semantyczna, np. 1.0.0 — forma, jaką przyjmuje metadata.version każdej encji — albo przypięcie daszkowe, czyli ^ z następującą po nim wersją, np. ^1.0.0, które wybiera najwyższą wersję z nią zgodną. Przypięcie, które nie jest żadnym z nich — daszek, którego tekstu nie da się odczytać jako zakresu wersji, jak ^garbage, albo przypięcie dokładne niebędące wersją semantyczną, jak 1.x, 1.0 lub v1.0.0 — nie wskazuje żadnej wersji, więc żaden katalog nie mógłby zawierać tego, o co prosi.
Takie przypięcie jest zgłaszane jako błędnie sformułowane, a nie jako encja lub wersja, której katalog nie zawiera, więc diagnostyka kieruje do wpisanego tekstu, zamiast do szukania czegoś, co nie istnieje. Jest to ten sam warunek niezależnie od miejsca zapisania przypięcia: type komponentu lub funkcji, extends: encji Component lub Feature, klucz lub wartość mapowania encji Manifest, spec.aggregate encji Release, implements: encji Recipe lub FeatureRecipe, wersja przypinana przez capability: encji Recipe przy wyborze obsługującej ją wtyczki oraz plugin: kroku potoku.
Jest zgłaszane tam, gdzie zgłaszane jest odwołanie, którego nie udało się rozwiązać, więc błędnie sformułowane przypięcie nigdy nie zmienia tego, które odwołania zostaną rozwiązane — zmienia tylko treść komunikatu o niepowodzeniu. Przypięcie poprawnie sformułowane, którego nie spełnia żadna dostępna wersja, zachowuje warunek, jaki zgłasza dla niego dana powierzchnia: „No catalog version satisfies a version constraint (Żadna wersja w katalogu nie spełnia ograniczenia wersji)” powyżej lub warunek nieznalezienia powierzchni, na której je zapisano.
Przypięciem jest tylko tekst po ostatnim dwukropku i tylko wtedy, gdy nie zawiera /. Odwołanie do hosta rejestru z portem, np. localhost:5000/core/api-server, nie zawiera więc przypięcia — tekst po dwukropku portu jest kontynuacją odwołania — i nigdy nie jest zgłaszane jako błędnie sformułowane przypięcie.
Emitowany komunikat, dla przypięcia daszkowego w typie komponentu:
reference carries a malformed version pin (reference "<reference>", pin "<pin>", the text after ^ is not a version range, referenced from <authored location>). write the reference as , as : with a semantic version such as 1.0.0, or as :^ for the highest version compatible with it (odwołanie zawiera nieprawidłowe przypięcie wersji: tekst po ^ nie jest zakresem wersji; należy zapisać odwołanie jako samą nazwę, jako nazwę z dwukropkiem i wersją semantyczną, np. 1.0.0, albo jako nazwę z dwukropkiem, ^ i wersją, aby wybrać najwyższą zgodną z nią wersję)
Dla przypięcia dokładnego w miejscu klauzuli o daszku pojawia się an exact pin must be a semantic version. Wartość po niej wskazuje, gdzie zapisano odwołanie, słowami powierzchni, która je zgłasza — referenced from i miejsce w treści źródłowej, in the Release's spec.aggregate lub in the recipe's spec.implements. Gdy mapowanie w encji Manifest jest oceniane względem implements: jej encji Recipe, przed odwołaniem pojawia się zamiast tego wpis mapowania i strona, która zawiera przypięcie — in the mapping key lub in the recipe's spec.implements — a dla extends: encji Component lub Feature przed nim podawana jest encja rozszerzająca i pole.
Jak naprawić: należy przepisać przypięcie w jednej z dwóch form albo je usunąć, aby wybrać najwyższą dostępną wersję. Symbol wieloznaczny, np. 1.x, zapisuje się jako przypięcie daszkowe, ^1.0.0; wersję z początkowym v lub z mniej niż trzema liczbami zapisuje się w pełni, 1.0.0.
Every version a reference could select has been withdrawn (Każda wersja, którą odwołanie mogłoby wybrać, została wycofana)
Odwołanie rozwiązuje się do repozytorium, które rejestr zawiera, a każda wersja, spośród których mogło wybierać wykrywanie, została oznaczona jako wycofana. Nie pozostało nic, co można by wybrać.
Celowo nie jest to zgłaszane jako brakująca encja. Repozytorium istnieje i nadal zawiera te wersje; uznanie go za nieobecne wskazałoby niewłaściwy problem, skłoniło do szukania literówki i wyglądałoby jak ciche przejście na wariant zastępczy, a nie jak odmowa, którą jest. Komunikat podaje każdą wycofaną wersję wraz z zapisanym dla niej powodem, więc przekazuje dokładnie to, co zapisał wydawca.
Wskazanie wycofanej wersji wprost nie powoduje tego zatrzymania. Wersja dokładna całkowicie omija wykrywanie, więc przypięcie jej jest sposobem na świadome dalsze jej używanie; kompilacja zgłasza wycofanie i działa dalej.
Emitowany komunikat:
every published version this reference could select has been withdrawn: <reference>: withdrawn: <version> (<recorded reason>), <version> (<recorded reason>) (każda opublikowana wersja, którą to odwołanie mogłoby wybrać, została wycofana: <reference>: wycofane: <version> (<recorded reason>), <version> (<recorded reason>))
Jak naprawić: należy zapoznać się z zapisanymi powodami, które zwykle wskazują, na co przejść. Należy przejść na to, co zastępuje wycofaną encję — właśnie o to prosi wycofanie. Jeśli na razie trzeba zachować starą, należy przypiąć w odwołaniu wersję dokładną: wskazanie wersji oznacza jej akceptację, a kompilacja za każdym razem zgłasza wtedy wycofanie zamiast odmawiać.
A plugins.providers binding names a plugin that does not serve the capability (Powiązanie plugins.providers wskazuje wtyczkę, która nie obsługuje danej możliwości)
Blok plugins.providers obszaru roboczego wybiera tożsamość wtyczki dla danej możliwości, a żadna encja Plugin renderująca dostawcę i obsługująca tę możliwość nie ma tej tożsamości. Powiązanie jest jawnym wyborem, którego katalog nie może uszanować, więc kompilacja się zatrzymuje, zamiast po cichu przejść na inną wtyczkę — takie przejście wyrenderowałoby dane wyjściowe przez wtyczkę, której użycia zabroniono, i nic by o tym nie powiedziało.
Powiązanie wybiera według tożsamości współrzędnych wtyczki — typu wtyczki i jej nazwy, które przypina też plik blokady — i może zawierać po niej wersję.
Jest oceniane niezależnie od tego, czy jakaś encja Recipe prosi o tę możliwość. W przeciwnym razie powiązanie jest odczytywane tylko wtedy, gdy wskazuje je capability: encji Recipe, więc powiązanie z błędnie zapisaną możliwością nie byłoby przez nic sprawdzane ani zgłaszane. Dlatego każda kompilacja i każde aggrega validate --release sprawdza każde powiązanie wskazujące wtyczkę: pobieranie rozwiązuje takie powiązanie niezależnie od tego, czy używa go jakaś encja Recipe, więc kompilacja ma wtyczkę i wie, co ona obsługuje, a możliwość, której ta wtyczka nie obsługuje, jest na pewno błędna. Sprawdzenie odczytuje powiązania z konfiguracji obszaru roboczego, nie z pliku blokady, i nie zmienia tego, która wtyczka renderuje encję Recipe — to pozostaje w gestii pliku blokady. Powiązanie wskazujące wtyczkę, której kompilacja nie ma — wtyczkę z rejestru, której żadne pobieranie jeszcze nie pobrało — nie jest oceniane, dopóki pobieranie jej nie pobierze. Powiązanie, które nie wskazuje wtyczki, jest oceniane inaczej, jako ostrzeżenie: zob. „A provider binding names a capability no plugin the build reads serves (Powiązanie dostawcy wskazuje możliwość, której nie obsługuje żadna wtyczka odczytywana przez kompilację)” w sekcji „Warunki, które nie zatrzymują kompilacji” poniżej.
Emitowany komunikat, który dodaje, co wskazana wtyczka faktycznie obsługuje, oraz pisownię różniącą się o jedną edycję, jeśli możliwość z powiązania taką jest:
plugins.providers entry names a plugin no provider-rendering plugin serving the capability matches: capability "<capability>" is bound to plugin "<plugin-identity>", but no provider-rendering plugin serving "<capability>" matches that identity; "<plugin-identity>" serves "<served capability>", and "<capability>" is one edit from "<served capability>" (wpis plugins.providers wskazuje wtyczkę, której nie odpowiada żadna wtyczka renderująca dostawcę i obsługująca tę możliwość: możliwość “<capability>” jest powiązana z wtyczką “<plugin-identity>”, ale żadna wtyczka renderująca dostawcę i obsługująca “<capability>” nie odpowiada tej tożsamości; “<plugin-identity>” obsługuje “<served capability>”, a “<capability>” różni się o jedną edycję od “<served capability>”)
Jeśli wtyczki wskazanej przez powiązanie nie ma w katalogu odczytywanym przez kompilację, komunikat kończy się po „matches that identity” (odpowiada tej tożsamości), ponieważ nie ma nic do powiedzenia o tym, co ona obsługuje.
Jak naprawić: najpierw należy sprawdzić pisownię powiązania względem współrzędnych samej wtyczki — powiązanie wskazujące możliwość tam, gdzie powinno wskazywać wtyczkę, to częsty błąd. Jeśli komunikat podaje możliwość różniącą się o jedną edycję od wpisanej, literówka jest w capability: powiązania. Następnie należy potwierdzić, że wtyczka jest w katalogu odczytywanym przez kompilację i że wymienia tę możliwość w spec.provider.capabilities; wtyczka, która kiedyś obsługiwała tę możliwość, a już jej nie deklaruje, powoduje dokładnie ten komunikat. Usunięcie powiązania jest właściwą poprawką, gdy tę możliwość obsługuje tylko jedna wtyczka, ponieważ powiązanie nie ma wtedy czego rozstrzygać.
No provider plugin version satisfies a Recipe’s provider pin (Żadna wersja wtyczki dostawcy nie spełnia przypięcia dostawcy w encji Recipe)
Encja Recipe wiąże dostawcę z przypiętą wersją — helm:1.0.0 lub helm:^1.0.0 — a żadna wersja encji Plugin renderującej dostawcę nie spełnia tego przypięcia. Przypięcie jest jawnym żądaniem, więc kompilacja się zatrzymuje, zamiast je zignorować i renderować przez dowolną wersję, która akurat obsługuje dostawcę; ciche nadpisanie przypięcia dałoby dane wyjściowe, które według deklaracji samego autora nie powinny istnieć.
Prowadzą do tego dwie sytuacje, a komunikat je rozróżnia: nic w ogóle nie obsługuje danej możliwości albo coś ją obsługuje, ale żadna z jego wersji nie spełnia ograniczenia.
Różni się to od opisanej wyżej niespełnialnej wersji encji. Tamten przypadek dotyczy encji katalogu wskazanej w wersji, której katalog nie zawiera; ten dotyczy wyboru wtyczki renderującej daną możliwość.
Emitowane komunikaty:
no provider-rendering plugin version satisfies the recipe’s provider version pin: capability "<capability>" pins "<version>" but no provider-rendering plugin serves it (żadna wersja pluginu renderującego providera nie spełnia przypięcia wersji providera w recepturze: capability <capability> przypina <version>, ale żaden plugin renderujący providera jej nie obsługuje)
no provider-rendering plugin version satisfies the recipe’s provider version pin: capability "<capability>" pins "<version>" but no serving plugin version satisfies it (żadna wersja pluginu renderującego providera nie spełnia przypięcia wersji providera w recepturze: capability <capability> przypina <version>, ale żadna wersja obsługującego ją pluginu go nie spełnia)
Jak naprawić: należy poszerzyć lub poprawić przypięcie w polu capability: encji Recipe albo dodać do katalogu żądaną wersję wtyczki. Przypięcie daszkowe pasuje do wersji równych dolnej granicy lub wyższych w obrębie tej samej wersji głównej, więc przypięcia ^2.0.0 nie spełnia wtyczka 1.x, niezależnie od tego, jak jest nowa. Jeśli komunikat mówi, że nic nie obsługuje danej możliwości, problemem nie jest przypięcie: wtyczki w ogóle brakuje, a usunięcie przypięcia nie pomoże.
No plugin advertises a requested parse or import format (Żadna wtyczka nie deklaruje żądanego formatu parsowania lub importu)
Zażądano formatu, którego nie deklaruje żadna wtyczka. Dwa gniazda kierujące według formatu mają własne warunki i różnią się tylko rodzajem żądanej pracy: wtyczka parsera odczytuje obcy format źródłowy, a wtyczka importera wprowadza obcą treść jako encje Aggrega.
Przestrzeń formatów jest otwarta i należy w całości do wtyczek. Żadne gniazdo nie przechowuje listy formatów znanych kompilatorowi: wtyczka deklaruje obsługiwane formaty jako możliwości, a nowy format jest dostarczany jako nowa wtyczka bez zmian w kompilatorze. Dlatego to zatrzymanie zgłasza bieżący zestaw zadeklarowanych formatów, a nie stałe wyliczenie, i każde chybienie jest głośne: żądanie albo ma deklarującego, albo nie może zostać spełnione. Nic nie zastępuje brakującej wtyczki, z jednym wyjątkiem parserów wbudowanych w kompilator, opisanym poniżej.
Emitowane komunikaty:
no parser plugin advertises the requested format: no parser plugin advertises "parse:<format>" (żaden plugin parsera nie deklaruje żądanego formatu: żaden plugin parsera nie deklaruje parse:<format>)
no importer plugin advertises the requested format: no importer plugin advertises "import:<format>" (żaden plugin importera nie deklaruje żądanego formatu: żaden plugin importera nie deklaruje import:<format>)
Pojedyncza wtyczka parsera, która deklaruje format, ale ma kształt wersji niemożliwy do rozwiązania, jest traktowana jak brak deklarującego, a nie jak ciche przejście, i komunikat to mówi:
no parser plugin advertises the requested format: no parser plugin version resolves for "parse:<format>" (żaden plugin parsera nie deklaruje żądanego formatu: dla parse:<format> nie rozwiązuje się żadna wersja pluginu parsera)
Parsowanie przechodzi na parsery wbudowane w kompilator. Kompilacja parsuje każdy plik przekazywany polityce render-verdict, którego format nie jest przez tę politykę odczytywany natywnie, importer odczytuje źródło przez parser dla wskazanej przez siebie składni, a import niewskazujący formatu parsuje źródło w składni, którą wskazuje każda mająca zastosowanie sygnatura. Dla każdej składni używany jest parser obsługiwany przez katalog obszaru roboczego, a jeśli katalog żadnego nie obsługuje — parser, który kompilator ma dla niej wbudowany, w tym parser HCL, przez który kompilacja odczytuje dane wyjściowe Terraform, i parser JSON, przez który odczytują dane importery podstawowe kompilatora, więc ani polityka dotycząca danych wyjściowych Terraform, ani import przez importer podstawowy nie wymaga parsera w katalogu. Jeśli katalog obsługuje parser dla danej składni, parser kompilatora nie odgrywa żadnej roli, a dwa parsery o różnych nazwach w katalogu są odrzucane, jak opisuje A parse or import format is advertised by more than one plugin (Format parsowania lub importu jest deklarowany przez więcej niż jedną wtyczkę). Zatem to zatrzymanie wskazuje składnię, dla której ani katalog, ani kompilator nie obsługuje parsera.
Jak naprawić: należy potwierdzić, że format jest zapisany tak, jak deklaruje go wtyczka — możliwość to prefiks gniazda i nazwa formatu, więc wtyczka deklarująca parse:hcl obsługuje format hcl i nic więcej. Następnie należy potwierdzić, że wtyczka jest w katalogu odczytywanym przez kompilację. Jeśli wtyczka dla danego formatu nie istnieje, to ona jest brakującym elementem; kompilator nie odczyta formatu, którego nic nie deklaruje.
A parse or import format is advertised by more than one plugin (Format parsowania lub importu jest deklarowany przez więcej niż jedną wtyczkę)
Dwie lub więcej różnych wtyczek deklaruje ten sam format i żądania nie da się skierować bez zgadywania, której użyć.
Katalog zawierający obie jest poprawny i ładuje się bez zastrzeżeń. Dwóch wydawców może dostarczać parser lub importer dla jednego formatu, a federowanie ich katalogów jest obsługiwane. Niejednoznaczność jest warunkiem w miejscu użycia: zatrzymuje kompilację, gdy sporny format zostaje faktycznie zażądany, więc konkurująca para poza zasięgiem kompilacji nigdy jej nie blokuje.
Każdy kandydat jest wymieniony, w kolejności posortowanej, więc komunikat jest taki sam przy każdym uruchomieniu.
Emitowane komunikaty:
format is advertised by more than one parser plugin: format "<format>" is advertised by parser plugins [<plugin-names>] (format jest deklarowany przez więcej niż jeden plugin parsera: format <format> deklarują pluginy parsera [<plugin-names>])
format is advertised by more than one importer plugin: format "<format>" is advertised by importer plugins [<plugin-names>] (format jest deklarowany przez więcej niż jeden plugin importera: format <format> deklarują pluginy importera [<plugin-names>])
Dla importera zatrzymanie występuje w jeszcze jednej postaci: wpisy plugins.importer obszaru roboczego dołączają więcej niż jeden z importerów deklarujących format, a wymieniane importery są wtedy tymi dołączonymi.
Importery, spośród których wybiera import, to te z katalogu obszaru roboczego oraz importery podstawowe kompilatora, które deklarują swoje formaty w każdym obszarze roboczym. Dlatego katalog zawierający własny importer o innej nazwie dla formatu obsługiwanego przez importer podstawowy — import:langflow lub import:flowise — napotyka to zatrzymanie przy imporcie, który nie dołącza żadnego z nich, a komunikat wymienia importer podstawowy obok importera z katalogu. Importer, który katalog zawiera pod nazwą samego importera podstawowego, nie jest drugim deklarującym: w obrębie jednej nazwy wybierana jest najwyższa wersja, a ten w wersji importera podstawowego, z modułem obok, działa zamiast niego. Ten bez modułu obok nie jest kandydatem tam, gdzie format deklaruje importer o tej nazwie, który może zostać uruchomiony, jak opisuje Który z nich działa obok własnych importerów.
Jak naprawić: w przypadku importera należy zachować oba w katalogu — lub zachować własny obok importera podstawowego — i dołączyć ten, którego się chce: wpis plugins.importer, którego uri wskazuje go przez tożsamość i wersję, uri: importer/<name>:<version>, tak jak zapisuje go aggrega plugin add importer. Dołączony importer jest wybierany spośród deklarujących format, tak jak wpis plugins.providers wybiera spośród wtyczek obsługujących możliwość w gnieździe dostawcy, co opisano poniżej w „A capability is served by more than one provider plugin (Możliwość jest obsługiwana przez więcej niż jedną wtyczkę dostawcy)”. Jeśli wymienione importery są dołączane przez własne wpisy, należy zachować wpis dla wybranego i usunąć drugi. Gniazdo parsowania nie ma takiego wyboru, więc dla parsera rozwiązaniem jest zawężenie katalogu odczytywanego przez kompilację tak, aby zawierał tylko wybraną wtyczkę — bezpośrednim sposobem jest wskazanie przez --catalog katalogu zawierającego wybraną wtyczkę.
A plugins.importer entry pins a version of its importer the catalog does not hold (Wpis przypina wersję swojego importera, której katalog nie zawiera)
Wpis plugins.importer dołącza importer według jego tożsamości i wersji — dokładnej, uri: importer/<name>:1.2.0, lub zakresu, uri: importer/<name>:^1.2.0 — i ten importer ogłasza format, o który prosi import, ale żadna jego wersja, spośród których import wybiera, nie spełnia przypięcia — wersje, które zawiera katalog przestrzeni roboczej, a w przypadku importera podstawowego także własna wersja kompilatora: dokładnej wersji nie ma lub żadna z wersji nie mieści się w zakresie. Wersja jest jawnym wyborem, więc import zostaje odrzucony przed uruchomieniem jakiegokolwiek importera, zamiast uruchomić w jej miejsce inną wersję importera.
Różni się to od opisanej wyżej sytuacji, w której żaden importer nie ogłasza formatu: tutaj importer należy do tych, spośród których import wybiera, i ogłasza format, a brakuje tylko wersji wskazanej we wpisie. Przypięcie, które nie ma żadnej z form przypięcia wersji, np. :latest, jest zgłaszane jako niepoprawne, zgodnie z opisem w „A version pin is none of the forms a pin takes (Przypięcie wersji nie ma żadnej z form przypięcia)”.
Emitowany komunikat, podający capability formatu i wersję przypiętą we wpisie:
no importer plugin version satisfies the plugins.importer entry’s version pin: capability "import:<format>" pins "<version>" but no serving plugin version satisfies it
Jak naprawić: zmienić wersję w uri wpisu na taką, którą zawiera katalog — w przypadku importera podstawowego jest nią także własna wersja kompilatora — albo poszerzyć zakres, albo dodać do katalogu wersję wskazaną we wpisie. Zakres z daszkiem dopasowuje wersje równe progowi lub wyższe w obrębie tej samej wersji głównej, więc ^2.0.0 nie zostanie spełnione przez importer 1.x, niezależnie od tego, jak jest nowy.
A plugin reference carries a registry host or an artifact path (Odwołanie do pluginu zawiera host rejestru lub ścieżkę artefaktu)
Odwołanie do encji Plugin zaczyna się od segmentu w kształcie hosta rejestru — zawierającego kropkę lub dwukropek, jak nazwa DNS lub para host i port — albo od ścieżki artefaktu. Encja Plugin jest adresowana przez swoją tożsamość współrzędnych: typ pluginu, ukośnik, nazwę i opcjonalnie wersję. Pobieranie wiąże tę tożsamość z fizyczną lokalizacją, samodzielnie dodając jako prefiks skonfigurowany rejestr i ścieżkę pluginu, więc odwołanie, które już je zawiera, otrzymałoby prefiks dwukrotnie i zostałoby powiązane z lokalizacją, której nie da się pobrać.
Odwołanie jest odrzucane w miejscu tworzenia lokalizacji, a nie przy pobieraniu, dzięki czemu komunikat podaje to, co zostało zapisane, zamiast pojawić się później jako nieczytelny błąd tagu.
Emitowany komunikat, poprzedzony informacją o pobieraniu, które tworzyło lokalizację, z rozwiązaniem w wierszu poniżej:
catalog: tier-3 pull <uri>: wasm plugin reference must be the plugin coordinate identity (<pluginType>/<name>:<version>), not a registry-qualified or artifact path: "<identity>"
remediation: remove the registry host and the artifact path, leaving the coordinate alone — <pluginType>/<name>:<version>, for example provider/helm:1.0.0; the pull prefixes the configured registry itself, so a reference that already carries one is prefixed twice
Jak naprawić: usunąć wszystko przed typem pluginu, pozostawiając same współrzędne — provider/helm:1.0.0, a nie hub.example.com/plugin/provider/helm:1.0.0. Rejestr, z którego pobiera build, jest konfiguracją przestrzeni roboczej, a nie częścią tożsamości, co pozwala udostępniać jeden katalog z więcej niż jednego rejestru bez edytowania zawartych w nim encji.
A plugin or recipe reference carries no scope (Odwołanie do pluginu lub recipe nie zawiera zakresu)
Odwołanie do encji Plugin lub Recipe nie ma początkowego segmentu zakresu — brak w nim ukośnika albo przed ukośnikiem stoi pusty segment, jak w /name. Oba rodzaje są identyfikowane przez dwie części, a pierwsza z nich rozróżnia dwie encje o tej samej nazwie: encja Plugin przez swój typ pluginu i nazwę, encja Recipe przez swojego providera i nazwę. Dwa sockety mogą mieć plugin o nazwie redact, a dwaj providerzy mogą dostarczać recipe o nazwie postgres, więc zakres jest częścią tożsamości, a nie jej ozdobą.
Lokalizacja zbudowana z pustego zakresu zawiera pusty segment ścieżki — podwójny ukośnik — którego nie da się rozwiązać, dlatego odwołanie jest odrzucane w miejscu tworzenia lokalizacji, zamiast zawieść później jako nieczytelne pobieranie.
Oba rozwiązania są przeciwieństwem opisanego wyżej przypadku kwalifikowanego pluginu i siebie nawzajem, dlatego każde jest sformułowane osobno: tutaj w odwołaniu brakuje segmentu i należy go dodać, natomiast odwołanie kwalifikowane zawiera dodatkowy segment, który należy usunąć.
Emitowane komunikaty, każdy poprzedzony informacją o pobieraniu i zawierający poniżej własne rozwiązanie:
catalog: tier-3 pull <uri>: wasm plugin reference must carry a pluginType scope (<pluginType>/<name>); an empty scope cannot bind to an OCI location: "<identity>"
remediation: add the missing pluginType segment — write the reference as <pluginType>/<name>, for example provider/helm or governance/redact, using the pluginType the plugin entity declares under metadata.pluginType
catalog: tier-3 pull <uri>: recipe reference must be provider-scoped (<provider>/<name>); an empty provider cannot bind to an OCI location: "<identity>"
remediation: no local catalog directory held this reference, so it was looked for in the registry, where a provider segment is required; re-run as aggrega pull --release <release> --catalog <dir> so the directory that holds it is searched first (--catalog is repeatable)
Jak naprawić: w przypadku pluginu dodać jako prefiks typ pluginu, który encja Plugin deklaruje w metadata.pluginType. W przypadku recipe dodać jako prefiks providera, którego encja Recipe deklaruje w spec.capability. Rozwiązanie dla recipe wskazuje drugą możliwość, którą warto przeczytać: dotarcie do rejestru oznacza, że lokalne katalogi zostały przeszukane jako pierwsze i żaden nie zawierał odwołania, więc jeśli recipe ma pochodzić z lokalnego katalogu, należy wskazać buildowi ten katalog zamiast dodawać zakres.
The build consumes an artifact its publisher has deprecated (Kompilacja korzysta z artefaktu, który wydawca oznaczył jako przestarzały)
Referencja rozwiązywana przez tę kompilację ma znacznik wycofania zapisany przez jej wydawcę, a poziom ważności tego znacznika jest równy progowi zatrzymania skonfigurowanemu w przestrzeni roboczej lub wyższy. Znacznik jest dołączany do opublikowanego artefaktu po fakcie, więc artefakt, który wczoraj budował się bez problemów, dziś może go mieć, choć nic w plikach użytkownika się nie zmieniło.
Raportowanie i zatrzymanie to osobne sprawy i tylko zatrzymanie można konfigurować. Każdy zapisany znacznik jest raportowany, na każdym poziomie ważności, i żadna konfiguracja tego nie wycisza. To, czy znacznik również zatrzymuje kompilację, rozstrzyga halt_on_deprecated_severity, porównując zapisany poziom ważności ze skonfigurowanym progiem w kolejności warning < error < retracted. Bez skonfigurowanego progu nic nie zatrzymuje kompilacji, a każdy znacznik jest jedynie ostrzeżeniem. Poziom ważności spoza tych trzech, ani próg spoza nich, nigdy nie zostaje osiągnięty: nieprawidłowa wartość nie może ani spowodować zatrzymania, ani mu zapobiec.
Każde powiadomienie jest wypisywane przed zatrzymaniem kompilacji, a nie tylko to, które ją zatrzymało, więc podniesienie progu nigdy nie kosztuje utraty żadnego wyniku — samo zatrzymanie wskazuje jedną referencję, na której nastąpiło. Wyniki są sortowane według referencji, więc ten sam plik blokady zgłasza tę samą sekwencję przy każdym uruchomieniu, a zatrzymujący wynik jest zawsze ten sam.
Sprawdzane są dwa magazyny i oba raportują w ten sam sposób: referencje przypięte w pliku blokady oraz pluginy zapisane jako zaufane dla werdyktu akceptacji lub odrzucenia. Żadne z tych sprawdzeń nie sięga do rejestru — oba odczytują to, co już zostało zapisane — dzięki czemu kompilacja pozostaje kompilacją z wyprzedzeniem (ahead-of-time).
Emitowany komunikat. Każdy wynik jest wypisywany w miarę przechodzenia, a zatrzymanie powtarza następnie ten, który osiągnął próg, i wskazuje ustawienie, które zatrzymało kompilację:
deprecation: <reference> is retracted: <the publisher's recorded message> (recorded in the lockfile at pull, as of <when>; re-run `aggrega pull` to refresh it)
deprecation: build consumes a deprecated entity: <reference> is retracted: <the publisher's recorded message> (recorded in the lockfile at pull, as of <when>; re-run aggrega pull to refresh it): halt_on_deprecated_severity is "error" (deprecation: kompilacja korzysta z przestarzałej encji: <reference> jest wycofana: <the publisher's recorded message> (zapisane w pliku blokady podczas pobierania, stan na <when>; aby odświeżyć, należy ponownie uruchomić aggrega pull): halt_on_deprecated_severity ma wartość “error”)
Znacznik na jednym z dwóch poziomów ostrzegawczych jest podawany jako deprecated (warning) lub deprecated (error) zamiast retracted. Rozróżnienie jest zachowane, ponieważ oba znaczą co innego — odradzane, ale nadal możliwe do wybrania, w przeciwieństwie do wykluczonego z wyboru — a zgłoszenie silniejszego jako słabszego zaniżałoby wagę tego, co się stało.
Jak naprawić: należy przeczytać zapisany komunikat, który jest relacją samego wydawcy o tym, na co przejść, i przeprowadzić migrację. Jeśli migracja nie jest jeszcze możliwa, podniesienie halt_on_deprecated_severity — lub jego usunięcie — zamienia zatrzymanie z powrotem w ostrzeżenie, które nadal będzie widoczne; jest to świadoma akceptacja, a nie obejście, a powiadomienie nadal będzie wypisywane. Znacznik zapisany dla wersji, która nie jest już używana, znika po odświeżeniu pliku blokady za pomocą aggrega pull.
A trusted plugin’s recorded digest disagrees with the cached artifact (Zapisany skrót zaufanego pluginu nie zgadza się z artefaktem w pamięci podręcznej)
Plugin dołączony w roli, która akceptuje lub odrzuca kompilację, ma zapisany skrót oznaczony jako zaufany, a manifest pluginu w pamięci podręcznej zgłasza inny. Oba są porównywane przed odczytaniem pliku wykonywalnego pluginu, a niezgodność zatrzymuje rozwiązywanie w tym miejscu.
To porównanie sprawia, że zapisany skrót jest autorytetem, a nie powtórzeniem. Bez niego bajty pluginu są sprawdzane wyłącznie względem przypięcia wyprowadzonego z tego samego manifestu, którego bajty następnie weryfikuje — co jest spójne samo ze sobą z założenia i nie pozwala zauważyć, że cały artefakt został podmieniony. To porównanie tego, co zapisano, z tym, co manifest zgłasza teraz, daje temu sprawdzeniu zewnętrzny punkt odniesienia.
Różni się to od niezgodności skrótu treści, która zgłasza, że rozwiązane bajty nie zgadzają się z deklarowanym dla nich skrótem. Tutaj nic nie zostało odczytane, a bajty mogą jak najbardziej zgadzać się z manifestem; niezgodne jest to, który artefakt w ogóle jest rozwiązywany. Rozdzielenie tych dwóch przypadków ma znaczenie, ponieważ środki zaradcze są przeciwstawne — w jednym chodzi o uszkodzony lub zmanipulowany artefakt, w drugim o zgodnie z zasadami zmieniony plugin, którego nowa tożsamość nie została jeszcze przejrzana.
Emitowany komunikat:
resolve cached plugin "<plugin-identity>": the digest recorded as trusted for it is <recorded-digest>, but the plugin manifest in the content cache reports <cached-digest>; review what changed and re-record the trusted digest, or restore the recorded artifact: the digest recorded as trusted for this plugin does not match the digest its cached manifest reports (rozwiązywanie pluginu z pamięci podręcznej: digest zapisany dla niego jako zaufany to <recorded-digest>, ale manifest pluginu w pamięci podręcznej treści podaje <cached-digest>; należy sprawdzić, co się zmieniło, i ponownie zapisać zaufany digest albo przywrócić zapisany artefakt: digest zapisany jako zaufany dla tego pluginu nie zgadza się z digestem podawanym przez jego manifest w pamięci podręcznej)
Jak naprawić: przed ponownym zapisaniem czegokolwiek należy ustalić, co się zmieniło — jest to plugin, który może odrzucać kompilacje, a zapisany skrót jest potwierdzeniem, że ktoś go przejrzał. Jeśli zmiana jest oczekiwana, ponieważ plugin został celowo zaktualizowany, należy przejrzeć nowy artefakt i ponownie zapisać dla niego zaufany skrót. Jeśli nie jest oczekiwana, należy przywrócić artefakt wskazany w zapisie; niezgodność oznacza, że tożsamość się zmieniła, choć nikt o tym nie zdecydował.
Nie można złożyć łańcucha extends:
Łańcuch extends: encji Component, Feature, Manifest lub Release wskazuje rodzica, którego nie można rozwiązać, więc łańcucha nie da się przekształcić w pojedynczą rozwiązaną encję.
Różni się to od cyklu, który ma własny warunek i własny sposób naprawy — zob. „Cyclic extends chain” powyżej; od łańcucha przekraczającego limit głębokości, który ma własny warunek poniżej; oraz od niespełnialnego przypięcia wersji, gdy rodzic istnieje, a brakuje tylko wersji.
Emitowany komunikat, wskazujący encję zawierającą nierozwiązywalne extends: oraz deklarowane przez nią odwołanie:
inheritance merge failed (Component <name>, at .spec.extends, <entity> extends <reference>, which no catalog entity provides). Verify the extends reference names an entity present in the catalog (scalanie dziedziczenia nie powiodło się (Component <name>, w .spec.extends, encja <entity> rozszerza <reference>, czego nie dostarcza żadna encja katalogu). Należy sprawdzić, czy odwołanie extends wskazuje encję obecną w katalogu)
Gdy kontrola, która to zgłasza, odczytuje encję nadrzędną z pamięci podręcznej artefaktów zgodnie z przypięciem z pliku lockfile — kontrola extends kompilacji i aggrega validate --release, aggrega validate dla całego katalogu oraz aggrega inspect, a także te same kontrole uruchamiane z edytora i z narzędzia validate asystenta — wskazówka dodatkowo wskazuje pull: „a base published to a registry is fetched by aggrega pull --release <release>” (bazę opublikowaną w rejestrze pobiera się wskazanym poleceniem). Walidacja pojedynczego pliku encji nie odczytuje żadnego pliku lockfile, więc pull nie zmieniłby niczego, co ona odczytuje, a jej komunikat kończy się na katalogu.
Feature pojawia się zamiast Component, gdy niepowodzenie dotyczy łańcucha encji Feature. Podobnie jak w przypadku pętli, encja wymieniona jako pierwsza to ta, od której zaczęło się rozwiązywanie, a encja wymieniona w krawędzi to ta, której wiersz extends: należy otworzyć; w łańcuchu wielopoziomowym są to różne encje.
Wartość extends: encji Manifest jest rozwiązywana względem innego miejsca, więc towarzyszy jej inna wskazówka. Manifest to konfiguracja operatora tworzona obok encji Release, a nie zawartość katalogu, a jego extends: wskazuje plik ścieżką względną albo metadata.name encji Manifest we własnym katalogu encji Release — nigdy encję katalogu. Komunikat kończy się więc informacją, do czego nie udało się rozwiązać odwołania i gdzie zamiast tego szukać:
inheritance merge failed (Manifest <name>, at .spec.extends, <entity> extends <reference>, which could not be resolved: <what looking produced>). Verify the extends reference is a relative path or the name of a Manifest in the Release’s directory (scalanie dziedziczenia nie powiodło się (Manifest <name>, w .spec.extends, encja <entity> rozszerza <reference>, czego nie udało się rozwiązać: <what looking produced>). Należy sprawdzić, czy odwołanie extends jest ścieżką względną lub nazwą encji Manifest w katalogu encji Release)
Ten końcowy szczegół to błąd zgłoszony przez samo wyszukiwanie — plik, którego nie udało się odczytać, albo skanowanie, które nie zindeksowało żadnej encji Manifest o tej nazwie — więc zwykle wskazuje, którą z dwóch form próbowano i dlaczego wynik był pusty.
Wartość extends: encji Release jest rozwiązywana względem katalogu i przyjmuje jedną formę. Release wskazuje swojego rodzica ścieżką względną — ./base-release.yaml lub ../shared/base-release.yaml. Katalogiem, względem którego jest rozwiązywana, jest katalog zawierający encję Release zapisującą odwołanie, a każde ogniwo łańcucha jest rozwiązywane względem własnego katalogu — dlatego encja Release ze środka łańcucha, trzymana w podkatalogu, wskazuje rodzica obok siebie, niezależnie od tego, gdzie znajduje się encja Release wskazana w poleceniu. Samo słowo nie jest ścieżką i nie wskazuje encji Release, której kompilator będzie szukał, dlatego jest zgłaszane tutaj, zamiast być szukane tam, gdzie nie da się go znaleźć:
inheritance merge failed (Release <name>, at .spec.extends, <entity> extends <reference>, which could not be resolved: <what looking produced>). Verify the extends reference is a relative path to a Release file, such as ./base-release.yaml, resolved from the directory holding this Release (scalanie dziedziczenia nie powiodło się (Release <name>, w .spec.extends, encja <entity> rozszerza <reference>, czego nie udało się rozwiązać: <what looking produced>). Należy sprawdzić, czy odwołanie extends jest ścieżką względną do pliku encji Release, np. ./base-release.yaml, rozwiązywaną względem katalogu zawierającego tę encję Release)
Jak naprawić: w przypadku encji Component lub Feature należy upewnić się, że wartość extends: wskazuje encję obecną w katalogu, zapisaną dokładnie jak jej własne metadata.name — z uwzględnieniem wielkości liter. Baza opublikowana w rejestrze jest odczytywana z pamięci podręcznej artefaktów zgodnie z przypięciem, które plik lockfile encji Release dla niej zapisuje, więc gdy baza znajduje się w rejestrze, należy uruchomić aggrega pull --release <release>: pull podąża za łańcuchem, pobiera bazę i ją przypina. W przypadku encji Manifest należy upewnić się, że plik znajduje się tam, gdzie wskazuje ścieżka względna, lub że encja Manifest o tym metadata.name znajduje się w katalogu encji Release i daje się sparsować. W przypadku encji Release należy upewnić się, że wartość zaczyna się od ./ lub ../, a wskazywany plik istnieje i parsuje się jako Release.
Łańcuch extends: przekracza limit głębokości
Łańcuch extends: encji Component, Feature, Manifest lub Release kończy się poprawnie, ale przechodzi przez więcej encji, niż pozwala limit dziesięciu.
Ma on własny warunek, zamiast dzielić warunek opisany powyżej, ponieważ oba sposoby naprawy nie mają ze sobą nic wspólnego: brakujący rodzic to odwołanie do poprawienia, a zbyt głęboki łańcuch to struktura do spłaszczenia. Limit jest zabezpieczeniem przed pomyłką autora, a nie ograniczeniem strukturalnym — architekci zwykle rozszerzają bazę o jeden lub dwa poziomy, a łańcuch o głębokości dziesięciu to zazwyczaj rozrośnięte drzewo bazowe, a nie celowy projekt.
Osiąga go tylko łańcuch, który SIĘ KOŃCZY. Łańcuch zapętlający się na sobie jest zgłaszany jako pętla bez względu na długość, więc ten warunek nigdy nie zastępuje cyklu, a jego wskazówka — skrócenie łańcucha — nigdy nie jest podawana dla cyklu.
Emitowany komunikat, podający limit i długość, jaką osiągnął łańcuch:
extends chain exceeds maximum depth (Component <name>, rule extends). the bound is 10 and this chain reaches <length>; shorten the chain, or extend a base that sits closer to its root (łańcuch extends przekracza maksymalną głębokość (Component <name>, reguła extends). limit wynosi 10, a ten łańcuch osiąga <length>; należy skrócić łańcuch lub rozszerzyć bazę położoną bliżej jego korzenia)
Feature, Manifest lub Release pojawia się zamiast Component, gdy niepowodzenie dotyczy jednego z tych łańcuchów. Limit wynosi tyle samo, dziesięć, dla każdego rodzaju deklarującego extends i liczy encje w łańcuchu, a nie ogniwa między nimi: łańcuch dokładnie dziesięciu encji się buduje, a zgłaszana jest jedenasta encja. Zatem encja rozszerzająca bazę, która rozszerza bazę — trzy encje, dwa ogniwa — osiągnęła trzy.
Jak naprawić: należy zwinąć środek łańcucha. Tak głęboki łańcuch zwykle oznacza, że każdy poziom dodaje niewiele, a połączenie kilku poziomów w jedną encję bazową jest zarówno naprawą, jak i czytelniejszą strukturą. Gdy poziomy są rzeczywiście odrębne, encja położona niżej w łańcuchu może bezpośrednio rozszerzać bazę bliższą korzenia, zamiast dziedziczyć przez wszystkie pośrednie poziomy. Tak głęboki łańcuch encji Manifest to zwykle stos nakładek dla poszczególnych środowisk — poziomy, których nikt nie zmienia, należy włączyć do bazy, którą nakładają.
Nazwa asercji jest zadeklarowana dwukrotnie w łańcuchu extends:
Encja i coś, co ona rozszerza, deklarują asercję o tej samej nazwie, a obie deklaracje zawierają różne reguły. Asercje encji rozszerzającej dodają się do asercji jej bazy; nigdy żadnej nie zastępują. Nazwa zadeklarowana dwukrotnie z dwiema różnymi regułami po cichu wycofałaby niezmiennik bazy, co jest przeciwieństwem celu rozszerzania encji.
Zadeklarowanie tej samej nazwy z identyczną regułą nie jest kolizją i się buduje. Dzięki temu sprawdzenie pozostaje idempotentne w łańcuchu: bez tego łańcuch o głębokości trzech za każdym razem kolidowałby z własnym środkowym poziomem.
Kolejność jest częścią kontraktu, a nie przypadkiem. Asercje są wartościowane w scalonej kolejności, a pierwsza niespełniona zatrzymuje kompilację, więc niezmiennik bazy jest sprawdzany przed niezmiennikiem potomka, a w łańcuchu zbiór narasta od korzenia w dół.
Emitowany komunikat:
assertion name declared twice across the extends chain (Component <name>:<version>, rule assertions, at .spec.assertions.<key>). assertion "<key>" is already declared by the base Component "<base>", carrying a different rule; rename the extending entity’s assertion; an extending entity’s assertions add to the base’s and never replace one (nazwa asercji zadeklarowana dwukrotnie w łańcuchu extends (Component <name>:<version>, reguła assertions, w .spec.assertions.<key>). asercja “<key>” jest już zadeklarowana przez bazowy Component “<base>” z inną regułą; należy zmienić nazwę asercji encji rozszerzającej; asercje encji rozszerzającej dodają się do asercji bazy i nigdy żadnej nie zastępują)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę asercji encji rozszerzającej, którą komunikat wskazuje wraz z bazą, która już ją deklaruje. Jeśli zamiarem było zastąpienie reguły bazy, rozszerzanie tego nie obsługuje — należy zawęzić asercję bazy tak, aby była spełniona dla każdej rozszerzającej ją encji, albo przenieść regułę niżej, do encji, które jej faktycznie potrzebują. Jeśli obie reguły mają być takie same, należy uczynić je tekstowo identycznymi, a kolizja zniknie.
A Release chain’s links disagree about the routing shape (Ogniwa łańcucha encji Release nie zgadzają się co do kształtu routingu)
Encja Release kieruje komponenty swojej encji Aggregate na jeden z dwóch sposobów: nazwanymi granicami w boundaries: albo komponentami najwyższego poziomu w components:. Oba sposoby wzajemnie się wykluczają, a pojedynczy dokument deklarujący oba jest odrzucany już przy odczycie. Ten warunek to ta sama reguła w obrębie łańcucha extends:: dokument bazowy deklarujący nazwane granice i dokument potomny deklarujący komponenty najwyższego poziomu są każdy z osobna poprawne, a dopiero ich scalenie łączy oba wybory w jedną rozwiązaną encję Release.
Żaden z dokumentów nie jest błędny sam w sobie, dlatego komunikat wymienia oba dokumenty i oba klucze. Diagnostyka wskazująca tylko encję Release, na którą skierowano kompilację, odesłałaby do pliku, w którym nie ma błędu.
Łańcuch, którego ogniwa są zgodne, pozostaje nienaruszony. Każde ogniwo deklarujące nazwane granice składa się normalnie, podobnie jak każde ogniwo deklarujące komponenty najwyższego poziomu. Zatrzymuje się dopiero ich mieszanka.
Emitowany komunikat, podający oba pliki i klucz deklarowany przez każdy z nich:
release extends chain composes both named boundaries and top-level components: declare one routing shape across the chain, never both (Release <release-file>, boundaries declared by "<file>", components declared by "<file>") (łańcuch extends encji release składa zarówno nazwane granice, jak i komponenty najwyższego poziomu: należy zadeklarować jeden kształt routingu w całym łańcuchu, nigdy oba; wskazywane są plik Release, plik deklarujący granice i plik deklarujący komponenty)
Jak naprawić: należy wybrać kształt routingu, którego ma używać łańcuch, i stosować go na całej długości. Jeśli dokument bazowy deklaruje nazwane granice, dokument potomny, który chce konfigurować komponenty, odwołuje się do nich wewnątrz zawierającej je granicy, a nie w korzeniu encji Release — co pozwala mu też zmienić rozmiar jednego komponentu bez powtarzania topologii. Jeśli dokument bazowy deklaruje komponenty najwyższego poziomu, dokument potomny potrzebujący nazwanych granic opisuje inny kształt routingu niż jego baza i lepiej utworzyć go jako osobną encję Release niż jako potomka tamtej.
An external input’s URL uses a scheme that is not allowed (URL wejścia zewnętrznego używa niedozwolonego schematu)
URL, na który wskazuje encja, używa schematu spoza dozwolonego zbioru. Dozwolone są trzy: https; http, ale tylko do hosta loopback, więc nieszyfrowany ruch może dotrzeć wyłącznie do maszyny lokalnej; oraz oci dla treści pobieranej z rejestru.
Emitowane komunikaty, dla URL http spoza loopback i dla każdego innego schematu:
externalinputs: "<url>": plain http is allowed for loopback hosts only (allowed schemes: https, http to a loopback host, oci): externalinputs: URL scheme is not allowed (externalinputs: podany adres URL: zwykły http jest dozwolony tylko dla hostów loopback (dozwolone schematy: https, http do hosta loopback, oci): externalinputs: schemat URL jest niedozwolony)
externalinputs: "<url>": scheme "<scheme>" is not allowed (allowed schemes: https, http to a loopback host, oci): externalinputs: URL scheme is not allowed (externalinputs: podany adres URL: podany schemat jest niedozwolony (dozwolone schematy: https, http do hosta loopback, oci): externalinputs: schemat URL jest niedozwolony)
Jak naprawić: należy zmienić URL na https lub na oci, jeśli treść jest opublikowana w rejestrze. Zwykły URL http do zdalnego hosta jest odrzucany, a nie obniżany, więc rozwiązaniem jest wskazanie bezpiecznego schematu; lokalny serwer deweloperski nadal działa przez http, ponieważ host loopback jest dozwolony.
A render requests an external input the lockfile does not pin (Renderowanie żąda wejścia zewnętrznego, którego lockfile nie przypina)
Coś, czego potrzebuje kompilacja, jest pobierane z URL, którego lockfile nie przypina. Kompilacja renderuje domknięcie zapisane w jej lockfile i niczego nie pobiera, więc nie ma ustawienia, które pozwoliłoby temu przebiegowi zamiast tego pozyskać URL: zamrożone domknięcie zapewnia powtarzalność kompilacji, a ciche poszerzanie zbioru wejść to jedyna rzecz, której nie wolno mu robić.
Dotarcie do tego zatrzymania jest zatem informacją, a nie błędem konfiguracji. Przypięcia były kompletne w chwili rozwiązywania encji Release, więc nieprzypięty URL oznacza, że od tego czasu coś się zmieniło — wartość sterująca tym, o jakie odwołania prosi renderowanie, chart, który zaczął wskazywać w nowe miejsce, lub lockfile rozwiązany względem innej encji Release.
Emitowany komunikat:
"<url>" is not pinned in the lockfile; run aggrega pull --release <release> to pin every external input this Release’s render consumes, then build again: externalinputs: acquisition is disabled for unpinned inputs (podany adres URL nie jest przypięty w lockfile; należy uruchomić aggrega pull z flagą —release, aby przypiąć każde wejście zewnętrzne zużywane przez renderowanie tej encji Release, a następnie ponownie zbudować: externalinputs: pobieranie jest wyłączone dla nieprzypiętych wejść)
Jak naprawić: należy przypiąć wejście. aggrega pull --release <path> renderuje encję Release, aby ustalić, jakie wejścia zewnętrzne zużywa, pobiera każde z nich i zapisuje jego skrót w lockfile obok przypięć zależności — po czym każda kolejna kompilacja serwuje je z przypiętego rekordu i w ogóle nie potrzebuje sieci. Jeśli URL jest nowy, bo coś, co zostało napisane, zaczęło na niego wskazywać, pominiętym krokiem jest ponowne rozwiązanie encji Release; jeśli jest nieoczekiwany, warto znaleźć odwołanie, które go wprowadziło, przed jego przypięciem.
Fetched bytes do not match a pinned digest (Pobrane bajty nie pasują do przypiętego skrótu)
Przypięty URL został pobrany ponownie — ponieważ brakowało jego zapisanej kopii — a to, co wróciło, nie jest tym, co przypiął lockfile. Zapisany skrót zawsze wygrywa: nic nie jest zapisywane w magazynie i żadne bajty nie są zwracane.
Uzupełnienie jest pobierane według zapisanego skrótu, a nie tagu URL, więc tag przesunięty na inną treść nie może zmienić tego, co serwuje przypięty wpis. Dotarcie do tego zatrzymania oznacza zatem, że sama treść stojąca za skrótem nie wróciła w nienaruszonym stanie.
Emitowane komunikaty, dla treści pobieranej z rejestru i dla treści pobieranej przez HTTPS:
externalinputs: "<url>": refilled manifest digest is <digest>, pinned digest is <digest>: externalinputs: fetched bytes mismatch the pinned digest (externalinputs: podany adres URL: skrót ponownie pobranego manifestu różni się od przypiętego skrótu: externalinputs: pobrane bajty nie zgadzają się z przypiętym skrótem)
externalinputs: "<url>": refetched bytes hash to <digest>, pinned digest is <digest>: externalinputs: fetched bytes mismatch the pinned digest (externalinputs: podany adres URL: skrót ponownie pobranych bajtów różni się od przypiętego skrótu: externalinputs: pobrane bajty nie zgadzają się z przypiętym skrótem)
Jak naprawić: najpierw należy potraktować to jako kwestię łańcucha dostaw, a nie lockfile do odświeżenia — przypięcie jest stwierdzeniem, że kompilacja była wykonywana właśnie na tych bajtach, a odmowa oznacza, że to stwierdzenie obowiązuje. Należy potwierdzić, że źródło nadal publikuje treść wskazaną przez skrót, i sprawdzić, czy coś pośredniczącego nie przepisuje odpowiedzi; częstą przyczyną jest proxy lub mirror serwujący substytut. Dopiero po ustaleniu, co się zmieniło, i zaakceptowaniu tego należy przypiąć ponownie za pomocą aggrega pull, które zapisuje nowy skrót.
A stored external input no longer matches its record (Zapisane wejście zewnętrzne nie pasuje już do swojego rekordu)
Przypięte wejście zostało odczytane z lokalnego magazynu i nie pasuje do przypiętego dla niego rekordu. Sprawdzenie odbywa się przy każdym odczycie, przed udostępnieniem bajtów, więc uszkodzony lub zmanipulowany magazyn ujawnia się w miejscu użycia, zamiast po cichu zasilać kompilację.
To, co jest porównywane, zależy od sposobu przypięcia wejścia. Treść pobierana przez HTTPS jest przypinana przez haszowanie ładunku, więc przy każdym odczycie jest haszowana ponownie, a oba skróty są raportowane. Treść pobierana z rejestru jest przypinana skrótem manifestu, który wiąże ładunek przez własny manifest rejestru, a nie przez bezpośrednie haszowanie, więc zapisana kopia jest sprawdzana względem zapisanego rozmiaru — pełna weryfikacja skrótu odbywa się natomiast przy pozyskaniu i przy każdym uzupełnieniu adresowanym skrótem.
Emitowane komunikaty:
externalinputs: "<url>": store blob sha256 is <digest>, pinned digest is <digest>: externalinputs: store blob mismatches its pinned record (externalinputs: podany adres URL: sha256 obiektu blob w magazynie różni się od przypiętego skrótu: externalinputs: obiekt blob w magazynie nie zgadza się z przypiętym rekordem)
externalinputs: "<url>": store blob sha256/<digest> is <n> bytes but the pinned record says <n>: externalinputs: store blob mismatches its pinned record (externalinputs: podany adres URL: rozmiar obiektu blob w magazynie różni się od rozmiaru w przypiętym rekordzie: externalinputs: obiekt blob w magazynie nie zgadza się z przypiętym rekordem)
Jak naprawić: należy usunąć wadliwy obiekt blob z magazynu i pozwolić, by następny przebieg uzupełnił go ze źródła; uzupełnienie jest weryfikowane względem zapisanego skrótu, zanim cokolwiek zostanie zapisane. Jeśli uzupełnienie również zgłosi niezgodność skrótu, rozbieżność leży po stronie źródła, a nie lokalnie, i należy przeczytać powyższy wpis. Typową lokalną przyczyną jest magazyn współdzielony między maszynami lub odtworzony z kopii zapasowej wykonanej w trakcie zapisu.
A guard needs a catalog entity the build resolved and cannot see (Strażnik potrzebuje encji katalogu, którą kompilacja rozwiązała, a której nie widzi)
Strażnik semantyczny sięgnął po encję katalogu stojącą za typem komponentu, a encji brak w widoku przekazanym strażnikowi — mimo że rozwiązywanie rozwiązało ten typ jako odwołanie do katalogu. Naprawdę nierozwiązywalne odwołanie zatrzymuje kompilację wcześniej, na etapie rozwiązywania, więc dotarcie do strażnika z brakującą encją oznacza, że zbiór rozwiązany przez kompilację i widok strażnika rozeszły się.
Kompilacja zatrzymuje się, zamiast pominąć strażnika. Pominięcie wycofałoby sprawdzenie bez żadnej informacji, że zniknęło, a komponenty, których dotyczył strażnik, przeszłyby niesprawdzone, podczas gdy kompilacja zgłosiłaby sukces.
Typ zapisany jako ścieżka względna — zaczynająca się od ./ lub ../ — nie jest tutaj oceniany: typ nigdy nie jest odczytywany jako plik, więc taka wartość w ogóle nie wskazuje encji katalogu i jest odrzucana wcześniej, podczas rozwiązywania zależności encji Release, jako odwołanie, którego nie zawiera żaden katalog. Do tego zatrzymania prowadzi tylko odwołanie do katalogu w postaci samego tokenu.
Gdziekolwiek warunek zostanie spełniony, jest raportowany tymi samymi słowami, więc tekst wskazuje typ i usterkę, a nie sprawdzenie, które ją zgłosiło.
Nie wskazuje też żadnego dokumentu ani klucza w nim, co jest celowe i stanowi jedyne miejsce, w którym to zatrzymanie różni się od wszystkich innych. Każde inne zatrzymanie wskazuje plik i pole, które należy edytować, by je usunąć; tutaj takiego pliku nie ma, więc pozycja kierowałaby do klucza, który nie zawinił. Zamiast tego raportowany jest typ, co do którego oba widoki się nie zgadzają, ponieważ to pozwala odtworzyć rozbieżność temu, kto ją bada.
Emitowany komunikat:
the compiler’s own views of the catalog disagree (internal error: this build resolved a component type that the catalog it reads then held no entry for. This is a fault in the compiler rather than in an authored document, so there is nothing to correct in the Aggregate, the Release or the catalog. Please report it, naming the command that produced this build and the type the views disagree on: "<type>") (własne widoki katalogu w kompilatorze są niezgodne (błąd wewnętrzny: ta kompilacja rozwiązała typ komponentu, dla którego czytany przez nią katalog nie miał potem wpisu. Jest to usterka kompilatora, a nie napisanego dokumentu, więc nie ma nic do poprawienia w encji Aggregate, encji Release ani w katalogu. Prosimy o zgłoszenie, z podaniem polecenia, które wykonało tę kompilację, i typu, co do którego widoki są niezgodne: “<type>”))
Jak naprawić: nic we własnych plikach — ten komunikat zgłasza niespójność wewnątrz kompilatora, a nie usterkę w tym, co zostało napisane, i warto zgłosić go jako defekt wraz z typem wskazanym w komunikacie. Typ komponentu jest niemal na pewno poprawny.
A reference names no entity the catalog holds (Odwołanie nie wskazuje żadnej encji, którą zawiera katalog)
Zanim kompilacja cokolwiek wyrenderuje, przechodzony jest cały zbiór encji, od których zależy encja Release, a każda z nich zostaje przypięta, tak aby plik lockfile rejestrował dokładnie to, co kompilacja odczyta. Odwołanie, na które katalog nie potrafi odpowiedzieć, zatrzymuje to przejście: nie można dla niego niczego przypiąć, a kontynuowanie zapisałoby plik lockfile pozbawiony wpisu potrzebnego później kompilacji, bez żadnej informacji o tym.
Odmowa wskazuje odwołanie oraz miejsce, w którym zostało zebrane, ponieważ do jednej encji prowadzi wiele miejsc, a poprawkę należy wprowadzić tam, gdzie encja jest wskazana. Odwołanie do biblioteki jest zgłaszane samodzielnie, bez ścieżki zebrania — do biblioteki prowadzą encje, które ją $ref lub $import, a błędna nazwa stanowi cały błąd.
Emitowany komunikat dla encji katalogu — końcowa część wymienia miejsca, które się do niej odwołują:
resolve: no entity in the catalog matches this URI: entity "<reference>" (referenced from <referring paths>) (resolve: żadna encja w katalogu nie pasuje do tego URI: encja, do której odwołują się podane ścieżki)
dla biblioteki:
resolve: no entity in the catalog matches this URI: library "<reference>" (resolve: żadna encja w katalogu nie pasuje do tego URI: podana biblioteka)
oraz dla pluginu powiązanego z gniazdem providera, wskazywanego przez klucz konfiguracji przestrzeni roboczej, który go zawierał, a nie przez dokument katalogu:
resolve: no entity in the catalog matches this URI: entity "<reference>" (referenced from .aggrega-config.yaml.plugins.providers) (resolve: żadna encja w katalogu nie pasuje do tego URI: podana encja, do której odwołuje się .aggrega-config.yaml.plugins.providers)
Gdy plik w katalogach katalogu deklaruje nazwę, o którą prosi odwołanie, pod rodzajem, którego nie zawiera żaden katalog — na przykład z błędnie zapisanym kind — notatka pod tym niepowodzeniem wskazuje ten plik, rodzaj, który deklaruje, i rodzaje, które zawiera katalog, oraz pomija wskazówkę o tym, skąd wczytywane są encje lokalne, zarówno w kompilacji, która wypełnia swój plik blokady, jak i w takiej, która go odczytuje, oraz na każdej innej powierzchni zgłaszającej to niepowodzenie; zob. Odrzucony plik katalogu i niepowodzenie, które wyjaśnia.
Jak naprawić: należy odczytać odwołanie dokładnie tak, jak cytuje je komunikat. Nieistniejąca nazwa, wersja, która nigdy nie została opublikowana, oraz sama nazwa, na której rejestr przestrzeń robocza w ogóle nie wskazuje, trafiają tu identycznie, dlatego należy sprawdzić te trzy przypadki w tej kolejności: poprawić pisownię; potwierdzić, że wersja istnieje; potwierdzić, że rejestr ją zawierający jest skonfigurowany i osiągalny. Jeśli encja jest tworzona lokalnie, należy potwierdzić, że plik znajduje się w katalogu przechodzonym przez kompilację.
Gdy aggrega pull lub aggrega build --auto-pull zatrzymuje się na odwołaniu do biblioteki, a pamięć podręczna artefaktów zawiera encję SchemaLibrary, której nie przypina żaden wpis lockfile i której nie dostarcza żaden folder katalogu, po komunikacie pojawia się wiersz remediation: wymieniający każdą taką bibliotekę. Biblioteka w pamięci podręcznej liczy się jako zawartość katalogu tylko wtedy, gdy wpis lockfile poręcza za jej skrót, a pull zapisuje ten wpis na podstawie rejestru udostępniającego bibliotekę. W trybie offline pull nie może ani pobrać biblioteki, ani zapisać dla niej wpisu, więc wiersz zaleca uruchomienie aggrega pull --release <release> tam, gdzie dostępny jest rejestr, albo utworzenie biblioteki w folderze katalogu. W trybie online żaden folder katalogu ani rejestr odczytywany przez pull nie udostępnia biblioteki, więc nie ma wpisu do zapisania, a wiersz wskazuje utworzenie biblioteki w folderze katalogu.
A library reference is not written in the identity form (Odwołanie do biblioteki nie jest zapisane w postaci tożsamości)
Międzybiblioteczne $ref: lub $import: wskazuje bibliotekę przez tożsamość, a następnie wpis w niej: samą nazwę biblioteki, opcjonalnie : i dolne ograniczenie wersji, a potem # i ścieżkę wpisu na powierzchni odczytywanej przez pole. W tej postaci nie ma hosta rejestru. To, przez który rejestr nazwa jest rozwiązywana, należy do konfiguracji przestrzeni roboczej, a to, której wersji używa kompilacja, rozstrzyga plik lockfile, więc odwołanie zawierające którekolwiek z nich utrwaliłoby w dokumencie coś, o czym ma decydować kompilacja.
Odrzucane są tutaj: wartość zawierająca host rejestru; kotwica wewnątrz dokumentu zapisana tam, gdzie oczekiwano odwołania międzybibliotecznego; pusta nazwa biblioteki; oraz @ użyte jako separator wersji, co jest zgłaszane wraz z poprawioną pisownią, a nie jako ogólna skarga na kształt, ponieważ to najczęstszy błąd przy tej postaci.
Emitowany komunikat:
resolve: invalid library reference URI: "<the value as written>" (resolve: nieprawidłowy URI odwołania do biblioteki: wartość w zapisanej postaci)
a tam, gdzie jako separatora użyto @, z przytoczeniem, jak powinna brzmieć wartość:
resolve: invalid library reference URI: version separator is ’:’, not ’@’ — use "<the corrected value>" (resolve: nieprawidłowy URI odwołania do biblioteki: separatorem wersji jest ’:’, a nie ’@’ — należy użyć poprawionej wartości)
Jak naprawić: należy przepisać wartość jako <Library>#<entry-path>, dodając :<version> po nazwie biblioteki tylko tam, gdzie potrzebne jest dolne ograniczenie wybieranej wersji. Należy usunąć host rejestru. Jeśli odwołanie miało wskazywać wnętrze tego samego dokumentu, kotwica wewnątrz dokumentu jest czymś innym niż odwołanie do biblioteki, a pole, w którym je zapisano, oczekuje postaci bibliotecznej.
Two consumers of one library require incompatible versions (Dwóch konsumentów jednej biblioteki wymaga niezgodnych wersji)
Do jednej biblioteki może odwoływać się kilka encji, z których każda podaje dolne ograniczenie wersji albo żadnego, a kompilacja wybiera najwyższe ograniczenie podane przez którąkolwiek z nich. Dzięki temu konsument wymagający mniej nadal otrzymuje wersję, która go zadowala, i dlatego dodanie konsumenta z wyższym ograniczeniem podnosi wszystkich, zamiast dzielić kompilację na dwie kopie.
Zasada obowiązuje tylko wtedy, gdy ograniczenia zgadzają się co do wiodącego numeru wersji. Dwaj konsumenci podający różne wersje główne proszą o dwie biblioteki, które przypadkiem mają tę samą nazwę, i żaden pojedynczy wybór nie zadowoli obu — zamiast więc wybrać jedną i pozwolić drugiemu konsumentowi odczytać kształt, pod który nie był pisany, kompilacja zatrzymuje się i wskazuje rozbieżność. Konsument niepodający ograniczenia nie bierze tu w niczym udziału: o wyborze decydują konsumenci, którzy przypięli wersję.
Emitowany komunikat. Konsumenci są porównywani w kolejności posortowanej: pierwszy, który poda ograniczenie, ustala wersję główną, a komunikat wymienia każdego porównanego konsumenta, aż do pierwszego, którego ograniczenie wskazuje inną wersję główną, włącznie z nim, wraz z wymaganą przez niego wersją — dzięki temu te same dokumenty zawsze wskazują tych samych konsumentów:
resolve: minimal version selection conflict — incompatible library version requirements: library "<library>" has consumers requiring incompatible majors: <consumer> wants <version>; <consumer> wants <version> (resolve: konflikt minimalnego wyboru wersji — niezgodne wymagania co do wersji biblioteki: biblioteka ma konsumentów wymagających niezgodnych wersji głównych; każdy konsument jest podany z wymaganą wersją)
Jak naprawić: należy podnieść ograniczenie niższego konsumenta do tej samej wersji głównej, co jest zwykłym rozwiązaniem, gdy wszyscy chcą nowszego kształtu. Jeśli obie wersje główne są naprawdę potrzebne jednocześnie, są to dwie biblioteki: należy opublikować starszy kształt pod własną nazwą i wskazać ją konsumentowi, który jej potrzebuje, tak aby każde odwołanie wskazywało to, pod co zostało napisane.
The chain of module imports is deeper than the pin walk descends (Łańcuch importów modułów jest głębszy, niż schodzi przejście przypinania)
Przypinanie przechodzi każdy moduł importowany przez encję Aggregate, a następnie każdy moduł importowany przez nie, tak aby do pliku lockfile trafił cały zbiór, a nie tylko pierwszy poziom. Moduł już zarejestrowany nie jest przechodzony ponownie, co kończy zwykłą pętlę — encja Aggregate importująca moduł, który z powrotem ją importuje, kończy się bez błędu, rejestrując każdy raz.
Ograniczenie głębokości do dziesięciu zabezpiecza przed łańcuchem, którego nie wykrywa wykrywanie powtórzeń: takim, który na każdym poziomie przedstawia nową tożsamość, jak moduł ponownie publikowany pod nową wersją na każdym kroku. Ograniczenie jest takie samo jak stosowane przez budowniczego grafu, więc kompozycja, którą da się przypiąć, da się też zbudować.
Emitowany komunikat:
resolve: sub-aggregate inclusion depth exceeded: "<module>" at depth <depth> (resolve: przekroczono głębokość włączania podagregatów: podany moduł na podanej głębokości)
Jak naprawić: należy skrócić łańcuch. Tak głęboki łańcuch zwykle odzwierciedla strukturę organizacji, a nie wdrożenia, dlatego warto poszukać poziomów, które nie wnoszą własnych komponentów, i scalić je z nadrzędnymi. Jeśli każdy poziom istnieje tylko po to, by ponownie opublikować poziom niższy pod nową wersją, to wersje są łańcuchem: należy zaimportować bezpośrednio moduł, który jest faktycznie potrzebny, w żądanej wersji.
To ograniczenie przejścia przypinania. Budowniczy grafu stosuje własne, zgłaszane poniżej jako „Sub-aggregate nesting depth exceeded”, a oba są osobnymi zgłoszeniami tego samego limitu osiągniętego w dwóch miejscach — pierwsze podczas wypełniania pliku lockfile, drugie podczas budowania grafu.
The catalog view a build was given cannot load the bodies pinning needs (Widok katalogu przekazany kompilacji nie może wczytać treści potrzebnych do przypinania)
Dwie z osi przechodzonych przez przypinanie potrzebują od katalogu czegoś więcej niż odpowiedzi o wersję: potrzebują samych dokumentów. Moduły importowane przez encję Aggregate trzeba odczytać, aby ustalić, co one z kolei importują. Encje Recipes, FeatureRecipes i Plugins wiązane przez kompilację trzeba odczytać, aby ustalić artefakty i biblioteki, które one wskazują. Widok katalogu, który potrafi rozwiązać wersję, ale nie potrafi zwrócić tych treści, zostawia obie osie bez niczego do odczytania.
Oba przypadki są odrzucane od razu, a nie pomijane, a powodem jest to, co dałoby pominięcie: plik lockfile pozbawiony całej klasy wpisów, zapisany bez błędu, który późniejsza kompilacja wiernie odtworzy i uzna za niekompletny. Żaden z komunikatów nie zawiera własnych wartości, ponieważ żaden nie dotyczy napisanego dokumentu — każdy wskazuje, której osi nie da się obliczyć:
resolve: catalog lookup cannot load resolved sub-aggregate bodies (resolve: wyszukiwanie w katalogu nie może wczytać treści rozwiązanych podagregatów)
resolve: catalog lookup cannot load resolved recipe and plugin bodies (resolve: wyszukiwanie w katalogu nie może wczytać treści rozwiązanych recipe i pluginów)
Jak naprawić: żaden z tych komunikatów nie wynika z plików użytkownika i nie ma zmiany w dokumentach, która by go usunęła — błąd leży w sposobie połączenia kompilacji, a nie w tym, co miała zbudować. Należy go zgłosić, podając uruchomione polecenie i konfigurację przestrzeni roboczej, z którą zostało uruchomione.
An annotation-transform plugin names a component it was not given, or injects a value no annotation takes (Plugin przekształcający adnotacje wskazuje komponent, którego nie otrzymał, lub wstrzykuje wartość, której nie przyjmuje żadna adnotacja)
Operator może dołączyć plugin zarządczy w roli dodającej adnotacje, a takie dołączenie jest deklaracją: operator zażądał przekształcenia, więc to, co plugin dodaje, jest jawne, a nie wstrzykiwane za czyimiś plecami. Rola jest odpowiednio ograniczona. Plugin otrzymuje współrzędne komponentów zadeklarowane w dokumentach i może dodawać do nich adnotacje, z których każda niesie wartość, jaką można by samodzielnie zapisać w tej adnotacji: ciąg znaków lub obiekt podkluczy. Kształt, który zwraca, nie dopuszcza żadnego innego pola, więc przy stosowaniu jego wyniku pozostaje sprawdzić, czy każde wstrzyknięcie wskazało współrzędną, którą plugin otrzymał, i czy każda wartość jest taką, jaką przyjmuje adnotacja.
Wstrzyknięcie wskazujące parę granica–komponent spoza tego zbioru zatrzymuje build. Plugin sięgający do komponentu, którego dokumenty nigdy nie udostępniły, konfigurowałby infrastrukturę, której nikt nie zadeklarował, a dodawane przez niego adnotacje są rozwijane w dołączenia encji Feature dokładnie tak jak adnotacje napisane przez autora, więc skutkiem byłyby zasoby pojawiające się z komponentu, którego operator mu nie przedstawił.
Wstrzyknięcie, którego wartością jest null, lista, liczba, wartość logiczna lub obiekt bez podkluczy, również zatrzymuje build. Null i pusty obiekt są odczytywane jako wartość zapisywana po to, by wyłączyć komponent z adnotacji, którą by odziedziczył, a ta rola dodaje adnotacje, a nie je usuwa; pozostałe kształty nie są wartościami, które przyjmuje adnotacja. Cały wynik jest sprawdzany, zanim zostanie zastosowana którakolwiek jego część, więc odrzucony wynik niczego nie zmienia.
Każde przyjęte wstrzyknięcie niesie też towarzyszącą adnotację aggrega.ai/injected-by, wskazującą plugin, który go dokonał. Tę adnotację zapisuje host; plugin nie może jej dostarczyć, więc to, co mówi ona o pochodzeniu wstrzykniętej adnotacji, nie zależy od pluginu.
Emitowany komunikat dla współrzędnej, której plugin nie otrzymał, i dla wartości, której nie przyjmuje żadna adnotacja:
annotation-transform plugin output was rejected: an injection targets a component coordinate the host did not supply, or carries a value that is not a string or an object of subkeys: injection targets boundary "<boundary>" component "<component>" (annotation "<key>") (wynik pluginu przekształcającego adnotacje został odrzucony: wstrzyknięcie dotyczy współrzędnej komponentu, której host nie dostarczył, lub niesie wartość, która nie jest ciągiem znaków ani obiektem podkluczy: wstrzyknięcie dotyczy wskazanego komponentu wskazanej granicy (wskazana adnotacja)) annotation-transform plugin output was rejected: an injection targets a component coordinate the host did not supply, or carries a value that is not a string or an object of subkeys: injection for boundary "<boundary>" component "<component>" (annotation "<key>") carries a list; an injected annotation value is a string or an object of subkeys (wynik pluginu przekształcającego adnotacje został odrzucony: wstrzyknięcie dotyczy współrzędnej komponentu, której host nie dostarczył, lub niesie wartość, która nie jest ciągiem znaków ani obiektem podkluczy: wstrzyknięcie dla wskazanego komponentu wskazanej granicy (wskazana adnotacja) niesie listę; wstrzykiwana wartość adnotacji to ciąg znaków lub obiekt podkluczy)
Jak naprawić: błąd leży po stronie pluginu, a nie dokumentów — należy go poprawić tak, by wstrzykiwał tylko do przekazanych mu współrzędnych, z których każda trafia do jego wejścia, i tylko ciąg znaków lub obiekt podkluczy jako wartość. Jeśli komponent z komunikatu miał być widoczny dla pluginu, należy sprawdzić, czy encja Release deklaruje go wewnątrz granicy: przekazywane są tylko zadeklarowane współrzędne komponentów. Usunięcie dołączenia z plugins.governance to natychmiastowy sposób na odblokowanie buildu na czas poprawiania pluginu.
A plugin reference is not a Plugin entity (Odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin)
Do pluginu odwołuje się przez jego encję Plugin, zawsze z zakresem typu gniazda pluginu: <pluginType>/<name>, opcjonalnie z wersją, jak w parser/yaml lub parser/yaml:1.0.0. Zakres jest obowiązkowy, a nie jedną z kilku form — name:version bez zakresu jest odrzucane, ponieważ dwa gniazda mogą zawierać plugin o tej samej nazwie, a to zakres pozwala rozwiązać encję. Do pliku binarnego, na który wskazuje encja, dociera się przez encję, nigdy przez bezpośrednie nazwanie, więc to encja niesie deklarację możliwości, limity środowiska uruchomieniowego i zapisany zestaw poleceń, z którymi ładowanie porównuje plik binarny. Odwołanie, które nie wskazuje żadnej encji Plugin, nie ma więc z czym porównać pliku binarnego i build zatrzymuje się, zamiast ładować bajty na podstawie niesprawdzonego odwołania.
Zgłaszane są tu dwa kształty, sprawdzane w różnych momentach. Odwołanie, którego forma nie może być encją — ścieżka w systemie plików albo odwołanie do artefaktu, takie jak URL oci://, sam plik .wasm lub skrót @sha256: — jest odrzucane od razu na powierzchniach przyjmujących wyłącznie odwołania do encji. Odwołanie, które nie wskazuje encji przechowywanej gdziekolwiek, jest odrzucane po wyszukaniu, a treść komunikatu zależy od jego zapisu: URI encji Plugin — <pluginType>/<name>, opcjonalnie z wersją — jest zgłaszany jako encja, której nie zawiera żaden katalog, której nie niesie plik binarny i której nie pobrał żaden pull, a każde inne odwołanie otrzymuje polecenie przyjęcia tej formy. Oba kształty zgłaszają ten sam warunek, więc reakcja buildu na każdy z nich jest taka sama.
Pull odrzuca drugi kształt, zanim napotka go build. Każda encja Plugin wskazana w pipeline encji Recipe lub FeatureRecipe jest rozwiązywana wraz z pozostałymi zależnościami encji Release — z katalogu, z kopii wewnątrz pliku binarnego kompilatora, z pamięci podręcznej treści lub z rejestru — a taka, której żadne z nich nie zawiera, zatrzymuje aggrega pull przed zapisaniem pliku blokady, z tym warunkiem i tym samym komunikatem, wskazując encję Recipe lub FeatureRecipe, której potok ją wymienia.
Nie każda powierzchnia odrzuca formę niebędącą encją. Powierzchnia pluginów potoku przyjmuje wyłącznie odwołania do encji; powierzchnie, do których operator dołącza plugin bezpośrednio, przyjmują dowolną formę i przekazują odwołanie niebędące encją do rozwiązania jako artefakt. To samo odwołanie może więc zostać przyjęte w jednym punkcie dołączenia i odrzucone w innym, a ta różnica wynika z powierzchni, nie z odwołania.
Emitowane komunikaty. Ścieżka w systemie plików:
plugin reference is not a Plugin entity: "<reference>" is a filesystem path, but a pipeline plugin must be a plugin-type-scoped Plugin entity URI (<pluginType>/<name>, optionally versioned, as in parser/yaml or parser/yaml:1.0.0) (odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin: “<reference>” jest ścieżką w systemie plików, a plugin potoku musi być URI encji Plugin z zakresem typu pluginu (<pluginType>/<name>, opcjonalnie z wersją, jak w parser/yaml lub parser/yaml:1.0.0))
odwołanie do artefaktu:
plugin reference is not a Plugin entity: "<reference>" is an artifact reference (an oci:// scheme, a bare .wasm, or an @sha256: digest), but a pipeline plugin must be a plugin-type-scoped Plugin entity URI (<pluginType>/<name>, optionally versioned, as in parser/yaml or parser/yaml:1.0.0) (odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin: “<reference>” jest odwołaniem do artefaktu (schemat oci://, sam plik .wasm lub skrót @sha256:), a plugin potoku musi być URI encji Plugin z zakresem typu pluginu (<pluginType>/<name>, opcjonalnie z wersją, jak w parser/yaml lub parser/yaml:1.0.0))
URI encji Plugin, którego nic nie zawiera:
plugin reference is not a Plugin entity: "<reference>" is a Plugin entity URI, but no catalog directory holds the entity it names, the binary does not carry it, and no pull has fetched it into the content cache; place the Plugin entity in a catalog directory, or publish it to a registry and run aggrega pull (odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin: “<reference>” jest URI encji Plugin, ale żaden katalog nie zawiera wskazanej encji, plik binarny jej nie zawiera i żadne pobranie nie umieściło jej w pamięci podręcznej treści; należy umieścić encję Plugin w katalogu lub opublikować ją w rejestrze i uruchomić aggrega pull)
i każde inne odwołanie niewskazujące encji — bez zakresu typu pluginu, z więcej niż jednym / przed wersją lub zawierające host rejestru:
plugin reference is not a Plugin entity: "<reference>" must be a plugin-type-scoped Plugin entity URI (<pluginType>/<name>, optionally versioned, as in parser/yaml or parser/yaml:1.0.0); a bare .wasm reference or an artifact reference names no Plugin entity (odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin: “<reference>” musi być URI encji Plugin z zakresem typu pluginu (<pluginType>/<name>, opcjonalnie z wersją, jak w parser/yaml lub parser/yaml:1.0.0); samo odwołanie .wasm ani odwołanie do artefaktu nie wskazuje żadnej encji Plugin)
Jak naprawić: należy zapisać odwołanie jako tożsamość encji Plugin z zakresem typu gniazda, opcjonalnie z wersją — <pluginType>/<name> lub <pluginType>/<name>:<version>. Jeśli wskazywano bezpośrednio plik lub artefakt, należy opublikować lub napisać dla niego encję Plugin i odwołać się do niej — to w encji znajdują się deklaracje sprawdzane przy ładowaniu, więc nie ma równoważnej formy, która by ją pomijała. Jeśli komunikat mówi, że odwołanie jest URI encji Plugin, jego forma jest poprawna, a brakuje samej encji: należy umieścić encję Plugin w katalogu wymienionym przez obszar roboczy, wraz z jej zbudowanym plikiem .wasm obok, albo opublikować plugin w rejestrze odczytywanym przez obszar roboczy i uruchomić aggrega pull, który pobierze go do pamięci podręcznej treści — oraz sprawdzić, czy wskazana wersja istnieje.
A cached signature bundle does not match the digest recorded for it (Zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym dla niego skrótem)
Artefakt, którego podpis został zweryfikowany podczas pobierania, przenosi ten fakt dalej we wpisie w pliku blokady — lub, w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu, we wpisie w plugins-trust.yaml — jako zapisany skrót materiału podpisu, buforowanego obok artefaktu. Zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, build ponownie odczytuje ten zbuforowany materiał dla każdego odczytywanego wpisu, który go zapisuje — encji katalogu dowolnego rodzaju, biblioteki, pluginu — i ponownie go haszuje, a wynik musi być równy zapisanemu skrótowi. Plugin przypięty w pliku blokady oraz plugin dołączony w roli werdyktu mają swój materiał sprawdzany ponownie przy ładowaniu ich bajtów, co obejmuje polecenia ładujące plugin poza buildem — m.in. aggrega lint --release i aggrega validate --release. Pakiet brakujący, nieczytelny lub o innym skrócie oznacza, że przejrzany materiał nie jest tym, co jest teraz na dysku, i uruchomienie zostaje przerwane, zamiast użyć artefaktu, którego dowody podpisu zmieniły się bez wiedzy zapisu.
Ponowne sprawdzenie to porównanie skrótów i nic więcej. Nie weryfikuje ponownie żadnego podpisu, nie łączy się z siecią i nie korzysta z materiału zaufania, więc działa również w buildzie całkowicie bez dostępu do sieci — dzięki temu artefakt raz zweryfikowany pozostaje zweryfikowany w kolejnych buildach offline.
Następny pull to naprawia. Pull poddaje temu samemu sprawdzeniu każdy wpis obsłużony z pamięci podręcznej treści, a gdy sprawdzenie odrzuca wpis, ponownie pyta rejestr artefaktu o podpis — niezależnie od wymogu podpisywania, tą samą weryfikacją, jaką przechodzi pobierany artefakt — zapisuje we wpisie to, co ta weryfikacja potwierdzi, i buforuje wskazany przez nią pakiet, nadpisując zbuforowaną kopię, która nie zgadza się już ze swoim skrótem. Plugin dołączony w roli werdyktu jest weryfikowany ponownie przy każdym pullu, niezależnie od zawartości wpisu, a jego pakiet jest buforowany w ten sam sposób. Dlatego komunikat dla wpisu obsłużonego z pamięci podręcznej treści wskazuje ten pull. Wpis odczytany z katalogu, z kopii wewnątrz binarki kompilatora lub z miejsca obok encji Release nigdy nie jest sprawdzany w rejestrze, więc pull pozostawia zapisany w nim podpis bez zmian, a jego komunikat nie wskazuje żadnego pulla.
Emitowane komunikaty, wskazujące artefakt, zbuforowany plik oraz — dla wpisu obsłużonego z pamięci podręcznej treści — naprawiający go pull, plik, w którym zapisuje on podpis, i pobieraną encję Release. Ze sprawdzenia w buildzie, gdy pakiet jest nieczytelny lub go brak:
artifact "<reference>": cached signature bundle <path> is unreadable: cached signature bundle does not match its recorded digest. remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (artefakt <reference>: zbuforowany pakiet podpisu <path> jest nieczytelny: zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym skrótem. naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go w <file> i zbuforować wskazany pakiet)
oraz gdy skrót się rozjechał:
artifact "<reference>": cached signature bundle <path> has digest <actual>, recorded digest is <recorded>: cached signature bundle does not match its recorded digest. remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (artefakt <reference>: zbuforowany pakiet podpisu <path> ma skrót <actual>, zapisany skrót to <recorded>: zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym skrótem. naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go w <file> i zbuforować wskazany pakiet)
a gdy bajty pluginu są ładowane z pamięci podręcznej treści, wskazując również ich pochodzenie:
plugin "<reference>" resolved from <source>: cached signature bundle <path> is unreadable: cached signature bundle does not match its recorded digest. remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (plugin <reference> rozwiązany z <source>: zbuforowany pakiet podpisu <path> jest nieczytelny: zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym skrótem. naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go w <file> i zbuforować wskazany pakiet)
plugin "<reference>" resolved from <source>: cached signature bundle <path> has digest <actual>, recorded digest is <recorded>: cached signature bundle does not match its recorded digest. remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (plugin <reference> rozwiązany z <source>: zbuforowany pakiet podpisu <path> ma skrót <actual>, zapisany skrót to <recorded>: zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym skrótem. naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go w <file> i zbuforować wskazany pakiet)
<file> to plik blokady encji Release lub plugins-trust.yaml w katalogu encji Release. Dla wpisu, o który żaden pull nie pyta, komunikat kończy się przed remediation:.
Pull, który nie ma rejestru do zapytania, zostaje przerwany. Encja katalogu lub biblioteka jest nazywana bez rejestru i wiązana z nim przez default_registry przestrzeni roboczej. Gdy przestrzeń robocza żadnego nie wskazuje — wskazywała w chwili zapisania podpisu, a już nie — nie ma skonfigurowanego rejestru, który można ponownie zapytać o wpis, więc pull zostaje przerwany z tym warunkiem, zamiast zapisać plik blokady odrzucany przez następny build, i pozostawia plik blokady bez zmian. Jego komunikat zawiera, po kroku wykonywanym przez pull:
verify: "<reference>" records a signature a build does not accept, and no registry is configured to ask about it again: cached signature bundle <path> is unreadable: cached signature bundle does not match its recorded digest (weryfikacja: <reference> zapisuje podpis, którego build nie akceptuje, a nie skonfigurowano rejestru, który można o niego ponownie zapytać: zbuforowany pakiet podpisu <path> jest nieczytelny: zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym skrótem)
Jak naprawić: przyczyna nie leży w plikach encji — pamięć podręczna należy do buildu, nie do autora. Należy uruchomić aggrega pull --release <release>, polecenie wskazane w komunikacie: ponownie weryfikuje ono podpis artefaktu i zapisuje podpis razem z jego pakietem, co naprawia pakiet usunięty lub zmieniony od czasu pulla, który go zbuforował. W trybie offline ten pull zostaje przerwany — z odmową offline, ponieważ naprawa wymaga zapytania rejestru, lub, w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu, jeszcze wcześniej, wskazując plik .wasm pluginu jako taki, którego nie udało się rozwiązać, ponieważ pull rozwiązuje ten plik .wasm z rejestru pluginu; naprawia to zezwolenie na dostęp do sieci dla tego jednego uruchomienia. Jeśli pull zostaje przerwany z informacją, że nie skonfigurowano rejestru, który można zapytać o wpis, należy ustawić default_registry na rejestr, z którego pobrano artefakt, i ponownie wykonać pull. Jeśli przestrzeń robocza pomija weryfikację podpisu dla artefaktu, pull zamiast tego nie zapisuje we wpisie żadnego podpisu, co build dopuszcza przy tym samym ustawieniu. Jeśli podpis udostępniany przez rejestr nie przechodzi weryfikacji, pull zostaje przerwany z odmową zgłoszoną przez tę weryfikację: zapisany podpis i materiał udostępniany przez wydawcę rzeczywiście się różnią, a to kwestia do wyjaśnienia z wydawcą artefaktu. Dla wpisu, którego komunikat nie wskazuje żadnego pulla — odczytanego z katalogu, z kopii wewnątrz pliku binarnego kompilatora lub z miejsca obok encji Release — należy usunąć signature z jego wpisu: taki wpis nigdy nie podlega wymogowi podpisywania, więc build wtedy przechodzi dalej.
A recorded signature was made for a different artifact (Zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu)
Podpis wskazuje, dla którego artefaktu został złożony. Gdy pull weryfikuje podpis artefaktu, zapisuje ten fakt we wpisie artefaktu w pliku blokady — lub, w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu, w jego wpisie w plugins-trust.yaml — i umieszcza zweryfikowany podpis w pamięci podręcznej. Zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, build odczytuje z podpisu w pamięci podręcznej każdego wpisu obsłużonego przez pamięć podręczną treści, dla którego artefaktu został on złożony, i musi to być artefakt, który build sam odczytał dla danego wpisu: ten, którego manifest jest przechowywany obok jego bajtów w pamięci podręcznej treści, nigdy nic, co zapisuje wpis. Podpis złożony dla innego artefaktu zatrzymuje build. Tak wygląda signature skopiowany z jednego wpisu do innego: wskazany przez niego podpis w pamięci podręcznej jest nienaruszony — nadal zgadza się z zapisanym dla niego skrótem — i został złożony dla artefaktu innego wpisu.
Nie zależy to od wymogu podpisywania. Zapisany podpis jest rozliczany z tego, co deklaruje, niezależnie od tego, czy podpis jest wymagany, podobnie jak sprawdzenie, czy podpis w pamięci podręcznej zgadza się z zapisanym skrótem.
Plugin jest sprawdzany tak samo, gdziekolwiek zostanie załadowany. Plugin przypięty w pliku blokady oraz plugin dołączony w roli werdyktu mają zapisany podpis porównywany z artefaktem, jako który odczytano ich bajty, gdy te bajty są ładowane z pamięci podręcznej treści, co obejmuje polecenia ładujące plugin poza buildem — m.in. aggrega lint --release i aggrega validate --release, a także te same operacje wywoływane przez aggrega serve i aggrega mcp.
Co odczytuje sprawdzenie i czego nie potrafi rozróżnić. Odczytuje podpis w pamięci podręcznej i manifest obok artefaktu oraz porównuje skróty: nie weryfikuje żadnego podpisu, nie łączy się z siecią i nie korzysta z żadnego materiału zaufania, więc działa w buildzie całkowicie bez dostępu do sieci. Odczytuje, dla którego artefaktu złożono podpis, w obu formach akceptowanych przez pull — podpisu złożonego nad samym artefaktem, jaki tworzą własne narzędzia podpisujące zestawu narzędzi, oraz podpisanego oświadczenia wskazującego artefakt — więc podpis skopiowany z jednego wpisu do innego jest odrzucany w każdej z tych form. To samo odczytanie pull stosuje do każdego akceptowanego podpisu: pull odrzuca podpis, który przechodzi weryfikację, ale według tego odczytania nie został złożony dla artefaktu lub z którego nie da się w ogóle odczytać artefaktu, więc żaden podpis zapisany przez pull nie jest takim, którego sprawdzenie nie potrafi odczytać. Wpis odczytany z katalogu katalogu, z kopii wewnątrz pliku binarnego kompilatora lub z miejsca obok encji Release nie ma manifestu, więc jego zapisany podpis jest porównywany tylko z zapisanym skrótem; tak samo podpis umieszczony w pamięci podręcznej ręcznie w formie innej niż te dwie. A ponieważ żaden podpis nie jest weryfikowany, podpis zapisany ręcznie w pamięci podręcznej, wystawiony dla własnego artefaktu wpisu, jest nie do odróżnienia od podpisu zweryfikowanego przez pull.
Naprawia to następny pull. Pull poddaje każdy wpis obsłużony przez pamięć podręczną treści temu samemu sprawdzeniu, a gdy sprawdzenie odrzuca wpis, ponownie pyta rejestr artefaktu o podpis — niezależnie od wymogu podpisywania — i zapisuje w miejscu skopiowanego podpisu to, co zostanie zweryfikowane. Plugin dołączony w roli werdyktu jest weryfikowany ponownie przy każdym pull, niezależnie od tego, co zapisuje jego wpis. Tylko wpis obsłużony przez pamięć podręczną treści jest sprawdzany pod kątem tego, dla którego artefaktu złożono jego podpis, więc każde odrzucenie z tego powodu przez build lub ładowanie pluginu wskazuje ten pull.
Emitowane komunikaty wskazują wpis, plik zapisujący podpis, podpis w pamięci podręcznej, manifest odczytany przez build dla wpisu oraz naprawiający pull. Ze sprawdzenia w buildzie:
artifact "<reference>": signing: the recorded signature was made for a different artifact (<file> records it, cached signature bundle <path>, the artifact read has manifest <manifest-digest>). remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (artefakt: podpisywanie: zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu (zapisuje go wskazany plik, zbuforowany pakiet podpisu pod wskazaną ścieżką, odczytany artefakt ma wskazany digest manifestu). Naprawa: należy uruchomić polecenie pull dla danego Release, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go we wskazanym pliku i zbuforować wskazany przez niego pakiet)
oraz, gdy ładowane są bajty pluginu, wskazując także ich pochodzenie:
plugin "<reference>" resolved from <source>: signing: the recorded signature was made for a different artifact (<file> records it, cached signature bundle <path>, the artifact read has manifest <manifest-digest>). remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry again, record it in <file> and cache the bundle it names (plugin rozwiązany ze wskazanego źródła: podpisywanie: zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu (zapisuje go wskazany plik, zbuforowany pakiet podpisu pod wskazaną ścieżką, odczytany artefakt ma wskazany digest manifestu). Naprawa: należy uruchomić polecenie pull dla danego Release, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze, zapisać go we wskazanym pliku i zbuforować wskazany przez niego pakiet)
<file> to plik blokady encji Release lub plugins-trust.yaml w katalogu encji Release.
Pull, który nie ma kogo zapytać w rejestrze, zamiast tego się zatrzymuje, tak jak w przypadku pakietu podpisu w pamięci podręcznej, który nie zgadza się już ze swoim skrótem: gdy encja katalogu lub biblioteka ma skopiowany podpis, a obszar roboczy nie wskazuje już default_registry, z którym można ją powiązać, pull zatrzymuje się z tym błędem i pozostawia plik blokady bez zmian. Jego komunikat zawiera, po kroku, który pull wykonywał:
verify: "<reference>" records a signature a build does not accept, and no registry is configured to ask about it again: signing: the recorded signature was made for a different artifact (cached signature bundle <path>, the artifact read has manifest <manifest-digest>) (weryfikacja: wskazana referencja zapisuje podpis, którego build nie akceptuje, i nie skonfigurowano rejestru, o który można ponownie zapytać: podpisywanie: zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu (zbuforowany pakiet podpisu pod wskazaną ścieżką, odczytany artefakt ma wskazany digest manifestu))
Jak naprawić: przyczyna nie leży w plikach encji — podpis zapisany we wpisie należy do innego artefaktu. Należy uruchomić aggrega pull --release <release>, polecenie wskazane w komunikacie: weryfikuje ono własny podpis wpisu w jego rejestrze i zapisuje go w miejsce skopiowanego, zarówno dla wpisu w lockfile, jak i dla pluginu dołączonego w roli werdyktu. Działa również przywrócenie własnego zapisanego podpisu wpisu z systemu kontroli wersji, jeśli plik jest w nim zatwierdzony. W trybie offline pull się zatrzymuje — z odmową offline, ponieważ naprawa wymaga zapytania rejestru, lub, w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu, jeszcze wcześniej, wskazując plik .wasm pluginu jako taki, którego nie udało się rozwiązać, ponieważ pull rozwiązuje ten plik .wasm z rejestru pluginu; naprawia to zezwolenie na dostęp do sieci dla tego jednego uruchomienia. Jeśli pull zatrzymuje się z informacją, że nie skonfigurowano rejestru, o który można zapytać w sprawie wpisu, należy ustawić default_registry na rejestr, z którego pobrano artefakt, i ponownie wykonać pull. Jeśli workspace pomija weryfikację podpisu dla artefaktu, pull zamiast tego nie zapisuje we wpisie żadnego podpisu, co build dopuszcza przy tym samym ustawieniu.
No verified signature is recorded for an artifact that requires one (Dla artefaktu, który wymaga podpisu, nie zapisano zweryfikowanego podpisu)
Pull, który pobiera artefakt z rejestru, weryfikuje jego podpis względem polityki zaufania tego rejestru i zapisuje zweryfikowany fakt we wpisie artefaktu w pliku blokady. Build nie łączy się z żadnym rejestrem, więc odczytuje zapisany fakt zamiast weryfikować ponownie — a zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, sprawdza każdy odczytywany wpis pod kątem wymogu, który pull zastosował przy pobieraniu artefaktu. Wpis dostarczony z pamięci podręcznej treści, dotyczący artefaktu, dla którego podpis jest wymagany, i niezawierający zweryfikowanego podpisu, zatrzymuje build: nic, czym build dysponuje, nie świadczy o tym, że artefakt, z którego ma renderować, został kiedykolwiek zweryfikowany.
Wymóg jest wymogiem pulla, ustawienie po ustawieniu. Podpis jest wymagany tam, gdzie polityka podpisywania obejmująca cały obszar roboczy dotyczy rodzaju artefaktu, albo tam, gdzie wymaga go własny wpis rejestru w .aggrega-config.yaml — lub, dla hub.aggrega.ai bez własnego wpisu, wbudowana polityka oficjalnego huba; artefakt, którego rodzaju nie udało się ustalić, przy aktywnej polityce liczy się jako wymagający podpisu. To, co pozwala pullowi przyjąć artefakt bez podpisu, pozwala też buildowi przyjąć jego wpis: skip_signature_verification na najwyższym poziomie, ten sam przełącznik we własnym wpisie rejestru, z wyjątkiem rodzaju wymaganego przez politykę całego obszaru roboczego, oraz rejestr oznaczony jako advisory.
Pochodzenie wpisu odczytuje się z builda, nigdy z pliku blokady. Sprawdzany jest każdy wpis dostarczony z pamięci podręcznej treści, niezależnie od tego, co jeszcze wpis zawiera, więc usunięcie z wpisu digestu manifestu wraz z podpisem nie zwalnia go ze sprawdzenia. Wpis odczytany z katalogu katalogu encji, z kopii wewnątrz pliku binarnego kompilatora lub z miejsca obok encji Release nigdy nie jest sprawdzany, ponieważ dla bajtów, które nie pochodzą z rejestru, nie istnieje podpis rejestru. Wpisy każdej sekcji są sprawdzane jednakowo — encje katalogu, biblioteki i artefakty pluginów — a każdy odrzucony wpis jest wymieniany w tym samym przebiegu.
Plugin dołączony w roli werdyktu podlega temu samemu sprawdzeniu, poprzez plugins-trust.yaml. Dołączenie plugins.governance w roli ir-verdict lub render-verdict oraz każde dołączenie plugins.linter nie kształtuje żadnego renderowanego bajtu, więc nie ma wpisu w pliku blokady; zamiast tego zweryfikowany podpis zawiera rejestr leżący obok pliku blokady. Każdy taki plugin odczytywany przez build z pamięci podręcznej treści podlega temu samemu wymogowi, poprzez te same ustawienia: wpis w tym rejestrze bez podpisu zatrzymuje build, podobnie jak brak jakiegokolwiek wpisu dla pluginu — usunięcie rejestru nie zwalnia ze sprawdzenia. Plugin dostarczony z katalogu lub z kopii wewnątrz pliku binarnego kompilatora nie jest sprawdzany. Wymóg obowiązuje taki plugin wszędzie, gdzie jest ładowany dla encji Release, nie tylko w buildzie: aggrega lint --release i aggrega validate --release oraz te same operacje wywoływane przez aggrega serve i aggrega mcp kończą się błędem z tego powodu, gdy go ładują.
Emitowane komunikaty podają wpis, plik, który nie zawiera dla niego podpisu, ustawienia wymagające jego podpisu oraz polecenie, które zapisuje podpis w tym pliku. Dla wpisu w pliku blokady, z podaniem pliku blokady:
signing: no verified signature is recorded for an artifact that requires one ("<reference>", <lockfile-path> records no signature for it, required by <the settings that require it>). remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the artifact’s signature at its registry and record it in <lockfile-path> (signing: nie zapisano zweryfikowanego podpisu dla artefaktu, który go wymaga (“<reference>”, <lockfile-path> nie zapisuje dla niego podpisu, wymagane przez <the settings that require it>). Naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby ponownie zweryfikować podpis artefaktu w jego rejestrze i zapisać go w <lockfile-path>)
a dla pluginu dołączonego w roli werdyktu, z podaniem jego rejestru:
signing: no verified signature is recorded for an artifact that requires one ("<plugin>", <record-path> records no signature for it, required by <the settings that require it>). remediation: run aggrega pull --release <release> to verify the plugin’s signature at its registry and record it in <record-path> (signing: nie zapisano zweryfikowanego podpisu dla artefaktu, który go wymaga (“<plugin>”, <record-path> nie zapisuje dla niego podpisu, wymagane przez <the settings that require it>). Naprawa: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zweryfikować podpis pluginu w jego rejestrze i zapisać go w <record-path>)
Oba pliki są wskazywane przez ścieżkę obok encji Release przekazanej poleceniu: <lockfile-path> to plik blokady encji Release, a <record-path> to plugins-trust.yaml w katalogu encji Release.
Ustawienia są nazywane słowami samego pliku konfiguracyjnego: `signing.required` at the top level of the workspace configuration, `signing.required` on the `registries` entry for "<host>" lub the official hub's built-in signature requirement for "hub.aggrega.ai", połączone, gdy obowiązuje więcej niż jedno.
Jak naprawić: należy uruchomić pull wskazany w komunikacie. Dla wpisu obsługiwanego przez pamięć podręczną treści, który nie zapisuje podpisu tam, gdzie jest on wymagany, pull prosi rejestr artefaktu o jego podpis według digestu manifestu zapisanego we wpisie, dokładnie tak jak w przypadku pobieranego artefaktu, i zapisuje zweryfikowany podpis we wpisie — dzięki czemu następny build go odczyta. O plugin dołączony w roli werdyktu pull pyta i tak przy każdym uruchomieniu, a to, co zweryfikował, zapisuje we wpisie pluginu w plugins-trust.yaml, tworząc wpis, jeśli go nie ma. Rejestr, który nie dołącza żadnego podpisu, lub podpis, którego konfiguracja zaufania nie akceptuje, zatrzymuje zamiast tego ten pull ze wskazaniem artefaktu — to kwestia do wyjaśnienia z jego wydawcą. W trybie offline pull nie może zapytać: w przypadku wpisu w pliku blokady odmawia, podając, jak zezwolić na dostęp do sieci dla jednego uruchomienia, a w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu zatrzymuje się przed zapytaniem, wskazując plik .wasm pluginu jako taki, którego nie udało się rozwiązać, ponieważ pull rozwiązuje ten plik .wasm z rejestru pluginu. Przywrócenie zapisanego podpisu wpisu z systemu kontroli wersji usuwa błąd bez dostępu do sieci, o ile pamięć podręczna nadal zawiera materiał podpisu wskazany w tym zapisie. Jeśli artefakt nie ma być podpisywany, zmienić należy wymóg, a komunikat wskazuje, które to ustawienie — jednak jego złagodzenie oznacza, że artefakty tego rejestru nie będą już sprawdzane także przy pull, dlatego lepiej zawęzić rodzaje objęte polityką całego obszaru roboczego, niż wyłączać wymóg.
A recorded signature is not the one a pull would record (Zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull)
aggrega pull --verify zgłasza, czy uruchomienie aggrega pull w tej chwili zmieniłoby pliki zatwierdzane przez pull, a podpis zweryfikowany przez pull dla artefaktu jest częścią tego, co pull zapisuje: signature we wpisie lockfile oraz we wpisie plugins-trust.yaml dla pluginu dołączonego w roli werdyktu. Ten warunek jest tym, co weryfikacja zgłasza dla każdego zapisanego podpisu, który zwykły pull zapisałby inaczej — takiego, który by zapisał tam, gdzie żaden nie jest zapisany, takiego, który by zastąpił, lub takiego, który by wyczyścił. Weryfikacja nie zapisuje żadnego z plików i w jednym przebiegu wymienia każdy taki wpis w obu plikach.
Dwa rodzaje wpisów lockfile są zgłaszane bez pytania rejestru, ponieważ pull przepisuje je niezależnie od odpowiedzi rejestru, więc są zgłaszane również w trybie offline: wpis obsłużony przez pamięć podręczną treści, który nie zapisuje podpisu tam, gdzie konfiguracja zaufania go wymaga — pull zapisuje podpis artefaktu lub zatrzymuje się, gdy nie może go ustalić — oraz wpis, którego zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu, który pull zastępuje własnym podpisem artefaktu.
O każdy inny wpis, który pull sprawdziłby ponownie, pytany jest rejestr, ponieważ tylko odpowiedź rejestru mówi, czy pull by go zmienił: wpis, którego bajty weryfikacja pobrała, bo pamięć podręczna treści ich nie zawierała, oraz wpis, którego zapisany w pamięci podręcznej pakiet podpisu został usunięty, jest nieczytelny lub został zmieniony. Weryfikacja pyta rejestr tak, jak zrobiłby to pull, zgłasza wpis, gdy odpowiedź zapisuje, zastępuje lub czyści jego podpis, i zapisuje w pamięci podręcznej zweryfikowany pakiet tak, jak robi to pull. W trybie offline o taki wpis nie pyta się rejestru i nie jest on zgłaszany: weryfikacja wypisuje wiersz, który go wymienia i informuje, że jego podpis nie został sprawdzony.
W przypadku rekordu zaufania pluginów każdy pull weryfikuje w rejestrze podpis każdego pluginu dołączonego w roli werdyktu, i tak samo robi weryfikacja: zgłaszany jest wpis, którego podpis ta weryfikacja by zapisała, zastąpiła lub wyczyściła, a także plugin, dla którego rekord nie zawiera wpisu, gdy build odrzuca go z powodu braku zapisanego podpisu, ponieważ pull zapisuje wpis z jego podpisem, a do tego czasu build odrzuca plugin. Każdy inny plugin, którego rekord jeszcze nie zawiera, jest widziany po raz pierwszy i nie jest zgłaszany. W trybie offline weryfikacja nie pyta żadnego rejestru o te pluginy: odczytuje każdy z pamięci podręcznej treści, tak jak build, i sprawdza jego tożsamość oraz funkcje hosta tak, jak weryfikacja z dostępem do sieci. Bez pytania zgłasza plugin, który build odrzuca z powodu braku zapisanego podpisu — jego wpis nie zapisuje podpisu lub rekord nie zawiera dla niego wpisu — oraz plugin, który build odrzuca, ponieważ podpis zapisany w jego wpisie został złożony dla innego artefaktu, bo pull przepisuje ten wpis niezależnie od odpowiedzi rejestru; dla każdego innego wpisu wypisuje wiersz, który go wymienia i informuje, że jego podpis nie został sprawdzony.
Znaczniki wycofania nie są porównywane. Znacznik dołączony do artefaktu po pullu jest stanem rejestru i zmienia się bez żadnej zmiany w obszarze roboczym, więc weryfikacja kończąca się na nim niepowodzeniem oblałaby sprawdzenie plików, których nikt nie dotknął — z tego powodu zapisany znacznik jedynie ostrzega build, a nie go zatrzymuje.
Emitowane komunikaty, po jednym na wpis, wymieniające wpis, plik i to, co zapisuje, co zamiast tego zapisałby pull, oraz pull, który aktualizuje plik. Gdy odpowiedź rejestru lub własna weryfikacja rekordu podaje podpis, który zapisałby pull:
signing: a recorded signature is not the one a pull would record ("<reference>", <file> records <signature>, a pull would record <signature>). remediation: run aggrega pull --release <release> to bring <file> up to date (podpisywanie: zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull (“<reference>”, <file> zapisuje <signature>, pull zapisałby <signature>). Rozwiązanie: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zaktualizować <file>)
dla wpisu bez zapisanego podpisu tam, gdzie jest on wymagany — wpisu lockfile lub, w trybie offline, wpisu rekordu zaufania pluginów:
signing: a recorded signature is not the one a pull would record ("<reference>", <file> records no signature, a pull would ask its registry for the signature a requirement asks for and record it). remediation: run aggrega pull --release <release> to bring <file> up to date (podpisywanie: zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull (“<reference>”, <file> nie zapisuje podpisu, pull poprosiłby swój rejestr o podpis, którego wymaga wymóg, i zapisałby go). Rozwiązanie: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zaktualizować <file>)
dla wpisu, którego zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu — wpisu lockfile lub, w trybie offline, wpisu rekordu zaufania pluginów:
signing: a recorded signature is not the one a pull would record ("<reference>", <file> records <signature>, made for another artifact, a pull would ask its registry for this artifact’s own signature and record it). remediation: run aggrega pull --release <release> to bring <file> up to date (podpisywanie: zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull (“<reference>”, <file> zapisuje <signature>, złożony dla innego artefaktu, pull poprosiłby swój rejestr o własny podpis tego artefaktu i zapisałby go). Rozwiązanie: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zaktualizować <file>)
oraz dla pluginu, dla którego rekord nie zawiera wpisu, gdy build odrzuca go z powodu braku zapisanego podpisu — druga postać w trybie offline, gdy weryfikacja nie pyta żadnego rejestru:
signing: a recorded signature is not the one a pull would record ("<plugin>", <record-path> records no entry for it and a signature is required for it, a pull would record <signature>). remediation: run aggrega pull --release <release> to bring <record-path> up to date (podpisywanie: zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull (“<plugin>”, <record-path> nie zawiera dla niego wpisu, a podpis jest dla niego wymagany, pull zapisałby <signature>). Rozwiązanie: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zaktualizować <record-path>)
signing: a recorded signature is not the one a pull would record ("<plugin>", <record-path> records no entry for it and a signature is required for it, a pull would ask its registry for the signature a requirement asks for and record it). remediation: run aggrega pull --release <release> to bring <record-path> up to date (podpisywanie: zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull (“<plugin>”, <record-path> nie zawiera dla niego wpisu, a podpis jest dla niego wymagany, pull poprosiłby swój rejestr o podpis, którego wymaga wymóg, i zapisałby go). Rozwiązanie: uruchom aggrega pull —release <release>, aby zaktualizować <record-path>)
<signature> określa podpis przez jego tryb, podpisującego i skrót jego pakietu — a keyed signature by keyed:sha256:<fingerprint> with bundle digest sha256:<digest>, z issued by <issuer> po podpisującym w przypadku podpisu bezkluczowego — lub ma postać no signature. <file> to lockfile encji Release, <lockfile-path>, lub plugins-trust.yaml w katalogu encji Release, <record-path>.
Jak naprawić: należy uruchomić pull wskazany w komunikacie. Zapisuje on we wskazanym pliku podpis, o którym mówi komunikat, i zapisuje jego pakiet w pamięci podręcznej, więc następna weryfikacja przechodzi. Gdy komunikat mówi, że pull zapytałby rejestr, pull zapisuje to, co rejestr weryfikuje — a zamiast tego zatrzymuje się, wskazując artefakt, gdy rejestr dołącza podpis, którego konfiguracja zaufania nie akceptuje, lub nie dołącza żadnego tam, gdzie jest wymagany; to jest sprawa dla tego, kto artefakt publikuje. W trybie offline taki pull się zatrzymuje: w przypadku wpisu lockfile z odmową trybu offline, ponieważ musi zapytać rejestr, a w przypadku pluginu dołączonego w roli werdyktu jeszcze wcześniej, wskazując plik .wasm pluginu jako taki, którego nie mógł rozwiązać, ponieważ pull rozwiązuje ten .wasm z rejestru pluginu. Zezwolenie na dostęp do sieci dla tego jednego przebiegu aktualizuje plik. Gdy komunikat mówi, że pull nie zapisałby żadnego podpisu, rejestr już go nie dołącza i nic go nie wymaga: pull czyści podpis wpisu, co build akceptuje przy tych samych ustawieniach — jeśli nie oczekiwano, że rejestr przestanie podpisywać artefakt, to również jest sprawa dla jego wydawcy.
Plik .wasm pluginu nie znajduje się na tej maszynie
Plik .wasm pluginu jest odczytywany z jednego z czterech miejsc, w tej kolejności: z pluginów wbudowanych w plik binarny kompilatora, z pliku obok encji Plugin pluginu w katalogu catalogu, ze wskazanej jawnie w referencji ścieżki w systemie plików oraz z pamięci podręcznej treści obszaru roboczego, którą wypełnia aggrega pull. Rozwiązywanie pluginu jedynie odczytuje to, co już jest na maszynie, i niczego nie pobiera, więc ten warunek zgłasza, że żadne z czterech miejsc nie zawiera bajtów — a nie, że pobieranie się nie powiodło. Jeden plugin stanowi wyjątek: importer podstawowy, którego wymaga import. Jego moduł jest odczytywany wyłącznie z pliku binarnego lub z pamięci podręcznej treści, nigdy z miejsca obok encji catalogu, a gdy żadne z nich go nie zawiera, import pobiera go jednorazowo z domyślnego rejestru obszaru roboczego; warunek zgłasza wtedy również, że pobranie nie było możliwe — obszar roboczy jest offline, jego rejestr był nieosiągalny lub nie zawiera modułu albo obszar roboczy nie wskazuje domyślnego rejestru. Moduł, który został pobrany i nie przechodzi weryfikacji, jest zamiast tego odrzucany w ramach własnego warunku — niezgodności skrótu lub odrzucenia podpisu — i nic nie zostaje zachowane.
Nazwa pliku obok encji wynika z typu i nazwy pluginu encji, a podaje ją poniższe odrzucenie przez pull: dla pipeline-step/patch jest to pipeline-step--patch.wasm, w katalogu, w którym znajduje się dokument encji.
Encja Plugin utworzona w jednym z własnych katalogów jest odrzucana, gdy pull ją rozwiązuje. Pull nigdy nie pobiera pliku .wasm takiej encji: szuka w czterech powyższych miejscach, dokładnie tam, gdzie szuka build. Krok potoku, dostawca lub plugin dołączony w roli werdyktu nie jest w ogóle przypinany, a build za każdym razem odczytuje jego encję z katalogu. Plugin dołączony w roli transformacji jest przypinany, ponieważ jego bajty kształtują renderowane wyjście: pull zapisuje jego encję i skrót zawartości pliku .wasm, który tam znalazł, a build odrzuca plik .wasm, który już mu nie odpowiada. Dlatego pull, który nie znajduje artefaktu w żadnym z czterech miejsc, zatrzymuje się w tym miejscu, zanim zapisze lockfile lub jakikolwiek entity.lock, zamiast pozwolić, by build zawiódł później, na kroku ładującym plugin. Plik .wasm zawarty w binarce lub już obecny w pamięci podręcznej treści zadowala pull dokładnie tak, jak zadowala build, więc encja pluginu dostarczanego wewnątrz kompilatora nie wymaga pliku obok siebie.
Emitowane komunikaty. Odrzucenie przez pull, wskazujące katalog, w którym oczekiwano pliku, z rozwiązaniem, o które pytano, pod spodem:
plugin artifact not found on this machine (Plugin entity "<reference>" is authored in a catalog directory, expected <file> in <directory>). Place the built .wasm beside the entity under that name, or publish the plugin and reference the published Plugin entity instead of the one in the catalog directory (nie znaleziono artefaktu pluginu na tej maszynie (encja Plugin <reference> jest utworzona w katalogu, oczekiwano <file> w <directory>). Należy umieścić zbudowany plik .wasm obok encji pod tą nazwą albo opublikować plugin i odwołać się do opublikowanej encji Plugin zamiast do tej z katalogu)
plugin, który build lub import ładuje, a którego bajtów nie zawiera żadne źródło — oraz plugin dołączony w roli werdyktu, który aggrega pull --verify w trybie offline odczytuje z pamięci podręcznej treści tak jak build. Gdy encja Plugin pluginu znajduje się w folderze katalogu, komunikat wskazuje jego wersję i miejsce, w którym należy umieścić jego moduł:
plugin "<reference>" at version <version> is not on this machine; place its module, named <file>, beside its Plugin entity in <directory>: plugin artifact not found on this machine (pluginu we wskazanej wersji nie ma na tej maszynie; należy umieścić jego moduł pod wskazaną nazwą obok jego encji Plugin we wskazanym katalogu: nie znaleziono artefaktu pluginu na tej maszynie)
a w pozostałych przypadkach — wskazujący każde miejsce, w którym szukano modułu:
plugin "<reference>" is not on this machine: the binary does not carry its module, no catalog folder holds its Plugin entity and the content cache a pull fetches into does not hold it: plugin artifact not found on this machine (pluginu nie ma na tej maszynie: plik binarny nie zawiera jego modułu, żaden folder katalogu nie zawiera jego encji Plugin, a pamięć podręczna treści, do której pobiera pull, również go nie zawiera: nie znaleziono artefaktu pluginu na tej maszynie)
Lint, który szuka tylko w pliku binarnym, wskazuje wyłącznie pierwsze z tych miejsc.
i to samo dla referencji zapisanej jako lokalizacja w rejestrze:
plugin "<reference>" not resolvable: an OCI plugin URI requires a prior aggrega pull --release <release> (so its bytes are cached) or an explicit local path; plugin resolution does not fetch from a registry: plugin artifact not found on this machine (pluginu <reference> nie można rozwiązać: URI pluginu OCI wymaga wcześniejszego aggrega pull —release <release> (aby jego bajty trafiły do pamięci podręcznej) lub jawnej ścieżki lokalnej; rozwiązywanie pluginów nie pobiera z rejestru: nie znaleziono artefaktu pluginu na tej maszynie)
importer podstawowy, którego import nie mógł ani odczytać, ani pobrać, z nazwą importera, jego wersją i przyczyną — tutaj tym, że obszar roboczy jest offline — a następnie z tym, co umieszcza jego moduł na maszynie:
core importer "<importer>" at version <version> is not on this machine, and the workspace is offline, so its registry <host> is not asked for it; run the import once with the network available, which fetches it from the workspace’s default registry, verifies it and keeps it in the content cache for every later import, or place its module, named <file>, beside a Plugin entity of <importer> at <version> in a catalog folder: plugin artifact not found on this machine (importera podstawowego <importer> w wersji <version> nie ma na tej maszynie, a obszar roboczy jest offline, więc jego rejestr <host> nie jest o niego pytany; należy raz uruchomić import z dostępem do sieci, co pobierze go z domyślnego rejestru obszaru roboczego, zweryfikuje i zachowa w pamięci podręcznej treści dla każdego kolejnego importu, albo umieścić jego moduł o nazwie <file> obok encji Plugin importera <importer> w wersji <version> w folderze katalogu: nie znaleziono artefaktu pluginu na tej maszynie)
Pozostałe przyczyny brzmią its registry <host> could not be reached (<cause>), its registry <host> holds no <location>:<version> i the workspace names no default registry to fetch it from; dwie ostatnie podają tylko drugie rozwiązanie, ponieważ uruchomienie z dostępem do sieci by ich nie zmieniło.
Jak naprawić: jeśli encja jest tworzona samodzielnie, należy zbudować plugin i umieścić jego plik .wasm obok encji pod nazwą podaną w komunikacie — albo opublikować plugin za pomocą aggrega push i odwołać się do opublikowanej encji zamiast do kopii w katalogu, ponieważ ani pull, ani build nie pobiera pliku .wasm encji z własnego katalogu. Jeśli plugin jest pobierany z rejestru, należy uruchomić aggrega pull dla danego wydania, co umieści go w pamięci podręcznej. Jeśli oczekiwano, że kompilator sam zawiera plugin, należy sprawdzić, czy uruchamiana binarka go zawiera: aggrega plugin list wymienia wbudowane pluginy. Jeśli jest to importer podstawowy, należy raz uruchomić import tam, gdzie obszar roboczy może sięgnąć do swojego domyślnego rejestru — ten przebieg pobiera, weryfikuje i zapisuje go w pamięci podręcznej, a każdy kolejny import działa offline — albo, jeśli rejestr go nie zawiera, umieścić jego moduł obok encji Plugin tego importera w tej wersji w folderze katalogu, pod nazwą podaną w komunikacie; ta encja działa wtedy w miejsce importera podstawowego.
A plugin recorded as a trusted gate is no longer attached (Wtyczka zapisana jako zaufana bramka nie jest już podłączona)
Wtyczka zwracająca werdykt akceptacji lub odrzucenia dla kompilacji jest zapisywana po jej rozwiązaniu, dzięki czemu obszar roboczy przechowuje zapis tego, które bramki zostały przejrzane. Ten warunek zgłasza zapisana bramka, której nic już nie podłącza. Zatrzymuje on kompilację zamiast przejść po cichu, ponieważ w przeciwnym razie jej wynik byłby nieodróżnialny od wyniku zatwierdzonego przez bramkę: kompilacja z bramką po cichu nieobecną i kompilacja przepuszczona przez bramkę dają te same pliki, a nikt przeglądający wynik nie mógłby stwierdzić, z którą ma do czynienia.
Jest to inna kwestia niż wtyczka, której bajty się zmieniły. Tamten warunek odmawia uruchomienia wtyczki innej niż przejrzana — to kwestia tożsamości. Ten odmawia kompilacji, gdy przejrzana bramka w ogóle nie występuje — to kwestia obecności. Odpowiednio różnią się środki zaradcze: przywrócenie artefaktu wobec przywrócenia podłączenia.
Co to ustala, a czego nie. Zgodność konfiguracji z zapisem ustala, że każda zapisana bramka jest nadal podłączona i że artefakt każdej z nich jest tym zapisanym. Nie ustala niczego co do tego, czy podłączona bramka w ogóle zwraca werdykt: podłączenie, którego funkcja wejściowa wskazuje zadeklarowany eksport niezwracający werdyktu, uruchamia się, niczego nie zgłasza i przepuszcza kompilację, a żadne porównanie z zapisem tego nie zauważa — uruchomiona wtyczka jest dokładnie tą zapisaną i po prostu niczego nie wykonała. Dwa sąsiednie przypadki zatrzymują kompilację i są tu wymienione, aby tej granicy nie odczytywać szerzej, niż jest: funkcja wejściowa wskazująca eksport, którego wtyczka nie deklaruje, jest odrzucana przy ładowaniu wtyczki, a wynik zawierający klucz, którego kształt werdyktu nie deklaruje, jest odrzucany, zamiast być odczytany jako pusta lista werdyktów.
Emitowany komunikat, wskazujący zapis, usunięte bramki i oba środki zaradcze:
a plugin recorded as trusted for an accept-or-reject verdict is no longer attached at any verdict role: <record-path> records <plugin> as trusted, but no verdict attachment in the workspace configuration names it; a gate that was reviewed and is now absent leaves output indistinguishable from output that gate approved. Attach the plugin again under plugins.governance at an ir-verdict or render-verdict role, or under plugins.linter; or, if it was meant to go, run aggrega pull --upgrade --release <release> <plugin> to drop it from the record — an ordinary aggrega pull leaves the record as it is, so only an explicit upgrade removes an entry (plugin zapisany jako zaufany dla werdyktu akceptacji lub odrzucenia nie jest już dołączony w żadnej roli werdyktu: <record-path> zapisuje <plugin> jako zaufany, ale żadne dołączenie werdyktu w konfiguracji obszaru roboczego go nie wskazuje; bramka, która została przejrzana, a teraz jej brak, pozostawia wynik nieodróżnialny od wyniku zatwierdzonego przez tę bramkę. Należy ponownie dołączyć plugin w plugins.governance w roli ir-verdict lub render-verdict albo w plugins.linter; lub, jeśli miał zostać usunięty, uruchomić aggrega pull —upgrade —release <release><plugin>, aby usunąć go z rejestru — zwykłe aggrega pull pozostawia rejestr bez zmian, więc tylko jawna aktualizacja usuwa wpis)
Gdy usunięto więcej niż jedną bramkę, są one wymienione razem w jednym poleceniu aktualizacji, a nie każda w osobnym: aktualizacja ukierunkowana przyjmuje kilka celów i nie zmienia żadnego przypięcia, którego nie wskazano, więc wymienienie ich razem jest zarówno krótsze, jak i węższe niż pełne odświeżenie, którego wymagałaby alternatywa.
Jak naprawić: komunikat podaje dwa środki zaradcze, ponieważ tylko użytkownik wie, który z nich ma zastosowanie. Jeśli bramkę usunięto przez pomyłkę, należy ponownie podłączyć wtyczkę w plugins.governance w roli werdyktu albo w plugins.linter. Jeśli miała zostać usunięta, należy to wyrazić jawnie za pomocą aktualizacji ukierunkowanej podanej w komunikacie, która usuwa jej wpis. Nie należy edytować ani usuwać zapisu, aby to obejść — jest to zatwierdzony zapis tego, co przejrzano, a zwykły pull celowo go nie zmienia, ponieważ temu właśnie ma zapobiegać ta odmowa: cichemu przyjęciu usunięcia.
A gate recorded as trusted resolves to a different identity (Bramka zapisana jako zaufana rozwiązuje się do innej tożsamości)
Wtyczka zwracająca werdykt akceptacji lub odrzucenia dla kompilacji jest zapisywana po jej rozwiązaniu, wraz z wersją i skrótem artefaktu, do których się rozwiązała. Ten warunek zgłasza późniejsze rozwiązanie, gdy dochodzi do innej wersji lub innych bajtów dla bramki, którą zapis już zawiera, a uruchomienie nie prosiło o przyjęcie tej tożsamości.
Jeden warunek obejmuje zarówno zmienioną wersję, jak i zmienione bajty, ponieważ zapis jest adresowany tożsamością wtyczki i przechowuje wersję oraz skrót jako pola jednego wpisu: porównanie z nim rozwiązania to jedno porównanie z jednym wynikiem. Ponowna publikacja, która nie zmieniła bajtów, i ponowne wypchnięcie w tej samej wersji to z punktu widzenia recenzenta to samo zdarzenie — tożsamość nie jest już tą, którą przejrzano.
Jest to inna kwestia niż zapisana bramka, której nic już nie podłącza — to kwestia obecności, a nie tożsamości. Różni się też od wtyczki, której bajty w pamięci podręcznej nie zgadzają się z zapisanym skrótem: tamten warunek odmawia uruchomienia wtyczki innej niż przejrzana, a środkiem zaradczym jest przywrócenie lub ponowne zapisanie artefaktu, podczas gdy ten odmawia przyjęcia nowej tożsamości bez prośby, a środkiem zaradczym jest wskazanie wtyczki w aktualizacji. Dwa środki zaradcze, dwa warunki.
Prośbę o nową tożsamość pull już umożliwia, i można ją wyrazić na dwa sposoby. Pełne odświeżenie rozwiązuje wszystko ponownie, a aktualizacja ukierunkowana rozwiązuje ponownie wskazane wtyczki; każde z nich jest odczytywane jako prośba o nową tożsamość, a zapis jest aktualizowany. Każdy inny pull utrzymuje zapisaną tożsamość i się zatrzymuje, co jest celem jej zapisywania — zapis, który przyjmowałby to, do czego nastąpi kolejne rozwiązanie, podążałby za rozwiązaniem zamiast nim rządzić. Pierwsze napotkanie nie jest niezgodnością: tożsamość, której zapis jeszcze nie zawiera, jest po prostu uzupełniana.
Porównanie jest wykonywane także przy pull, który tylko weryfikuje, a który nie zapisuje ani zapisu, ani pliku blokady. Weryfikacja pomijająca zapis podczas sprawdzania pliku blokady obok niego zgłaszałaby zgodność, której nigdy nie szukała.
Emitowany komunikat, wskazujący wtyczkę, obie tożsamości i oba środki zaradcze:
plugin "<plugin-identity>": <record-path> records version <recorded-version> with digest <recorded-digest> as trusted for it, but this resolution reports version <resolved-version> with digest <resolved-digest>; review what changed and adopt it with aggrega pull --upgrade --release <release> <plugin>, or restore the recorded identity: the plugin identity recorded as trusted no longer matches what this resolution reports (wtyczka “<plugin-identity>”: <record-path> zapisuje dla niej jako zaufaną wersję <recorded-version> ze skrótem <recorded-digest>, ale to rozwiązanie zgłasza wersję <resolved-version> ze skrótem <resolved-digest>; należy przejrzeć zmiany i przyjąć je za pomocą aggrega pull —upgrade —release <release><plugin> albo przywrócić zapisaną tożsamość: tożsamość wtyczki zapisana jako zaufana nie odpowiada już temu, co zgłasza to rozwiązanie)
Jak naprawić: należy zdecydować, która z dwóch tożsamości jest właściwa, ponieważ tylko użytkownik może to zrobić. Jeśli zmiana jest zamierzona — bramkę opublikowano ponownie, a zmiany zostały przejrzane — należy ją przyjąć za pomocą aktualizacji ukierunkowanej podanej w komunikacie, która ponownie rozwiązuje tę wtyczkę i przepisuje jej wpis. Jeśli zmiana nie była oczekiwana, przejrzana została zapisana tożsamość: należy przywrócić wersję lub artefakt wskazany w zapisie i zbadać, dlaczego odwołanie rozwiązuje się teraz gdzie indziej. Nie należy edytować zapisu, aby to obejść — jest to zatwierdzone stwierdzenie tego, co przejrzano, a zwykły pull celowo go nie zmienia, ponieważ temu właśnie ma zapobiegać ta odmowa: cichemu przyjęciu zmienionej bramki.
A Plugin entity’s claims disagree with the plugin’s own self-report (Deklaracje encji Plugin są niezgodne z tym, co plugin raportuje o sobie)
Encja Plugin określa, co oferuje plugin, na który wskazuje: jakie ma eksporty, na czym każdy z nich operuje i w jakim zakresie oraz — w przypadku pluginu obsługującego providera — jak zachowuje się podczas renderowania. Plugin raportuje te same informacje o sobie podczas ładowania. Ten warunek zgłasza rozbieżność między nimi.
Porównanie odbywa się dla każdego eksportu, według nazwy, i działa w jednym kierunku: wszystko, co deklaruje encja, musi się zgadzać, a plugin może oferować więcej. Encja opisująca część powierzchni pluginu nie musi wyliczać reszty, więc eksport zadeklarowany przez plugin, a pominięty przez encję, nie jest rozbieżnością. Rozbieżnością jest zadeklarowany eksport, którego plugin nie deklaruje, albo zadeklarowany eksport, którego operates lub scope różni się od tego, co raportuje plugin. Selektor w dowolnej postaci nie jest porównywany.
Jeśli encja zawiera także blok zachowania przy renderowaniu, jego pola są porównywane kolejno — rodzaje wejść, tryb składania, para ograniczników szablonu artefaktu, adnotacja nazwy złożenia, deklaracja instancji wielokrotnego użytku, deklaracja łączenia ponad granicami, deklaracja pomijania wpisów i katalog zagnieżdżenia — a wskazywane jest pierwsze niezgodne. Encja bez takiego bloku całkowicie pomija to porównanie.
To samo sprawdzenie odbywa się przy publikacji, więc niezgodność zwykle ujawnia się przed opublikowaniem encji, a nie dopiero wtedy, gdy build ją ładuje.
Emitowane komunikaty. Zadeklarowany eksport, którego plugin nie ma:
entity "<entity>" claims export "<export>", which the plugin’s describe() does not declare: wasm: entity contract claim does not match plugin describe() (encja <entity> deklaruje eksport <export>, którego describe() pluginu nie deklaruje: wasm: deklaracja kontraktu encji nie zgadza się z describe() pluginu)
pole zadeklarowanego eksportu:
entity "<entity>" export "<export>" declares operates "<claimed>" but the plugin’s describe() reports "<reported>": wasm: entity contract claim does not match plugin describe() (eksport <export> encji <entity> deklaruje operates <claimed>, ale describe() pluginu zgłasza <reported>: wasm: deklaracja kontraktu encji nie zgadza się z describe() pluginu)
oraz pole zachowania przy renderowaniu, zgłaszane w tej samej postaci z nazwą niezgodnego pola:
entity "<entity>" declares boundary_assembly "<claimed>" but the plugin’s describe() reports "<reported>": wasm: entity contract claim does not match plugin describe() (encja <entity> deklaruje boundary_assembly <claimed>, ale describe() pluginu zgłasza <reported>: wasm: deklaracja kontraktu encji nie zgadza się z describe() pluginu)
Jak naprawić: należy poprawić deklarację encji Plugin, a nie encję Aggregate czy Release. Deklarację trzeba dostosować do tego, co raportuje plugin — komunikat podaje obie wartości, więc widać w nim, w którą stronę należy ją zmienić. Jeśli encję publikuje się samodzielnie, niezawodnym sposobem uzgodnienia obu jest ponowne wygenerowanie jej z pliku binarnego; jeśli korzysta się z opublikowanej encji, należy wybrać wersję, której deklaracja zgadza się z plikiem binarnym, na który wskazuje, i zgłosić rozbieżność jej wydawcy.
A Plugin entity’s recorded command set does not match the plugin (Zapisany w encji Plugin zestaw poleceń nie zgadza się z pluginem)
Plugin dostarczający polecenia terminala ma je zapisane w swojej encji Plugin. Ten zapis jest tworzony maszynowo, a nie przez autora: jest odczytywany z pluginu i zapisywany, więc dokładnie odzwierciedla plik binarny. Ten warunek zgłasza zapis, który przestał go odzwierciedlać — różnicę w nazwie polecenia, w jego krótkim tekście pomocy lub w kolejności deklarowania poleceń.
Porównanie wymaga pełnej równości i jest to zamierzone. Pozostałe deklaracje możliwości i eksportów w encji są redagowane: autor może zasadnie opisać część powierzchni i pominąć resztę, więc są sprawdzane jako podzbiór. Zapis poleceń nie jest redagowany, więc wszystko poza dokładną zgodnością oznacza, że zapis rozminął się z tym, co plugin faktycznie oferuje, a lista poleceń bliska, lecz niepoprawna, mogłaby błędnie kierować wywołania.
Plugin załadowany bez encji nie jest tu sprawdzany. Zapis znajduje się w encji, więc bajty ładowane bezpośrednio go nie mają i porównanie nie ma się do czego odnieść.
Emitowany komunikat, podający oba zestawy i sposób ich ponownego zapisania:
wasm: plugin "<plugin>": recorded command mirror <recorded set> does not match the plugin describe() commands <reported set>; re-run aggrega plugin sync and commit the result: wasm: recorded command mirror does not match plugin describe() (wasm: plugin <plugin>: zapisane odwzorowanie poleceń <recorded set> nie zgadza się z poleceniami describe() pluginu <reported set>; należy ponownie uruchomić aggrega plugin sync i zatwierdzić wynik: wasm: zapisane odwzorowanie poleceń nie zgadza się z describe() pluginu)
To samo porównanie przy publikacji zgłasza zestawy bez instrukcji ponownego zapisu:
plugin "<plugin>": recorded command mirror <recorded set> does not match the plugin describe() commands <reported set>: wasm: recorded command mirror does not match plugin describe() (plugin <plugin>: zapisane odwzorowanie poleceń <recorded set> nie zgadza się z poleceniami describe() pluginu <reported set>: wasm: zapisane odwzorowanie poleceń nie zgadza się z describe() pluginu)
Jak naprawić: należy ponownie zapisać zestaw z pliku binarnego i zatwierdzić wynik — komunikat podaje polecenie, które to robi. Nie należy ręcznie edytować zapisu, aby się zgadzał: jest on zarządzany maszynowo, a ręczna edycja, która dziś przypadkiem się zgadza, zostanie ponownie wyprowadzona i nadpisana przy następnym zapisie. Jeśli korzysta się z opublikowanej encji, a nie się ją publikuje, encja została opublikowana z zapisem, którego jej własny plik binarny nie potwierdza, i jest to sprawa dla jej wydawcy.
A Plugin entity’s recorded version does not match the plugin (Zapisana w encji Plugin wersja nie zgadza się z pluginem)
Plugin raportuje wersję, którą zapisał w nim jego build, a jego encja Plugin również zapisuje wersję; oba ciągi muszą być identyczne. Receptury budowania, którymi budowane są pluginy Aggrega, pobierają tę wersję z tagu wydającego plugin — z tagu samego kompilatora dla pluginu dostarczanego z kompilatorem, z własnego tagu pluginu dla pluginu dostarczanego osobno — więc build commita wskazanego przez tag raportuje wersję wydania, a build dowolnego innego commita raportuje wersję deweloperską, taką jak 1.0.0-3-g1a2b3c4. Ten warunek zgłasza parę, która się rozeszła, i jest sprawdzany przed opublikowaniem jakichkolwiek bajtów, aby rozbieżna para nie trafiła do katalogu.
Porównanie to dokładne dopasowanie ciągów. Plugin zbudowany bez zapisanej wersji buildu raportuje pustą wersję i to właśnie tej pustej wartości musi wtedy równać się wersja encji — sprawdzenie nie traktuje „brak zgłoszonej wersji” jako „dowolna wersja akceptowana”, ponieważ jego celem jest to, aby wersja opublikowanej encji zawsze mówiła, co faktycznie raportuje jej plik binarny.
Emitowany komunikat:
plugin "<plugin>": recorded metadata.version "<recorded>" does not match the plugin describe() version "<reported>": wasm: entity metadata.version does not match plugin describe() (plugin <plugin>: zapisane metadata.version <recorded> nie zgadza się z wersją describe() pluginu <reported>: wasm: metadata.version encji nie zgadza się z describe() pluginu)
Przy publikacji odmowa wskazuje także plik encji, plik .wasm i sposób naprawy:
Plugin <plugin>: metadata.version in <entity-path> does not match the .wasm describe() version at <path> — set metadata.version to the release you are publishing and build the plugin from a clean checkout of the commit that release’s tag names, so it reports that version itself; for a new release, commit the entity with the source it releases and tag that commit first: plugin "<plugin>": recorded metadata.version "<recorded>" does not match the plugin describe() version "<reported>": wasm: entity metadata.version does not match plugin describe() (Plugin <plugin>: metadata.version w <entity-path> nie zgadza się z wersją describe() pliku .wasm w <path> — należy ustawić metadata.version na publikowane wydanie i zbudować plugin z czystego checkoutu commita wskazanego przez tag tego wydania, tak aby sam zgłaszał tę wersję; w przypadku nowego wydania należy najpierw zatwierdzić encję razem ze źródłem, które wydaje, i otagować ten commit: plugin <plugin>: zapisane metadata.version <recorded> nie zgadza się z wersją describe() pluginu <reported>: wasm: metadata.version encji nie zgadza się z describe() pluginu)
Jak naprawić: należy ustawić metadata.version encji na publikowane wydanie i zbudować plugin z czystego checkoutu commita wskazanego przez tag tego wydania, aby sam raportował tę wersję. Dla nowego wydania należy najpierw zatwierdzić encję wraz z wydawanym kodem źródłowym i otagować ten commit — tag musi wskazywać commit, który już zawiera encję. Nie należy kopiować do encji wersji raportowanej przez plugin: build dowolnego innego commita raportuje wersję deweloperską, a jej skopiowanie opublikowałoby ten build pod wersją, której nie wskazuje żaden tag wydania. Jeśli plugin nie raportuje żadnej wersji, został zbudowany bez zapisanej wersji; należy zbudować go z zapisaną wersją.
A plugin was built from a working tree with uncommitted changes (Plugin zbudowano z drzewa roboczego z niezatwierdzonymi zmianami)
Build pluginu zapisuje jego wersję na podstawie commita, z którego go zbudowano, a build wykonany z drzewa roboczego z niezatwierdzonymi zmianami ma na końcu tej wersji znacznik -dirty — 1.0.0-dirty na tagu, 1.0.0-3-g1a2b3c4-dirty za nim. Taka wersja jest poprawną wersją semantyczną, ale wskazuje commit, który nie zawiera zbudowanych bajtów, więc nikt nie może odbudować tego, co zostałoby opublikowane, na podstawie wersji, pod którą zostałoby opublikowane. Publikacja encji Plugin odrzuca plugin, którego własna wersja ma ten znacznik, zanim zostaną opublikowane jakiekolwiek bajty i zanim nastąpi kontakt z rejestrem; przebieg próbny (dry run) również go odrzuca.
Odrzucany jest tylko sam znacznik. Wersja deweloperska zbudowana z commita, taka jak 1.0.0-3-g1a2b3c4, wskazuje commit, który zawiera to, co zbudowano, i zostaje opublikowana; podobnie wersja przedpremierowa, taka jak 1.0.0-rc.1. Walidacja pluginu względem jego encji poza publikacją nie zgłasza tego stanu, ponieważ build w trakcie rozwoju jest rutynowo wykonywany z edytowanego drzewa.
Sprawdzenie odczytuje wersję, którą plugin zgłasza o własnym buildzie, i wykonuje się przed porównaniem z metadata.version encji — więc plugin zbudowany z niezatwierdzonymi zmianami pod encją zapisującą czystą wersję jest zgłaszany tutaj, a nie jako zapisana wersja niezgodna z pluginem.
Emitowany komunikat, wskazujący plugin, zgłaszaną przez niego wersję i sposób naprawy:
Plugin <plugin>: the .wasm at <path> was built from a working tree with uncommitted changes — set metadata.version in <entity-path> to the release you are publishing and build the plugin from a clean checkout of the commit that release’s tag names, so it reports that version itself; for a new release, commit the entity with the source it releases and tag that commit first: plugin was built from a working tree with uncommitted changes, so no commit reproduces the version it reports (plugin "<plugin>", describe() version "<version>", which ends with "-dirty")
Jak naprawić: należy zbudować plugin z czystego checkoutu commita wskazanego przez tag wydania, tak aby zgłaszał wersję wydania zapisaną w encji. Aby wydać samą zmianę, należy ustawić metadata.version encji na nowe wydanie, zatwierdzić encję razem ze zmianą, otagować ten commit i zbudować plugin w tym miejscu. Samo zatwierdzenie zmiany i ponowny build nie otwierają drogi do wydania: przebudowany plugin zgłasza wersję deweloperską, a skopiowanie jej do encji opublikowałoby build pod wersją, której nie wskazuje żaden tag wydania.
A Plugin entity’s recorded host functions do not match the binary (Funkcje hosta zapisane w encji Plugin nie zgadzają się z plikiem binarnym)
Plugin deklaruje, których wywołań hosta używa, a ten zbiór jest zapisywany w jego encji Plugin podczas publikacji pluginu — odczytany z samego pliku binarnego, a nie napisany przez autora. Gdy plugin jest pobierany, zbiór jest ponownie wyprowadzany z bajtów, których zawartość właśnie zweryfikowano, i porównywany z zapisem. Różnica w dowolnym kierunku zatrzymuje pobieranie.
To sprawdzenie działa ponad przypięciem zawartości, a nie je powtarza, i wychwytuje dwie rzeczy, których samo przypięcie nie wychwytuje: plik binarny opublikowany inną drogą niż zwykła ścieżka publikacji, który nie ma zapisu albo ma zapis nieopisujący jego własnych bajtów; oraz błąd w samym kroku zapisu. Przypięcie ustala, że bajty są tymi bajtami, które przypięto; to sprawdzenie ustala, że to, co o nich zapisano, jest o nich prawdą.
Encja bez zapisu jest porównywana z pustym zbiorem, który pasuje do pluginu nieużywającego żadnych wywołań hosta — to ta sama nieszkodliwa zgodność w obie strony, więc encja bez zapisu nie jest odrzucana z powodu jego braku.
Emitowany komunikat, wskazujący plugin, oba zbiory i artefakt, z którego pochodzą bajty:
plugin "<plugin>": stamped spec.runtime.hostFunctions <recorded set> does not match <derived set> derived from the verified .wasm <artifact>: wasm: stamped host-function record does not match .wasm imports
To samo porównanie wykonane podczas walidacji pluginu zgłasza oba zbiory bez artefaktu:
plugin "<plugin>": recorded host-function record <recorded set> does not match the .wasm imports <derived set>: wasm: stamped host-function record does not match .wasm imports
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w nich tego nie usuwa. Należy ponownie opublikować plugin zwykłą ścieżką publikacji, która wyprowadza zapis z pliku binarnego i zapisuje oba razem. Jeśli korzysta się z opublikowanego pluginu, encja i wskazywany przez nią plik binarny zostały opublikowane niezgodnie, więc należy zgłosić niezgodność jego wydawcy, przytaczając oba zbiory z komunikatu — i nie edytować zapisu ręcznie, aby się zgadzał, ponieważ jest on wyprowadzany, a nie pisany przez autora, i następne wyprowadzenie odrzuci tę edycję.
The lockfile no longer matches what the release resolves to (Plik blokady nie odpowiada już temu, do czego rozwiązuje się wydanie)
Plik blokady wydania przypina każdą encję, bibliotekę i plugin, do których wydanie sięga, każdą z wybraną wersją i skrótem (digest), a same pliki wydania — wydanie i każde wydanie, które ono rozszerza — zapisuje według skrótu ich zawartości. Skrót encji obejmuje to, co niesie jej publikacja: jej dokument i każdy plik, który wskazuje obok niego, każdy według ścieżki i bajtów. Skrót biblioteki i pluginu obejmuje ich bajty. Ponowne rozwiązanie wydania daje ten sam zbiór i oba są porównywane. Ten stan zgłasza rozbieżność.
Wszystkie rozbieżności są zbierane, zanim którakolwiek zostanie zgłoszona, we wszystkim, co przypina plik blokady, więc jedno uruchomienie pokazuje pełny obraz, a nie po jednym wpisie naraz.
Zgłaszane są następujące rodzaje rozbieżności i warto je rozróżniać, ponieważ sposoby naprawy są różne:
Odwołanie, którego plik blokady nie przypina. Wydanie sięga teraz do czegoś, dla czego plik blokady nie ma wpisu — zależności dodanej od czasu pull, który go zapisał. Wpis wskazuje, gdzie wydanie o nią prosi, więc encja Recipe lub FeatureRecipe wiązana przez encję Manifest jest zgłaszana z wpisem mapowania, który ją wiąże, a encja wiązana przez poziom name wskazuje instancję lub dołączenie, dla którego ją wybrano.
Przypięte odwołanie, do którego wydanie już nie sięga. Plik blokady nadal przypina coś, od czego nic w wydaniu już nie zależy.
Plik wydania edytowany od czasu pull. Wydanie lub wydanie, które ono rozszerza, nie zawiera już bajtów zapisanych dla niego w pliku blokady. Wszystko, o co prosi wydanie — którą wersję źródła pobrać, które komponenty gdzie umieścić — jest rozwiązywane z zawartości pliku, więc zapisane przypięcia mogą już nie opisywać tego, o co teraz prosi. Jest to zgłaszane tutaj, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, a nie jako błąd, na którym zakończyłby się render: edytowana wersja źródła ujawniłaby się inaczej później jako pobieranie, które nie znajduje przypięcia. Plik blokady, który nie zapisuje żadnego pliku wydania, zgłasza wydanie jako niezapisane, a plik wydania, którego wydanie już nie rozszerza, jest zgłaszany jako już nieodczytywany.
Odwołanie do źródła, które zmieniło się w zdalnym repozytorium. Źródło zapisane z gitowym ref: jest zapisywane z commitem, do którego rozwiązał się ref. Każdy pull niebędący aktualizacją pyta zdalne repozytorium, gdzie ref wskazuje teraz, podobnie aggrega pull --verify, gdy sieć jest osiągalna; ref rozwiązujący się do innego commita jest zgłaszany tutaj, a nie przyjmowany. Tylko te dwa polecenia to zgłaszają: build odczytuje zapisany commit i nie pyta.
Porównanie dotyczy zawartości, więc identyczna zawartość osiągnięta inną drogą nie powoduje dryfu: aby to się uruchomiło, muszą się różnić bajty. W przypadku pliku wydania obejmuje to zmianę komentarza lub białych znaków, dokładnie tak jak dla encji Aggregate i Manifest wskazywanych przez wydanie. W przypadku encji jest to zawartość tego, co niesie, więc ta sama encja odczytana z katalogu i pobrana z rejestru nie dryfuje, podobnie checkout, którego pliki różnią się tylko bitami uprawnień, w tym bitem wykonywania, ani publikacja, której archiwum skompresowano inaczej.
Emitowany komunikat. Otwiera go własne zdanie warunku, a po nim następuje każda zebrana rozbieżność, każda z nazwą swojej osi — a w przypadku encji także jej rodzaju, ponieważ encja jest identyfikowana łącznie przez rodzaj i URI, więc encja Release, której encje Aggregate i Manifest mają wspólną nazwę, ma dwa wpisy, a edycja którejkolwiek z nich jest zgłaszana dla tej, którą edytowano:
lockfile: out of date; it no longer matches what its Release resolves to: entity "<uri>" (<kind>) not in lockfile (referenced from <site>) (lockfile: nieaktualny; nie odpowiada już temu, do czego rozwiązuje się jego encja Release: encji wraz z jej rodzajem nie ma w pliku lockfile, podano też miejsce, z którego się do niej odwołano) <axis>"<uri>" changed: lockfile=(<version>,<digest>) current=(<version>,<digest>) (wskazane odwołanie na wskazanej osi zmieniło się: wersja i skrót w pliku lockfile różnią się od bieżących) entity "<uri>" (<kind>) changed: lockfile=(<version>,<digest>) current=(<version>,<digest>) (wskazana encja wskazanego rodzaju zmieniła się: wersja i skrót w pliku lockfile różnią się od bieżących) <axis>"<uri>" no longer used by the release (wskazane odwołanie na wskazanej osi nie jest już używane przez wydanie) release document "<file>" was edited after the lockfile was written: its content no longer matches the recorded digest (lockfile=<digest> current=<digest>), so the pins may no longer describe what it asks for; re-resolving the Release records the files it reads as they now stand (wskazany dokument wydania został zmieniony po zapisaniu pliku lockfile: jego zawartość nie odpowiada już zapisanemu skrótowi, więc przypięcia mogą już nie opisywać tego, czego on żąda; ponowne rozwiązanie encji Release zapisuje odczytywane pliki w ich obecnym stanie)
<site> to miejsce, w którym wydanie prosi o odwołanie, zapisane jako ścieżka do wskazującego je wpisu — na przykład manifest.spec.mappings.components.name.db-primary — przy czym wymieniane są do trzech takich miejsc w kolejności posortowanej, a po nich ..., jeśli jest ich więcej. Odwołanie, którego rozwiązanie nie zapisuje takiego miejsca, jest zgłaszane bez nawiasu.
Pull zgłaszający zmienione odwołanie do źródła wskazuje artefakt tak, jak zapisał go autor, z chart= i module_subdir=, jeśli źródło je wskazuje:
source-artifact kind=<kind> url=<url>: reference "<ref>" moved — the lockfile pins <commit>, and it now resolves to <commit>; adopt where it now points with aggrega pull --upgrade --release <release>
Build wypisuje sposób naprawy po wpisach:
run aggrega pull --release <release> to re-resolve the Release and rewrite its lockfile
Które polecenia wiążą wydanie z jego plikiem lockfile.aggrega build porównuje przed renderowaniem i się zatrzymuje. aggrega validate --release oraz każdy wybór aggrega inspect, który rozwiązuje wydanie — widok domyślny, --resolved, --ir-graph i --closure — wykonują to samo porównanie, gdy tylko zostaną rozwiązane zależności wydania, i zatrzymują się z tym samym komunikatem i tym samym środkiem zaradczym, nie zapisując niczego na standardowe wyjście; żadne z nich nie przepuszcza więc pliku lockfile, który kompilacja odrzuca jako rozbieżny. Narzędzia asystenta build, validate z release i describe z release odmawiają na tych samych warunkach. aggrega pull wykonuje je względem pliku lockfile, który ma zamiar zapisać, a aggrega pull --verify względem pliku na dysku. Polecenie, które nie rozwiązuje żadnego wydania — aggrega validate bez argumentu, które odczytuje wtedy przypięcia z pliku lockfile tylko po to, by znaleźć encję nadrzędną extends, lub ze ścieżką encji, oraz aggrega inspect --raw lub --output yaml bez --ir-graph — nie jest wiązane z plikiem lockfile, podobnie jak wydanie bez pliku lockfile obok. Serwer języka w edytorze zatrzymuje na tym swoje kompilacje i zgłasza to przy żądaniu grafu jako ostrzeżenie dotyczące pliku lockfile, nadal rysując graf.
Jak naprawić: należy ponownie rozwiązać wydanie i zatwierdzić przepisany plik blokady. Dla wszystkiego, co zgłasza build, zwykłe aggrega pull --release <release> — polecenie wypisywane przez build — jest całą naprawą: rozwiązuje wydanie w obecnym stanie, przepisuje przypięcia, które się zmieniły, i zachowuje wszystkie pozostałe, więc nic nietknięte się nie przesuwa. Jeśli zmienił się plik w lokalnym źródle encji Recipe lub FeatureRecipe, ten pull najpierw zatrzymuje się, wskazując aggrega pin dla encji, ponieważ zapisanie nowego przypięcia obok niej jest krokiem autora; należy je uruchomić lub przekazać do pull --pin-sources, a pull usunie dryf. Jedyny wpis, którego zwykły pull nie usuwa, to odwołanie do źródła, które zmieniło się w zdalnym repozytorium, ponieważ jego usunięcie oznacza przyjęcie commita, który odwołanie wskazuje teraz: robi to aggrega pull --upgrade --release <release> i wpis to mówi — jeśli entity.lock encji Recipe zapisuje to źródło, aktualizacja zatrzymuje się w ten sam sposób, dopóki nowy commit nie zostanie przypięty obok niej. Wcześniej należy przeczytać wpisy, ponieważ nad trzecim rodzajem warto się zatrzymać: odwołanie, do którego wydanie już nie sięga, to zwykle celowo usunięta zależność, ale jeśli nie została usunięta, zmieniło się coś innego, co uczyniło ją nieosiągalną. Para, która zmieniła się przy nietkniętym odwołaniu, oznacza, że zawartość w tej wersji nie jest zawartością, którą przejrzano, co jest pytaniem do jej dostawcy, a nie czymś do przyjęcia bez sprawdzenia.
Pull wykonuje to samo porównanie względem pliku blokady, który zamierza zapisać, i nie zapisuje pliku odrzuconego przez porównanie, więc plik blokady świeżo zapisany przez pull przechodzi je w buildzie z tymi samymi wejściami. Jeśli ten stan wraca zaraz po zakończonym pull, oba uruchomienia otrzymały różne wejścia: katalog przekazany do jednego, a nie do drugiego, albo konfigurację obszaru roboczego edytowaną między nimi. Należy uruchomić pull i build na tych samych wejściach.
An artifact is not at the source the build was told to find it (Artefakt nie znajduje się w źródle, w którym kompilacja miała go znaleźć)
Odwołanie katalogowe wskazuje artefakt i wersję. Ten warunek zgłasza, że nic nie odpowiada tej parze — ani w rejestrze, na który rozwiązuje się odwołanie, ani w lokalnej pamięci podręcznej artefaktów, z której czyta kompilacja.
Kompilacja czyta pamięć podręczną; sama nie sięga na zewnątrz. Pozyskiwanie to osobny krok: polecenie pull, które rozwiązuje wydanie, pobiera to, czego wydanie potrzebuje, i zapisuje to w pamięci podręcznej, a kompilacja czyta potem to, co tam jest. Dlatego w kompilacji ten warunek objawia się jako brak w pamięci podręcznej, a w poleceniu pull jako rejestr, który nie ma takiego artefaktu. Jeśli kompilacja jest skonfigurowana tak, by przy starcie wypełniała plik blokady, pozyskiwanie, które uruchamia, to właśnie to samo polecenie pull.
Emitowane komunikaty. Rejestr bez takiego tagu oraz pobranie, które rozwiązało manifest, ale brakuje bloba z jego treścią:
oci: "<reference>:<version>": oci: artifact not found at remote source (oci: “<reference>:<version>”: oci: nie znaleziono artefaktu w zdalnym źródle)
oci: content for "<reference>:<version>": oci: artifact not found at remote source (oci: zawartość dla “<reference>:<version>”: oci: nie znaleziono artefaktu w zdalnym źródle)
odczyt z pamięci podręcznej, który nie znalazł wpisu, czyli postać, z którą spotyka się kompilacja:
oci: cache miss for <reference>@<version>: oci: artifact not found at remote source (oci: brak w pamięci podręcznej dla <reference>@<version>: oci: nie znaleziono artefaktu w zdalnym źródle)
i to samo dla artefaktu w pamięci podręcznej, obok którego brakuje manifestu:
oci: manifest cache miss for <reference>@<version>: oci: artifact not found at remote source (oci: brak manifestu w pamięci podręcznej dla <reference>@<version>: oci: nie znaleziono artefaktu w zdalnym źródle)
Jak naprawić: najpierw należy sprawdzić odwołanie i wersję — wersja, która już nie istnieje, i nazwa z literówką dają tę samą odpowiedź, a komunikat cytuje obie, aby można je było porównać z katalogiem. Jeśli odwołanie jest poprawne, artefakt nie został pozyskany: należy uruchomić pull dla wydania, który pobiera to, do czego wydanie sięga, i wypełnia pamięć podręczną. Jeśli obszar roboczy jest offline, ten pull musi zostać uruchomiony z miejsca z dostępem do sieci; kompilacja offline czyta tylko to, co już jest w pamięci podręcznej, a ten komunikat oznacza, że pamięć podręczna tego nie zawiera.
The registry will not serve an artifact without credentials it accepts (Rejestr nie udostępni artefaktu bez akceptowanych przez siebie poświadczeń)
Rejestr odpowiedział i odmówił: albo nie przedstawiono poświadczeń, albo przedstawione nie zostały zaakceptowane. Różni się to od rejestru, z którym w ogóle nie udało się połączyć — tutaj rozmowa się odbyła, a odpowiedź brzmiała „nie”.
Zgłaszają go cztery momenty, wszystkie w trakcie pozyskiwania lub publikowania artefaktów: rozwiązywanie odwołania, pobieranie jego treści, wyświetlanie listy wersji, które zawiera repozytorium, oraz sprawdzanie poświadczenia w chwili jego zapisywania.
Emitowane komunikaty, każdy wskazuje, o co proszono, i cytuje odpowiedź rejestru:
oci: resolve "<reference>:<version>": <what the registry replied>: oci: authentication required or failed (oci: rozwiązywanie “<reference>:<version>”: odpowiedź rejestru: oci: wymagane uwierzytelnienie lub uwierzytelnienie nie powiodło się)
wyświetlanie listy wersji repozytorium, które zamiast tego podaje status:
oci: tags/list "<repository>": status <code>: oci: authentication required or failed (oci: tags/list “<repository>”: status kod: oci: wymagane uwierzytelnienie lub uwierzytelnienie nie powiodło się)
oraz sprawdzanie poświadczenia podczas jego zapisywania:
oci: verify credential for "<host>": <what the registry replied>: oci: authentication required or failed (oci: weryfikacja poświadczeń dla “<host>”: odpowiedź rejestru: oci: wymagane uwierzytelnienie lub uwierzytelnienie nie powiodło się)
Jeśli błąd zgłasza krok, który podaje sposób naprawy, wiersz kończy się poleceniem logowania do hosta, który ten krok ustalił:
remediation: aggrega login <host> (or docker login <host>) before re-running aggrega pull —release <release> (naprawa: przed ponownym uruchomieniem aggrega pull —release należy wykonać aggrega login (lub docker login) dla wskazanego hosta)
a gdy import pobierał jeden z podstawowych importerów kompilatora — tym samym logowaniem przed ponownym uruchomieniem importu:
remediation: aggrega login <host> (or docker login <host>) before re-running the import (naprawa: aggrega login (lub docker login) przed ponownym uruchomieniem importu)
Klasyczne repozytorium chartów Helm lub archiwum chartu, fragment compose i repozytorium Git pobierane przez http lub https również zgłaszają ten warunek, gdy serwer odrzuca żądanie jako nieautoryzowane, a ich środek zaradczy wskazuje wpis netrc do dodania zamiast logowania, ponieważ to z tego pliku te pobrania odczytują swoje poświadczenie:
remediation: add an entry for <host> (machine <host> login <user> password <secret>) to the netrc file <path>, then run the command again (środek zaradczy: należy dodać do pliku netrc wpis dla hosta (z machine, login i password), a następnie ponownie uruchomić polecenie)
Jak naprawić: to zadanie operatora, a nie autora encji — nic w encji Aggregate, Component ani Recipe tego nie powoduje. Oficjalny hub, hub.aggrega.ai, udostępnia każdemu to, co publikuje, więc odczyt z niego nie wymaga poświadczenia, a publikowanie w nim tak; inny rejestr może wymagać poświadczenia także do odczytu. Należy zalogować się do hosta wskazanego w komunikacie — lub, w przypadku źródła pobieranego przez http lub https, dodać wpis netrc wskazany w środku zaradczym — i ponownie uruchomić pozyskiwanie. Jeśli logowanie już nastąpiło, poświadczenie w magazynie nie jest akceptowane przez ten host dla tego repozytorium: należy zalogować się ponownie, aby je odświeżyć, i sprawdzić, czy konto ma dostęp do odczytu repozytorium, na które rozwiązuje się odwołanie, ponieważ prywatne repozytorium odpowiada dokładnie w ten sposób kontu, które go nie widzi. Jeśli odwołanie rozwiązuje się na nieoczekiwany host, alias rejestru lub domyślny rejestr w .aggrega-config.yaml wskazuje gdzie indziej.
The netrc file cannot be read (Nie można odczytać pliku netrc)
Klasyczne repozytorium chartów Helm lub archiwum chartu, fragment compose oraz repozytorium Git pobierane przez http lub https biorą poświadczenia z pliku netrc, który jest odczytywany przy pobieraniu takiego źródła — przez pull, pin lub build wypełniający swój plik blokady. To, który plik jest odczytywany i który wpis odpowiada na żądanie, opisano w sekcji Authentication. Ten warunek zgłasza plik netrc, który istnieje, ale nie da się go użyć: nie można go odczytać — jest np. katalogiem albo brak uprawnień do jego odczytu — lub nie jest zgodny z formatem netrc. Format jest odczytywany ściśle, ponieważ słowo odczytane w niewłaściwym miejscu przesuwa każde następne: błędnie zapisane słowo kluczowe zamieniłoby następujące po nim hasło w kolejne słowo kluczowe, a żądanie zostałoby wysłane bez poświadczeń lub z niewłaściwymi, choć plik wyglądałby poprawnie.
Plik, który nie istnieje, nie podlega temu warunkowi: nie zawiera poświadczeń, a na żądanie, które ich wymaga, odpowiada odmowa serwera. Plik, który mogą odczytać inni użytkownicy maszyny, również nie podlega temu warunkowi: w systemach Linux i macOS powoduje jedno ostrzeżenie wskazujące plik i nadal jest odczytywany.
Komunikat wskazuje plik, a w przypadku błędu formatu także wiersz, i opisuje, co jest nie tak, wyłącznie w kategoriach samego formatu — nigdy nie przytaczając słowa zawartego w pliku, ponieważ słowo w niewłaściwym miejscu może być hasłem. Diagnostyka nie ma kategorii: plik netrc jest własnym plikiem poświadczeń, a nie dokumentem odczytywanym przez build.
Emitowany komunikat dla błędu formatu, którym jest słowo w miejscu, gdzie oczekiwane jest słowo kluczowe, słowo kluczowe, po którym nie następuje jego wartość, login, password lub account przed jakimkolwiek wpisem machine lub default albo słowo w cudzysłowie niezamknięte w wierszu, w którym się zaczyna:
the netrc file could not be read (file <path>, line <line>, a word stands where a keyword is expected (machine, default, login, password, account or macdef)). Correct the file, or set NETRC to the path of another netrc file to read instead (nie można odczytać pliku netrc (we wskazanym pliku i wierszu słowo stoi w miejscu, gdzie oczekiwane jest słowo kluczowe (machine, default, login, password, account lub macdef)). Należy poprawić plik lub ustawić w NETRC ścieżkę do innego pliku netrc, który ma zostać odczytany zamiast niego)
oraz dla pliku, którego nie można było odczytać, z przytoczeniem przyczyny:
the netrc file could not be read (file <path>, <why it could not be read>). Correct the file, or set NETRC to the path of another netrc file to read instead (nie można odczytać pliku netrc (wskazany plik i przyczyna, dla której nie można go było odczytać). Należy poprawić plik lub ustawić w NETRC ścieżkę do innego pliku netrc, który ma zostać odczytany zamiast niego)
Jak naprawić: należy otworzyć plik wskazany w komunikacie. W przypadku błędu formatu należy przejść do wskazanego wiersza: każdy wpis to machine <host> — lub default — po którym następują login <user> i password <secret>, a zwykłą przyczyną jest błędnie zapisane słowo kluczowe lub słowo kluczowe bez wartości. W przypadku pliku, którego nie można było odczytać, należy sprawić, by był to plik możliwy do odczytu, czytelny tylko dla właściciela (chmod 600). Jeśli nie jest to plik, który miał być odczytany, należy ustawić w NETRC ścieżkę do właściwego.
The registry could not be reached (Nie udało się połączyć z rejestrem)
Rozmowa z rejestrem w ogóle się nie odbyła: zawiodło rozwiązywanie nazwy, połączenie lub bezpieczne uzgadnianie połączenia. Jest to odpowiednik rejestru, który odpowiedział i odmówił — tutaj niczego nie ustalono w żadną stronę, więc stan artefaktu po drugiej stronie jest nieznany, a nie znany jako brakujący.
To także zgłasza błąd transportu bez bardziej szczegółowej przyczyny podczas pozyskiwania źródła encji Recipe, jest to więc ogólna odpowiedź „nie udało się połączyć z drugą stroną” na tej ścieżce, a nie stwierdzenie, która warstwa zawiodła.
Emitowany komunikat, wskazujący pozyskiwane źródło i cytujący leżący u podstaw błąd transportu, wraz ze sposobem naprawy, który niesie warunek:
sourceresolver: kind=<kind> url=<url> version=<version>: oci: network unreachable (cause: <the transport failure>); remediation: check network connectivity to <host>; corporate proxies typically need HTTPS_PROXY exported (sourceresolver: kind=rodzaj url=adres version=wersja: oci: sieć nieosiągalna (przyczyna: błąd transportu); rozwiązanie: sprawdź łączność sieciową z <host>; firmowe serwery proxy zwykle wymagają wyeksportowania HTTPS_PROXY)
Jak naprawić: naprawa należy do operatora i leży poza katalogiem. Należy sprawdzić, czy host z komunikatu jest osiągalny z miejsca, w którym uruchamiane jest polecenie. Jeśli środowisko łączy się z siecią przez proxy, proxy musi zostać wyeksportowane do środowiska, co wskazuje sposób naprawy — proxy skonfigurowane tylko dla przeglądarki lub menedżera pakietów nie zostanie uwzględnione. Jeśli host jest osiągalny ręcznie, ale nie stąd, różnicą są zwykle poświadczenia na proxy lub certyfikat przechwytujący, którego uzgadnianie połączenia nie zaakceptowało. Gdy artefakty znajdą się w pamięci podręcznej, kolejne kompilacje czytają ją i w ogóle nie potrzebują sieci.
A server did not answer in time (Serwer nie odpowiedział na czas)
Żądanie czekało na serwer, do którego było skierowane — rejestr lub dowolny inny serwer, do którego dociera polecenie, na przykład dziennik przejrzystości, w którym zapisywany jest podpis — i zostało wycofane. Żądanie czeka najwyżej 30 sekund, aż serwer zacznie odpowiedź, gdy żądanie zostało w całości wysłane, i najwyżej 30 sekund na kolejną część odpowiedzi, która już nadchodzi; po przekroczeniu któregokolwiek z tych limitów zostaje odrzucone w ramach tego warunku, z podaniem serwera i czasu oczekiwania. Taki wynik daje serwer, który przyjmuje połączenie i nigdy nie odpowiada, a także adres, który nigdy żadnego nie przyjmuje, zamiast polecenia czekającego bez końca. Przejście przez całą listę repozytoriów rejestru czeka natomiast na każdej stronie tak długo, jak może trwać całe przejście, i jest ograniczone własnym warunkiem, E0377.
Ograniczone jest tylko oczekiwanie. Pobieranie lub wysyłanie, które wciąż postępuje, trwa tyle, ile trwa, ponieważ czas oczekiwania jest mierzony tylko wtedy, gdy nic nie nadchodzi. Chart Helm, który source: encji Recipe pobiera przez HTTPS, podlega tylko oczekiwaniu na rozpoczęcie odpowiedzi, a upłynięcie tego czasu jest zgłaszane własnymi słowami biblioteki sieciowej, a nie w ramach tego warunku. Żądanie, które polecenie i tak ponawia po przekroczeniu limitu czasu — odczyt podczas aggrega registry update, zapis podczas publikacji — jest najpierw ponawiane, więc odmowa jest tym, co pozostaje po jego ostatniej próbie.
Emitowany komunikat dla listy wersji, na którą rejestr nie odpowiedział:
aggrega plugin add: 127.0.0.1:18471: list versions for plugin/cli/mo: oci: list tags: Get “http://127.0.0.1:18471/v2/plugin/cli/mo/tags/list”: 127.0.0.1:18471 did not answer within 30s: egress: the server did not answer in time (aggrega plugin add: 127.0.0.1:18471: wyświetlanie wersji dla plugin/cli/mo: oci: wyświetlanie tagów: Get: 127.0.0.1:18471 nie odpowiedział w ciągu 30s: egress: serwer nie odpowiedział na czas)
oraz dla odpowiedzi, która urwała się w połowie:
<host> stopped answering: nothing more of its answer arrived for 30s: egress: the server did not answer in time (przestał odpowiadać: przez 30s nie nadeszła żadna dalsza część odpowiedzi: egress: serwer nie odpowiedział na czas)
Jak naprawić: naprawa należy do operatora i leży poza katalogiem. Należy sprawdzić, czy serwer wskazany w komunikacie działa i jest osiągalny z miejsca, w którym uruchamiane jest polecenie; rejestr pod obciążeniem lub w trakcie konserwacji później znowu odpowiada, a polecenie można po prostu uruchomić ponownie. Jeśli środowisko łączy się z siecią przez serwer proxy, należy sprawdzić, czy proxy przekazuje żądanie dalej, zamiast je wstrzymywać. Czas oczekiwania jest stały; nie ma ustawienia, które by go wydłużało.
A registry’s repository listing did not end in time (Lista repozytoriów rejestru nie zakończyła się na czas)
Przejście przez całą listę repozytoriów rejestru trwało pięć minut bez dotarcia do końca listy i zostało przerwane. Listę przechodzą dwa polecenia: aggrega plugin add, tylko wtedy, gdy żadna wtyczka nie nosi dokładnie podanej nazwy i polecenie szuka takiej, której nazwa ją zawiera, oraz aggrega registry update, które wyświetla repozytoria rejestru, zanim odczyta każde z nich. Lista, która bez końca wymienia nowe repozytoria, i lista, którą rejestr udostępnia zbyt wolno, by się zakończyła, kończą się tutaj, zamiast blokować polecenie; przejście nie zwraca wtedy żadnych repozytoriów, więc z uciętej listy nic nie zostaje wybrane ani zaindeksowane. Komunikat podaje, ile repozytoriów lista wymieniła do chwili przerwania.
Emitowany komunikat dla dodawania wtyczki, której zapytanie jest częścią nazwy:
aggrega plugin add: 127.0.0.1:18472: no cli plugin is named “mo”, and searching every repository for a name containing it did not finish; name the plugin exactly, as aggrega plugin add cli <name>: the walk was stopped after 5m0s, before the listing ended (repositories named so far: 146): registry: the repository listing did not end in time (aggrega plugin add: 127.0.0.1:18472: żadna wtyczka cli nie nazywa się „mo”, a wyszukiwanie we wszystkich repozytoriach nazwy, która ją zawiera, nie zakończyło się; należy podać dokładną nazwę wtyczki, np. aggrega plugin add cli z nazwą wtyczki: przejście zostało przerwane po 5m0s, przed końcem listy (dotąd wymienione repozytoria: 146): registry: lista repozytoriów nie zakończyła się na czas)
Jak naprawić: w przypadku aggrega plugin add należy podać dokładną nazwę wtyczki — aggrega plugin add cli moo zamiast aggrega plugin add cli mo — dzięki czemu wtyczka zostanie wyszukana pod tą nazwą jednym żądaniem, a lista nigdy nie będzie przechodzona. W przypadku aggrega registry update przyczyną jest lista rejestru: należy upewnić się u osoby prowadzącej rejestr, że jego lista się kończy, i ponownie uruchomić aktualizację, gdy tak się stanie. Pięciominutowy limit jest stały; nie ma ustawienia, które by go wydłużało.
A registry kept asking to slow down (Rejestr wciąż prosił o zwolnienie)
Rejestr, który jest zbyt obciążony, odpowiada 429 Too Many Requests albo 503 Service Unavailable z nagłówkiem Retry-After podającym, jak długo czekać. Każde żądanie, które polecenie wysyła do rejestru, czeka tak długo, jak rejestr prosi — dziesięć sekund, gdy tego nie podaje — i jest wysyłane ponownie; razem z nim czeka każde żądanie do tego rejestru, a do rejestru wysyła się mniej żądań naraz, dopóki znowu nie odpowie. Rejestr, który przez pięć minut nie odpowiada niczym innym niż „zwolnij”, jest odrzucany z tym warunkiem, z podaniem rejestru, jego ostatniej odpowiedzi i tego, jak długo nie odpowiadał niczym innym; tak samo odrzucane jest żądanie, którego własny limit czasu upływa podczas oczekiwania. aggrega registry update zgłasza wtedy ten rejestr jako niezaindeksowany, a rejestr zachowuje indeks, który miał przed uruchomieniem.
Emitowany komunikat dla rejestru, który przez pięć minut prosił o zwolnienie:
<host> kept asking to slow down: its last answer was 429 Too Many Requests, and it had answered nothing else for 5m0s: oci: the registry kept asking to slow down (wciąż prosił o zwolnienie: jego ostatnią odpowiedzią było 429 Too Many Requests i przez 5m0s nie odpowiadał niczym innym: oci: rejestr wciąż prosił o zwolnienie)
oraz dla żądania, którego własny limit czasu zakończył oczekiwanie:
<host> kept asking to slow down: its last answer was 429 Too Many Requests, and it had answered nothing else for <how long> when the request’s own time ran out: oci: the registry kept asking to slow down (wciąż prosił o zwolnienie: jego ostatnią odpowiedzią było 429 Too Many Requests i nie odpowiadał niczym innym aż do wyczerpania własnego czasu żądania: oci: rejestr wciąż prosił o zwolnienie)
Jak naprawić: przyczyną jest limit szybkości żądań rejestru, a nie cokolwiek, co zostało napisane. Rejestr, który ogranicza, jak szybko klient może wysyłać żądania, zwykle ogranicza wszystko, co przychodzi z tego samego adresu, dlatego należy sprawdzić, czy inne polecenia lub maszyny za tym adresem nie wysyłają do niego żądań w tym samym czasie, i uruchomić polecenie ponownie, gdy skończą. Jeśli rejestr jest zarządzany samodzielnie, należy sprawdzić jego limit szybkości żądań. Pięciominutowy limit jest stały; żadne ustawienie go nie wydłuża.
Fetched or cached bytes do not match the digest committed for them (Pobrane lub zbuforowane bajty nie zgadzają się z zatwierdzonym dla nich skrótem)
Każdy artefakt ma manifest, który zatwierdza skrót jego zawartości, a plik blokady niezależnie przypina skrót tego manifestu. Oba zobowiązania są sprawdzane przez ponowne obliczenie skrótu posiadanych bajtów i porównanie. To zgłasza porównanie, które się nie powiedzie, i działa tak samo dla bajtów właśnie pobranych, jak i dla bajtów odczytanych z pamięci podręcznej.
Dwa warunki, a to, który z nich wystąpi, wskazuje, która warstwa się nie zgodziła. Jeden wskazuje zawartość niezgodną ze skrótem, który zatwierdza jej własny manifest. Drugi wskazuje zbuforowany manifest niezgodny ze skrótem przypiętym dla niego w pliku blokady — to sprawdzenie zapobiega temu, by zmanipulowany manifest stał się autorytetem, któremu ufa późniejsze sprawdzenie zawartości. To przypięcie nadaje sens drugiemu sprawdzeniu: pochodzi z pliku blokady, a nie z ponownego wyprowadzenia manifestu ze zbuforowanych bajtów, więc oba są rzeczywiście niezależne.
Następnie encja jest porównywana z własnym wierszem, ponad to, co niosą bajty. Gdy bajty zbuforowanej encji zgadzają się z manifestem, są porównywane ze skrótem zapisanym dla encji w pliku blokady, który obejmuje pliki niesione przez jej publikację — każdy według ścieżki i bajtów — a nie bajty skompresowane. Te same pliki opublikowane z inną kompresją nadal się zgadzają, natomiast inne pliki pod tą samą wersją nie, a niezgodność jest zgłaszana w ramach warunku zawartości. Pobranie respektujące przypięcie wykonuje to samo porównanie dla tego, co rejestr udostępnia pod przypiętą wersją.
Żadne z tych sprawdzeń nie wymaga sieci. Każde jest porównaniem skrótów bajtów już dostępnych, dzięki czemu kompilacja w pełni offline nadal może ustalić, że to, co czyta, jest tym, co przypięto.
Emitowane komunikaty. Zawartość względem jej manifestu:
oci: cached manifest digest <computed> != pinned <pinned>: oci: cached manifest digest mismatch (oci: skrót manifestu w pamięci podręcznej <computed> != przypięty <pinned>: oci: niezgodność skrótu manifestu w pamięci podręcznej)
zbuforowana encja względem jej wiersza oraz rejestr udostępniający inną zawartość pod przypiętą wersją:
catalog: cached <uri> content digest <computed> does not match lockfile pin <pinned>: oci: content digest mismatch (catalog: skrót treści <computed> dla zapisanego w pamięci podręcznej <uri> nie zgadza się z przypięciem w pliku blokady <pinned>: oci: niezgodność skrótu treści)
oci: content digest mismatch: pinned entity "<uri>": registry now serves digest <computed> for the pinned version, not the pinned digest <pinned>; run aggrega pull --upgrade --release <release> to update the pin (oci: niezgodność skrótu treści: przypięta encja „<uri>”: rejestr serwuje teraz skrót <computed> dla przypiętej wersji zamiast przypiętego skrótu <pinned>; należy uruchomić aggrega pull —upgrade —release <release>, aby zaktualizować przypięcie)
Oba są ujęte w kontekst tego, co było odczytywane. Przypięta encja, której żadne źródło nie przechowuje w przypiętej wersji — warunek manifestu, gdy nie zgadzał się manifest wpisu pamięci podręcznej, a w przeciwnym razie warunek zawartości:
pinned entity <uri>: no source holds the pinned bytes <pinned> (<what each source it read held>); with a registry reachable, aggrega pull --release <release> fetches the pinned version again: <the message above> (przypięta encja <uri>: żadne źródło nie zawiera przypiętych bajtów <pinned> (<what each source it read held>); gdy rejestr jest osiągalny, aggrega pull —release <release> ponownie pobiera przypiętą wersję: <the message above>)
Wpis archiwum wskazujący ścieżkę wychodzącą poza archiwum również jest zgłaszany w ramach warunku zawartości, ponieważ pakiet, który tego próbuje, nie jest pakietem, który zatwierdzono:
Oba niosą tę samą wskazówkę naprawczą, gdy krok zgłaszający ją podaje:
remediation: run aggrega pull —upgrade —release <release> to refresh the lockfile and cache (naprawa: uruchom aggrega pull —upgrade —release <release>, aby odświeżyć plik blokady i pamięć podręczną)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w nich tego nie usunie. Należy odświeżyć jednocześnie pamięć podręczną i plik blokady poleceniem aggrega pull --upgrade --release <release>, które ponownie pobiera ze źródła i przepisuje oba. Jeśli to pomoże, zbuforowana kopia została zmieniona lub obcięta od czasu zapisu. Jeśli niezgodność przetrwa odświeżenie, bajty udostępniane przez wydawcę rzeczywiście różnią się od przypiętych — to ponownie opublikowana wersja, czyli pytanie do jej wydawcy, które warto zadać przed przyjęciem nowego skrótu, a nie po.
A manifest carries no layer of the expected kind, or more than one (Manifest nie zawiera warstwy oczekiwanego rodzaju albo zawiera więcej niż jedną)
Manifest artefaktu wymienia jego warstwy, a warstwa z zawartością jest wybierana według typu nośnika, a nie pozycji. Dzięki temu artefakt może zawierać więcej niż jedną warstwę — na przykład chart z osobną warstwą pochodzenia obok — i nadal zawartość jest wybierana niezawodnie.
Dwa przypadki nie pozostawiają niczego do wyboru. Brak warstwy oczekiwanego typu oznacza, że manifest opisuje coś innego niż to, jako co odczytano referencję. Więcej niż jedna oznacza, że wybór nie ma rozstrzygnięcia, a wybranie pierwszej byłoby czasem poprawne, a czasem po cichu błędne.
Emitowane komunikaty, każdy wskazujący oczekiwany typ nośnika. Brak:
oci: manifest has no layer of media type "<media-type>": oci: manifest has no layer of the expected content media type (oci: manifest nie ma warstwy o typie nośnika „<media-type>”: oci: manifest nie ma warstwy o oczekiwanym typie nośnika treści)
oraz więcej niż jedna, co podaje również ich liczbę:
oci: manifest has <count> layers of media type "<media-type>"; expected exactly one: oci: manifest has multiple layers of the expected content media type (oci: manifest ma <count> warstw o typie nośnika „<media-type>”; oczekiwano dokładnie jednej: oci: manifest ma wiele warstw o oczekiwanym typie nośnika treści)
Jak naprawić: naprawa należy do wydawcy, a nie do autora — manifest nie jest czymś, co pisze autor katalogu. Najpierw należy sprawdzić, czy referencja wskazuje zamierzone miejsce: referencja rozwiązywana do artefaktu innego rodzaju daje pierwszy przypadek, ponieważ manifest jest prawdziwym manifestem czegoś innego. Jeśli referencja jest poprawna, artefakt opublikowano z manifestem, który nie opisuje go jako rodzaju, za jaki się podaje, więc należy przekazać typ nośnika z komunikatu jego wydawcy. Publikacja zwykłą ścieżką publikowania tworzy manifest z dokładnie jedną warstwą zawartości, więc artefakt w którymkolwiek z tych przypadków został złożony w inny sposób.
A published bundle holds no entity, or holds two (Opublikowany pakiet nie zawiera żadnej encji albo zawiera dwie)
Encja, która deklaruje pliki obok swojego dokumentu — lokalny chart encji Recipe lub jego plik blokady, importowany schemat encji Component — jest publikowana jako .tar.gz, w którym encja jest spakowana razem z tymi plikami. Odczytanie go z powrotem oznacza ponowne odnalezienie encji wśród nich — a plik, w którym ją napisano, może mieć dowolną nazwę, więc identyfikuje ją preambuła encji, którą zawiera, a nie nazwa. Encją jest dokument na najwyższym poziomie pakietu, którego kind: jest rodzajem encji podlegającym publikacji; fragment compose, szablon chartu czy manifest Kubernetes obok niego encją nie jest, podobnie jak dokument encji położony głębiej, wewnątrz drzewa source/, który jest treścią dostarczaną przez encję, a nie samą encją.
Dwa kształty nie pozostawiają niczego do wybrania i oba są właściwościami sposobu, w jaki artefakt opublikowano.
Brak dokumentu encji na najwyższym poziomie pakietu. Pakiet spakowano bez encji na najwyższym poziomie — jej dokument pominięto albo umieszczono w podkatalogu zamiast obok plików, które zawiera. Komunikat wymienia, co znajduje się na najwyższym poziomie pakietu, co zwykle wystarcza, by zobaczyć, co się stało.
Dwa dokumenty encji na najwyższym poziomie pakietu. Pakiet spakowano z całego katalogu, w którym napisano dwie encje — czego aggrega push nigdy nie robi, bo każda encja zawiera tylko deklarowane przez siebie pliki, ale co może zrobić inny klient. Przy takim spakowaniu każda z ich opublikowanych współrzędnych zawiera te same bajty — więc odpowiedź którąkolwiek z nich zwróciłaby drugą encję pod nazwą, o którą pytano, a nic dalej nie byłoby w stanie tego zauważyć. Nie ma bezpiecznego wyboru, więc żaden nie jest dokonywany.
Emitowane komunikaty, wymieniające to, co znaleziono. Brak, gdy pakiet zawiera inne pliki:
bundle root carries no entity document among <file>, <file>: oci: published bundle carries no entity document (katalog główny pakietu nie zawiera dokumentu encji wśród wymienionych plików: oci: opublikowany pakiet nie zawiera dokumentu encji)
brak, gdy nie zawiera niczego:
bundle root carries no files at all: oci: published bundle carries no entity document (katalog główny pakietu nie zawiera żadnych plików: oci: opublikowany pakiet nie zawiera dokumentu encji)
oraz więcej niż jeden, z podaniem zarówno liczby, jak i kolidujących dokumentów:
bundle root carries <count> entity documents (<file>, <file>): oci: published bundle carries more than one entity document (katalog główny pakietu zawiera podaną liczbę dokumentów encji, wymienionych w nawiasie: oci: opublikowany pakiet zawiera więcej niż jeden dokument encji)
Jak naprawić: oba przypadki musi usunąć publikujący, a nie użytkownik, a poprawka dotyczy katalogu wersji, z którego opublikowano encję. Należy dać każdej encji osobny katalog wersji, tak aby zawierał jedną encję i należące do niej pliki — to układ, którego przestrzega już każda opublikowana encja: katalog nosi nazwę od metadata.version encji i leży pod jej własną nazwą. Następnie należy opublikować ponownie w nowej wersji: opublikowane bajty są zamrożone, więc ponowna publikacja na istniejącą wersję jest odrzucana, a nie poprawiana. Przy korzystaniu z artefaktu zamiast jego publikowania należy przekazać komunikat temu, kto go publikuje; nazwy plików w komunikacie wskazują katalog do rozdzielenia.
A published artifact cannot be read as an entity (Opublikowanego artefaktu nie można odczytać jako encji)
Odczyt encji ze współrzędnej, pod którą ją opublikowano, zaczyna się od bajtów, które rejestr tam serwuje — aggrega inspect oci://… odczytuje je do wglądu, a pobieranie zależności odczytuje w ten sam sposób bajty archiwum, by znaleźć przypiętą wersję. Dwa kształty tych bajtów nie zawierają encji do odczytania.
Archiwum, którego nie da się rozpakować. Encja opublikowana z deklarowanymi plikami jest publikowana jako .tar.gz i bajty zaczynają się jak takie archiwum, ale strumień kompresji lub archiwum w nim nie jest poprawnie zbudowane — najczęściej dlatego, że zostało ucięte. Bajty wciąż zgadzają się z digestem zapisanym dla nich w manifeście artefaktu, więc są dokładnie tym, co opublikowano: uszkodzenie powstało przed publikacją lub w jej trakcie, a nie w drodze do odbiorcy.
Dokument, który nie jest encją. Współrzędna zawiera pojedynczy dokument, który nie daje się sparsować, nie deklaruje kind: albo deklaruje rodzaj, który nigdy nie jest publikowany, taki jak Release czy Manifest. Referencja wskazuje wtedy coś opublikowanego obok katalogu, a nie encję — na przykład artefakt danych opublikowany za pomocą aggrega push-artifact.
Emitowane komunikaty. Archiwum, którego strumień kompresji nie jest poprawnie zbudowany, z błędem, który je zatrzymał:
oci: unbundle gzip: <archive error>: oci: published bundle cannot be unpacked (oci: rozpakowanie gzip: <archive error>: oci: opublikowanego pakietu nie można rozpakować)
archiwum, które urywa się w trakcie pliku:
read <file> from the published bundle: <archive error>: oci: published bundle cannot be unpacked (odczyt <file> z opublikowanego pakietu: <archive error>: oci: opublikowanego pakietu nie można rozpakować)
dokument deklarujący rodzaj, który nigdy nie jest publikowany:
the published document declares kind <kind>, which a registry does not publish: oci: published artifact is not an entity document (opublikowany dokument deklaruje rodzaj <kind>, którego rejestr nie publikuje: oci: opublikowany artefakt nie jest dokumentem encji)
oraz bajty, które w ogóle nie są dokumentem:
the published bytes do not parse as a document (<parse error>): oci: published artifact is not an entity document (opublikowanych bajtów nie da się sparsować jako dokumentu (<parse error>): oci: opublikowany artefakt nie jest dokumentem encji)
Jak naprawić: archiwum, którego nie da się rozpakować, musi zastąpić publikujący. Opublikowane bajty są zamrożone, więc rozwiązaniem jest ponowna publikacja encji w nowej wersji; przy korzystaniu z niej należy przekazać komunikat temu, kto ją publikuje. Dokument, który nie jest encją, niemal zawsze oznacza, że referencja nie jest tą zamierzoną: należy sprawdzić, czy wskazuje współrzędną, pod którą opublikowano encję, czyli referencję, którą aggrega push wypisuje przy publikacji.
The registry could not answer what is attached to an artifact (Rejestr nie mógł odpowiedzieć, co jest dołączone do artefaktu)
Podpisy i inne załączniki są zawieszone przy artefakcie, a nie umieszczone w nim, a ich odnalezienie to pytanie kierowane do rejestru. Ten stan oznacza, że pytanie pozostało bez odpowiedzi — rejestr nie obsługuje tego wyszukiwania, nie udało się zlokalizować artefaktu, do którego należą załączniki, albo samo żądanie się nie powiodło.
To nie to samo co odpowiedź „nic nie jest dołączone”, a niedopuszczenie do pomylenia tych dwóch sytuacji jest dokładnie celem tego stanu. Artefakt, który faktycznie nie ma podpisu, rozwiązuje się normalnie i daje pustą listę. Ten stan oznacza, że listy nigdy nie uzyskano, więc nie wiadomo nic o tym, co jest dołączone.
To, czy kompilacja zostaje zatrzymana, zależy od tego, czy podpis jest wymagany, a oba kierunki są celowe:
Podpis jest wymagany. Kompilacja zostaje zatrzymana. Wymagane sprawdzenie, którego nie udało się wykonać, nie zostało zaliczone, a dopuszczenie artefaktu opierałoby się na pytaniu, którego nikomu nie udało się zadać.
Podpis nie jest wymagany. Kompilacja trwa dalej i otwarcie to zgłasza, zamiast milczeć. Wyszukiwanie nie dało niczego do zweryfikowania w żadną stronę, więc odmowa odrzuciłaby artefakt na podstawie pytania bez odpowiedzi — ale milczenie wyglądałoby jak czyste pobranie bez podpisu, którym to nie jest.
Emitowane komunikaty. Rejestr, który nie obsługuje wyszukiwania:
oci: target does not support referrer discovery: <target kind>: oci: referrer discovery could not be completed (oci: cel nie obsługuje wykrywania odwołujących się: <target kind>: oci: nie udało się ukończyć wykrywania odwołujących się)
nie da się zlokalizować samego artefaktu:
oci: resolve subject "<reference>": <the underlying failure>: oci: referrer discovery could not be completed (oci: nie udało się rozwiązać podmiotu o podanej referencji z powodu wskazanego błędu: oci: nie udało się ukończyć wykrywania obiektów odwołujących się)
oraz niepowodzenie wyszukiwania:
oci: list referrers of "<reference>": <the underlying failure>: oci: referrer discovery could not be completed (oci: nie udało się wyświetlić obiektów odwołujących się do podanej referencji z powodu wskazanego błędu: oci: nie udało się ukończyć wykrywania obiektów odwołujących się)
Gdy podpis nie jest wymagany, ten sam tekst pojawia się zamiast tego jako powiadomienie:
signature verification could not run for <uri> (the registry could not answer the signature lookup and no signature is required; continuing): <the message above> (nie udało się przeprowadzić weryfikacji podpisu dla <uri> (rejestr nie mógł odpowiedzieć na wyszukiwanie podpisu, a podpis nie jest wymagany; kontynuacja): <the message above>)
Jak naprawić: poprawka należy do operatora i dotyczy rejestru, a nie katalogu. Gdy rejestr w ogóle nie obsługuje wyszukiwania załączników, nie może przechowywać podpisów, więc należy albo wykonać kopię lustrzaną artefaktu do rejestru, który to potrafi, albo przestać wymagać podpisów od tego hosta w .aggrega-config.yaml — i odnotować, którą z tych opcji się wybiera, bo druga oznacza, że podpisy z tego hosta nie są już sprawdzane. Gdy wyszukiwanie nie powiodło się w rejestrze, który je obsługuje, jest to problem z transportem lub uprawnieniami dotyczący konkretnie punktu końcowego załączników, a ponowne uruchomienie, gdy rejestr będzie osiągalny, jest całym rozwiązaniem.
An artifact that must be signed carries no signature (Artefakt, który musi być podpisany, nie ma podpisu)
Podpis jest wymagany dla artefaktu, gdy własna polityka podpisywania obszaru roboczego obejmuje jego rodzaj albo gdy rejestr, z którego pochodzi, jest skonfigurowany tak, by go wymagać. Ten warunek zgłasza, że rejestr odpowiedział na zapytanie o załączniki, nic nie było załączone, a podpis był wymagany.
Oba wymagania to jedno stanowisko odczytywane w dwóch zakresach. Polityka obejmująca cały obszar roboczy wymusza podpis dla rodzaju objętego zakresem nawet z hosta, którego własny wpis go nie wymaga, więc host, który niczego nie wymaga, nie zwalnia artefaktu objętego polityką całego obszaru roboczego.
Tam, gdzie podpis nie jest wymagany, nie jest to w ogóle błąd. Artefakt jest weryfikowany, jeśli podpis jest obecny, i przechodzi bez komunikatu, jeśli go nie ma, dzięki czemu host bez skonfigurowanego stanowiska można używać bez ceremonii.
Artefakt, którego rodzaju nie udało się ustalić, gdy aktywna jest polityka całego obszaru roboczego, jest traktowany jako wymagający podpisu, a nie jako zwolniony, więc artefakt niedający się sklasyfikować nie może prześlizgnąć się obok włączonej polityki.
verifying the signature of <uri>: signing: no signature found for an artifact that requires one (weryfikacja podpisu <uri>: signing: nie znaleziono podpisu dla artefaktu, który go wymaga)
Jak naprawić: naprawa należy do operatora lub wydawcy, nie do autora encji. Jeśli artefakt miał być podpisany, został opublikowany bez podpisu — należy przekazać referencję temu, kto go publikuje, ponieważ tylko on może dołączyć podpis. Jeśli artefakt nie ma być podpisany, zmienić należy wymaganie: pochodzi ono albo z wpisu rejestru w .aggrega-config.yaml, albo z polityki podpisywania całego obszaru roboczego, a referencja w komunikacie wskazuje, który host sprawdzić. Wyłączenie wymagania oznacza, że artefakty z tego hosta nie są już sprawdzane, dlatego lepiej zawęzić zakres polityki do rodzaju, niż całkowicie ją wyłączać.
A signature does not verify (Podpis nie przechodzi weryfikacji)
Podpis został znaleziony i sprawdzony, a sprawdzenie się nie powiodło. Jest to ogólny negatywny wynik tego sprawdzenia, obejmujący łańcuch certyfikatów, który nie prowadzi do materiału zaufania, podpis bez wpisu w dzienniku przejrzystości tam, gdzie jest on wymagany, podpis złożony dla innego artefaktu niż posiadany, pakiet, który został zmieniony, oraz pakiet sprawdzany względem przypiętego klucza, względem którego nie przechodzi weryfikacji.
Celowo odróżnia się go od podpisu, którego sygnatariusz nie jest zaufany. Tamten jest strukturalnie poprawny i złożony przez niewłaściwego sygnatariusza; ten w ogóle nie przeszedł sprawdzenia. Rozdzielenie ich pozwala odróżnić „artefakt nie jest tym, co podpisano” od „artefakt podpisał ktoś, kogo nie zaakceptowano”.
To, dla którego artefaktu złożono podpis, jest sprawdzane dwukrotnie. Gdy kryptograficzne sprawdzenie podpisu się powiedzie, narzędzia odczytują z samego podpisu, dla którego artefaktu został złożony — ten sam odczyt, względem którego każda późniejsza kompilacja sprawdza zapisany podpis, co pozwala kompilacji odrzucić podpis skopiowany z jednego artefaktu na inny bez weryfikowania czegokolwiek — i odrzucają podpis, jeśli ten odczyt nie wskazuje posiadanego artefaktu lub jeśli podpis ma formę, z której odczyt nie potrafi ustalić artefaktu. Odczytywane są obie formy akceptowane przez pull: podpis złożony nad samym artefaktem oraz podpisane oświadczenie, które go wskazuje. Odczyt stosuje własne reguły sprawdzenia kryptograficznego, więc dla podpisu akceptowanego przez to sprawdzenie oba się zgadzają; odrzucenie tego rodzaju oznacza, że się nie zgodziły, i warto je zgłosić wraz z referencją i komunikatem, zamiast obchodzić je konfiguracją.
Jeśli wpis rejestru oznacza weryfikację jako doradczą, ten sam tekst jest zgłaszany jako powiadomienie, a uruchomienie jest kontynuowane.
Emitowane komunikaty. Z samego sprawdzenia, przytaczające to, co zgłosił weryfikator:
signing: signature bundle does not verify: <what the verifier reported> (signing: pakiet podpisu nie przechodzi weryfikacji: komunikat weryfikatora)
oraz, gdy sprawdzenie kryptograficzne się powiedzie, a odczyt artefaktu, dla którego złożono podpis, się nie zgadza:
signing: signature bundle does not verify: its cryptographic check holds, but it does not name <manifest-digest> as the artifact it was made for (signing: pakiet podpisu nie przechodzi weryfikacji: jego sprawdzenie kryptograficzne się powiodło, ale nie wskazuje on wskazanego skrótu manifestu jako artefaktu, dla którego go złożono)
signing: signature bundle does not verify: its cryptographic check holds, but it is in a form from which the artifact it was made for cannot be read (signing: pakiet podpisu nie przechodzi weryfikacji: jego sprawdzenie kryptograficzne się powiodło, ale ma on formę, z której nie da się odczytać artefaktu, dla którego go złożono)
każdy poprzedzony weryfikowaną referencją:
verifying the signature of <uri>: <the message above> (weryfikacja podpisu <uri>: <the message above>)
oraz, gdy wpis rejestru czyni weryfikację doradczą, jako powiadomienie zamiast zatrzymania:
signature verification failed for <uri> (advisory; continuing): <the message above> (weryfikacja podpisu <uri> nie powiodła się (doradczo; kontynuacja): <the message above>)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w nich tego nie usunie. Należy traktować to jako stwierdzenie dotyczące artefaktu, a nie konfiguracji: posiadane bajty nie są bajtami, które podpisano, albo podpis nie jest takim, który skonfigurowany materiał zaufania potrafi sprawdzić. Najpierw należy ponownie pozyskać artefakt, ponieważ obcięta lub zmieniona kopia w pamięci podręcznej zawodzi dokładnie w ten sposób, a świeże pobranie to usuwa. Jeśli błąd utrzymuje się po świeżym pobraniu, należy przekazać referencję i dosłowne słowa weryfikatora temu, kto publikuje artefakt. Nie należy sięgać po ustawienie doradcze, by to obejść — to ustawienie pozostawia sprawdzenie włączone i sprawia, że przestaje ono zatrzymywać kompilację, co jest świadomą decyzją o akceptowaniu niezweryfikowanych artefaktów z tego hosta, a nie sposobem na naprawę.
A signature verifies but its signer is not one the registry trusts (Podpis przechodzi weryfikację, ale jego sygnatariusz nie jest zaufany przez rejestr)
Podpis przeszedł sprawdzenie — łańcuch certyfikatów prowadzi do materiału zaufania, a wpis przejrzystości istnieje — a tożsamość w tym certyfikacie nie pasuje do żadnej z tożsamości skonfigurowanych jako akceptowalne dla rejestru. Artefakt podpisał rzeczywisty sygnatariusz, którego nie zaakceptowano.
Porównywane są obie połowy tożsamości, podmiot oraz wystawca, który za niego poręczył, i niezgodna może być każda z nich. Komunikat podaje obie, jeśli da się je odczytać z certyfikatu, ponieważ sygnatariusz przedstawiający oczekiwany podmiot pod wystawcą, którego nikt nie zaakceptował, wygląda identycznie jak niewłaściwy podmiot, o ile nie pokaże się obu.
Emitowane komunikaty. Gdy obie połowy są czytelne:
signing: signature identity is not trusted for this registry: <what the verifier reported>; signer presented issuer "<issuer>" with identity "<subject>", but no trusted identity permits that issuer (signing: tożsamość podpisu nie jest zaufana dla tego rejestru: komunikat weryfikatora; podpisujący przedstawił wskazanego wystawcę wraz ze wskazaną tożsamością, ale żadna zaufana tożsamość nie dopuszcza tego wystawcy)
oraz gdy nie da się ich odczytać, z powrotem do własnego raportu weryfikatora:
signing: signature identity is not trusted for this registry: <what the verifier reported> (signing: tożsamość podpisu nie jest zaufana dla tego rejestru: komunikat weryfikatora)
Jak naprawić: to decyzja operatora i jest to rzeczywista decyzja, a nie formalność. Należy porównać wystawcę i tożsamość z komunikatu z zaufanymi tożsamościami skonfigurowanymi dla tego rejestru w .aggrega-config.yaml. Jeśli sygnatariusz ma być akceptowany, należy go dodać — wpis podaje tożsamość lub pasujący do niej wzorzec wraz z wystawcą i oba muszą być poprawne. Jeśli nie, artefakt podpisał ktoś, kogo nie zaakceptowano, a dodanie tożsamości tylko po to, by kompilacja przeszła, jest właśnie tą reakcją, której należy unikać. Rejestry ogłaszające własną politykę zaufania pozwalają ją przypiąć przy dodawaniu rejestru, co jest sposobem na wprowadzenie zamierzonych tożsamości bez ich przepisywania.
A keyless trust policy names no acceptable signer (Bezkluczowa polityka zaufania nie wskazuje żadnego akceptowanego podpisującego)
Weryfikacja bezkluczowa decyduje o akceptacji artefaktu, dopasowując tożsamość z jego certyfikatu podpisującego do zbioru tożsamości skonfigurowanych jako akceptowane. Pusty zbiór jest odrzucany, a nie traktowany jako polityka: dopasowanie do niczego oznaczałoby albo akceptację każdego podpisującego, albo odrzucenie każdego, a żadna z tych możliwości nie jest tym, o co chodziło operatorowi, który skonfigurował weryfikację.
Emitowany komunikat, będący własnym zdaniem tego warunku:
signing: keyless verification requires at least one trusted identity (signing: weryfikacja bezkluczowa wymaga co najmniej jednej zaufanej tożsamości)
Jak naprawić: należy skonfigurować co najmniej jedną zaufaną tożsamość dla rejestru w .aggrega-config.yaml. Wpis wskazuje tożsamość — jako dokładny podmiot lub pasujący do niego wzorzec — wraz z wystawcą, który za nią poręcza, i oba elementy są wymagane. Jeśli rejestr publikuje własną politykę zaufania, przypięcie tej polityki przy dodawaniu rejestru wypełnia zbiór tym, co publikuje rejestr. Jeśli podpisy z tego rejestru w ogóle nie mają być weryfikowane, jest to inne ustawienie niż pusty zbiór tożsamości i to jego jawne ustawienie wyraża tę intencję.
The pinned trust root cannot be read (Nie można odczytać przypiętego korzenia zaufania)
Korzeń zaufania przypięty w przestrzeni roboczej pozwala sprawdzeniu bezkluczowemu przeprowadzić weryfikację bez dostępu do sieci, gdziekolwiek jest uruchamiane: jest to plik, którego zawartość stanowi materiał, względem którego sprawdzany jest każdy podpis. Ten warunek zgłasza, że pliku pod skonfigurowaną ścieżką nie udało się przekształcić w użyteczny materiał zaufania — nie istnieje, nie da się go odczytać albo jego zawartość nie jest korzeniem zaufania.
Przerywa działanie zamiast przechodzić na rozwiązanie zastępcze. Przypięty korzeń to świadomy wybór sprawdzania podpisów względem kontrolowanego przez siebie materiału, więc ciche pobranie innego zastąpiłoby ten wybór innym i dało wynik weryfikacji, o który nikt nie prosił.
Emitowany komunikat, wskazujący ścieżkę i przytaczający to, co zgłosił odczyt:
signing: cannot load pinned trust root: <path>: <what the read reported> (signing: nie można załadować przypiętego korzenia zaufania: <path>: <what the read reported>)
Jak naprawić: to zadanie operatora. Należy sprawdzić, czy ścieżka skonfigurowana dla korzenia zaufania istnieje i czy może ją odczytać ten, kto uruchamia polecenie — zarówno ścieżka względna wobec innego katalogu roboczego, jak i plik istniejący, ale nieczytelny, są zgłaszane tutaj. Jeśli plik istnieje i jest czytelny, jego zawartość nie jest korzeniem zaufania, więc należy zastąpić go aktualnym pakietem ze źródła, z którego go uzyskano, zamiast go edytować. Jeśli przypięty korzeń nie był zamierzony, zmienić należy konfigurację: po usunięciu przypięcia weryfikacja korzysta z materiału, który otrzymałaby w przeciwnym razie.
A pinned verification key is not the key profile the verifier accepts (Przypięty klucz weryfikacyjny nie ma profilu akceptowanego przez weryfikator)
Podpisywanie i weryfikacja z użyciem posiadanego klucza korzystają z jednego profilu klucza, a klucz każdego innego rodzaju jest odrzucany, a nie próbowany. Jest to stwierdzenie dotyczące typu klucza, a nie tego, czy cokolwiek weryfikuje.
Dwa momenty, w których jest zgłaszany, to różne zadania. Jeden to ładowanie klucza do podpisywania, co ma miejsce przy publikowaniu artefaktu; drugi to sprawdzanie podpisu względem klucza przypiętego dla rejestru, co ma miejsce przy weryfikowaniu artefaktu. Odmowa jest w obu przypadkach taka sama.
Emitowane komunikaty, każdy wskazujący algorytm faktycznie dostarczonego klucza — an RSA key lub an Ed25519 key. Przypięty klucz weryfikacyjny:
signing: unsupported held-key type: pinned key is <the key's algorithm>, want ECDSA P-256 (signing: nieobsługiwany typ posiadanego klucza: przypięty klucz używa wskazanego algorytmu, oczekiwano ECDSA P-256)
oraz klucz załadowany do podpisywania:
signing: unsupported held-key type: held key is <the key's algorithm>, want ECDSA P-256 (signing: nieobsługiwany typ posiadanego klucza: posiadany klucz używa wskazanego algorytmu, oczekiwano ECDSA P-256)
Jak naprawić: należy dostarczyć klucz o profilu wskazanym w komunikacie. Przy weryfikacji kluczem jest ten przypięty dla rejestru w .aggrega-config.yaml i musi to być publiczna połowa klucza, którym podpisuje wydawca — niezgodność oznacza tu zwykle przypięcie niewłaściwego pliku, ponieważ klucz właściwego typu, ale niewłaściwy, jest zgłaszany jako podpis, który się nie weryfikuje. Przy podpisywaniu należy wygenerować klucz wskazanego profilu lub skorzystać ze ścieżki bezkluczowej, która w ogóle nie wymaga posiadanego klucza.
The workspace is offline and the step needs the network (Przestrzeń robocza jest offline, a krok wymaga sieci)
Przestrzeń roboczą można oznaczyć jako offline, a to ustawienie jest odmową, a nie preferencją: każdy krok, który sięgnąłby do sieci, jest odrzucany w miejscu utworzenia, zanim nastąpi jakiekolwiek połączenie. Wczesna odmowa sprawia, że błąd mówi „ta przestrzeń robocza jest offline”, zamiast ujawnić się później jako przekroczenie limitu czasu bez wyjaśnienia.
Jedna decyzja, odczytywana w jednym miejscu. Krok, który musi z góry wiedzieć, czy sieć byłaby osiągalna, zadaje to samo pytanie co samo pobieranie, więc sprawdzenie i operacja, którą ono chroni, nie mogą dojść do różnych wniosków.
Dotyczy to kilku rodzajów pracy, a we wszystkich jest to ta sama odmowa: pozyskiwania artefaktu z rejestru, pozyskiwania źródła encji Recipe przez sieć, pobierania wejścia zewnętrznego, uzyskiwania tożsamości do podpisywania i pobierania materiału zaufania. Kompilacja czytająca wypełnioną pamięć podręczną nie sięga do żadnego z nich i właśnie temu służy to ustawienie.
Gdy całe polecenie jest wymianą przez sieć, odmowa następuje na początku, a nie na końcu.push, push-artifact i registry update istnieją po to, by sięgać do rejestru, więc zgłaszają to przed odczytaniem encji czy przejściem po repozytoriach i wskazują, które z trzech miejsc ustawiło ten tryb — wpisana flaga, zmienna środowiskowa albo plik i klucz w nim. Wyjątkiem jest --dry-run, a jest wyjątkiem ze względu na to, co robi, a nie na to, jak się nazywa: zgłasza, co zostałoby opublikowane, i niczego nie wywołuje, więc jest formą publikacji bezpieczną w trybie offline i nadal działa.
Emitowany komunikat, który zawiera własne rozwiązanie i jest własnym zdaniem tego warunku:
egress: network access refused because the workspace is offline; remediation: pass --offline=false to allow the network for this one run, or clear the top-level offline key in the configuration file (or AGGREGA_OFFLINE) to allow it from now on; where the work is a build that needs content the machine does not have, run aggrega pull --release <release> from a connected environment first to populate the cache (egress: odmówiono dostępu do sieci, ponieważ przestrzeń robocza jest offline; rozwiązanie: przekaż —offline=false, aby zezwolić na sieć dla tego jednego uruchomienia, lub wyczyść klucz najwyższego poziomu offline w pliku konfiguracyjnym (lub AGGREGA_OFFLINE), aby zezwalać na nią od teraz; jeśli pracą jest kompilacja wymagająca treści, których maszyna nie ma, najpierw uruchom aggrega pull —release <release> ze środowiska z połączeniem, aby wypełnić pamięć podręczną)
Ujęty w kontekst tego, co potrzebowało sieci — na przykład pozyskiwania źródła encji Recipe:
Dodanie oficjalnego hubu w przestrzeni roboczej offline nie jest odrzucane: hub jest dodawany z wbudowaną konfiguracją bazową, a powiadomienie informuje, że o politykę zaufania hubu nie zapytano, ponieważ przestrzeń robocza jest offline.
Jak naprawić: komunikat wskazuje trzy sposoby, a wybór właściwego należy do użytkownika. Jeśli tryb jest ustawiony, a trzeba go pominąć dla tego jednego polecenia, należy przekazać --offline=false; do tego służy ta flaga i jest to jedyna możliwość dla kogoś, kto nie napisał pliku konfiguracyjnego sam. Jeśli przestrzeń robocza ma być offline, naprawić należy brakujące treści: uruchomić pobieranie z miejsca z dostępem do sieci, tak aby pamięć podręczna zawierała wszystko, do czego sięga wydanie, a wtedy kompilacja offline nie potrzebuje niczego więcej. Jeśli w ogóle nie ma być offline, należy wyczyścić ustawienie u źródła — klucz najwyższego poziomu offline w .aggrega-config.yaml lub zmienną środowiskową wskazaną w komunikacie; to zmienna najczęściej zaskakuje, ponieważ nie ma jej w żadnym pliku. Należy pamiętać, że przestrzeń robocza offline w ogóle nie może podpisywać ścieżką bezkluczową, ponieważ wystawienie certyfikatu i jego zarejestrowanie to operacje sieciowe bez formy offline.
Podczas budowania topologii
Gdy każdy Component ma rozwiązany Recipe, kompilator łączy encje Components w graf IR, odczytując blok uses: każdej encji Component i powiązując ze sobą cele oraz dołączenia funkcji.
Wiszący cel uses
Krawędź uses: wskazuje komponent docelowy, który nie istnieje w rozwiązanej topologii. Zatrzymanie nie zależy od pochodzenia krawędzi — krawędź Aggregate napisana przez programistę i krawędź podłączona w encji Release są wychwytywane tak samo. Wiszący cel jest zatrzymaniem krytycznym, a nie cichym pominięciem: krawędź do nieistniejącego celu w przeciwnym razie by zniknęła, a wstrzyknięte wartości konsumenta byłyby w czasie wdrożenia po cichu puste. Jest to strukturalny odpowiednik opisanego niżej zatrzymania z powodu niezadeklarowanego gniazda: do którego gniazda połączenie by nie było podłączone, jego cel musi wskazywać istniejący komponent, zanim krawędź zostanie sprawdzona pod względem typów.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem cel, który nie odpowiada niczemu, i gniazdo, do którego podłączono połączenie — a następnie, co z tym zrobić:
uses edge target does not exist ("<target>", wired into socket "<socket>"). Point the target at a component the Aggregate declares, or declare a component under that name. (Cel krawędzi uses nie istnieje ("<target>", podłączony do gniazda "<socket>"). Należy wskazać jako cel komponent zadeklarowany w encji Aggregate albo zadeklarować komponent o tej nazwie.)
Wynik jest umiejscowiony przy wpisie, którego dotyczy, w dokumencie, w którym ten wpis napisano, więc połączenie utworzone przez własny blok uses: komponentu, połączenie rzutowane przez dołączenie i połączenie podłączone w encji Release są zgłaszane każde przy swoim bloku. Każde błędne połączenie jest zgłaszane jako osobny wynik, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie, zamiast zatrzymać się na pierwszym.
Jak naprawić: należy zadeklarować brakujący komponent docelowy albo poprawić nazwę celu we wpisie uses: tak, aby odpowiadała istniejącemu komponentowi.
Dwa połączenia jednego komponentu pod jednym aliasem
Komponent odczytuje każde ze swoich połączeń po jego aliasie — kluczu, pod którym połączenie zapisano, lub, w przypadku połączenia zapisanego jako element listy, po własnej nazwie jego celu. Szablon encji Recipe odczytuje połączenia komponentu kluczowane wyłącznie aliasem, a asercja odczytuje je kluczowane gniazdem, a następnie aliasem, więc dwa połączenia jednego komponentu pod jednym aliasem dzieliłyby jedno miejsce w co najmniej jednym z tych widoków: późniejsze zajęłoby je, a drugiego zabrakłoby w tym, co widzi szablon lub asercja. Dlatego jeden alias wskazuje jedno połączenie komponentu — niezależnie od tego, do jakiego gniazda każde jest podłączone, co je utworzyło (własny blok uses: komponentu, blok uses: załącznika w dowolnym zakresie lub wpis per krawędź w encji Release) i jaki jest jego cel. Taka para zatrzymuje kompilację, gdy graf jest już ostateczny, zanim uruchomi się jakakolwiek asercja i zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane.
Para powstaje z zapisów, które same w sobie są poprawne na każdej powierzchni: własny wpis komponentu i wpis dołączenia na jednym gnieździe i aliasie; lista wymieniająca jeden cel dwukrotnie (models: [llama, llama]); jeden alias zapisany na dwóch gniazdach (models: { local: … } obok databases: { local: … }); dwa dołączenia podłączające jeden alias; albo wpis Release tworzący połączenie na gnieździe, którego Aggregate nie powiązał, pod aliasem, którego Aggregate użył już na innym gnieździe. Dwa sąsiednie kształty nigdy nie prowadzą do tego zatrzymania: jeden klucz zapisany dwa razy w jednym bloku wpisów z kluczami powoduje, że dokumentu nie da się wczytać, a wpis Release na gnieździe i aliasie, które inny blok już utworzył, konfiguruje to połączenie — albo, wskazując inny cel, zatrzymuje kompilację jako zmiana celu — zamiast tworzyć drugie.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem alias i komponent, następnie gniazdo tego połączenia, jego cel i miejsce zapisu jego wpisu, potem to samo dla połączenia, które już ma ten alias — a następnie, co z tym zrobić:
connection alias is already used by another connection of the same component ("<alias>", on component "<component>", this connection wired into socket "<socket>", with target "<target>", written in "<file>", at "<key path>", the connection already holding the alias wired into socket "<socket>", with target "<target>", written in "<file>", at "<key path>"). Give one of the two connections an alias of its own: a component reads each connection by its alias, whatever socket it is wired into. A list entry takes its target’s name as its alias, so a target listed twice is listed once, or written as two keyed entries under two aliases. (Alias połączenia jest już używany przez inne połączenie tego samego komponentu ("<alias>", w komponencie "<component>", to połączenie podłączone do gniazda "<socket>", z celem "<target>", zapisane w "<file>", pod "<key path>", połączenie mające już ten alias podłączone do gniazda "<socket>", z celem "<target>", zapisane w "<file>", pod "<key path>"). Należy nadać jednemu z dwóch połączeń własny alias: komponent odczytuje każde połączenie po jego aliasie, niezależnie od gniazda, do którego jest podłączone. Element listy przyjmuje nazwę swojego celu jako alias, więc cel wymieniony dwukrotnie należy wymienić raz albo zapisać jako dwa wpisy z kluczami pod dwoma aliasami.)
Gdy oba połączenia zapisano w jednej ścieżce kluczy — lista wymieniająca jeden cel dwukrotnie — każde jest też określone swoim miejscem na tej liście, list entry "2" obok list entry "1", co jest jedyną rzeczą odróżniającą oba wpisy.
Wynik jest umiejscowiony przy wpisie późniejszego połączenia — utworzonego jako drugie, czyli tego, które w przeciwnym razie zajęłoby miejsce aliasu — w dokumencie, w którym ten wpis napisano. Wpis Release lub dołączenie zapisane przez Release jest więc kwalifikowane jako błąd operacyjny, a wpis w Aggregate jako błąd programisty. Każde błędne połączenie jest zgłaszane jako osobny wynik, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie.
Niektóre kształty są wskazywane mniej dokładnie. Nazwa dołączenia zadeklarowana w więcej niż jednym zakresie — na przykład na komponencie i na zawierającym go podsystemie — tworzy połączenie z każdego deklarującego bloku, a kompilacja zapisuje oba wyłącznie pod nazwą dołączenia. Oba połączenia są wtedy wskazywane w jednym z deklarujących bloków — we własnym bloku dołączeń komponentu, jeśli nazwa jest tam zadeklarowana — i żadne nie ma pozycji na liście. Tak samo jest wewnątrz importowanego Aggregate, gdzie deklarujące bloki — blok komponentu i blok jednego z własnych podsystemów modułu — są wskazywane we własnym dokumencie modułu. W każdym z tych kształtów para nadal jest odrzucana.
Jak naprawić: należy nadać jednemu z dwóch połączeń własny alias. W przypadku listy wymieniającej jeden cel dwukrotnie należy wymienić cel raz albo zapisać oba połączenia jako wpisy z kluczami pod dwoma aliasami. W przypadku jednego aliasu na dwóch gniazdach należy zmienić nazwę jednego z kluczy. Dołączenie podłączające gniazdo pod aliasem, którego komponent już używa, otrzymuje inny klucz we własnym bloku uses:.
uses: socket not declared in the owning entity’s usesSchema (Gniazdo uses niezadeklarowane w usesSchema encji będącej właścicielem)
Blok uses: wskazuje socket, którego encja będąca właścicielem danej powierzchni nie deklaruje w swoim usesSchema, na jednej z dwóch powierzchni, na których można wskazać wyłącznie zadeklarowany socket: w bloku uses:załącznika Feature, gdzie socket musi być zadeklarowany w dołączonej encji Feature, oraz w bloku uses:encji Release dla poszczególnych krawędzi, gdzie musi być zadeklarowany w konsumującej encji Component. Encja Release może podłączać lub konfigurować krawędzie wyłącznie w obrębie socketów, które usesSchema encji Component już deklaruje.
Powierzchnia dołączeń jest sprawdzana w każdym zakresie, w którym zapisano dołączenie: na komponencie, na podsystemie — encji Aggregate lub importowanego przez nią modułu — na granicy encji Release oraz we wpisie komponentu w encji Release, w tym we wpisie komponentu wnoszonego przez moduł. Własne deklaracje modułu są sprawdzane po zbudowaniu kompozycji, która go importuje, a wynik wskazuje encję Aggregate modułu i klucz w jej dokumencie.
Własny blok uses:komponentu celowo nie należy do tych powierzchni, więc ten błąd krytyczny dla niego nie występuje. Deweloper jest właścicielem topologii deklarowanej przez Aggregate i może wskazać gniazdo, którego katalog nie zadeklarował; milczenie katalogu na temat gniazda oznacza, że połączenia nie przewidziano, a nie że jest ono zabronione. Takie gniazdo jest dozwolone, a jego krawędź zostaje zbudowana — traci ono jedynie selektor i krawędziowy kontrakt, które niesie zadeklarowane gniazdo. Błędnie zapisana nazwa gniazda nie jest więc tam błędem krytycznym, lecz osobnym połączeniem ad hoc, zgłaszanym jako ostrzeżenie podające obie pisownie — zob. warnings.md „Uses-socket near-miss lint”.
Emitowany komunikat:
unknown uses socket: name a socket the entity declares in its usesSchema — only a component’s own uses block may name one the catalog did not declare (Release <release-name>, at .spec.components.<component>, "<component-type>", "<socket-name>", "<declared-sockets>") (nieznane gniazdo uses: należy wskazać gniazdo, które encja deklaruje w swoim usesSchema — tylko własny blok uses komponentu może wskazać gniazdo, którego katalog nie zadeklarował; wskazywane są Release, miejsce, typ komponentu, nazwa gniazda i zadeklarowane gniazda)
Wariant dla dołączeń podaje typ Feature zamiast typu komponentu; dołączona encja Feature, która w ogóle nie deklaruje usesSchema, zgłasza zamiast tego, że deklaracje uses: nie są dla niej dozwolone.
Jak naprawić: w załączniku należy poprawić nazwę socketu na taką, którą deklaruje dołączona encja Feature, lub zadeklarować ten socket w usesSchema encji Feature. We wpisie encji Release dla krawędzi należy poprawić nazwę socketu na taką, którą deklaruje konsumująca encja Component — encja Release nie może wprowadzić socketu, którego encja Component nie deklaruje, a obsługiwaną ścieżką jest przeniesienie deklaracji do encji katalogu. Jeśli encja katalogu w ogóle nie deklaruje usesSchema, nie przyjmuje na tej powierzchni żadnych deklaracji uses: — należy usunąć blok.
A connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Połączenie niesie dołączenie pod nazwą, dla której jego gniazdo nie deklaruje slotu)
Blok features: wpisu połączenia wskazuje załącznik, dla którego żaden slot socketu tego połączenia nie jest zadeklarowany. Załączniki przenoszone przez połączenie tworzą zbiór zamknięty: socket, przez który połączenie jest podłączone, deklaruje w featuresSchema we wpisie usesSchema konsumującej encji Component każdy slot, który może wypełnić połączenie na tym sockecie, a załącznik pod jakąkolwiek inną nazwą jest odrzucany podczas wczytywania builda. Socket, który nie deklaruje featuresSchema, nie dopuszcza żadnego załącznika na swoich połączeniach; to samo dotyczy socketu, który wskazuje encja Aggregate, a którego encja Component nie deklaruje — taki socket nie deklaruje żadnych slotów.
Reguła obowiązuje w obu dokumentach, które zapisują załączniki połączenia: we wpisie połączenia encji Aggregate w bloku uses: komponentu oraz we wpisie uses: encji Release dla krawędzi. W przypadku komponentu wnoszonego przez sub-aggregate nazwy dewelopera są sprawdzane po wczytaniu własnego dokumentu sub-aggregate, a wynik wskazuje plik tego dokumentu i wpis komponentu w nim. Nazwy encji Release są sprawdzane po spłaszczeniu kompozycji, dla każdego komponentu, do którego odnosi się encja Release, a wynik wskazuje własny wpis encji Release — wewnątrz granicy (boundary), w której się znajduje, lub pod wpisem routingu prowadzącym do komponentu sub-aggregate. Wpis encji Release na sockecie, którego encja Component nie deklaruje, jest zgłaszany przez opisane wyżej zatrzymanie dotyczące niezadeklarowanego socketu, które wymienia istniejące sockety, a nie przez to zatrzymanie.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem dokument i wpis, nazwa dołączenia, połączenie, gniazdo, komponent i sloty deklarowane przez gniazdo — a następnie co z tym zrobić:
a connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Aggregate <aggregate-name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, "<attachment>", on the connection "<alias>", through socket "<socket>", of component "<component>", the socket declaring the slots "<slots>"). Write the attachment under one of the slots the socket declares, or declare this slot in the socket’s featuresSchema on the Component. (połączenie przenosi załącznik pod nazwą, dla której jego socket nie deklaruje slotu (encja Aggregate, w podanej ścieżce, nazwa załącznika, na podanym połączeniu, przez podany socket, w podanym komponencie, socket deklaruje podane sloty). Należy zapisać załącznik pod jednym ze slotów deklarowanych przez socket lub zadeklarować ten slot w featuresSchema socketu w encji Component.)
Gdy nazwa różni się o jedną edycję od slotu deklarowanego przez gniazdo — przestawiony, pominięty, zdublowany lub błędny znak, czyli typowa postać literówki — ten slot jest podawany zaraz po niej, dzięki czemu prawdopodobnie zamierzona pisownia znajduje się w tym samym zdaniu:
a connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, "credentail", near the declared slot "credential", on the connection "<alias>", …) (połączenie przenosi załącznik pod nazwą, dla której jego socket nie deklaruje slotu (encja Release, w podanej ścieżce, „credentail”, blisko zadeklarowanego slotu „credential”, na podanym połączeniu, …))
Dla takiej nazwy nie jest zgłaszana osobna porada. We własnym bloku features: komponentu nazwa różniąca się o jedną edycję od zadeklarowanego slotu jest dozwolona i wywołuje jedynie poradę opisaną niżej w „An attachment name is one edit from a declared slot”; na połączeniu nazwa jest odrzucana, a odmowa sama zawiera to zestawienie.
Gdy gniazdo nie deklaruje slotów, lista jest pomijana, a wskazówka brzmi „The socket declares no slots, so no connection wired through it carries an attachment: remove the attachment, or declare the slot in the socket’s featuresSchema on the Component.” (Gniazdo nie deklaruje slotów, więc żadne podłączone przez nie połączenie nie niesie dołączenia: należy usunąć dołączenie lub zadeklarować slot w featuresSchema gniazda w encji Component.). Gdy Component w ogóle nie deklaruje gniazda, brzmi ona „The component’s type does not declare this socket, so the socket declares no slots and no connection wired through it carries an attachment: remove the attachment, or declare the socket and its slot in the Component’s usesSchema.” (Typ komponentu nie deklaruje tego gniazda, więc gniazdo nie deklaruje slotów i żadne podłączone przez nie połączenie nie niesie dołączenia: należy usunąć dołączenie lub zadeklarować gniazdo i jego slot w usesSchema encji Component.)
Każde błędne dołączenie jest zgłaszane jako osobne znalezisko, dzięki czemu jeden build wskazuje je wszystkie.
Jak naprawić: należy zapisać dołączenie pod slotem deklarowanym przez gniazdo lub, jeśli połączenie potrzebuje slotu, którego gniazdo nie ma, zadeklarować go w featuresSchema gniazda w encji Component. Na gnieździe, którego Component nie deklaruje, należy zadeklarować gniazdo i jego slot w usesSchema encji Component albo usunąć dołączenie.
Release retargets a developer-declared edge (Encja Release zmienia cel krawędzi zadeklarowanej przez dewelopera)
Wpis uses: dla krawędzi w encji Release wskazuje cel inny niż ten, który deweloper już podłączył dla tego samego gniazda i aliasu. Encja Release może konfigurować krawędź zadeklarowaną przez dewelopera (ustawić dla krawędzi infra, podając ten sam cel lub go pomijając) i może podłączyć krawędź do zadeklarowanego, ale niepowiązanego gniazda, nie może jednak zmienić celu krawędzi zadeklarowanej przez dewelopera — deweloper jest właścicielem architektury, którą napisał.
Oba cele są porównywane w postaci, w jakiej je zapisano, a nie po rozwiązaniu. Klucz target: może wskazywać opublikowany alias podagregatu zamiast identyfikatora komponentu, a ten alias rozwiązuje się do komponentu, dla którego moduł go publikuje — dlatego wpis encji Release powtarzający dokładnie ten alias, który napisał deweloper, jest konfiguracją i zostaje przyjęty, tak samo jak powtórzenie zwykłego identyfikatora komponentu.
Krawędź zachowuje cel nadany przez dewelopera niezależnie od tego, czy to zatrzymanie wystąpi, a infra: z wpisu encji Release nie jest do niej stosowane. Odrzucona zmiana celu nigdy nie jest stosowana częściowo.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem cel zadeklarowany przez dewelopera, cel wskazany przez encję Release i gniazdo — a następnie co z tym zrobić:
release edge retargets a developer-declared edge (declared target "<declared-target>", target the Release names "<release-target>", wired into socket "<socket>"). Drop the target from the Release entry to configure the connection as it was declared, or change the target where the connection is declared. (krawędź release zmienia cel krawędzi zadeklarowanej przez dewelopera (zadeklarowany cel "<declared-target>", cel wskazany przez Release "<release-target>", podłączona do gniazda "<socket>"). Należy usunąć cel z wpisu Release, aby skonfigurować połączenie tak, jak zostało zadeklarowane, albo zmienić cel w miejscu, w którym połączenie jest zadeklarowane.)
Zgłoszenie jest umiejscowione we wpisie, w którym zadeklarowano połączenie, w dokumencie, który je zadeklarował. Każdy błędny wpis jest zgłaszany osobno, dzięki czemu jedna kompilacja wymienia je wszystkie, a nie jeden na uruchomienie.
Jak naprawić: usunąć różniący się target z wpisu uses: encji Release, aby skonfigurować istniejącą krawędź (tylko infra dla krawędzi), albo, jeśli połączenie rzeczywiście należy do innego gniazda, podłączyć je przez gniazdo, które deweloper pozostawił niepowiązane. Aby zmienić sam cel, należy zmienić go w encji Aggregate, w której zapisana jest topologia.
Release per-edge configuration has no edge to apply to (Konfiguracja krawędzi w encji Release nie ma krawędzi, do której można ją zastosować)
Wpis uses: dla krawędzi w encji Release ustawia infra:, załączniki w features: lub oba, ale po narysowaniu wszystkich krawędzi kompilacji nie istnieje żadna krawędź dla wskazanego konsumenta, gniazda i aliasu.
Wpis encji Release może zrobić dwie rzeczy: podłączyć krawędź lub ją skonfigurować, a o tym, co robi, decyduje to, czy wskazuje target:. Wpis z celem tworzy krawędź, którą konfiguruje. Wpis bez celu konfiguruje krawędź, która musi już istnieć — zadeklarowaną przez dewelopera w encji Aggregate lub wniesioną przez dołączoną encję Feature. Wpis, który nie wskazuje celu i nie pasuje do żadnej istniejącej krawędzi, nie ma więc do czego się odnosić: blok infra: i załączniki pod nim nigdy nie trafiają do żadnego wyniku. Kompilacja zatrzymuje się, zamiast akceptować zapis, który nic nie robi, ponieważ udana kompilacja byłaby w przeciwnym razie odczytana jako potwierdzenie, że infrastruktura została zastosowana, a połączenie niesie to, co wpis na nim umieścił.
Alias jest częścią tego, co wskazuje wpis, więc wpis konfigurujący alias, którego deweloper nigdy nie zadeklarował, nie trafia w żadną krawędź, nawet jeśli gniazdo jest powiązane pod innym aliasem. Podobnie wpis wskazujący komponent, którego encja Aggregate nie deklaruje.
Dwa sąsiednie przypadki są zgłaszane przez własne zatrzymania, a nie przez to, ponieważ każdy z nich niesie więcej informacji. Gniazdo, którego usesSchema konsumującej encji Component nie deklaruje, jest zgłaszane jako niezadeklarowane gniazdo, co pozwala wymienić istniejące gniazda. Klucz target: niewskazujący żadnego komponentu jest zgłaszany jako wiszący cel. Komponent wyłączony przełącznikiem active: z założenia zabiera ze sobą swoje krawędzie, więc pozostawiony na nim wpis jest akceptowany, a nie zatrzymywany.
Zgłaszany jest każdy błędny wpis. Encja Release z kilkoma wpisami, które nie trafiają w żadną krawędź, zatrzymuje się z jednym takim zgłoszeniem na wpis w jednej kompilacji, w kolejności deklaracji w dokumencie, zamiast zgłaszać pierwszy i zostawiać resztę na następną kompilację.
Emitowany komunikat, gdy wpis wskazuje istniejący komponent. Zawiera ścieżkę do samego wpisu, więc wskazana jest linia do edycji, a nie komponent, który ją zawiera:
release per-edge configuration has no edge to apply to (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.components.<consumer>.uses.<socket>.<alias>, "<consumer>", on socket "<socket>", under alias "<alias>"). Give the entry a target to wire the edge, or remove it: an entry with no target configures an edge that must already exist. (konfiguracja release dla krawędzi nie ma krawędzi, do której mogłaby zostać zastosowana (Release <release-name>, w .spec.boundaries.<boundary>.components.<consumer>.uses.<socket>.<alias>, “<consumer>”, w gnieździe “<socket>”, pod aliasem “<alias>”). Należy nadać wpisowi cel, aby podłączyć krawędź, albo go usunąć: wpis bez celu konfiguruje krawędź, która musi już istnieć.)
Encja Release, która wymienia swoje komponenty na najwyższym poziomie, a nie w granicach, zachowuje kształt zapisany przez autora — .spec.components.<consumer>.uses.<socket>.<alias> — a komponent wskazany we wpisie routingu aggregates: jest nazywany poprzez ten wpis, pod lokalną nazwą, jaką tam nosi.
Gdy wpis wskazuje komponent, którego encja Aggregate nie deklaruje, zatrzymanie następuje na wcześniejszym etapie kompilacji i brzmi następująco, podając, co wpis ustawia — infra, features lub infra and features:
release per-edge configuration has no edge to apply to: release edge <consumer>/<socket>/<alias> sets <infra|features|infra and features> on <consumer>, which is not a component in the topology (konfiguracja krawędzi w encji Release nie ma krawędzi, do której można ją zastosować: krawędź Release <consumer>/<socket>/<alias> ustawia <infra|features|infra and features> na <consumer>, który nie jest komponentem w topologii)
Jak naprawić: dodać do wpisu target:, co podłącza krawędź i stosuje do niej konfigurację; poprawić alias na ten, który encja Aggregate zadeklarowała dla tego połączenia, aby wpis konfigurował istniejącą krawędź; poprawić nazwę komponentu na taką, którą deklaruje encja Aggregate; lub usunąć wpis, jeśli konfiguracja nie jest już potrzebna.
A Release attachment takes the name of a connection’s attachment (Załącznik w encji Release przyjmuje nazwę załącznika połączenia)
Encja Release zapisuje załącznik pod nazwą, którą przyjmuje załącznik na jednym z połączeń komponentu: alias połączenia, kropka i slot, który załącznik wypełnia — gpt.credential dla załącznika wypełniającego slot credential na połączeniu gpt. Załącznik połączenia zapisuje się we wpisie tego połączenia — połączeniu w encji Aggregate pod kluczem uses: komponentu albo we wpisie uses: per krawędź w encji Release dla tego samego połączenia — i staje się on załącznikiem komponentu konsumującego pod tą złożoną nazwą. Encja Release zapisuje załączniki w dwóch innych zakresach, których klucze mogą zawierać kropkę, więc złożoną nazwę można zapisać również tam:
Własny blok features: wpisu komponentu, który dołącza załączniki do tego komponentu.
Własny blok features: granicy, który dołącza załączniki do każdego komponentu umieszczonego w tej granicy lub w granicy w niej zagnieżdżonej — w tym do komponentów podagregatu, który granica włącza bez ich nazywania. Klucz w tym bloku powoduje zatrzymanie, gdy jest równy złożonej nazwie na dowolnym komponencie, do którego dociera, niezależnie od tego, czy wskazuje type:.
Kompilacja zatrzymuje się zamiast włączać którykolwiek z nich do załącznika połączenia, ponieważ żaden z dokumentów nie pokazywałby wtedy w całości, co kompilacja z nim robi. Slot gniazda jest wypełniany dla każdego połączenia osobno, przez własny wpis połączenia, i nigdy przez załącznik spływający na niego z szerszego zakresu. Klucz z kropką, którego nie przyjmuje żaden załącznik połączenia komponentów, do których dociera, jest zwykłą nazwą załącznika i nie jest odrzucany.
Sprawdzenie obejmuje załącznik umieszczony na połączeniu przez którykolwiek z dokumentów, a także zarówno komponent wniesiony przez podagregat, jak i komponent zadeklarowany w encji Aggregate.
Emitowany komunikat dla klucza we wpisie komponentu. Najpierw odmowa, potem encja Release i wpis komponentu, klucz zapisany w encji Release, komponent, połączenie, gniazdo i slot — a następnie wpis połączenia, w którym należy go zapisać:
a Release attachment takes the name of an attachment one of a component’s connections carries (Release <release-name>, at .spec.components.<component>, "<alias>.<slot>", of component "<component>", on the connection "<alias>", through socket "<socket>", in the slot "<slot>"). Write it on the connection entry, under uses.<socket>.<alias>.features.<slot>, and remove "<alias>.<slot>" from this entry’s features: an attachment a connection carries is written on that connection and nowhere else. (załącznik Release przyjmuje nazwę załącznika, który przenosi jedno z połączeń komponentu (Release <release-name>, w .spec.components.<component>, „<alias>.<slot>”, komponentu „<component>”, na połączeniu „<alias>”, przez gniazdo „<socket>”, w slocie „<slot>”). Należy zapisać go we wpisie połączenia, pod uses.<socket>.<alias>.features.<slot>, i usunąć „<alias>.<slot>” z features tego wpisu: załącznik przenoszony przez połączenie zapisuje się na tym połączeniu i nigdzie indziej.)
Emitowany komunikat dla klucza na granicy. Wskazuje blok załączników granicy oraz komponent, którego połączenie niesie załącznik:
a Release attachment takes the name of an attachment one of a component’s connections carries (Release <release-name>, at .spec.boundaries.<boundary>.features, "<alias>.<slot>", of component "<component>", on the connection "<alias>", through socket "<socket>", in the slot "<slot>"). Write it on component "<component>"’s connection entry, under uses.<socket>.<alias>.features.<slot>, and remove "<alias>.<slot>" from this boundary’s features: an attachment a connection carries is written on that connection and nowhere else. (załącznik Release przyjmuje nazwę załącznika, który przenosi jedno z połączeń komponentu (Release <release-name>, w .spec.boundaries.<boundary>.features, „<alias>.<slot>”, komponentu „<component>”, na połączeniu „<alias>”, przez gniazdo „<socket>”, w slocie „<slot>”). Należy zapisać go we wpisie połączenia komponentu „<component>”, pod uses.<socket>.<alias>.features.<slot>, i usunąć „<alias>.<slot>” z features tej granicy: załącznik przenoszony przez połączenie zapisuje się na tym połączeniu i nigdzie indziej.)
Klucz na granicy docierający do kilku komponentów, których połączenia niosą złożoną nazwę, jest zgłaszany raz dla każdego z nich, ponieważ każde połączenie wymaga osobnej edycji.
Ustalenie jest umiejscowione w bloku, w którym zapisano klucz — we wpisie komponentu lub w bloku features: granicy — ponieważ sam klucz zawiera kropkę, a pozycja nie może adresować takiego klucza; zamiast tego klucz jest wymieniony w komunikacie. W encji Release, która nazywa granice, wpis komponentu ma postać .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>, komponent nazwany we wpisie routingu aggregates: jest wskazywany przez ten wpis, pod nazwą lokalną, którą tam nosi, a blok zagnieżdżonej granicy ma postać .spec.boundaries.<outer>.boundaries.<inner>.features.
Jak naprawić: należy przenieść załącznik do wpisu encji Release dla tego połączenia — uses.<socket>.<alias>.features.<slot> pod komponentem — zapisując tam tylko infra:, aby zwymiarować załącznik deklarowany przez encję Aggregate, albo type: i infra: dla załącznika tworzonego wyłącznie przez encję Release; następnie usunąć klucz z kropką z bloku features: komponentu lub granicy. Klucz obejmujący całą granicę, przeznaczony dla połączeń kilku komponentów, zapisuje się raz na każdym z tych połączeń.
A Release connection attachment names no Feature type (Załącznik połączenia w encji Release nie wskazuje typu Feature)
Wpis per-krawędź uses: w encji Release umieszcza załącznik na połączeniu, pod slotem, dla którego encja Aggregate nie deklaruje załącznika na tym połączeniu, i nie wskazuje type:. Załącznik zapisany przez encję Release na połączeniu jest jedną z dwóch rzeczy. Albo wymiaruje załącznik, który encja Aggregate już deklaruje na tym samym połączeniu, i nie wskazuje typu, ponieważ wskazuje go deklaracja w encji Aggregate; albo jest załącznikiem tworzonym wyłącznie przez encję Release, a wtedy wpis w encji Release jest jedynym miejscem, z którego może pochodzić jego typ Feature. Bez niego nic nie może wybrać encji FeatureRecipe dla tego załącznika.
Sprawdzenie obejmuje zarówno komponent wniesiony przez podagregat, jak i komponent zadeklarowany w encji Aggregate. Komponent wyłączony przełącznikiem active: zabiera ze sobą swoje połączenia, więc pozostawiony na nim wpis nie jest sprawdzany.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem encja Release i wpis połączenia, slot, połączenie, gniazdo i komponent — a następnie, co należy zrobić:
a Release connection attachment names no Feature type, and the type is required for an attachment only the Release makes (Release <release-name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, "<slot>", on the connection "<alias>", through socket "<socket>", of component "<component>"). Name the Feature this attachment attaches under its type, or declare the attachment on the Aggregate’s connection entry and size it here. (załącznik połączenia w encji Release nie wskazuje typu Feature, a typ jest wymagany dla załącznika tworzonego wyłącznie przez encję Release (Release <release-name>, w .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, „<slot>”, na połączeniu „<alias>”, przez gniazdo „<socket>”, komponentu „<component>”). Należy wskazać pod typem Feature, którą ten załącznik dołącza, albo zadeklarować załącznik we wpisie połączenia w encji Aggregate i zwymiarować go tutaj.)
Każde błędne dołączenie jest zgłaszane jako osobne znalezisko, dzięki czemu jeden build wskazuje je wszystkie.
Jak naprawić: dodać type: wskazujący encję Feature, którą dołącza załącznik; albo, jeśli deklaracja załącznika należy do dewelopera, zadeklarować go we wpisie połączenia w encji Aggregate wraz z values: i pozostawić we wpisie encji Release tylko infra:.
Component identity cannot be stamped on what it emits (Tożsamości komponentu nie można oznaczyć tego, co emituje)
Tożsamość komponentu to nie tylko klucz w encji Aggregate — to nazwa wewnątrz klastra. Każdy zasób emitowany przez komponent jest nią oznaczany, pod aggrega.ai/component-id i app.kubernetes.io/name, a syntezatory obciążeń nazywają to, co emitują, od niej. Tożsamość musi więc być nazwą, którą cel zaakceptuje, i musi znaczyć to, co mówi.
Napisana nazwa trafia do wyniku dokładnie w takiej postaci, w jakiej ją napisano, dzięki czemu nazwy z encji Aggregate można szukać w klastrze. Warto to mieć i dlatego tożsamość, którą cel by odrzucił, jest zgłaszana tutaj, a nie po cichu naprawiana w coś, czego nikt nie napisał.
Wyjątkiem jest jeden znak, i to taki, którego nie można napisać: kropka łącząca nazwę modułu z nazwą komponentu wewnątrz niego. Jest wyłączona ze wszystkich nazw nadawanych przez autora właśnie po to, by to złączenie było jednoznaczne, i jest usuwana z tożsamości przed oznaczeniem — data-layer.main-db zostaje oznaczone jako data-layer-zdmain-db. Nie kosztuje to żadnej nazwy, którą ktoś wpisał, a właśnie to pozwala w ogóle oznaczyć komponent wnoszony przez importowaną encję Aggregate: kropka nie jest znakiem akceptowanym w nazwie Service, a w adresie wewnątrz klastra oddziela usługę od jej przestrzeni nazw, więc nazwa z kropką przekazana konsumentowi jako host wskazałaby inną usługę, zamiast zakończyć się błędem.
Odrzucane są dwa kształty.
Tożsamość, której nie da się zapisać alfabetem oznaczeń. Tożsamość jest zapisywana w wartości etykiety każdego emitowanego zasobu, a ten alfabet dopuszcza litery, cyfry, -, _ i . oraz wymaga, by wartość zaczynała się i kończyła literą lub cyfrą. Reguły nazw autorskich są do tego zbliżone, ale nie identyczne — pozwalają, by nazwa zaczynała się lub kończyła znakiem - lub _ — więc _api i api- to nazwy, które można napisać, ale żadnej z nich nie da się użyć do oznaczenia.
Dopuszczalna długość nazwy nie jest tu sprawdzana. To należy do celu, na który komponent jest wdrażany, a różne cele odpowiadają różnie: ten warunek obejmuje kształty, których nie przeniósłby żaden cel. Nazwa odrzucona ze względu na długość jest zamiast tego zgłaszana przez odmowę samego celu, która podaje powód tego celu i długość, jaką by zaakceptował.
Tożsamość zaczynająca się tak jak złożona. Zasobów emitowanych przez encję Feature nie można oznaczyć nazwą komponentu napisaną przez autora, więc Aggrega składa dla nich tożsamość z części, które autor napisał, za stałym początkiem, który mówi, gdzie dołączono encję Feature. Gdy encja Feature jest dołączona do pojedynczego komponentu, tożsamość składa się z tego komponentu i klucza, pod którym dołączono encję Feature, i zaczyna się od cfr--. Gdy jest dołączona do całej granicy, nie ma zastosowania nazwa żadnego komponentu, więc tożsamość składa się ze ścieżki granicy i nazwy, pod którą dołączono encję Feature, i zaczyna się od bfr--. Początek mówi czytelnikowi, z którego z tych dwóch przypadków pochodzi zasób, a nie z komponentu. Dlatego bfr-- i cfr-- są zarezerwowane na początku tożsamości komponentu. Komponent o nazwie bfr--api lub cfr--api zostałby oznaczony identycznie jak złożony i nic w emitowanym wyniku nie pozwoliłoby ich odróżnić. Zarezerwowany jest tylko pełny początek: komponent o nazwie bfr, cfr, bfr-api lub bfrontend to zwykła nazwa i się buduje.
Sprawdzana jest tożsamość, którą komponent faktycznie nosi; dla komponentu wnoszonego przez importowaną encję Aggregate jest to tożsamość kwalifikowana — nazwa modułu, kropka i własna nazwa komponentu. Dwie nazwy, z których każda osobno jest dopuszczalna, mogą więc złożyć się w niedopuszczalną tożsamość: moduł o nazwie bfr--x i komponent o nazwie y wewnątrz niego dają bfr--x.y, co zaczyna się tak jak tożsamość złożona. Zatrzymanie podaje złączoną tożsamość, wskazując napisany klucz.
Emitowany komunikat dla tożsamości, którą cel by odrzucił:
component identity cannot be the name its emitted resources are stamped with: rename the component (Aggregate, at <field-path>, "<identity>", which must "<rule>")
oraz dla tożsamości zaczynającej się tak jak złożona, gdzie <opening> to ten z zarezerwowanych początków, do którego pasowała nazwa:
component identity cannot be the name its emitted resources are stamped with: rename the component (Aggregate, at <field-path>, "<identity>", which must not open with the reserved "<opening>")
Jak naprawić: zmienić nazwę komponentu we wszystkich miejscach, które go nazywają — w encji Aggregate, która go deklaruje, i w encji Release, która go umieszcza i konfiguruje. Należy nadać mu nazwę, która zaczyna się i kończy literą lub cyfrą i nie zaczyna się ani od bfr--, ani od cfr--. Zmiana nazwy komponentu zmienia nazwę, którą jego zasoby noszą w klastrze, więc w już wdrożonej aplikacji należy traktować ją jak każdą inną zmianę nazwy zasobu.
The target will not accept a name derived from an authored identity (Cel nie zaakceptuje nazwy wyprowadzonej z tożsamości nadanej przez autora)
Każdy cel wyprowadza własne nazwy z tożsamości komponentu: instalator chartów wyprowadza nazwę wydania, orkiestrator kontenerów wyprowadza nazwy usług. To zatrzymanie oznacza, że cel nie może użyć jednej z nich.
Aggrega nie przechowuje reguł nazewnictwa żadnego celu. Nie wie, jak długa może być nazwa, jakie znaki cel dopuszcza ani czego gramatyka celu wymaga na początku nazwy — i celowo tego nie wie, ponieważ różni się to w zależności od celu, od rodzaju zasobu, któremu nazwa zostaje nadana, a czasem nawet od pojedynczej usługi w ramach jednego dostawcy. Dlatego zanim nazwa zostanie ustalona, kompilator pyta dostawcę, który wyrenderuje komponent, a to zatrzymanie zgłasza odpowiedź dostawcy. Z tego powodu komunikat zawiera własne określenie celu dla tego, co zostało odrzucone (release name, Service name), oraz własne uzasadnienie celu, a nie regułę zapisaną w kompilatorze.
Dlaczego nazwa jest odrzucana, a nie skracana. Nazwa napisana przez autora jest wdrożoną nazwą jego workloadu: skrócenie jej zmieniłoby nazwę każdego zasobu w każdym istniejącym wyniku i zrobiłoby to w jego imieniu, bez jego prośby. Osobą, która może wybrać inną nazwę, jest osoba, która napisała tę, więc zatrzymanie wskazuje napisany przez nią klucz spec.components i pozostawia nazwę bez zmian. Nazwy, które Aggrega komponuje sama — na przykład tożsamość encji Feature dołączonej do całej granicy — są natomiast skracane, ponieważ składają się z części zapisanych w kilku dokumentach i żaden pojedynczy autor nie widzi długości, jaką osiągają.
Cel może udzielić dwóch odpowiedzi, które prowadzą w różne miejsca. Gdy krótsza nazwa zostałaby zaakceptowana, zatrzymanie podaje długość, która zadziała, dzięki czemu nową nazwę wybiera się raz, a nie dwa razy. Gdy żadna długość nie pomoże — znak, którego gramatyka celu nie dopuszcza na pozycji, na której się znalazł — długość nie jest podawana, ponieważ skracanie tego nie naprawi. Najczęstszy przypadek drugiego rodzaju: cel, którego nazwy mogą zawierać tylko małe litery, zamienia na sekwencję ucieczki każdy niedopuszczalny znak, a każda taka sekwencja zaczyna się od łącznika, więc nazwa, której pierwszy znak zostaje zamieniony, daje nazwę zaczynającą się od łącznika. Cel wymagający w tym miejscu małej litery lub cyfry odrzuca ją niezależnie od tego, jak krótka jest reszta. Cel może też stosować do początku nazwy surowszą regułę zasobów nazwanych od niej: cel helm odrzuca nazwę zaczynającą się od cyfry, zgłaszaną jako Service name, ponieważ Helm akceptuje taką nazwę wydania, podczas gdy klaster odrzuca nazwany od niej Service w Kubernetes.
Trzecia postać pojawia się tylko dla nazwy komponowanej: cel może podać długość krótszą niż najkrótsza tożsamość, jaką kompilator potrafi skomponować z otrzymanych części, ponieważ komponowana tożsamość rezerwuje miejsce na wyróżnik. Zatrzymanie informuje o tym i wskazuje rozwiązanie — skrócenie części nadanych przez autora — zamiast zgłaszać dostawcę jako wadliwego.
Niektóre nazwy istnieją tylko dla obciążenia, które renderuje komponent. Provider jest pytany, gdy tylko zostanie rozwiązana encja Workload tego komponentu, a pytanie zawiera form encji Workload i jej klucze Service, dzięki czemu cel może ocenić również nazwy, które z nich buduje. W celu helm dochodzą przez to dwie: CronJob name, co najwyżej 52 znaki i oceniana tylko dla encji Workload typu scheduled, ponieważ klaster nazywa Job każdego uruchomienia od CronJob z dołączonym sufiksem; oraz każda Service name, <release name>-<service key>, co najwyżej 63 znaki. Nazwa Service jest budowana z części pochodzących od dwóch autorów — nazwy komponentu i klucza deklarowanego przez obciążenie, w encji Recipe lub w encji FeatureRecipe — więc jej uzasadnienie wskazuje klucz i miejsce, w którym obciążenie go deklaruje, spec.workload.services.<key>, obok pola, które zostało zapisane. Klucz na tyle długi, że nie zostawia miejsca na żadną nazwę komponentu, nie podaje długości, w której można by wybierać, a uzasadnienie mówi, że to klucz musi być krótszy. Te nazwy nie są oceniane dla encji Feature dołączonej do całego boundary: jej tożsamość jest ustalana przed rozwiązaniem jej encji Workload, ponieważ od niej może zależeć, gdzie składany jest jej wynik.
Emitowany komunikat dla tożsamości nadanej przez autora:
the target will not accept a name derived from this component’s authored identity: rename the component (component "<identity>", written at <field-path>, which the target cannot use as a <name-kind>, <the target's reason>). choose a name of at most <n> characters that the target accepts (cel nie zaakceptuje nazwy wyprowadzonej z tożsamości tego komponentu nadanej przez autora: należy zmienić nazwę komponentu (podany komponent, zapisany we wskazanej ścieżce pola, którego cel nie może użyć jako nazwy wskazanego rodzaju, z podanego przez cel powodu). należy wybrać nazwę o długości nieprzekraczającej podanej liczby znaków, którą cel akceptuje)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę komponentu na taką, którą cel akceptuje, we wszystkich miejscach, które ją podają — w encji Aggregate, która go deklaruje, oraz w encji Release, która go umieszcza i konfiguruje. Jeśli komunikat podaje długość, należy się w niej zmieścić. Jeśli nie podaje, należy przeczytać uzasadnienie celu: zwykle chodzi o znak, którego cel nie dopuszcza, najczęściej wielką literę na początku nazwy — lub, w celu helm, cyfrę w tym miejscu. Zaleca się małe litery i cyfry z łącznikami między słowami; rozdział o nazewnictwie wyjaśnia, jakie koszty niesie nazwa w każdym rodzaju celu. Gdy uzasadnienie wskazuje klucz Service, długość można odzyskać także przez skrócenie tego klucza w miejscu, w którym deklaruje go obciążenie — a gdy uzasadnienie mówi, że klucz nie zostawia miejsca, pomoże tylko to. Zmiana nazwy komponentu zmienia nazwę, którą noszą jego zasoby, więc w już wdrożonej aplikacji należy traktować ją jak każdą inną zmianę nazwy zasobu.
Gdy tożsamość została skomponowana przez kompilator, a nie napisana przez autora, to samo zatrzymanie zgłasza skomponowaną wartość i prosi o skrócenie części, z których powstała — nazwy, pod którą dołączono encję Feature, oraz ścieżki granicy, do której ją dołączono.
A provider never accepted a name the compiler composed (Dostawca nigdy nie zaakceptował nazwy skomponowanej przez kompilator)
To zatrzymanie zgłasza defekt we wtyczce, a nie w czymkolwiek, co napisał autor.
Ustalanie komponowanej nazwy jest wymianą: kompilator proponuje tożsamość, dostawca ją akceptuje albo podaje, jak krótka musiałaby być, kompilator komponuje krótszą, a dostawca jest pytany ponownie. Drugie odrzucenie jest normalne i oczekiwane — skrócenie do danej długości może umieścić znak tam, gdzie gramatyka celu go nie dopuszcza, a informacja o tym od dostawcy jest sposobem, w jaki kompilator nieznający gramatyki żadnego celu i dostawca, który ją zna, dochodzą do porozumienia.
Nienormalny jest natomiast dostawca, który nigdy niczego nie akceptuje: podaje długość, otrzymuje nazwę tej długości i znów ją odrzuca. Wymiana jest ograniczona, a po osiągnięciu limitu kompilacja zatrzymuje się i wskazuje dostawcę, zamiast użyć nazwy, na którą dostawca nigdy się nie zgodził. Nazwa ustalona przez rezygnację zostałaby nadana rzeczywistym zasobom, a nic w wyniku nie odnotowałoby braku porozumienia; konsekwencje ujawniłyby się dopiero przy wdrażaniu, a nie w kompilacji, która je spowodowała.
Emitowany komunikat:
provider guest never accepted a component identity the compiler composed for it (provider guest "<provider>", refused <n> proposals, the last of them "<identity>"). report the defect to whoever maintains that provider plugin (gość dostawcy nigdy nie zaakceptował tożsamości komponentu złożonej dla niego przez kompilator (wskazany gość dostawcy odrzucił podaną liczbę propozycji; ostatnia z nich jest podana w komunikacie). należy zgłosić defekt opiekunowi tej wtyczki dostawcy)
Jak naprawić: należy zgłosić problem opiekunowi wskazanej wtyczki dostawcy, przytaczając ostatnią propozycję z komunikatu. Żadna zmiana w plikach autora tego nie obejdzie: kompilator zaproponował już każdą długość, o którą prosił dostawca. Jeśli jest się opiekunem tego dostawcy, należy sprawdzić, czy nazwa przycięta do podanego przez niego limitu jest nazwą, którą następnie akceptuje.
Required uses: socket not populated (Wymagane gniazdo uses: nie zostało wypełnione)
Encja Component deklaruje w swoim usesSchema gniazdo oznaczone required: true, a nic w kompilacji nie podłącza połączenia do tego gniazda dla jednej z instancji tej encji Component.
Gniazdo mogą okablować trzy miejsca, a zatrzymanie następuje tylko wtedy, gdy wszystkie trzy są puste. Własny blok uses: instancji w encji Aggregate; wpis uses: dla pojedynczej krawędzi w encji Release, który wskazuje target:, co tworzy połączenie do zadeklarowanego, ale niepowiązanego gniazda; oraz zbiór połączeń wytworzony przez kompozycję, który odpowiada za komponent dostarczony przez importowaną encję Aggregate — blok uses: takiego komponentu znajduje się we własnym dokumencie tej encji Aggregate, odczytywanym dopiero po złożeniu kompozycji. Ponieważ trzecie miejsce jest kompletne jako ostatnie, sprawdzenie wykonywane jest dopiero wtedy, gdy istnieje cała kompozycja, a nie podczas odczytu dwóch napisanych dokumentów, i zadaje to samo pytanie każdemu komponentowi, niezależnie od tego, który dokument go zadeklarował.
Dwie konstrukcje, które wyglądają, jakby powinny wypełniać gniazdo, tego nie robią. Wpis w encji Release bez target: konfiguruje połączenie, które musi już istnieć, zamiast je tworzyć, więc niczego nie podłącza (a jeśli zawiera infra:, zgłasza go osobny błąd zatrzymujący opisany wyżej). Z kolei uses: dołączenia encji Feature wskazuje gniazda zadeklarowane w dołączonej encji Feature — osobny zbiór gniazd w osobnej encji — więc dołączenie nigdy nie wypełni własnego gniazda encji Component.
Emitowany komunikat:
required uses socket not populated (Component, at .spec.components.<instance>.uses.<socket>, "<socket-name>", declared required by component type "<component-type>") (wymagane gniazdo uses nie zostało wypełnione: gniazdo we wskazanym miejscu zostało zadeklarowane jako wymagane przez wskazany typ komponentu)
Komunikat wskazuje wpis gniazda, który autor musi napisać: .spec.components.<instance>.uses.<socket>. Nazwa instancji jest w nim nazwą, jaką komponent nosi w deklarującym go dokumencie, więc dla komponentu wniesionego przez importowaną encję Aggregate lokalizator wskazuje klucz zawarty we własnym pliku tej encji Aggregate, a nie nazwę z prefiksem nadaną przez kompozycję.
Zgłaszane jest każde niewypełnione wymagane gniazdo w każdym komponencie: jedna kompilacja informuje o wszystkich, a nie tylko o pierwszym.
Jak naprawić: należy dodać wpis uses: dla wymaganego gniazda, podłączając je do celu akceptowanego przez selector: gniazda, albo podłączyć je z encji Release wpisem podającym target:. Jeśli gniazdo nie powinno już być wymagane, należy zaktualizować usesSchema encji Component, ustawiając required: false lub usuwając deklarację required.
Łańcuch importów podagregatów przekracza maksymalną głębokość zagnieżdżenia dopuszczaną przez kompilator. Limit zapobiega niekontrolowanemu spłaszczaniu głęboko zagnieżdżonych topologii i powyżej pewnego progu wymusza dekompozycję architektury.
Emitowany komunikat:
max sub-aggregate nesting depth exceeded: depth <depth> at prefix <flattened-prefix>. (przekroczono maksymalną głębokość zagnieżdżenia podagregatów: głębokość <depth> przy prefiksie <flattened-prefix>.)
Jak naprawić: należy przebudować topologię agregatów, aby zmniejszyć zagnieżdżenie. Tak głębokie zagnieżdżenie zwykle oznacza, że kształt encji Aggregate odzwierciedla hierarchię organizacyjną, a nie topologię wdrożenia — warto rozważyć spłaszczenie grup podagregatów do równorzędnych podsystemów w jednej nadrzędnej encji Aggregate.
Feature type mismatch between Aggregate and Release (Niezgodność typu funkcji między Aggregate a Release)
Zarówno encja Aggregate, jak i encja Release dołączają feature o tej samej nazwie instancji, ale każda deklaruje inny type:, a dołączenie z encji Release dociera do komponentu z features: granicy. Gdy encja Release zapisuje je zamiast tego we własnym wpisie dla komponentu, ten sam konflikt jest odrzucany wcześniej i zgłaszany jako E0153 w punkcie „A feature attached by both the Aggregate and the Release cannot be merged (Nie można scalić feature dołączonego zarówno przez Aggregate, jak i przez Release)” powyżej.
Emitowany komunikat:
feature type mismatch between Aggregate and Release (node <node-id>, attachment <instance-name>, existing type <type-in-aggregate> conflicts with <type-in-release>) (niezgodność typu funkcji między Aggregate a Release (węzeł <node-id>, dołączenie <instance-name>, istniejący typ <type-in-aggregate> koliduje z <type-in-release>))
Jak naprawić: usunąć type: z encji Release (typ zostanie odziedziczony z encji Aggregate) albo zmienić jedną ze stron tak, aby obie deklarowały ten sam typ. Encja Release może pominąć type: lub powtórzyć typ z encji Aggregate, ale nie może podstawić innego.
Cyclic extends on Components or Features (Cykliczne extends w encjach Components lub Features)
Łańcuch extends: encji Component lub łańcuch extends: encji Feature zapętla się sam na siebie.
Emitowany komunikat, z Feature zamiast Component, gdy zapętla się łańcuch encji Feature:
cyclic extends chain (Component <name>, rule extends). <entity> extends <reference>, which is already in the chain; remove the extends on <entity>, or point it at an entity outside the chain (cykliczny łańcuch extends: encja rozszerza odwołanie, które jest już w łańcuchu; należy usunąć extends w tej encji lub wskazać nim encję spoza łańcucha)
Jak naprawić: należy otworzyć encję wskazaną przez krawędź — która w łańcuchu trzech lub więcej encji nie jest encją podaną na początku komunikatu — i usunąć jej extends: lub skierować je gdzie indziej.
A component the composition holds is placed in no boundary (Komponent należący do kompozycji nie jest umieszczony w żadnej granicy)
Encja Release umieszcza komponent w granicy na dwa sposoby i każdy z nich się liczy. Wymienia komponent w components granicy, adresując go identyfikatorem, który komponent nosi po spłaszczeniu całej kompozycji. Albo kieruje moduł wnoszący komponent do granicy w aggregates, co umieszcza naraz wszystkie komponenty tego modułu.
Komponent, którego nie obejmuje żaden z tych sposobów, jest renderowany poza wszystkimi granicami zadeklarowanymi w encji Release. Jego katalog wyjściowy, fala synchronizacji, adnotacje i infra dla komponentu nie pochodzą wtedy znikąd — a kompilacja w przeciwnym razie zakończyłaby się powodzeniem, wyemitowała artefakty i nie poinformowała, że konfiguracja operatora nigdy nie została do niego zastosowana. Dwa komponenty rozdzielone tą linią są też renderowane do różnych wyników i tracą kolejność, jaką mają, gdy są umieszczone razem.
Dwie konstrukcje celowo nie wywołują tego błędu. Encja Release deklarująca components najwyższego poziomu zamiast nazwanych granic umieszcza wszystko, co wymienia: normalizacja takiej encji Release nadaje jej własną granicę zawierającą dokładnie te komponenty. Z kolei komponent, którego cały moduł encja Release nigdzie nie umieściła, jest zgłaszany raz dla modułu, w ramach wpisu poniżej — jeden błąd, jedno rozwiązanie, jeden klucz do edycji — a nie raz dla każdego komponentu, którego własna deklaracja jest poprawna.
Emitowany komunikat. Wartość na końcu to identyfikator, który komponent nosi po spłaszczeniu kompozycji; dla komponentu wniesionego przez moduł jest to nazwa modułu, kropka i własna nazwa komponentu:
component placed in no boundary: name it under a boundary’s components, or place the sub-module that contributes it under aggregates (Release <name>, at <authored key>, "<component-id>") (komponent nie jest umieszczony w żadnej granicy: należy wymienić go w components granicy lub umieścić submoduł, który go dostarcza, w aggregates)
Jak naprawić: należy wymienić komponent w components granicy, używając dokładnie identyfikatora cytowanego w komunikacie — dla komponentu wniesionego przez moduł jest to identyfikator z prefiksem, a nie nazwa zapisana we własnym pliku modułu. Albo, jeśli cały moduł należy do jednej granicy, skierować go tam w aggregates, aby wszystkie jego komponenty zostały umieszczone naraz.
Komponenty podmodułu nie zostały umieszczone w żadnej granicy
Wariant powyższej reguły w skali modułu: moduł wprowadzony przez kompozycję dostarczył komponenty, a żadna granica nie zawiera żadnego z nich. Jest zgłaszany raz dla modułu, a nie raz na komponent, ponieważ moduł nieumieszczony nigdzie to jeden błąd autorski z jednym rozwiązaniem w jednym kluczu — a zgłaszanie go dla każdego komponentu wskazywałoby komponenty, których własne deklaracje są całkowicie poprawne.
Reguła sprawdza umieszczenie, a nie zapis, więc moduł, którego komponenty są wymienione pojedynczo w components granicy, jest umieszczony i przechodzi: odrzucenie go z powodu braku wpisu routingu odrzucałoby formę zapisu dopuszczaną przez język. Moduł umieszczony tylko częściowo również przechodzi — to, które z jego komponentów mają własne wpisy, jest kwestią reguły dla komponentów, a pominięte są zgłaszane tam, każdy we własnym kluczu.
Moduł, który nie dostarczył żadnych komponentów, nie podlega tej regule: nie ma czego umieszczać. Nie podlega jej też moduł usunięty przez przełącznik active: o wartości false, który w ogóle nie został skomponowany.
Emitowany komunikat, umiejscowiony we wpisie aggregates, który zadeklarował moduł, pod nazwą lokalną zapisaną w importującym dokumencie:
sub-module placed in no boundary: route it into a boundary under aggregates, or name its components there under components (Release <name>, at <authored key>, "<module-path>") (podmoduł nie jest umieszczony w żadnej granicy: należy skierować go do granicy w aggregates lub nazwać tam jego komponenty w components)
Jak naprawić: należy dodać wpis aggregates dla modułu w granicy, do której należy, co umieszcza każdy dostarczany przez niego komponent. Albo, gdy jego komponenty należą do różnych granic, należy wymienić każdy z nich w granicy, do której należy, używając prefiksowanych identyfikatorów, które mają po spłaszczeniu.
Granica wskazuje komponent, którego kompozycja nie zawiera
Odpowiednik dwóch powyższych reguł dotyczący nadmiarowego nazywania i osobna kwestia, a nie gałąź którejkolwiek z nich: tamte pytają o komponent, czy coś go umieściło, ta pyta o wpis zapisany w encji Release, czy coś mu odpowiada. Żadna nie implikuje drugiej. Encja Release może wskazywać nieistniejący komponent, podczas gdy każdy istniejący komponent jest poprawnie umieszczony, i może pozostawić rzeczywisty komponent nieumieszczony, podczas gdy każdy zapisany przez nią wpis się rozwiązuje.
Wpis, który niczego nie wskazuje, niczego nie konfiguruje: jego directory, subDirectory, syncWave, adnotacje i infra dla komponentu są zapisane dla komponentu, którego nie ma, więc nic pod nimi nie jest renderowane, a build w przeciwnym razie zakończyłby się powodzeniem, z konfiguracją operatora po cichu bezczynną.
Granica wskazuje komponent na dwa sposoby i oba są sprawdzane. W components wpis adresuje komponent identyfikatorem, który ma on po spłaszczeniu całej kompozycji — więc komponent dostarczony przez moduł zapisuje się z prefiksem tego modułu przed jego własną nazwą. Wewnątrz wpisu routingu aggregates wpis adresuje komponent nazwą lokalną, którą ma on wewnątrz modułu, co rozwiązuje się do tego samego identyfikatora. Komunikat przytacza identyfikator, który wpis zaadresował, a który na osi routingu nie jest nazwą zapisaną w pliku: plik zawiera lokalną połowę, a moduł dostarcza resztę.
Podsystem nie wnosi niczego do identyfikatora komponentu, więc komponent zadeklarowany wewnątrz podsystemu adresuje się jego samą nazwą. Wpis zapisany tak, jakby podsystem był częścią identyfikatora, niczego nie adresuje i podlega tej regule.
Komponent wyłączony przełącznikiem active: o wartości false nie podlega tej regule. Wyłączenie komponentu jest czynnością autorską i nie oczekuje się, że konfigurująca go encja Release zostanie przepisana w tej samej edycji — odrzucenie wpisu uczyniłoby przełącznik bezużytecznym, dopóki jakakolwiek encja Release wskazuje ten komponent.
Emitowany komunikat:
boundary names a component the composition does not hold: correct the name, or remove the entry (Release <name>, at <authored key>, "<addressed id>") (granica wskazuje komponent, którego kompozycja nie zawiera: należy poprawić nazwę lub usunąć wpis)
Jak naprawić: należy porównać identyfikator przytoczony w komunikacie z komponentami, które kompozycja faktycznie zawiera. Brakujący prefiks modułu i nazwa podsystemu wpisana w identyfikator to dwie typowe przyczyny; należy usunąć podsystem, dodać prefiks modułu lub poprawić pisownię. Jeśli wpis pozostał po komponencie, który został usunięty lub przemianowany, należy go skasować.
Krawędź uses wskazuje komponent usunięty przez przełącznik active:
Odpowiednik opisanego wyżej zatrzymania z powodu wiszącego celu, zgłaszany osobno, aby autor dowiedział się, dlaczego brakuje celu. Cel nie jest nieobecny dlatego, że nigdy nie został zadeklarowany — jest zadeklarowany i został celowo usunięty z tego buildu, ponieważ jego przełącznik active: rozwiązał się do false, zabierając ze sobą jego krawędzie. Komponent, który pozostał, nadal od niego zależy, a pozwolenie krawędzi zniknąć pozostawiłoby wstrzykiwane wartości tego konsumenta po cichu puste w czasie wdrożenia.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem cel usunięty przez przełącznik i gniazdo, do którego podłączono połączenie — a następnie, co z tym zrobić:
uses edge target was pruned because its active toggle resolved to false ("<target>", wired into socket "<socket>"). Keep the target’s active toggle true, or drop the dependency on it. (cel krawędzi uses został usunięty, ponieważ jego przełącznik active przyjął wartość false. Należy pozostawić przełącznik active celu ustawiony na true lub usunąć zależność od niego.)
Wynik jest umiejscowiony w zapisanym wpisie, którego dotyczy, w tych samych ścieżkach, które wskazuje opisane wyżej zatrzymanie z powodu wiszącego celu, i zgłaszane jest każde błędne połączenie, a nie tylko pierwsze.
Jak naprawić: należy zdecydować, który z dwóch komponentów należy do tego środowiska. Można ponownie włączyć cel — jeśli jego przełącznik odczytuje parametr, oznacza to dostarczenie parametru dla tej encji Release. Można też uzależnić konsumenta od tego samego przełącznika, aby oba znikały razem i żadna krawędź nie wskazywała w próżnię. Albo, jeśli konsument naprawdę już go nie potrzebuje, należy usunąć krawędź z bloku uses: konsumenta.
A uses target names a module’s component the module does not export (Cel uses wskazuje komponent modułu, którego moduł nie eksportuje)
Moduł publikuje swój interfejs pod exportedComponents:, a dokument importujący moduł sięga do komponentów modułu wyłącznie przez te nazwy: nazwę modułu, kropkę i jeden z jego aliasów. Cel uses:, który sięga do komponentu wewnątrz modułu w jakikolwiek inny sposób — po nazwie komponentu wewnątrz modułu lub ścieżką prowadzącą przez moduł do modułu w nim zagnieżdżonego — zatrzymuje build, ponieważ połączenie zostałoby powiązane z czymś, czego autor modułu nie opublikował i co może swobodnie przemianować lub usunąć. Dotyczy to w równym stopniu własnego bloku uses: komponentu, bloku dołączenia oraz połączenia podłączonego przez encję Release. To, do których modułów wchodzi połączenie, odczytuje się z miejsca, w którym znajduje się jego konsument, więc połączenie między dwoma komponentami jednego modułu — także gdy łączy je ze sobą Release — nie przekracza żadnego interfejsu i nie jest odrzucane. Cel, któremu nie odpowiada żaden komponent, jest zamiast tego zgłaszany przez zatrzymanie z powodu wiszącego celu, więc jedna błędnie wpisana nazwa jest zgłaszana raz.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem cel w zapisanej postaci, moduł, do którego wchodzi, i aliasy eksportowane przez ten moduł oraz gniazdo — a następnie, co z tym zrobić:
uses edge target names a component its module does not export ("<target>", module "<module>", which exports "<aliases>", wired into socket "<socket>"). Name the component through one of the module’s exported aliases, or list it under the module’s exportedComponents. (cel krawędzi uses wskazuje komponent, którego jego moduł nie eksportuje (wskazywane są cel, moduł i eksportowane przez niego aliasy oraz gniazdo, do którego podłączono połączenie). Należy wskazać komponent przez jeden z aliasów eksportowanych przez moduł lub wymienić go pod exportedComponents modułu.)
Moduł, który niczego nie eksportuje, jest przedstawiany jako eksportujący "nothing". Wynik jest umieszczany przy zapisanym wpisie w dokumencie, który utworzył połączenie.
Jak naprawić: należy wskazać komponent przez alias eksportowany przez moduł — finance-db-subsystem.primary_db zamiast finance-db-subsystem.internal-pg-primary — lub, jeśli moduł jest własny i komponent ma zostać opublikowany, wymienić go pod exportedComponents modułu, pod jego własną nazwą, jeśli to tej nazwy mają używać importujący.
Przełącznik active: nie rozwiązuje się do true ani false
Przełącznik active: dociera do budowniczego grafu już rozwiązany do literału — wartości logicznej zapisanej bezpośrednio lub odwołania do parametru, w które podstawiono wartości encji Release przed odczytaniem dokumentu. Następnie jest odczytywany ściśle: literał, który nie jest wartością logiczną, zatrzymuje build, zamiast przyjmować jakąkolwiek wartość domyślną. Reguła jest taka sama dla przełącznika komponentu i modułu.
Pusty literał to przypadek wart wymienienia, ponieważ to on powstaje z niespełnionego parametru. Przełącznik odczytujący {{ .parameters.<key> }} rozwiązuje się do niczego, dopóki ten parametr nie ma wartości, a odczytanie niczego jako „obecny” wdrożyłoby właśnie tę encję, którą autor uzależnił od parametru. Domyślnie obecny jest tylko przełącznik, którego nikt nie zapisał, i jest to odczytywane z braku przełącznika, a nie z jego wartości — dlatego zapisanie active: bez niczego po nim to nie to samo co pominięcie klucza.
Emitowany komunikat:
active toggle did not resolve to a boolean (node "<node>", active resolved to "<value>") (przełącznik active nie przyjął wartości logicznej)
a gdy rozwiązał się do niczego, z poradą wskazującą typową przyczynę:
active toggle did not resolve to a boolean (node "<node>", active resolved to ""). a toggle reading a parameter resolves to nothing until that parameter is fulfilled (przełącznik active nie przyjął wartości logicznej; przełącznik odczytujący parametr nie przyjmuje żadnej wartości, dopóki ten parametr nie zostanie spełniony)
Jak naprawić: należy zapisać true lub false. Jeśli przełącznik odczytuje parametr, należy dostarczyć ten parametr w encji Release lub nadać mu default: w miejscu jego deklaracji w encji Aggregate, aby każde środowisko miało odpowiedź. Aby encja była obecna bezwarunkowo, należy usunąć klucz active:, zamiast pozostawiać go pustym.
Modułu importowanego przez kompozycję nie można załadować lub importuje on sam siebie
Encja Aggregate komponuje inne encje Aggregates, wymieniając je w aggregates:, a każda z nich jest po kolei ładowana i przechodzona, aby jej komponenty dołączyły do grafu. Dwie sytuacje zatrzymują tu to przechodzenie.
Modułu w ogóle nie można załadować — odwołanie nie rozwiązuje się do niczego, co katalog może zwrócić, lub nie można odczytać dokumentu, na który wskazuje. Przyczyna podana przez loader jest dołączona pod zatrzymaniem, a nie wcielona w nie, więc to, co zawiodło, jest zgłaszane własnymi słowami loadera.
Albo moduł wskazuje typ, który już znajduje się w przechodzonym łańcuchu. Jego rozwinięcie odtworzyłoby zawierający go łańcuch, bez końca. Jest to zgłaszane w miejscu, w którym odwołanie zamyka pętlę, ze wskazaniem zarówno typu, jak i jego położenia w kompozycji.
Emitowany komunikat dla odwołania cyklicznego:
sub-aggregate load failed (circular sub-aggregate reference "<module-type>", at "<path in the composition>") (nie udało się załadować podagregatu (cykliczne odwołanie do podagregatu "<module-type>", w "<path in the composition>"))
a dla błędu ładowania, gdy zatrzymanie składa się z samego zdania, umiejscowione w ścieżce modułu, z własną przyczyną loadera pod nim:
sub-aggregate load failed (nie udało się załadować podagregatu)
Jak naprawić: w przypadku błędu ładowania należy przeczytać przyczynę pod zatrzymaniem — typowym przypadkiem jest nazwa lub wersja, na którą katalog nie potrafi odpowiedzieć, a poprawkę wprowadza się we wpisie aggregates:, który ją wskazuje. W przypadku odwołania cyklicznego należy przerwać pętlę: ścieżka w komunikacie wskazuje miejsce zamknięcia łańcucha, a jeden z modułów na nim musi przestać importować moduł, który importuje jego. Jeśli dwa moduły naprawdę potrzebują nawzajem swoich komponentów, wspólna część powinna trafić do trzeciego modułu importowanego przez oba.
Dwie instancje spłaszczają się do jednego identyfikatora
Komponowanie encji Aggregate spłaszcza wszystkie komponenty do jednego zbioru, a komponent dostarczony przez moduł nosi nazwę tego modułu, kropkę i własną nazwę. Zbiór nie przyjmuje dwóch wpisów pod jednym identyfikatorem: drugi zastąpiłby pierwszy, a jeden z dwóch komponentów zniknąłby z wyniku bez żadnej informacji.
To zatrzymanie jest zgłaszane podczas scalania komponentów modułu, a powierzchnia autorska nie oferuje nazw, które by je wywołały. Każdy komponent dostarczony przez moduł nosi nazwę tego modułu przed własną; nazwa instancji składa się z liter, cyfr, - i _, więc nie może zawierać kropki, którą obie są łączone, a dwa identyfikatory zbudowane z różnych nazw modułów nie mogą się spotkać. Dwa moduły zaimportowane pod jedną nazwą to jeden zduplikowany klucz i dokument jest odrzucany przy ładowaniu. To zabezpieczenie dotyczy więc kompozycji złożonej inaczej niż zwykłą ścieżką autorską, a jego wystąpienie warto zgłosić, zamiast je obchodzić.
flattened node ID collision: rename one of the colliding instances so their flattened IDs differ (id "<identifier>", path "<path in the composition>", collides with existing entry from "<the other contributor>") (kolizja identyfikatorów spłaszczonych węzłów: należy zmienić nazwę jednej z kolidujących instancji, aby ich spłaszczone identyfikatory się różniły (id <identifier>, ścieżka <path in the composition>, koliduje z istniejącym wpisem z <the other contributor>))
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednej z dwóch instancji wskazanych w komunikacie, w dokumencie, który ją deklaruje, i w każdym wpisie encji Release, który ją adresuje.
Dwa podsystemy deklarują komponent pod jedną nazwą
Podsystemy grupują komponenty encji Aggregate na potrzeby czytelnika i tego, co jest na nie kaskadowo przenoszone; nie kwalifikują nazwy, pod którą komponent jest adresowany. Komponent zadeklarowany pod subsystems.frontend jest adresowany jako api, a nie jako frontend.api, a komponent wniesiony przez moduł nosi nazwę tego modułu, a nie podsystemu. Dwa podsystemy jednej encji Aggregate mogą więc każdy zadeklarować komponent o nazwie api, a wtedy oba odpowiadają temu samemu identyfikatorowi.
Dokument jest poprawnie sformułowany — to dwa osobne klucze w osobnych blokach, i właśnie dlatego nic wcześniej go nie odrzuca — ale identyfikator może nosić tylko jeden komponent. Build się zatrzymuje, zamiast zachować ten odczytany jako ostatni i renderować tak, jakby zadeklarowano jeden komponent.
Ta sama nazwa dwukrotnie w jednym podsystemie to inny błąd: to dwa wpisy pod jednym kluczem i dokument jest odrzucany przy odczycie.
Emitowany komunikat:
components in different subsystems take the same identity: rename one of them, since a subsystem contributes nothing to a component’s identity (Aggregate, at .spec.subsystems.<second>.components.<identifier>, "<identifier>", declared under subsystems "<first>, <second>") (komponenty w różnych podsystemach przyjmują tę samą tożsamość: należy zmienić nazwę jednego z nich, ponieważ podsystem nie wnosi niczego do tożsamości komponentu)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednego z dwóch komponentów, w dokumencie, który go deklaruje, i w każdym wpisie encji Release, który go adresuje. Jeśli to naprawdę ten sam komponent potrzebny w dwóch miejscach, należy zadeklarować go raz i zależeć od niego z drugiego podsystemu. Zmiana nazwy podsystemu nie pomaga: podsystem nie jest częścią nazwy.
Ponownie opublikowany alias komponentu wskazuje sam na siebie
Moduł publikuje część siebie, eksportując komponenty pod aliasami, a importująca go encja Aggregate może ponownie opublikować jeden z tych aliasów pod własną nazwą. Rozwiązanie takiego aliasu podąża łańcuchem ponownych publikacji do komponentu, który ostatecznie wskazuje, aby krawędź wskazująca nazwę publiczną dotarła do rzeczywistego komponentu.
Łańcuch, który wraca do aliasu przed dotarciem do komponentu, nigdy się nie kończy. Przechodzenie zatrzymuje się, zamiast podążać nim w nieskończoność, i wskazuje przebyty łańcuch, aby widoczne było ogniwo zamykające pętlę.
Żaden możliwy zapis nie tworzy takiego łańcucha. Drzewo importów jest acykliczne, a każde ogniwo wskazuje coś zagnieżdżonego głębiej niż poprzednie, więc łańcuch złożony z importów schodzi w dół i się kończy. To zabezpieczenie dotyczy więc tablicy aliasów złożonej inaczej niż zwykłą ścieżką autorską, a nie kształtu, który encja Aggregate może zadeklarować.
Emitowany komunikat:
re-exported component alias forms a cycle (alias chain <first> -> <second> -> <first>) (ponownie wyeksportowany alias komponentu tworzy cykl (łańcuch aliasów <first> -> <second> -> <first>))
Jak naprawić: nic w plikach tego nie wywołuje i żadna zmiana autorska tego nie usunie. Należy to zgłosić wraz z uruchomionym poleceniem i łańcuchem aliasów wskazanym w komunikacie, który mówi, gdzie zamknęła się pętla.
An Aggregate reached graph building without being normalised (Encja Aggregate dotarła do budowania grafu bez normalizacji)
Encja Aggregate zapisana z komponentami na najwyższym poziomie i encja Aggregate zapisana z nazwanymi podsystemami przyjmują przy odczycie ten sam kształt: komponenty najwyższego poziomu są składane do podsystemu dostarczanego przez kompilator, a najwyższy poziom jest czyszczony. To złożenie pozwala wszystkiemu dalej zadawać jedno pytanie jednemu kształtowi.
Encja Aggregate docierająca do budowania grafu z oboma wypełnionymi nie powstała w wyniku tego odczytu. Oba kształty wykluczają się wzajemnie w miejscu zapisu — dokument deklarujący oba jest odrzucany przy ładowaniu — a złożenie czyni z nich później jeden kształt, więc nic, co autor może zapisać, tu nie dociera. To zabezpieczenie dotyczy encji Aggregate złożonej inaczej niż zwykłą ścieżką ładowania, a jego wystąpienie warto zgłosić, zamiast je obchodzić.
Jego komunikat zaczyna się od:
aggregate reached topology un-normalized (non-empty root components alongside a synthesized default subsystem) (agregat dotarł do topologii nieznormalizowany (niepuste komponenty główne obok syntetyzowanego domyślnego podsystemu))
i jest kontynuowany ścieżką konstrukcji oczekiwaną przez kompilator, co jest wskazówką dla osoby debugującej build, a nie instrukcją autorską.
Jak naprawić: nic w plikach tego nie wywołuje i żadna zmiana autorska tego nie usunie. Należy to zgłosić wraz z uruchomionym poleceniem.
Łatka pluginu transformującego etykiety sięga poza etykiety węzłów
Plugin zarządczy dołączony w roli transformacji etykiet otrzymuje projekcję grafu — jeden wpis na węzeł, z etykietami tego węzła i wartościami deklarowanymi przez jego instancję, przy czym każda wartość, którą jego encja Component deklaruje jako wrażliwą, jest ukryta — i zwraca łatki względem etykiet węzłów. Host stosuje je wyłącznie do etykiet, a następnie sprawdza, czy to, co wróciło, jest nadal tym widokiem etykiet: te same węzły, każdy zawierający wyłącznie etykiety, a każda wartość etykiety jest ciągiem znaków.
Wszystko inne jest odrzucane, a kompilacja zostaje zatrzymana. Dodanie lub usunięcie węzła albo zmiana pola węzła innego niż jego etykiety to właśnie ciche pojawienie się infrastruktury, której nikt nie zadeklarował — dlatego zamiast przyjąć zmianę, której rola nie obejmuje, kompilacja podaje, którą regułę ograniczenia łatka naruszyła. Etykiety stanowią całą powierzchnię tej roli, a operator, który dołączył plugin, zadeklarował tyle i nic więcej.
Emitowane komunikaty. Łatka została odrzucona przed zastosowaniem:
mutator patch rejected: patch <n> does not decode as a JSON Patch document: <what the reader could not do> (łatka mutatora odrzucona: łatki <n> nie da się zdekodować jako dokumentu JSON Patch: <what the reader could not do>)
mutator patch rejected: patch <n> does not apply to the node-label surface: <what the patch engine refused> (łatka mutatora odrzucona: łatki <n> nie da się zastosować do powierzchni etykiet węzłów: <what the patch engine refused>)
albo wynik jej zastosowania nie był widokiem przekazanym przez hosta:
mutator patch rejected: mutated node set changed size (a mutator may not add or remove nodes) (odrzucono łatkę mutatora: zmieniony zbiór węzłów zmienił rozmiar (mutator nie może dodawać ani usuwać węzłów))
mutator patch rejected: mutated node set introduced node "<node>" (a mutator may not add nodes) (odrzucono łatkę mutatora: zmieniony zbiór węzłów wprowadził węzeł <node> (mutator nie może dodawać węzłów))
mutator patch rejected: node "<node>" gained a field outside "labels" (a mutator may only touch labels) (odrzucono łatkę mutatora: węzeł <node> uzyskał pole spoza „labels” (mutator może modyfikować wyłącznie etykiety))
mutator patch rejected: node "<node>" lost its "labels" field (odrzucono łatkę mutatora: węzeł <node> utracił pole „labels”)
mutator patch rejected: node "<node>" carries a non-string label value after patching: <what the reader found> (odrzucono łatkę mutatora: węzeł <node> ma po zastosowaniu łatki wartość etykiety niebędącą ciągiem znaków: <what the reader found>)
Jak naprawić: błąd leży po stronie pluginu, a nie dokumentów. Należy go poprawić tak, aby każda zwracana operacja dotyczyła wpisu pod labels któregoś węzła i ustawiała wyłącznie wartości tekstowe — najczęstszym przypadkiem jest liczbowa lub logiczna wartość etykiety, ponieważ powierzchnia przyjmuje tylko ciągi znaków. Usunięcie dołączenia z plugins.governance to natychmiastowy sposób na odblokowanie kompilacji na czas poprawiania pluginu.
Celowe pominięcie: topologia nie musi być acykliczna
Aggrega dopuszcza cykle w topologii: nie wymaga, by graf zależności był skierowanym grafem acyklicznym (DAG). Architektury agent–agent, wzorce wywołań zwrotnych i pary wzajemnego uwierzytelniania tworzą krawędzie cykliczne, a kompilator je akceptuje. Kolejność podczas wdrażania jest sprawą renderera (poprzez syncWave na poziomie granicy lub odpowiednik), a nie grafu IR.
Podczas sprawdzania kontraktów inject
Kompilator przechodzi przez każdy blok inject: — zarówno self-inject (Component wstrzykujący do samego siebie), jak i uses-inject (połączenia między encjami Component) — i weryfikuje kontrakt dostarczania względem schematu provides: docelowej encji Component, podziału etykiet encji Feature oraz zbioru zadeklarowanych kluczy dostarczania. Klucz from: w bloku napisanym przez własny komponent encji Aggregate jest sprawdzany zaraz po rozwiązaniu katalogu, więc błąd wskazuje napisany wiersz; taki klucz w bloku komponentu wnoszonego przez moduł jest sprawdzany po zbudowaniu kompozycji importującej ten moduł, a błąd wskazuje wiersz we własnym dokumencie modułu; klucz from: w połączeniu wnoszonym przez dołączoną encję Feature jest sprawdzany dopiero wtedy, gdy wkład wniosły już wszystkie powierzchnie mogące tworzyć połączenia, czyli w najwcześniejszym momencie, w którym takie połączenie istnieje i można je sprawdzić.
Inject from key is not in the target’s provides (Klucz from w inject nie występuje w provides celu)
Wpis inject: odwołuje się do klucza from:, którego nie publikuje źródło, z którego czyta: schemat provides: docelowej encji Component w przypadku własnego bloku komponentu lub połączenia oraz encja FeatureRecipe dołączonej encji Feature w przypadku własnego bloku inject: dołączonej encji Feature.
Sprawdzenie obowiązuje wszędzie, gdzie napisano połączenie. Połączenie uses: trafia do zbudowanej topologii z więcej niż jednej powierzchni autorskiej — z własnego bloku uses: encji Component oraz z bloku uses: dołączonej do niej encji Feature, niezależnie od tego, czy dołączenie napisano na komponencie, na podsystemie, na granicy encji Release, czy we wpisie komponentu na granicy encji Release — i ten sam błędnie zapisany klucz jest odrzucany na każdej z nich. Diagnostyka wskazuje blok, którego autor go napisał: własny wpis uses: dołączenia, w miejscu, w którym zadeklarowano samo dołączenie, a nie blok uses: komponentu konsumującego, który w przypadku wniesionego połączenia nie zawiera niczego.
To, względem czego rozwiązywane jest odwołanie, zależy od miejsca, w którym się znajduje. Klucz from: w self-inject na poziomie encji Component jest rozwiązywany względem własnego provides: tej samej encji Component. Klucz from: w połączeniu uses: jest rozwiązywany względem provides: komponentu, na który wskazuje połączenie — a gdy dwie powierzchnie zapisują jedno gniazdo i jeden alias, każde połączenie jest rozwiązywane względem celu, który samo wskazuje, w tej samej kompilacji, która odrzuca tę parę z powodu wspólnego aliasu. Component, który nie deklaruje provides:, odrzuca każde skierowane do niego odwołanie from:.
Własny blok inject: dołączonej encji Feature. Występujące tam pole from: jest rozwiązywane względem kluczy, które encja FeatureRecipe tej encji Feature publikuje w swoim provides:, w postaci obliczonej dla komponentu, do którego encja Feature jest dołączona, i jest sprawdzane podczas renderowania tego komponentu. Klucz, którego encja FeatureRecipe nie publikuje, nie umieściłby niczego w środowisku, pliku ani argumencie komponentu, więc zamiast tego kompilacja zostaje zatrzymana — chyba że encja FeatureRecipe sama odczytuje wpisy dołączonej encji Feature, pod .inject, w szablonie, który oblicza względem własnego kontekstu renderowania dołączonej encji Feature — tego, który zawiera .inject: w jej mapowaniu wartości, obciążeniu roboczym, artefaktach, pominięciach albo w with: lub when: kroku potoku, zapisanych bezpośrednio lub zaimportowanych. Jej locals:, provides:, source: i assertions: nie zawierają .inject, a jej injectMapping: jest obliczane względem kontekstu komponentu, więc odczyt w którymkolwiek z nich się nie liczy. Taka encja FeatureRecipe otrzymuje każdy wpis w postaci, w jakiej go zapisano, i dostarcza go na swój sposób, więc jej wpisy nie są odrzucane, a klucz, którego nie publikuje, nie dostarcza niczego przez własne dostarczanie komponentu i pozostaje do wykorzystania przez encję FeatureRecipe. To, czy encja FeatureRecipe odczytuje .inject, rozstrzyga się na podstawie ścieżek, które wskazują jej szablony: szablon przekazujący dalej cały swój kontekst (toJson .) lub docierający do wpisów przez funkcję taką jak index . "inject" nie liczy się jako ich odczyt, a jej wpisy wskazujące nieopublikowany klucz są odrzucane. Encja Feature dołączona na granicy, której encja FeatureRecipe renderuje się raz dla tej granicy, jest sprawdzana względem tego jednego obliczenia; tam, gdzie żadna granica zawierająca komponent takiego obliczenia nie wykonała, nie ma względem czego sprawdzać jej kluczy i nie są one odrzucane. Pole from: wskazujące opublikowany klucz dostarcza tak jak dotąd. Zgłoszenie jest umieszczane przy własnym wpisie dołączonej encji Feature, w dokumencie, który go zapisał — na przykład .spec.components.<component>.features.<attachment> w encji Aggregate — a wpis, którego klucz dostarczania zajmuje już także inne źródło inject, jest zgłaszany również w „An attachment delivers a key another inject source already claimed (Dołączenie dostarcza klucz, który zajęło już inne źródło inject)”, ponieważ każdy z nich wymaga osobnej poprawki.
We własnym bloku inject: komponentu wpis value: zawiera literał i nie jest rozwiązywany względem niczego, więc literał, który przypadkiem wygląda jak klucz provides, nie jest tam odrzucany; na połączeniu wpis value: jest odrzucany, jak opisuje to niżej punkt „An inject: entry on a connection carries a literal (Wpis inject na połączeniu zawiera literał)”. Klucz wskazuje wyłącznie from:.
Własna powierzchnia uses: encji Release dla poszczególnych krawędzi zawiera target i infra, a nie zawiera inject:, więc połączenie utworzone w tym miejscu nie narzuca dostarczania i nie ma klucza from: do sprawdzenia.
Emitowany komunikat dla from: odczytanego z własnego bloku inject: encji Component. Najpierw pojawia się odmowa, następnie błędny klucz, typ komponentu, względem którego go rozwiązywano, oraz zadeklarowane klucze tego typu w kolejności posortowanej — alternatywy do wyboru:
invalid inject key: the from-key must name a provides key its source publishes (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.inject.<mechanism>.<delivery-key>, "<from-key>", "<component-type>", "<key-1>", "<key-2>") (nieprawidłowy klucz inject: from-key musi wskazywać klucz provides publikowany przez jego źródło)
Dla from: odczytanego z połączenia uses: na początku jest ta sama odmowa, a mechanizm i klucz dostarczania, pod którymi napisano wpis, poprzedzają błędny klucz:
invalid inject key: the from-key must name a provides key its source publishes (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>, "<mechanism>", "<delivery-key>", "<from-key>", "<component-type>", "<key-1>") (nieprawidłowy klucz inject: from-key musi wskazywać klucz provides publikowany przez jego źródło)
W przypadku from: odczytywanego we własnym bloku inject: dołączonej encji Feature najpierw pojawia się błędny klucz, następnie in: i mechanizm wpisu, encja FeatureRecipe, względem której go rozwiązano, oraz każdy klucz publikowany przez tę encję FeatureRecipe, w kolejności posortowanej:
invalid inject key: the from-key must name a provides key its source publishes (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.features.<attachment>, "<from-key>", in "<in>", mechanism "<mechanism>", FeatureRecipe "<feature-recipe>", publishes "<key-1>", publishes "<key-2>") (nieprawidłowy klucz inject: from-key musi wskazywać klucz provides publikowany przez jego źródło)
Gdy cel nie deklaruje żadnych kluczy provides:, nie ma alternatyw do wymienienia, więc komunikat kończy się po typie komponentu — lub, w bloku dołączonej encji Feature, po encji FeatureRecipe.
Jak naprawić: należy albo zmienić klucz from: tak, aby odpowiadał jednemu z zadeklarowanych kluczy wymienionych w komunikacie, albo rozszerzyć schemat provides: docelowej encji Component o deklarację potrzebnego klucza. W bloku dołączonej encji Feature należy zmienić klucz from: na taki, który publikuje encja FeatureRecipe, albo — jeśli encja FeatureRecipe jest własna — opublikować klucz w jej provides:, albo sprawić, by sama odczytywała wpis pod .inject, jeśli dostarcza wartość na swój sposób.
Required feature not attached (Wymagana funkcja nie jest dołączona)
Component deklaruje wymóg obecności — adnotację features.aggrega.ai/requiredType.<label> — wskazujący typ encji Feature, którego nie ma wśród dołączeń, z jakimi ostatecznie zostaje ta instancja komponentu, licząc wszystkie zakresy: bloki encji Aggregate na poziomie komponentu i podsystemu, bloki encji Release na poziomie granicy i komponentu oraz rozwinięcie sterowane adnotacjami.
Emitowany komunikat:
missing required feature: attach a Feature of the required type to the component (<required-type>, required by component type <component-type>, under the requirement label <label>) (brak wymaganej funkcji: należy dołączyć do komponentu Feature wymaganego typu; wymagany przez typ komponentu <component-type>, pod etykietą wymogu <label>)
Trzy wartości to typ encji Feature, którego żąda wymóg — nazwany już w zdaniu powyżej, więc podany bez opisu — następnie typ komponentu deklarujący wymóg oraz etykieta wymogu, każda z opisem, aby czytelnik mógł odróżnić dwa odwołania do encji. Komponent żądający dwóch różnych typów zgłasza dwa różniące się komunikaty, a dwa komponenty deklarujące wymóg z różnych typów otrzymują informację, który typ zgłosił każde żądanie. Raport jest umieszczany przy własnym kluczu komponentu w components:, a komponent zapisany wewnątrz podsystemu jest najpierw umieszczany pod kluczem tego podsystemu.
Nazwa, pod którą zapisano dołączenie, nie ma tu znaczenia: wymóg sprawdza jedynie, czy w ogóle istnieje dołączenie wskazanego typu. Spełnia go powiązanie slotu, a także dołączenie pod dowolną inną nazwą.
Jak naprawić: należy dołączyć Feature wymaganego typu do komponentu w encji Aggregate lub Release albo w szerszym zakresie, z którego komponent dziedziczy. Jeśli Component nie powinien już tego wymagać, należy usunąć adnotację wymogu z jego deklaracji w katalogu.
Deklaracji wymogu obecności nie można ocenić. Wartość adnotacji jest nieprzezroczystym ciągiem znaków, więc nic nie weryfikuje jej kształtu, zanim odczyta ją kompilator: wartość, która nie jest URI typu encji Feature, lub klucz wskazujący rodzinę wymogów bez etykiety po prefiksie, jest zgłaszana jako błędna deklaracja, a nie jako niespełniony wymóg — literówka nigdy nie może zostać odczytana jako spełniony wymóg.
Emitowane komunikaty:
malformed attachment requirement (nieprawidłowo sformułowany wymóg dołączenia) (<key>, zadeklarowany przez typ komponentu <component-type>, którego nie można ocenić, ponieważ wartość musi być identyfikatorem URI typu Feature w postaci <publisher>/<name> złożonym z segmentów kebab-case pisanych małymi literami, np. core/prometheus-exporter). Należy poprawić tę adnotację w encji katalogu typu komponentu.
malformed attachment requirement (<key>, declared by component type <component-type>, which cannot be evaluated because the key needs a label naming the requirement, as in features.aggrega.ai/requiredType.database). Correct that annotation on the component type’s catalog entity. (nieprawidłowo sformułowany wymóg dołączenia, zadeklarowany przez typ komponentu, którego nie można ocenić, ponieważ klucz wymaga etykiety nazywającej wymóg, np. features.aggrega.ai/requiredType.database. Należy poprawić tę adnotację w encji katalogowej typu komponentu.)
Komunikat zaczyna się od klucza adnotacji — deklaracji, której dotyczy zatrzymanie — a po nim podaje typ komponentu, którego deklaracja jest błędna, dzięki czemu wskazuje encję do poprawienia, mimo że raport jest umieszczany przy instancji komponentu używającej tego typu: instancja to miejsce, w którym błąd widać, a encja katalogowa to miejsce, w którym leży rozwiązanie.
To zatrzymanie jest zgłaszane zaraz po złożeniu kompozycji, czyli wcześniej niż wszystkie sprawdzenia odczytujące gotowy graf. Kompilacja zawierająca błędny wymóg zgłasza go więc samodzielnie: późniejsze sprawdzenia nie są osiągane, ponieważ rozumują na podstawie treści deklaracji, a deklaracji nie da się odczytać. Należy ją poprawić i ponownie uruchomić kompilację, aby zobaczyć pozostałe błędy.
Jak naprawić: należy poprawić encję katalogową Component. Rozwiązanie leży w katalogu, a nie w encji Aggregate — dlatego to zatrzymanie różni się od „Required feature not attached (Wymagana funkcja nie jest dołączona)”, gdzie zmiany wymagają własne dokumenty.
Required attachment slot not bound (Wymagany slot dołączenia nie jest powiązany)
Encja katalogu deklaruje slot dołączenia z required: true w swoim featuresSchema, a nic nie wiąże nazwy tego slotu w instancji encji. Sprawdzenie dotyczy dołączeń, z którymi instancja zostaje po scaleniu wszystkich zakresów — bloków features: na poziomie komponentu i podsystemu w encji Aggregate, bloków na poziomie granicy i komponentu w encji Release oraz dołączeń powstałych w wyniku rozwinięcia sterowanego adnotacjami — więc poświadczenie dołączone raz w zakresie, z którego instancja dziedziczy, wiąże slot dokładnie tak samo jak wypełnienie zapisane w samej instancji.
Emitowany komunikat:
required attachment slot unfilled (<slot>, declared required by component type <component-type>). Attach a Feature at that name, in the Aggregate or in the Release, on the component or at a scope above it. (niewypełniony wymagany slot dołączenia (<slot>, zadeklarowany jako wymagany przez typ komponentu <component-type>). Należy dołączyć Feature pod tą nazwą, w encji Aggregate lub w encji Release, w komponencie lub w zakresie nad nim.)
Dwie wartości to nazwa samego slotu i typ komponentu, który go deklaruje, więc jedna instancja pozostawiająca dwa niepowiązane sloty zgłasza dwa różniące się komunikaty. Zgłoszenie jest umiejscowione przy kluczu slotu w bloku features: komponentu w encji Aggregate; ponieważ brakuje właśnie tego klucza, edytor umieszcza je przy najbliższym kluczu, który istnieje — przy bloku features:, jeśli komponent go zapisuje, a w przeciwnym razie przy samym komponencie. Brakującego dołączenia nikt nie zapisał, więc nie wskazuje ono autora żadnego dokumentu: zgłoszenie pozostaje przy komponencie i jest klasyfikowane jako błąd dewelopera, a wskazówka naprawy wymienia oba dokumenty, ponieważ każdy z nich może wypełnić slot — Aggregate na komponencie lub na zawierającym go podsystemie, Release we wpisie dla komponentu lub na zawierającej go granicy.
Slot zadeklarowany przez gniazdo — w featuresSchema wpisu usesSchema — jest wymagany od każdego połączenia poprowadzonego przez gniazdo, a nie od komponentu: każde połączenie wypełnia go samodzielnie, we własnym wpisie w encji Aggregate lub w encji Release, i żaden wyższy zakres do niego nie sięga. Dlatego gniazdo z dwoma połączeniami, z których jedno wypełnia slot, zgłasza tylko drugie, podając jego nazwę:
required attachment slot unfilled ("<slot>", declared required by socket "<socket>", of component type "<component-type>", left unfilled by the connection "<alias>"). Attach a Feature under that slot in this connection’s features, on its entry in the Aggregate or in the Release. (wymagany slot dołączenia niewypełniony (<slot>, zadeklarowany jako wymagany przez gniazdo <socket> typu komponentu <component-type>, pozostawiony niewypełniony przez połączenie <alias>). Należy dołączyć Feature pod tym slotem w features tego połączenia, w jego wpisie w Aggregate lub w Release.)
To zgłoszenie jest umieszczane przy wpisie połączenia w dokumencie, który to połączenie poprowadził — we wpisie uses: encji Aggregate lub we wpisie per krawędź encji Release dla połączenia poprowadzonego przez Release. Połączenie poprowadzone przez dołączoną encję Feature jest podłączone do gniazda deklarowanego przez tę Feature, a nie do gniazda komponentu, więc nie do niego należy wypełnianie slotów gniazd komponentu.
Jak naprawić: należy dołączyć Feature pod nazwą slotu, w encji Aggregate lub w encji Release — w komponencie albo w szerszym zakresie wspólnym dla wszystkich konsumentów slotu; w przypadku slotu gniazda — w połączeniu wskazanym w zgłoszeniu. Dołączenie pod inną nazwą nie wiąże slotu: slot jest nazwanym punktem powiązania, więc to nazwa stanowi powiązanie. Jeśli slot nie powinien być już wymagany, należy zaktualizować featuresSchema encji katalogu — komponentu lub gniazda — usuwając deklarację required.
Two Features declared to conflict reach one component (Dwie encje Features zadeklarowane jako kolidujące trafiają do jednego komponentu)
Pole interoperability.conflictsWith encji Feature wymienia encje Features, obok których nie może ona zostać dołączona, a jeden komponent ostatecznie zawiera tę Feature i jedną z wymienionych. Sprawdzenie dotyczy dołączeń, z którymi komponent zostaje po scaleniu wszystkich zakresów — bloków features: na poziomie komponentu i podsystemu w encji Aggregate, bloków na poziomie granicy w encji Release (każdej granicy, w której znajduje się komponent, łącznie z zagnieżdżonymi) i wpisów na poziomie komponentu oraz dołączeń powstałych w wyniku rozwinięcia sterowanego adnotacjami. Para powoduje więc zatrzymanie, gdy obie są zapisane w komponencie, gdy jedna znajduje się na granicy lub w podsystemie, który go zawiera, albo gdy jedna jest na granicy zewnętrznej, a druga na granicy w niej zagnieżdżonej. Dwie encje Features dołączone do sąsiednich granic, które nie mają wspólnego komponentu, nigdy się nie spotykają, a granica niezawierająca żadnego komponentu do niczego nie sięga, więc w żadnym z tych przypadków nie dochodzi do zatrzymania.
Wystarczy jedna deklaracja: zatrzymanie następuje, gdy lista którejkolwiek z encji Feature wymienia drugą. Nazwy są porównywane po usunięciu wersji, po obu stronach, więc wpis pasuje do każdej wersji wskazanej encji Feature. Kompilator porównuje nazwy zadeklarowane przez autora encji Feature z encjami Features, które zawiera komponent, i niczego więcej z nich nie wyczytuje.
Emitowany komunikat:
a Feature reaches a component alongside a Feature it declares a conflict with ("<feature>", attached in the Release on boundary "<boundary-path>", conflicts with "<other-feature>", attached in the Aggregate on component "<component>", on component "<component>"). Attach only one of the two where they meet: remove one attachment, or move it to a scope that does not hold this component. (Feature trafia do komponentu razem z Feature, z którym deklaruje konflikt (<feature>, dołączony w Release na granicy <boundary-path>, koliduje z <other-feature>, dołączonym w Aggregate na komponencie <component>, na komponencie <component>). Należy dołączyć tylko jeden z nich tam, gdzie się spotykają: usunąć jedno dołączenie lub przenieść je do zakresu, który nie zawiera tego komponentu.)
Pierwsza wartość to Feature, którego lista wymienia drugi — ten, którego nazwę podaje powyższe zdanie — a po nim następuje każde miejsce, w którym go dołączono; następnie Feature, z którym koliduje, i każde miejsce jego dołączenia; na końcu komponent, w którym się spotykają. Każde miejsce jest zapisane słowami dokumentu, który należałoby otworzyć, aby je zmienić: attached in the Aggregate on component, attached in the Aggregate on subsystem, attached in the Release on boundary (ścieżka zagnieżdżonej granicy łączy jej poziomy znakiem /), attached in the Release on the entry for component, a po nim in boundary, lub attached by annotation-driven expansion of z adnotacją, a po nim declared at z miejscem, w którym ją zapisano. Dołączenie zapisane na połączeniu jest opisane jako wpis tego połączenia, ponieważ to ten wpis, a nie własny blok komponentu, jest miejscem jego edycji: attached in the Aggregate on the connection, a po nim through socket i of component, lub attached in the Release on the connection, a po nim through socket, of the entry for component i in boundary. Feature dołączony w dwóch miejscach wymienia oba. Zgłoszenie jest umiejscowione przy własnym kluczu komponentu w components:, a para spotykająca się na kilku komponentach jest zgłaszana raz dla każdego z nich, w kolejności, w jakiej Aggregate deklaruje komponenty.
Jak naprawić: należy dołączyć tylko jedną z dwóch encji w miejscu, w którym się spotykają — usunąć jedno z dołączeń lub przenieść je do zakresu, który nie zawiera tego komponentu, np. do sąsiedniej granicy. Jeśli dołączenie pochodzi z rozwinięcia sterowanego adnotacjami, zmienić należy adnotację, a nie blok, na który została rozwinięta. Jeśli obie encje Features w rzeczywistości można łączyć, błędna jest deklaracja: należy usunąć drugą Feature z listy conflictsWith w encji katalogu deklarującej Feature.
Attachment does not conform to its declared slot shape (Załącznik nie jest zgodny z zadeklarowanym kształtem slotu)
Załącznik wiąże zadeklarowany slot, ale nie pasuje do kształtu, który ten slot deklaruje. Najczęstszym przypadkiem jest dostarczanie: lista dozwolonych inject slotu wymienia mechanizmy, przez które wypełnienie może dostarczać swój materiał, a pusta lista dozwolonych oznacza czarną skrzynkę — encja Recipe dostarcza materiał wewnętrznie, a wypełnienie nie może narzucić żadnego sposobu dostarczania. Pusty blok inject: {} nie narzuca żadnego sposobu dostarczania, więc pasuje do kształtu każdego slotu, łącznie z tym o pustej liście dozwolonych, i otrzymuje ten sam werdykt niezależnie od tego, gdzie zapisano załącznik: w komponencie deklarowanym przez encję Aggregate, w komponencie wnoszonym przez importowany moduł czy w szerszym zakresie. Załącznik pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, jest załącznikiem swobodnym i nie podlega ograniczeniom slotu.
Emitowany komunikat, gdy dołączenie narzuca dostarczanie, którego jego slot nie akceptuje — najpierw slot, potem mechanizm, a następnie każdy mechanizm akceptowany przez listę dozwolonych inject slotu, w kolejności, w jakiej slot je deklaruje (przy pustej liście nie następuje żaden):
attachment does not conform to its declared slot shape (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.features.<attachment>, "<slot>", "<mechanism>", "<permitted-mechanism>") (dołączenie nie jest zgodne z zadeklarowanym kształtem swojego slotu)
Komponent wnoszony przez importowany moduł jest sprawdzany, gdy zostanie zbudowana kompozycja, która go importuje, i zgłaszany w drugiej postaci. Wskazuje ona encję Aggregate modułu oraz klucz w dokumencie modułu, którego slot nie deklaruje — mechanizm w bloku inject: dołączenia albo sam blok inject:, gdy wskazuje jakikolwiek mechanizm w slocie, którego lista dozwolonych jest pusta:
attachment does not conform to its declared slot shape (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.features.<attachment>.<key>, attachment does not conform to the declared slot shape: this key is not part of the slot’s declaration — <remedy>) (załącznik nie jest zgodny z zadeklarowanym kształtem slotu: ten klucz nie należy do deklaracji slotu)
gdzie <remedy> zależy od klucza:
remove it, dla bloku inject: wskazującego mechanizm w slocie, którego lista dozwolonych jest pusta;
remove it, or add it to the slot's inject allowlist in the entity's featuresSchema, dla mechanizmu, który może wymienić lista dozwolonych slotu — env, file lub arg;
remove it: a slot's inject allowlist in the entity's featuresSchema accepts only env, file and arg, dla każdego innego mechanizmu, którego żaden slot nie może zadeklarować.
Załącznik zadeklarowany w szerszym zakresie — dla całego podsystemu, kaskadowo obejmujący każdy komponent poniżej — podlega temu samemu kształtowi i jest sprawdzany względem slotu każdego komponentu, do którego dociera. Ten sam załącznik może więc mieć właściwy kształt dla jednego komponentu, a niewłaściwy dla innego, dlatego ta postać komunikatu wskazuje komponent i slot, względem którego sprawdzenie się nie powiodło, oraz lokalizuje załącznik w zakresie, w którym został zadeklarowany, a nie w kluczu wewnątrz jego bloku dostarczania:
attachment does not conform to its declared slot shape (Aggregate <name>, at .spec.subsystems.<scope>.features.<attachment>, this attachment is declared at a scope that reaches component <component>, whose attachment slot <slot> does not accept the delivery it carries: move the attachment down to the components that may receive it) (załącznik nie jest zgodny z zadeklarowanym kształtem slotu: ten załącznik jest zadeklarowany w zakresie obejmującym komponent, którego slot załącznika nie przyjmuje dostarczania, które załącznik niesie: należy przenieść załącznik niżej, do komponentów, które mogą go otrzymać)
Załącznik przenoszony przez połączenie nigdy nie prowadzi do tego zatrzymania. Jego kształt jest zamknięty w miejscu, w którym został zapisany: we wpisie połączenia w encji Aggregate przyjmuje type, description i values, a w encji Release type, description i infra, więc nie może narzucić żadnego dostarczania — zapisany tam inject: jest odrzucany podczas wczytywania dokumentu, z podaniem klucza — a wpis Workload, który go dostarcza, podlega zamiast tego liście dozwolonych inject slotu gniazda. Do slotu gniazda nie dociera też żaden zakres, więc powyższa postać dla zakresu nie ma odpowiednika w przypadku połączenia.
Jak naprawić: te postacie wymagają dwóch różnych zmian, a ścieżka pola wskazuje, z którą ma się do czynienia. Jeśli wskazuje załącznik na komponencie lub klucz wewnątrz niego, błędem jest dostarczanie: należy je usunąć albo przenieść jego wpisy pod mechanizm wymieniony na liście dozwolonych inject slotu. Jeśli materiał rzeczywiście ma trafić do workloadu przez mechanizm, którego slot nie wymienia, listę dozwolonych w featuresSchema encji katalogu można rozszerzyć — ale tylko o env, file lub arg, czyli mechanizmy, które slot może zadeklarować; encja Component wymieniająca tam jakikolwiek inny mechanizm nie przechodzi walidacji przy ładowaniu, więc dla każdego innego mechanizmu jedyną poprawką jest jego usunięcie. Jeśli wskazuje załącznik w zakresie, załącznik jest poprawnie zbudowany, a błędem jest jego umiejscowienie: należy przenieść go niżej, na komponenty, których slot akceptuje dostarczanie, pozostawiając poza jego zasięgiem komponenty, które zastrzegają dostarczanie dla swojej encji Recipe.
Duplicate delivery key across inject sources (Zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
Ten sam klucz dostarczania (na przykład ta sama nazwa zmiennej środowiskowej) jest deklarowany dwukrotnie wśród źródeł inject utworzonych przez dewelopera dla jednego komponentu — na poziomie encji Component i we wpisie uses[], w dwóch wpisach uses[] tego samego komponentu albo w dwóch mechanizmach dostarczania własnego bloku inject: encji Component. Dostarczanie nie może pochodzić jednocześnie z dwóch miejsc, więc klucz zadeklarowany dwukrotnie jest sprzecznością, a nie kwestią tego, który wpis wygrywa.
Kompilacja sprawdza to w czterech miejscach, ponieważ widzą one różne zbiory utworzonych źródeł i połączeń zależności i zadają im różne pytania, a każde z nich zgłasza błąd we własnej formie.
Pierwsze odczytuje połączenia zapisane w encji Aggregate i zgłasza błąd podczas rozwiązywania plików. Podaje mechanizm dostarczania, klucz, a następnie gniazdo i alias pierwszego połączenia w kolejności zapisu, które również deklaruje ten klucz:
duplicate delivery key across inject sources (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.inject.<mechanism>.<key>, "<mechanism>", "<key>", "<socket>", "<alias>") (zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
Drugie odczytuje ten sam utworzony blok i zadaje mu inne pytanie: czy komponent deklaruje jeden klucz w dwóch własnych mechanizmach dostarczania, bez udziału jakiegokolwiek połączenia. Zgłasza błąd raz dla każdego mechanizmu deklarującego klucz, umiejscowiony we własnym wpisie tego mechanizmu, i podaje mechanizm, którego dotyczy zgłoszenie, klucz, a następnie każdy inny mechanizm deklarujący ten klucz, w kolejności zapisu:
duplicate delivery key across inject sources (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.inject.<mechanism>.<key>, "<mechanism>", "<key>", "<other-mechanism>") (zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
Żaden z mechanizmów nie jest winowajcą i oba zgłoszenia można poprawić: należy zmienić nazwę klucza w jednym z nich albo usunąć jedno z dwóch dostarczeń. To, których mechanizmów komponent w ogóle może używać, to osobna kwestia, rozstrzygana przez jego listę dozwolonych spec.inject — zob. „Self-inject mechanism not in the component’s allowlist (Mechanizm self-inject spoza listy dozwolonych komponentu)” poniżej.
Komponent wnoszony przez moduł również podlega tym dwóm pierwszym formom, odczytywanym z własnego dokumentu modułu po zbudowaniu kompozycji, która go importuje; wskazują one wtedy encję Aggregate modułu i klucz w jej dokumencie.
Trzecie odczytuje połączenia zawarte w gotowej topologii, w tym te, które w imieniu autora dodało dołączenie encji Feature. Działa przed jakimkolwiek renderowaniem i podaje zapisany klucz dostarczania wraz z gniazdem zależności, które również go dostarcza:
duplicate delivery key across self-inject and uses-inject ("<key>", socket "<socket>") (zduplikowany klucz dostarczania w self-inject i uses-inject)
Jeden zapisany klucz dostarczany przez dwa gniazda zależności jest zgłaszany raz dla każdego gniazda, więc jedna kompilacja informuje o wszystkich, a nie tylko o tym, które zostało osiągnięte jako pierwsze.
Czwarte odczytuje tę samą gotową topologię i zadaje jej inne pytanie: czy dwa własne połączenia zależności komponentu dostarczają wspólnie jeden klucz, przy czym sam komponent niczego nie deklaruje. Zgłasza błąd raz przy każdym połączeniu, umiejscowiony we własnym wpisie dostarczania tego połączenia, i podaje ścieżkę wpisu, a po niej każde gniazdo dostarczające ten klucz:
duplicate delivery key across inject sources ("inject.<mechanism>.<key>", "<socket>", "<socket>") (zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
Gniazdo podane dwukrotnie oznacza, że oba połączenia znajdują się na jednym gnieździe pod różnymi aliasami — wtedy jedynie pozycja je rozróżnia, więc należy czytać ścieżkę pola każdego z dwóch zgłoszeń, a nie nazwy gniazd.
Żadne z połączeń nie jest winowajcą i oba można poprawić: należy zmienić nazwę jednego z kluczy albo usunąć jedno z dwóch dostarczeń.
Gdy klucz jest ścieżką, ścieżka pola wskazuje zamiast tego blok mechanizmu. Postać klucza dostarczania zależy wyłącznie od mechanizmu, a mechanizm file dostarcza do ścieżki montowania — taki klucz zawiera więc kropki, podczas gdy ścieżka pola oddziela nimi własne kroki. Ścieżka pola kończy się na ostatnim kroku, który może wskazać jednoznacznie, zamiast zapisywać coś, co czytałoby się jak przejście przez klucze nieobecne w dokumencie, więc dla klucza takiego jak /etc/app/config.yaml ma postać .spec.components.<component>.inject.<mechanism> i na tym się kończy. Komunikat w każdym przypadku podaje klucz, dzięki czemu zgłoszenie pozostaje równie użyteczne — jednak miejsce, w którym należy go odczytać, różni się w czterech powyższych formach, więc blok należy odczytać ze ścieżki pola, a klucz z formy, która wystąpiła: gdy szczegóły zaczynają się od mechanizmu dostarczania, klucz jest wartością w cudzysłowie bezpośrednio po nim; gdy szczegóły zaczynają się od samego klucza, jest to pierwsza wartość w cudzysłowie; a gdy szczegóły zaczynają się od ścieżki wpisu dostarczania, klucz jest ostatnim krokiem tej ścieżki.
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednego z kolidujących kluczy lub usunąć zduplikowaną deklarację. Należy zauważyć, że nadpisanie przez injectMapping encji FeatureRecipe klucza dostarczonego przez własny blok inject: komponentu lub przez jeden z bloków inject: jego połączeń jest zamierzonym przechwyceniem i nie jest zgłaszane ani tutaj, ani nigdzie indziej.
Klucz deklarowany przez encję Feature dołączoną do komponentu trafia do tej samej wspólnej przestrzeni z trzeciej z jej trzech powierzchni tworzenia i jest zgłaszany jako „An attachment delivers a key another inject source already claimed (Dołączenie dostarcza klucz zadeklarowany już przez inne źródło inject)” poniżej; klucz dostarczany przez dwie dołączone encje Features, gdy późniejsza z nich dostarcza go przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe, jest zgłaszany jako „Two attached Features deliver one key, the later through its FeatureRecipe’s injectMapping (Dwie dołączone encje Features dostarczają jeden klucz, późniejsza przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe)”.
Self-inject on a component without an allowlist (Self-inject w komponencie bez listy dozwolonych)
Programista napisał blok inject: na poziomie komponentu, ale encja katalogowa Component nie deklaruje spec.inject. Encje Components bez listy dozwolonych spec.inject są typami Black-Box — nie otrzymują wstrzyknięć tworzonych przez programistę.
Emitowany komunikat:
self-inject on component without spec.inject allowlist (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.inject, "inject", "<component-type>") (self-inject w komponencie bez listy dozwolonych spec.inject)
Zgłoszenie jest umiejscowione w samym bloku inject:, który jest elementem do usunięcia.
Jak naprawić: należy usunąć blok inject: z tej instancji encji Component albo przejść na typ White-Box encji Component, którego deklaracja w katalogu zawiera spec.inject.
Self-inject mechanism not in the component’s allowlist (Mechanizm self-inject spoza listy dozwolonych komponentu)
Deweloper zapisał blok inject: na poziomie komponentu, używając mechanizmu (na przykład env lub określonej formy montowania pliku), którego nie ma na liście dozwolonych spec.inject encji Component.
Emitowany komunikat:
self-inject on component without spec.inject allowlist (Aggregate <name>, at .spec.components.<component>.inject.<mechanism>, "<component-type>", "<mechanism>", "<allowlisted-mechanism-1>", "<allowlisted-mechanism-2>", …) (self-inject w komponencie bez listy dozwolonych spec.inject)
Mechanizmy, na które typ zezwala, następują po mechanizmie narzuconym, więc komunikat zawiera zarówno to, co zapisano, jak i to, na co typ pozwala. Typ bez żadnej listy dozwolonych zgłasza narzucony mechanizm, po którym nic nie następuje.
Zarówno ta reguła, jak i powyższa obowiązują dla komponentu wnoszonego przez moduł, po zbudowaniu kompozycji, która importuje moduł; raport wskazuje wtedy encję Aggregate modułu i klucz w jej dokumencie.
Jak naprawić: należy przejść na mechanizm z listy dozwolonych albo, jeśli encja Component powinna obsługiwać potrzebny mechanizm, rozszerzyć jej listę dozwolonych spec.inject w katalogu.
Krawędź uses narzuca dostarczanie na gnieździe, którego lista dozwolonych jest pusta
Blok inject: na krawędzi uses: jest podłączany do gniazda, którego wpis usesSchema nie deklaruje listy dozwolonych inject: albo deklaruje pustą. Takie gniazdo jest połączeniem typu Black-Box: encja, która je zadeklarowała, obsługuje wartości zależności wewnętrznie, więc konsument przyjmuje to, co emituje Recipe producenta, i nie wybiera formy dostarczenia. Brak klucza inject: i inject: [] to ta sama deklaracja.
Gniazdo jest odczytywane z tej encji, która je zadeklarowała: krawędź zapisana na dołączeniu encji Feature jest rozwiązywana względem usesSchema dołączonej encji Feature, a każda inna krawędź względem usesSchema konsumującej encji Component.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem mechanizmy narzucone przez krawędź, gniazdo i encja, której deklarację odczytano, a następnie wskazówka, co zrobić:
uses-edge inject dictates a delivery mechanism the socket does not permit ("<mechanism>", on socket "<socket>", declared on the component type "<component-type>"). The socket declares no delivery allowlist, so it permits no dictation at all — the entity that declared it delivers the dependency’s values itself. Remove the inject block from this connection and read the values from the connection’s provides in the consuming Recipe, or declare the mechanisms the socket permits in its usesSchema entry. (Wstrzyknięcie na krawędzi uses narzuca mechanizm dostarczania, na który gniazdo nie pozwala („<mechanism>”, w gnieździe „<socket>”, zadeklarowanym w typie komponentu „<component-type>”). Gniazdo nie deklaruje listy dozwolonych mechanizmów dostarczania, więc nie pozwala na żadne narzucanie — encja, która je zadeklarowała, sama dostarcza wartości zależności. Należy usunąć blok inject z tego połączenia i odczytać wartości z provides połączenia w konsumującej encji Recipe albo zadeklarować mechanizmy dozwolone przez gniazdo w jego wpisie usesSchema.)
Wynik jest umiejscowiony przy zapisanym wpisie, którego dotyczy, w dokumencie, w którym ten wpis zapisano: .spec.components.<consumer>.uses.<socket>.<alias> dla krawędzi wyznaczonej przez własny blok uses: komponentu oraz .spec.components.<consumer>.features.<attachment>.uses.<socket>.<alias> dla krawędzi wyznaczonej przez dołączenie — z korzeniem w bloku, który zadeklarował dołączenie, a może to być blok podsystemu lub granicy, a nie samego komponentu. Gdy gniazdo zadeklarowano na dołączonej encji Feature, komunikat podaje typ funkcji zamiast typu komponentu. Każda błędna krawędź jest zgłaszana jako osobny wynik, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie.
Jak naprawić: należy usunąć blok inject: z krawędzi i zamiast tego odczytać wartości zależności z .context.uses.<alias>.provides.<name> w konsumującej encji Recipe; albo, jeśli połączenie ma być przezroczyste, zadeklarować mechanizmy dostarczania dopuszczane przez gniazdo na liście dozwolonych inject: w jego wpisie usesSchema.
Gniazdo, którego encja deklarująca w ogóle nie zadeklarowała, to inny przypadek i nie jest tu odrzucane: gniazdo ad hoc nie ma listy dozwolonych, więc krawędź nie ma czego wykraczać.
Krawędź uses narzuca mechanizm dostarczania spoza listy dozwolonych gniazda
Blok inject: na krawędzi uses: wskazuje mechanizm dostarczania, którego nie wymienia lista dozwolonych inject: gniazda. Lista dozwolonych to deklaracja encji deklarującej, z jakich form dostarczania jej punkt wejścia faktycznie potrafi odczytać wartości zależności, więc mechanizm spoza niej dostarczyłby wartości, których nic nie konsumuje.
Sprawdzany jest każdy mechanizm wskazany w bloku i zgłaszany jest każdy spoza listy dozwolonych, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie, a nie po jednym na uruchomienie.
Emitowany komunikat. Najpierw odmowa, potem odrzucony mechanizm, gniazdo, to, na co gniazdo zezwala, oraz encja, której deklarację odczytano:
uses-edge inject dictates a delivery mechanism the socket does not permit ("<mechanism>", on socket "<socket>", which permits "<mechanism-1>, <mechanism-2>", declared on the component type "<component-type>"). Dictate one of the mechanisms the socket permits, or widen that socket’s inject allowlist in the declaring entity’s usesSchema entry. (Wstrzyknięcie na krawędzi uses narzuca mechanizm dostarczania, na który gniazdo nie pozwala („<mechanism>”, w gnieździe „<socket>”, które pozwala na „<mechanism-1>, <mechanism-2>”, zadeklarowanym w typie komponentu „<component-type>”). Należy narzucić jeden z mechanizmów dozwolonych przez gniazdo albo rozszerzyć listę dozwolonych inject tego gniazda we wpisie usesSchema deklarującej je encji.)
Wynik jest umiejscowiony przy zapisanym wpisie, którego dotyczy, na tych samych ścieżkach, które podaje powyższa odmowa. Gdy gniazdo zadeklarowano na dołączonej encji Feature, komunikat podaje typ funkcji zamiast typu komponentu.
Jak naprawić: przejść na jeden z dozwolonych mechanizmów albo, jeśli encja powinna obsługiwać potrzebny mechanizm, rozszerzyć listę dozwolonych inject: tego gniazda w jego katalogowym wpisie usesSchema.
Wpis inject: zawiera zarówno literał, jak i klucz źródłowy
Wpis inject: dostarcza jedną z dwóch rzeczy: literał zapisany pod value: — we własnym bloku komponentu, jedynym miejscu, w którym dostarczany jest literał — albo klucz odczytany z komponentu, na który wskazuje połączenie, zapisany pod from:. Wpis zawierający oba mówi dwie rzeczy naraz i nie daje reguły wyboru między nimi, więc jest odrzucany, zamiast pozwolić jednemu z nich po cichu wygrać.
Schematy zapisu dopuszczają dokładnie jedno z tej pary, więc dokument odczytany z pliku jest odrzucany podczas wczytywania. Ta kontrola stoi za tamtą: odczytuje każdy blok inject: zawarty w encjach Aggregate i Release podczas rozwiązywania tych dwóch dokumentów, więc dokument zbudowany inną drogą niż z pliku nadal jest odrzucany, zanim cokolwiek zostanie z niego zbudowane, zamiast po cichu wybrać jedno pole. Obejmuje te same bloki co opisana niżej kontrola kształtu.
Każdy mechanizm dostarczania zawierający błędny wpis jest zgłaszany jako osobne ustalenie, umiejscowione przy tym mechanizmie w dokumencie, który go zapisał — .spec.components.<component>.inject.env dla własnego bloku komponentu — a wszystkie takie ustalenia w kompilacji są zgłaszane naraz. Ustalenie wskazuje mechanizm, a następnie in: każdego błędnego wpisu na liście tego mechanizmu.
Emitowany komunikat:
inject entry carries both value: and from:; schema requires exactly one ("<mechanism>", "<in-1>", "<in-2>") (wpis inject zawiera zarówno literał, jak i klucz źródłowy; schemat wymaga dokładnie jednego)
Jak naprawić: otworzyć każdy wpis wskazany w komunikacie i usunąć to z dwóch pól, którego nie potrzebuje. from: należy zostawić, gdy wartość ma pochodzić z komponentu, na który wskazuje połączenie — wskazuje on klucz deklarowany przez provides: tego komponentu. value: należy zostawić, gdy wartość jest literałem dostarczanym przez tę stronę we własnym bloku komponentu; w połączeniu i we własnym bloku dołączonej encji Feature literał jest odrzucany, więc tam należy zostawić from:.
An inject: entry on a connection carries a literal (Wpis wstrzykiwania w połączeniu zawiera literał)
Połączenie dostarcza do konsumującego komponentu to, co publikuje komponent, na który wskazuje: każdy wpis w bloku inject: połączenia wskazuje pod from: jeden z kluczy provides: tego komponentu. Literał zapisany pod value: nie wskazuje niczego, co publikuje cel, więc nie ma miejsca w połączeniu, a wpis jest odrzucany, a nie pomijany. Literał, który komponent dostarcza sam sobie, należy do własnego bloku inject: komponentu, w którym value: jest dopuszczone.
Sprawdzane jest każde połączenie, niezależnie od tego, który dokument je wyznaczył: połączenie we własnym bloku uses: komponentu, połączenie wyznaczone przez dołączoną encję Feature w encji Aggregate oraz połączenie wyznaczone przez dołączenie zapisane w encji Release. Jest odrzucane, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc zgłasza je zarówno aggrega validate --release, jak i aggrega build.
Każdy błędny wpis jest zgłaszany jako osobne ustalenie, umiejscowione przy wpisie połączenia w dokumencie, który je wyznaczył — .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias> dla własnego połączenia komponentu, .spec.components.<component>.features.<attachment>.uses.<socket>.<alias> dla połączenia wyznaczonego przez dołączenie, a w encji Release ta sama ścieżka pod wpisem dołączenia, np. .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.features.<attachment>.uses.<socket>.<alias> — a wszystkie takie ustalenia w kompilacji są zgłaszane naraz. Ustalenie w encji Aggregate trafia do DEVELOPER_ERROR, a w encji Release do OPS_ERROR. Ustalenie wskazuje mechanizm i in: wpisu.
Emitowany komunikat:
inject entry on a connection carries value:; a connection delivers the target’s published keys, each named with from: ("<mechanism>", "<in>") (wpis inject w połączeniu zawiera literał; połączenie dostarcza opublikowane klucze celu, każdy wskazany kluczem źródłowym)
Jak naprawić: jeśli wartość jest publikowana przez cel, należy zastąpić value: przez from: wskazujące ten klucz provides:. Jeśli jest to literał potrzebny konsumującemu komponentowi, należy przenieść wpis do własnego bloku inject: tego komponentu, którego mechanizmy określa lista dozwolonych spec.inject jego typu encji Component.
An inject: entry on an attached Feature carries a literal (Wpis wstrzykiwania w dołączonej encji Feature zawiera literał)
Blok inject: zapisany w dołączonej encji Feature dostarcza do komponentu to, co publikuje encja FeatureRecipe tego dołączenia: każdy wpis wskazuje jeden z kluczy publikowanych przez provides: encji FeatureRecipe, pod from:. Literał zapisany pod value: nie wskazuje niczego, co publikuje dołączenie, więc pod in: tego wpisu nic nie dotarłoby do komponentu; wpis jest odrzucany, zamiast zostać zbudowany i porzucony. Literał potrzebny komponentowi należy do własnego bloku inject: komponentu, w którym value: jest dopuszczane i dostarczane.
Sprawdzane jest każde dołączenie, w którym encja Aggregate zapisuje blok inject:: zarówno w bloku features: samego komponentu, jak i w bloku features: podsystemu, który obejmuje każdy komponent zawarty w podsystemie — w encji Aggregate wskazanej przez encję Release i w każdym module, który ta encja Aggregate importuje pod aggregates:, na dowolnej głębokości. Połączenie rysowane przez dołączenie ma własny blok inject:, a literał w nim podlega opisanemu wyżej odrzuceniu dla połączeń. Dołączenie w encji Release nie zapisuje własnego bloku inject:. Wpis jest odrzucany, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc aggrega validate --release zgłasza go tak samo jak aggrega build.
Każdy błędny wpis jest zgłaszany jako osobne zgłoszenie, klasyfikowane jako DEVELOPER_ERROR względem encji Aggregate, której dokument zapisał blok — własnego dokumentu modułu w przypadku dołączenia zapisanego w module — i umieszczane przy mechanizmie dostarczania wewnątrz bloku dołączenia w tym dokumencie: .spec.components.<component>.features.<attachment>.inject.<mechanism> lub .spec.subsystems.<subsystem>.features.<attachment>.inject.<mechanism> w przypadku dołączenia podsystemu. Wszystkie wpisy w dokumencie są zgłaszane naraz; te w zaimportowanym module są zgłaszane, gdy importująca encja Aggregate przejdzie sprawdzenie. Zgłoszenie wskazuje mechanizm i in: wpisu. Wpis zawierający zarówno value:, jak i from: jest zgłaszany tylko raz, w „An inject: entry carries both a literal and a source key (Wpis wstrzykiwania zawiera zarówno literał, jak i klucz źródłowy)” powyżej.
Emitowany komunikat:
inject entry on an attachment carries value:; an attachment delivers the keys its FeatureRecipe publishes, each named with from:, and a literal belongs in the component’s own inject block ("<mechanism>", "<in>") (wpis inject w dołączeniu zawiera literał; dołączenie dostarcza klucze publikowane przez jego encję FeatureRecipe, każdy wskazany jako klucz źródłowy, a literał należy do własnego bloku inject komponentu)
Jak naprawić: gdy wartość jest publikowana przez encję FeatureRecipe dołączenia, należy zastąpić value: przez from: wskazujące ten klucz provides:. Gdy jest literałem potrzebnym komponentowi, należy przenieść wpis do własnego bloku inject: komponentu, którego mechanizmy określa lista dozwolonych spec.inject jego typu Component:
components:
api:
type:core/api
inject:
env:
-in:LITERAL_NAME
value:a-literal# the literal, delivered by the component's own block
features:
token:
type:core/token
inject:
env:
-in:TOKEN_NAME
from:name# a key the attachment's FeatureRecipe publishes
An inject: delivery is not a list of entries (Dostarczanie wstrzykiwania nie jest listą wpisów)
Każdy mechanizm dostarczania w bloku inject: — env, file, arg lub mechanizm nazwany obok nich — jest listą wpisów, z których każdy zawiera in: i dokładnie jedno z from: lub value:. Mechanizm zawierający cokolwiek innego, np. mapowanie nazw na klucze, nie dostarcza niczego, co kompilator może odczytać, więc jest odrzucany, a nie pomijany. Mechanizm zapisany bez żadnej wartości niczego nie dostarcza i nie jest odrzucany.
Schematy zapisu dopuszczają tylko listę, więc dokument odczytany z pliku jest odrzucany podczas wczytywania jako dokument niezgodny ze schematem swojego rodzaju. Ta kontrola stoi za tamtą: odczytuje każdy blok inject: zawarty w encjach Aggregate i Release podczas rozwiązywania tych dwóch dokumentów, więc dokument zbudowany inną drogą niż z pliku nadal jest odrzucany, zanim cokolwiek zostanie z niego zbudowane, zamiast pozwolić, by dostarczanie zniknęło. Obejmuje każdy blok obu dokumentów: w encji Aggregate własny blok komponentu, blok dołączenia i bloki w połączeniach wyznaczanych przez którekolwiek z nich; w encji Release bloki w połączeniach wyznaczanych przez jej dołączenia.
Każdy błędny mechanizm jest zgłaszany jako osobne ustalenie, umiejscowione przy tym mechanizmie w dokumencie, który go zapisał, i wskazujące ten mechanizm, a wszystkie takie ustalenia w kompilacji są zgłaszane naraz. Ustalenia encji Aggregate są zgłaszane przed ustaleniami encji Release.
Emitowany komunikat:
inject delivery: shape must be a list of entries, each in: with exactly one of from: or value: ("<mechanism>") (dostarczanie inject: kształt musi być listą wpisów, każdy z miejscem docelowym i dokładnie jednym z klucza źródłowego lub literału)
Pozycja to ścieżka kluczy zapisana przez autora. W encji Aggregate: .spec.components.<component>.inject.<mechanism> dla własnego bloku komponentu, .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.inject.<mechanism> dla bloku w jednym z jego połączeń oraz .spec.components.<component>.features.<attachment>… dla bloku dołączenia, z .subsystems.<name> dla każdego podsystemu, w którym zadeklarowano komponent lub dołączenie. W encji Release blok w połączeniu wyznaczonym przez dołączenie, poprzez to dołączenie — .spec.boundaries.<boundary>.features.<attachment>.uses.<socket>.<alias>.inject.<mechanism> dla dołączenia na całą granicę, .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.features.<attachment>… dla dołączenia do komponentu, z .boundaries.<name> dla każdej zagnieżdżonej granicy i .aggregates.<module> dla każdego wpisu routingu, przez który wskazany jest komponent.
Jak naprawić: zapisać każdy mechanizm wskazany w komunikacie jako listę. Wpis DB_URL: host pod env: staje się - in: DB_URL z from: host, gdy host wskazuje klucz provides: — połączonego komponentu w połączeniu, samego komponentu w jego własnym bloku — albo, we własnym bloku komponentu, z value: host, gdy jest to literał dostarczany przez tę stronę.
The Feature filling an attachment slot does not satisfy the slot’s selector (Feature wypełniający slot dołączenia nie spełnia selektora slotu)
Encja Component deklaruje nazwane punkty wiązania dla oczekiwanych encji Features, a slot może deklarować selector: ograniczający etykiety tego, co go wypełnia. Dołączenie wiąże slot, niosąc jego nazwę; gdy tak się dzieje, etykiety wskazanej przez nie encji Feature są dopasowywane do tego ograniczenia, a wypełnienie, które go nie spełnia, zatrzymuje kompilację. Slot niedeklarujący ograniczenia przyjmuje dowolne wypełnienie.
To, czy slot w ogóle może pozostać niezwiązany, jest odrębną kwestią z odrębnym rozwiązaniem, zgłaszaną przez osobne zatrzymanie opisane wyżej: to zatrzymanie zakłada istnienie wypełnienia i sprawdza, czy jest ono dopuszczalne, więc niezwiązany slot go nie dotyczy.
W ramach tego jednego warunku zgłaszane są dwa wyniki, a komunikat rozróżnia je po tym, co mówi jego ostatnia wartość. Wypełnienie, które nie spełniło ograniczenia, wskazuje encję Feature, której etykiety nie zostały dopasowane. Ograniczenie, którego w ogóle nie dało się odczytać, wskazuje zamiast tego przyczynę — wyrażenie, którego mechanizm dopasowywania etykiet nie mógł obliczyć — co jest błędem w deklaracji samego slotu, a nie w tym, co do niego dołączono.
Emitowany komunikat, gdy etykiety wypełnienia nie spełniły ograniczenia:
attachment slot selector unsatisfied ("<selector>", declared on slot "<slot>", not satisfied by the labels of the Feature filling it, "<feature-type>"). Add the labels the slot’s selector requires to the Feature’s labels, or fill the slot with a Feature that already carries them. (selektor slotu dołączenia niespełniony ("<selector>", zadeklarowany na slocie "<slot>", niespełniony przez etykiety wypełniającej go encji Feature, "<feature-type>"). Należy dodać etykiety wymagane przez selektor slotu do etykiet encji Feature lub wypełnić slot encją Feature, która już je ma.)
oraz gdy samego ograniczenia nie dało się obliczyć:
attachment slot selector unsatisfied ("<selector>", declared on slot "<slot>", which could not be evaluated: "<why it could not be evaluated>"). Correct the selector on the slot’s declaration in the component’s catalog entity. (selektor slotu dołączenia niespełniony ("<selector>", zadeklarowany na slocie "<slot>", którego nie dało się obliczyć: "<why it could not be evaluated>"). Należy poprawić selektor w deklaracji slotu w encji katalogowej komponentu.)
Jest on umiejscowiony przy kluczu wypełnienia w dokumencie, który to wypełnienie zapisał, i przypisany autorowi tego dokumentu: blok features: komponentu w encji Aggregate to błąd dewelopera, a wypełnienie wprowadzone wyłącznie przez encję Release — w jej wpisie dla komponentu lub na granicy, która go zawiera — to błąd operatora, zgłaszany pod własną ścieżką encji Release:
[OPS_ERROR E0008] release.yaml at .spec.boundaries.main.components.app.features.identity
attachment slot selector unsatisfied ("feature.aggrega.ai/kind!=secret", declared on slot "identity", not satisfied by the labels of the Feature filling it, "core/secret-value"). Add the labels the slot's selector requires to the Feature's labels, or fill the slot with a Feature that already carries them.
To samo wypełnienie zapisane na komponencie w encji Aggregate zgłasza [DEVELOPER_ERROR E0008] aggregate.yaml at .spec.components.app.features.identity.
Slot deklarowany przez gniazdo — w featuresSchema wpisu usesSchema — w ten sam sposób wymaga, by wypełnienie każdego połączenia spełniało jego selector:. Dołączenie, które połączenie niesie w slocie, jest dopasowywane do ograniczenia, a wypełnienie, którego ono nie dopuszcza, zatrzymuje kompilację, przy czym wskazywane są gniazdo i połączenie oraz slot:
attachment slot selector unsatisfied ("<selector>", declared on slot "<slot>", of socket "<socket>", filled on the connection "<alias>", not satisfied by the labels of the Feature filling it, "<feature-type>"). Add the labels the slot’s selector requires to the Feature’s labels, or fill the slot with a Feature that already carries them. (selektor slotu dołączenia niespełniony ("<selector>", zadeklarowany na slocie "<slot>" gniazda "<socket>", wypełnionym w połączeniu "<alias>", niespełniony przez etykiety wypełniającej go encji Feature, "<feature-type>"). Należy dodać etykiety wymagane przez selektor slotu do etykiet encji Feature lub wypełnić slot encją Feature, która już je ma.)
Jest on umiejscowiony przy kluczu dołączenia pod features: tego połączenia, w dokumencie, który zapisał wypełnienie: we wpisie połączenia w encji Aggregate lub we wpisie dla krawędzi w encji Release w przypadku wypełnienia wprowadzonego wyłącznie przez encję Release.
Selektor slotu, którego gramatyka nie potrafi odczytać, jest również odrzucany, zanim cokolwiek wypełni slot.aggrega validate, dla całego katalogu lub dla pojedynczej encji Component albo Feature, odczytuje każdy selektor slotu deklarowany przez własny dokument encji — własne sloty encji Component, sloty deklarowane przez jej sockety oraz sloty encji Feature — i odrzuca ten, którego gramatyka nie potrafi odczytać, w ramach tego samego warunku, niezależnie od tego, czy cokolwiek wypełnia slot. Komunikat ma powyższą postać „nie udało się obliczyć”; slot deklarowany przez socket dodaje socket:
attachment slot selector unsatisfied ("<selector>", declared on slot "<slot>", of socket "<socket>", which could not be evaluated: "<why it could not be evaluated>"). Correct the selector on the slot’s declaration in the socket’s featuresSchema on the component’s catalog entity. (selektor slotu dołączenia nie jest spełniony, zadeklarowany w slocie socketu, którego nie udało się obliczyć. Należy poprawić selektor w deklaracji slotu w featuresSchema socketu w encji katalogowej komponentu.)
W przypadku slotu encji Feature środek zaradczy wskazuje zamiast tego encję katalogową tej encji Feature. Nic nie wypełniło slotu, więc błąd leży po stronie encji katalogowej: jest klasyfikowany jako CATALOG_ERROR i wskazuje plik encji.
Jak naprawić: w przypadku wypełnienia, które nie spełniło ograniczenia, należy dołączyć encję Feature, której etykiety je spełniają — selektor w komunikacie mówi, jakich etykiet się oczekuje — lub poszerzyć selector: slotu w deklarującej go encji Component. Gdy komunikat mówi, że ograniczenia nie dało się obliczyć, błąd leży w wyrażeniu selektora: należy je poprawić w deklaracji slotu w encji Component lub w deklaracji gniazda.
An attachment written under another name fits a slot its component leaves empty (Dołączenie zapisane pod inną nazwą pasuje do slotu, który jego komponent pozostawia pusty)
Własna powierzchnia dołączeń encji Component jest otwarta: dołączenie pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, jest wolnym dołączeniem i jest dozwolone. Jeden układ na tej powierzchni powoduje zatrzymanie, ponieważ taki właśnie kształt przyjmuje wypełnienie przeznaczone dla slotu, gdy zostanie zapisane pod błędną nazwą. Kompilacja zatrzymuje się, gdy dla jednego dołączenia spełnione są wszystkie poniższe warunki:
jest zapisane na samym komponencie — we własnym bloku features: komponentu w encji Aggregate lub we wpisie encji Release dla tego jednego komponentu;
jego nazwa nie jest slotem deklarowanym przez typ komponentu;
etykiety jego encji Feature spełniają selector: slotu deklarowanego przez ten typ;
po złożeniu wszystkich zakresów nic nie wiąże tego slotu na komponencie.
Pozostawione bez zmian, takie dołączenie jest wolnym dołączeniem, a slot, dla którego było przeznaczone, pozostaje pusty — a opcjonalny pusty slot kompiluje się pomyślnie i niczego nie dostarcza. Reguła dotyczy każdej encji Feature, nie tylko poświadczeń.
Wszystko inne na tej powierzchni pozostaje wolne. Dołączenie, którego Feature nie pasuje do żadnego zadeklarowanego slotu, kompiluje się; podobnie dodatkowe dołączenie obok slotu, który coś już wiąże, o ile żaden inny pasujący do niego slot nie pozostaje pusty. Dołączenie dziedziczone przez komponent z podsystemu lub z granicy encji Release nigdy nie jest oceniane, więc wspólny układ — jedno poświadczenie dołączone raz w zakresie, w którym znajduje się kilka komponentów, przy czym żaden komponent nie wypełnia slotu — kompiluje się. Slot niedeklarujący selector: nie mówi nic o tym, dla której encji Feature jest przeznaczony, więc żadne dołączenie nie jest do niego w ten sposób przypisywane. Dołączenie niesione przez połączenie również nie jest tu oceniane: sloty gniazda tworzą zbiór zamknięty, a każda inna nazwa w połączeniu powoduje zatrzymanie opisane w „A connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Połączenie niesie dołączenie pod nazwą, dla której jego gniazdo nie deklaruje slotu)”.
Emitowany komunikat. Najpierw pojawia się zdanie opisujące warunek, następnie nazwa, pod którą zapisano dołączenie, komponent, dołączana encja Feature i pusty slot, do którego pasuje — a potem informacja, co z tym zrobić:
attachment written under a name no slot declares fits a slot its component leaves empty ("<attachment>", on component "<component>", attaching the Feature "<feature-type>", which fits the empty slot "<slot>"). Attach it as "<slot>" to fill the slot. (dołączenie zapisane pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, pasuje do slotu, który jego komponent pozostawia pusty ("<attachment>", na komponencie "<component>", dołączające Feature "<feature-type>", który pasuje do pustego slotu "<slot>"). Należy dołączyć je jako "<slot>", aby wypełnić slot.)
Gdy Feature pasuje do więcej niż jednego pustego slotu, komunikat wymienia każdy z nich w kolejności, w jakiej deklaruje je typ komponentu, i pozostawia wybór użytkownikowi:
attachment written under a name no slot declares fits a slot its component leaves empty ("<attachment>", on component "<component>", attaching the Feature "<feature-type>", which fits the empty slot "<slot>", and the empty slot "<another-slot>"). Attach it under the name of the slot it is meant to fill. (dołączenie zapisane pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, pasuje do slotu, który jego komponent pozostawia pusty ("<attachment>", na komponencie "<component>", dołączające Feature "<feature-type>", który pasuje do pustego slotu "<slot>" oraz pustego slotu "<another-slot>"). Należy dołączyć je pod nazwą slotu, który ma wypełnić.)
Jest on umiejscowiony przy kluczu dołączenia w dokumencie, który je zapisał, i przypisany autorowi tego dokumentu. Dołączenie we własnym bloku features: komponentu w encji Aggregate jest zgłaszane pod .spec.components.<component>.features.<attachment> jako błąd dewelopera; dołączenie zapisane wyłącznie przez encję Release, w jej wpisie dla komponentu, jest zgłaszane tam — pod granicą wskazującą komponent, .spec.boundaries.<boundary>.components.<component>.features.<attachment> — jako błąd operatora:
[OPS_ERROR E0328] release.yaml at .spec.boundaries.main.components.app.features.metrics
attachment written under a name no slot declares fits a slot its component leaves empty ("metrics", on component "app", attaching the Feature "core/prometheus-exporter", which fits the empty slot "identity"). Attach it as "identity" to fill the slot.
Sam pusty slot, jeśli jest wymagany, stanowi osobne zgłoszenie, raportowane przy komponencie w encji Aggregate pod „Required attachment slot not bound (Wymagany slot dołączenia niezwiązany)”.
Czym różni się to od ostrzeżenia o bliskim trafieniu. Ostrzeżenie opisane w „An attachment name is one edit from a declared slot (Nazwa dołączenia różni się o jedną edycję od zadeklarowanego slotu)” dotyczy pisowni nazwy: nazwy różniącej się o jedną edycję od slotu, którego selector: nie jest spełniany przez Feature dołączenia; taki przypadek kompiluje się i zgłasza ostrzeżenie. To zatrzymanie dotyczy tego, do czego pasuje Feature, niezależnie od nazwy: nazwa może być dowolna, a slot, do którego pasuje, musi pozostać pusty. Gdy nazwa różni się o jedną edycję od slotu, a jej Feature do tego slotu pasuje, ostrzeżenie nie jest zgłaszane, a jeśli slot pozostaje pusty, to zatrzymanie jest jedynym zgłoszeniem.
Jak naprawić: należy dołączyć je pod nazwą slotu, tak aby wypełniło slot — komunikat wskazuje slot lub, gdy jest ich kilka, każdego kandydata. Jeśli rzeczywiście jest to osobne dołączenie, należy również wypełnić slot, ponieważ dodatkowe dołączenie jest wolne, gdy każdy pasujący do niego slot jest związany; albo, jeśli ma ono trafić do kilku komponentów, dołączyć je na podsystemie lub granicy encji Release, w której się znajdują. Jeśli Feature nigdy nie powinien wypełniać tego slotu, należy zawęzić selector: slotu w deklarującej go encji Component.
An attachment delivers a key another inject source already claimed (Załącznik dostarcza klucz, który zajęło już inne źródło inject)
Trzy powierzchnie autorskie dostarczają dane do potoku wstrzykiwania jednego komponentu przez blok inject:: własny blok inject: komponentu, bloki inject: we wpisach jego bloku zależności oraz blok każdej dołączonej do niego encji Feature. Dzielą one jedną przestrzeń kluczy na każdy mechanizm dostarczania, więc klucz zajęty przez dwie z nich nie rozstrzyga, która wartość dotrze, i kompilacja zostaje zatrzymana, zamiast pozwolić jednej powierzchni po cichu wyprzeć drugą. Dołączona encja Feature może też dostarczać drugą drogą, przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe; ta droga trafia do tej samej przestrzeni po dostarczeniu danych przez wszystkie bloki i jest zgłaszana poniżej jako „Two attached Features deliver one key, the later through its FeatureRecipe’s injectMapping (Dwie dołączone encje Features dostarczają jeden klucz, późniejsza przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe)”.
Ten warunek to strona tej przestrzeni należąca do bloku załącznika. Jest zgłaszany, gdy własny blok inject: załącznika zajmuje klucz, który trzyma już jakieś wcześniejsze dostarczenie — wpis powyżej, „Duplicate delivery key across inject sources (Zduplikowany klucz dostarczania w różnych źródłach inject)”, to ta sama reguła odczytana od strony tworzonej przez dewelopera, a razem obejmują one zajęcie klucza przez każdy blok.
O tym, kto spowodował kolizję, decyduje kolejność. Pierwsze zajęcie klucza to to, które go trzyma, a zgłaszane są późniejsze — więc załącznik, którego klucz jest zajęty, otrzymuje o tym informację, natomiast załącznik, który zajął klucz jako pierwszy, nie jest informowany o późniejszym, który niczego nie wyparł. Zajęcie, które niczego nie dostarczyło, pozostawia klucz wolny i nie bierze w tym udziału.
Wynik jest umiejscowiony przy własnym wpisie załącznika w bloku komponentu, czyli w miejscu do edycji; komunikat podaje klucz oraz mechanizm, do którego przestrzeni kluczy należy. Każdy kolidujący klucz jest zgłaszany osobno, więc załącznik duplikujący dwa klucze informuje o obu.
Emitowany komunikat:
duplicate delivery key across attachment-inject and another inject source ("<key>", mechanism "<mechanism>") (zduplikowany klucz dostarczania w attachment-inject i innym źródle inject (“<key>”, mechanizm “<mechanism>”))
Jak naprawić: żadna ze stron nie jest winna i obie można zmienić. Należy zmienić nazwę klucza po tej stronie, którą się kontroluje — najczęściej we własnym wpisie inject: komponentu, ponieważ mapowanie encji Feature jest zapisane w dokumencie katalogu — albo usunąć jedno z dwóch dostarczeń. Jeśli to załącznik rzeczywiście ma dostarczać wartość, należy usunąć deklarację napisaną przez programistę, a nie deklarację załącznika. Zapis klucza przez injectMapping w encji FeatureRecipe danej encji Feature to inna ścieżka i nie jest tutaj zgłaszany: nadpisanie klucza, który dostarczył własny blok inject: komponentu lub jedno z jego połączeń, jest przechwyceniem i nie jest zgłaszane wcale, a zapis klucza, który dostarczyła inna dołączona encja Feature, jest zgłaszany we wpisie poniżej.
Two attached Features deliver one key, the later through its FeatureRecipe’s injectMapping (Dwie dołączone encje Features dostarczają jeden klucz, późniejsza przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe)
Dołączona encja Feature dostarcza dane do potoku wstrzykiwania swojego komponentu dwiema drogami: blokiem inject: zapisanym w załączniku oraz przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe, którego wynik określa klucz dostarczania — często na podstawie wartości niesionej przez załącznik, np. wybranej zmiennej środowiskowej poświadczenia. Gdy dwie dołączone encje Features trafiają do jednego klucza w ramach jednego mechanizmu dostarczania, a późniejsza z nich trafia tam przez swoje mapowanie, kompilacja zostaje zatrzymana. Bez tego komponent odczytałby wartość, która akurat została zapisana jako ostatnia, więc jedno poświadczenie mogłoby zostać przedstawione zamiast innego, a nic w wyniku by o tym nie mówiło.
Warunek obejmuje każdą dołączoną encję Feature, niezależnie od miejsca dołączenia: własny blok features: komponentu, podsystem, granicę lub wpis komponentu w encji Release, rozwinięcie adnotacji oraz wpis features: połączenia. Wcześniejszym z dwóch dostarczeń może być mapowanie drugiej encji Feature albo jej własny blok inject: — kompilacja zgłasza oba układy w ramach tego jednego warunku.
O tym, kto spowodował kolizję, decyduje kolejność. Każdy blok inject: dostarcza dane przed wyrenderowaniem jakiegokolwiek mapowania, a mapowania renderują się w jednej stałej kolejności — w kolejności, w jakiej mapowanie inject przechodzi przez dołączone encje Features komponentu, opisanej w potoku kompilacji — więc pierwsze dostarczenie pod kluczem to to, które go trzyma, a zgłaszana jest późniejsza encja Feature. Decyduje sama obecność: wartości nie są porównywane, więc dwie encje Features dostarczające tę samą wartość pod jednym kluczem także są zgłaszane. Klucz, którego wynik mapowania w ogóle nie zawiera, nie jest dostarczeniem; klucz z pustą wartością jest nim, ponieważ pusta wartość zastępuje to, co tam było. Jeden klucz w dwóch różnych mechanizmach dostarczania to dwa klucze, a nie kolizja.
Co nie jest zgłaszane. Nadpisanie przez injectMapping encji FeatureRecipe klucza, który dostarczył własny blok inject: komponentu lub blok inject: jednego z jego połączeń, jest przechwyceniem — encja Feature routingu kwalifikuje hosta, strażnik przekierowuje upstream — a wartość mapowania zastępuje ten jeden wpis. Nadpisanie przez mapowanie encji Feature klucza, który dostarczył jej własny blok inject:, oznacza, że ta encja Feature przekształca własne dostarczenie, i również nie jest zgłaszane.
Wynik jest umiejscowiony przy własnym wpisie późniejszej encji Feature — w bloku features: komponentu albo, dla encji Feature niesionej przez połączenie, przy jej wpisie pod tym połączeniem w dokumencie, który go zapisał, np. .spec.components.<component>.uses.<socket>.<alias>.features.<slot> w encji Aggregate. Komunikat podaje klucz, mechanizm dostarczania oraz obie encje Features pod nazwami, jakie noszą w komponencie; encja Feature niesiona przez połączenie jest nazywana aliasem połączenia i wypełnianym slotem, połączonymi kropką. Każdy kolidujący klucz jest zgłaszany osobno.
Emitowany komunikat:
duplicate delivery key across two attachments: an attachment’s FeatureRecipe writes a delivery key another attachment already delivered ("<key>", mechanism "<mechanism>", attachment "<attachment>", delivered first by attachment "<other-attachment>"). Give one of the two attachments a key of its own, or attach one fewer: the key this attachment delivers under is chosen by its FeatureRecipe, which can read the attachment’s own values and infra, and the other’s is chosen the same way or by its own inject block where it delivered through one. A Release sets an attachment’s infra and never its values, so where a key is chosen by a value, attach that attachment in the Aggregate with the value, and keep giving the rest from the Release. (zduplikowany klucz dostarczania w dwóch załącznikach: encja FeatureRecipe jednego załącznika zapisuje klucz dostarczania, który inny załącznik już dostarczył. Należy nadać jednemu z dwóch załączników własny klucz albo dołączyć o jeden załącznik mniej: klucz, pod którym ten załącznik dostarcza, wybiera jego encja FeatureRecipe, która może odczytać własne values i infra załącznika, a klucz drugiego jest wybierany w ten sam sposób lub przez jego własny blok inject, jeśli dostarczał przez taki blok. Encja Release ustawia infra załącznika, ale nigdy jego values, więc jeśli klucz jest wybierany przez wartość, należy dołączyć ten załącznik w encji Aggregate razem z wartością, a resztę nadal podawać z encji Release.)
Jak naprawić: należy nadać jednej z dwóch encji Features własny klucz — dla encji Feature poświadczenia jest to zwykle klucz wskazany w jej wartościach — albo usunąć jeden z dwóch załączników. Jeśli obie mają dostarczać jedną zmienną, należy zdecydować, którą komponent ma odczytać, i dołączyć tylko tę. Dwa poświadczenia, które encja Release dołącza samodzielnie, trafiają oba pod klucz, który ich encja Feature wskazuje domyślnie, ponieważ encja Release nie może zapisać values załącznika: należy dołączyć jedno z nich w encji Aggregate z wartością wskazującą jego klucz, a jego źródło podać z encji Release w tym samym wpisie.
A component declares an inject mechanism the attached Feature maps nothing to (Komponent deklaruje mechanizm inject, do którego dołączona encja Feature niczego nie mapuje)
Lista dozwolonych spec.inject encji Component może wskazywać mechanizmy dostarczania wykraczające poza standardowe — mechanizm rozumiany przez własną infrastrukturę komponentu, dla którego wszystko, co do niego dostarcza, musi wytworzyć wartość. Gdy do takiego komponentu dołączona jest encja Feature, to injectMapping encji FeatureRecipe określa, w ramach którego mechanizmu dostarczana jest każda wytwarzana przez nią wartość. Mechanizm zadeklarowany przez komponent, dla którego mapowanie nie wytwarza żadnego klucza, oznacza dostarczenie, które po cichu nigdy by nie nastąpiło, dlatego kompilacja zostaje zatrzymana.
Mapowanie, które nic nie mówi o mechanizmach, nie jest mapowaniem, które mówi, że nie ma żadnych. Encja FeatureRecipe, której mapowanie renderuje się jako płaski słownik dostarczeń, nie formułuje żadnych twierdzeń o mechanizmach — to zwykły zapis dla encji Feature wytwarzającej dostarczenia w postaci zmiennych środowiskowych — podobnie jak dołączenie wiążące encję FeatureRecipe bez mapowania do ewaluacji. Żadne z nich nie jest tu zgłaszane; ten warunek dotyczy wyłącznie mapowania, które wskazuje mechanizmy i pomija jeden z zadeklarowanych przez komponent.
Każdy niezmapowany mechanizm stanowi osobny wynik, więc komponent deklarujący dwa mechanizmy, z których dołączenie nie mapuje żadnego, powoduje zgłoszenie obu. Wynik jest umiejscowiony przy wpisie dołączenia we własnym pliku i dodatkowo podaje encję FeatureRecipe — ponieważ to w tym dokumencie zapisano mapowanie, a znajduje się on zupełnie gdzie indziej.
Emitowany komunikat:
custom inject mechanism has no matching key in injectMapping output; add the mechanism’s key to the Recipe injectMapping ("<mechanism>", recipe "<featurerecipe>") (niestandardowy mechanizm wstrzykiwania nie ma pasującego klucza w wyniku injectMapping; należy dodać klucz mechanizmu do injectMapping w Recipe (“<mechanism>”, recipe “<featurerecipe>”))
Jak naprawić: komunikat wskazuje obie strony. Należy dodać klucz mechanizmu do injectMapping encji FeatureRecipe, aby encja Feature wytwarzała dla niego wartość, albo usunąć mechanizm z listy dozwolonych spec.inject encji Component, jeśli nic nie ma w jego ramach dostarczać. Gdy encja FeatureRecipe należy do cudzego katalogu, trzecim rozwiązaniem jest dołączenie encji Feature, której mapowanie obejmuje ten mechanizm.
An attached Feature’s injectMapping output cannot be read (Nie można odczytać wyniku injectMapping dołączonej encji Feature)
injectMapping encji FeatureRecipe jest szablonem, a to, co wytwarza, jest odczytywane jako YAML: słownik kluczowany mechanizmem dostarczania — env, file, arg lub własnym mechanizmem komponentu — albo płaski słownik dostarczeń do środowiska. Gdy wyniku nie da się odczytać jako żadnego z nich, żaden z jego kluczy nie może zostać dostarczony, więc kompilacja zatrzymuje się, zamiast renderować komponent tak, jakby dołączona encja Feature niczego nie dostarczyła. Najważniejszym przypadkiem jest poświadczenie: komponent oczekujący hasła, którego nigdy nie otrzymał, mógłby w przeciwnym razie działać bez niego, a nic w wyniku by o tym nie mówiło.
Zwykłą przyczyną jest wartość, którą szablon zapisał w cudzysłowie w niezmienionej postaci. Cudzysłów podwójny wewnątrz niej przedwcześnie kończy skalar w cudzysłowie, a ukośnik wsteczny rozpoczyna sekwencję ucieczki, której YAML może nie znać, więc mapowanie renderujące się poprawnie dla większości wartości psuje się dla tej, która zawiera taki znak — często dla hasła. Wynik pusty albo parsowany jako słownik, który niczego nie dostarcza, nie jest tym warunkiem: niczego nie dostarcza i dokładnie to mówi.
Ramka nad komunikatem wskazuje renderowany komponent, następnie dołączenie — po nazwie, którą nosi w komponencie — oraz encję FeatureRecipe, w której zapisano mapowanie, w postaci feature "<attachment>" (recipe "<featurerecipe>") injectMapping output. Pod komunikatem znajduje się powód, dla którego nie udało się odczytać wyniku — wiersz i to, co YAML w nim znalazł, np. yaml: line 2: found unknown escape character. Gdy szablon odczytuje wartość, którą autor zadeklarował jako wrażliwą, a powód zależy od zawartości tej wartości, powód jest wstrzymywany, a w jego miejscu pojawia się zdanie, które o tym informuje, więc zatrzymanie nigdy nie cytuje wartości, która zepsuła wynik. Kompilacja zgłasza zatrzymanie pod znacznikiem CATALOG_ERROR, ponieważ mapowanie pisze autor encji FeatureRecipe.
Emitowany komunikat:
FeatureRecipe injectMapping output could not be read as a dictionary of deliveries (Nie udało się odczytać wyniku injectMapping encji FeatureRecipe jako słownika dostarczeń)
Jak naprawić: w injectMapping encji FeatureRecipe należy zapisywać każdą wartość przez toJson — {{ .values.key }}: {{ .values.origin | toJson }} — co zapisuje ją jako ciąg JSON, który YAML odczytuje z powrotem dokładnie, niezależnie od zawartych w nim znaków. Gdy encja FeatureRecipe należy do cudzego katalogu, można też zmienić wartość tak, aby nie zawierała cudzysłowu podwójnego ani ukośnika wstecznego, dopóki mapowanie nie zostanie poprawione.
An attached Feature’s injectMapping output writes deliveries under a key nothing delivers (Wynik injectMapping dołączonej encji Feature zapisuje dostarczenia pod kluczem, którego nic nie dostarcza)
Wynik injectMapping encji FeatureRecipe jest scalany z potokiem wstrzykiwania komponentu według kluczy najwyższego poziomu. env, file i arg są dostarczane jako te mechanizmy, a każdy inny klucz jest dostarczany jako osobny mechanizm pod tą nazwą, który encja Recipe komponentu odczytuje z .context.inject.<name>. Widok all jest inny: jest budowany z mechanizmów po scaleniu i nigdy nie jest scalany z wyniku, więc wartości, które mapowanie zapisuje pod all:, nigdzie nie docierają. Wynik nadal odczytuje się poprawnie, więc bez tego zatrzymania kompilacja odczytująca te wartości jako opcjonalne kończy się powodzeniem bez nich — zapisane tam poświadczenie nigdy nie dociera do komponentu, a nic w kompilacji nie wskazuje mapowania, które je zgubiło.
Warunek ten dotyczy każdego przypadku, w którym all: zawiera co najmniej jeden wpis, samodzielnie lub obok innych mechanizmów; inne mechanizmy w tym samym wyniku nie stanowią problemu, a all: zapisane jako puste niczego nie traci i nie jest zgłaszane. Płaski słownik, który akurat zawiera klucz o nazwie all z pojedynczą wartością, jest dostarczeniem do środowiska o nazwie all, a nie tym warunkiem.
Ustalenie jest umiejscowione we wpisie dołączenia we własnym pliku i wskazuje klucz oraz encję FeatureRecipe, w której zapisano mapowanie — bo to ten dokument należy zmienić, a znajduje się on zupełnie gdzie indziej — wraz z kluczami, które wynik może zawierać. Każdy taki klucz jest osobnym ustaleniem. Kompilacja zgłasza je pod znacznikiem CATALOG_ERROR.
Emitowany komunikat:
FeatureRecipe injectMapping output writes a key no delivery mechanism of the host reads ("all", recipe "<featurerecipe>", an output may carry "env, file, arg, or a custom mechanism the host's Recipe reads under its own name") (Wynik injectMapping encji FeatureRecipe zapisuje klucz, którego nie odczytuje żaden mechanizm dostarczania hosta)
Jak naprawić: w injectMapping encji FeatureRecipe należy przenieść wpisy spod all: do mechanizmu, z którego komponent je odczytuje — zwykle env: lub do mechanizmu o nazwie, którą odczytuje encja Recipe komponentu. Gdy encja FeatureRecipe należy do cudzego katalogu, należy zamiast tego dołączyć encję Feature, której mapowanie dostarcza tę wartość.
Podczas renderowania wyniku
Po zweryfikowaniu wszystkich kontraktów kompilator ewaluuje szablony Go w wartościach encji Component, w blokach injectMapping encji FeatureRecipe oraz w źródłach encji Recipe i FeatureRecipe, a następnie przekazuje wynik do renderera.
provides: template references a non-self-contained root (Szablon provides: odwołuje się do korzenia, który nie jest samowystarczalny)
Szablon provides: encji Recipe odwołuje się do korzenia spoza zbioru samowystarczalnego. Blok provides jest ewaluowany na etapie ewaluacji provides, zanim potok inject zostanie wypełniony i zanim zostaną przejrzane krawędzie między węzłami, więc może odwoływać się wyłącznie do danych należących do jego własnego węzła: .context.instance_id, .context.rendered_name tam, gdzie provider węzła ją zgłasza, .values, .infra, rozwiązanych .locals węzła oraz statycznych ciągów znaków. Sprawdzenie jest pozytywną listą dozwolonych, więc każdy inny korzeń zatrzymuje kompilację — .context.inject i .context.uses (dane między węzłami), .context.annotations.*, .context.labels, .context.metadata oraz .metadata.* (dane powiązane z rozmieszczeniem lub wdrożeniem, których powierzchnia provides nie udostępnia), a także .attachment_name (przebieg provides bazowej encji Recipe nie rozwiązuje żadnego przyłączenia). Odwołanie do któregokolwiek z nich jawnie zatrzymuje kompilację, zamiast po cichu wyrenderować pustą wartość.
.locals należy do powierzchni: locals węzła są rozwiązywane w preambule tego samego etapu, przed jego provides, więc szablon provides je odczytuje i otrzymuje rozwiązane wartości.
Emitowany komunikat:
provides block references a root outside the self-contained set ("<expression>") (blok provides odwołuje się do korzenia spoza zbioru samowystarczalnego ("<expression>"))
Zatrzymanie jest przypisane do encji Recipe, która deklaruje wpis, oraz do autorskiego klucza w niej — .spec.provides.<name> — więc wskazuje blok do edycji, a nie komponent, który powiązał encję Recipe. Każdy wpis wychodzący poza powierzchnię jest zgłaszany w tej samej kompilacji; gdy jest ich więcej niż jeden, wyniki są grupowane pod provides entries that reach outside the data they are evaluated against.
Jak naprawić: należy przebudować szablon tak, aby pobierał dane wyłącznie z własnych filarów encji Recipe. Jeśli wartość zależy od wyniku innego węzła, ta zależność należy do bloku uses[].inject wywołującego, a nie do provides celu. Jeśli wartość jest obliczana, należy umieścić wyrażenie we wpisie locals: i odczytać je z provides — wyrażenie znajduje się wtedy w jednym miejscu. Jeśli potrzebna była przestrzeń nazw wdrożenia (lub inne dane o rozmieszczeniu) do zbudowania hosta między przestrzeniami nazw, należy opublikować tutaj sam host i kwalifikować go po stronie konsumenta za pomocą funkcji routingu — provides producenta nie może zależeć od tego, gdzie został wdrożony.
Blok provides: encji FeatureRecipe podlega tej samej zasadzie dotyczącej locals: jej własne locals: są rozwiązywane przed jej provides:, więc wpis provides encji FeatureRecipe również odczytuje .locals.
locals: entry references a sibling defined later in the same block (Wpis locals: odwołuje się do sąsiedniego wpisu zdefiniowanego dalej w tym samym bloku)
Blok locals: jest rozwiązywany w kolejności zapisu wpisów, a wpis odczytuje tylko sąsiedni wpis zdefiniowany powyżej niego. Bezpośrednie odwołanie .locals.<key> do wpisu, który blok definiuje dalej, zatrzymuje kompilację: kompilator nigdy nie sortuje ani nie zmienia kolejności bloku, aby odwołanie dało się rozwiązać, ponieważ emitowany wynik wynikałby wtedy z wnioskowania, a nie z tego, co napisano. Bez zatrzymania odwołanie zostałoby rozwiązane przez politykę brakujących kluczy do pustego ciągu, więc wyprowadzona nazwa hosta lub nazwa sekretu po cichu straciłaby segment, z którego została zbudowana.
O tym błędzie decydują oba rozwiązania bloku locals:, a jednym z nich jest przypinanie. Blok jest rozwiązywany w dwóch różnych celach: aby własne szablony encji Recipe mogły go odczytać podczas renderowania artefaktu oraz aby można było rozwiązać ustrukturyzowaną współrzędną source: i przypiąć wskazywany przez nią artefakt. Błąd jest rozstrzygany na podstawie zadeklarowanej kolejności kluczy i napisanego tekstu, co wystarcza, więc oba rozwiązania do niego docierają i zgłaszają ten sam warunek — aggrega pull oraz kompilacja wypełniająca plik blokady odrzucają blok dokładnie tak samo jak renderowanie. Podczas tworzenia warto znać dwie konsekwencje. Podczas rozwiązywania współrzędnej odczytywany jest cały blok, więc wpis w złej kolejności zatrzymuje kompilację nawet wtedy, gdy każde pole source: jest literałem i nie odczytuje żadnej zmiennej lokalnej. Natomiast encja Recipe, której source: jest zwykłym ciągiem znaków lub która w ogóle nie deklaruje source:, nie rozwiązuje żadnej współrzędnej, więc w takiej encji Recipe błąd jest zgłaszany podczas renderowania wyniku.
Emitowany komunikat dla wpisu we własnym bloku locals: encji Recipe komponentu. Jest przypisany do autorskiego klucza w encji Recipe, a każdy błędny wpis jest zgłaszany w jednej kompilacji; gdy jest ich więcej niż jeden, wyniki są grupowane pod locals entries that read a sibling they cannot:
locals entry references a sibling defined later in the same block ("<expression>", the key it names is "<referenced>", resolved at this point "<the locals available here>", reached through the component "<component>"). define "<referenced>" above "<key>" in the locals block (wpis locals odwołuje się do sąsiedniego wpisu zdefiniowanego dalej w tym samym bloku ("<expression>", wskazany klucz to "<referenced>", rozwiązane w tym miejscu "<the locals available here>", osiągnięte przez komponent "<component>"). zdefiniuj "<referenced>" powyżej "<key>" w bloku locals)
Odwołanie do samego siebie to ten sam warunek — klucz jest zadeklarowany i nierozwiązany — i żadna zmiana kolejności go nie naprawia, więc komunikat mówi o tym zamiast instrukcji przeniesienia:
locals entry references a sibling defined later in the same block ("<expression>", the key it names is "<key>", resolved at this point "<the locals available here>", reached through the component "<component>"). a locals entry cannot read itself; compute the value from .values and .infra directly (wpis locals odwołuje się do sąsiedniego wpisu zdefiniowanego dalej w tym samym bloku ("<expression>", wskazany klucz to "<key>", rozwiązane w tym miejscu "<the locals available here>", osiągnięte przez komponent "<component>"). wpis locals nie może odczytać samego siebie; oblicz wartość bezpośrednio z .values i .infra)
Jedną encję Recipe wiąże wiele komponentów, więc jeden błąd we współdzielonym bloku jest zgłaszany raz dla każdego komponentu, który go wiąże — i to reached through the component odróżnia te wyniki. Mają wspólną pozycję, ponieważ wszystkie dotyczą tego samego autorskiego wpisu w tym samym dokumencie; pozycja wskazuje, gdzie edytować, a nazwa komponentu — który z komponentów reprezentuje dany wynik. Wyniki nie są scalane w jeden, ponieważ scalenie mówiłoby, że coś jest nie tak, bez wskazania, których komponentów to dotyczy, a to właśnie ta część wymaga działania.
Ten sam błąd w bloku locals: zadeklarowanym przez recipe encji Feature jest zgłaszany w ten sam sposób: wskazuje napisany klucz wewnątrz tego recipe, jest nazwany komponentem, na którym znajduje się podpięcie, i grupowany z innymi wpisami tego bloku obarczonymi tym samym błędem. Jeśli recipe jest podpięty w więcej niż jednym miejscu, błąd jest zgłaszany raz dla każdego z nich — każde podpięcie wiąże ten blok niezależnie, więc każde stanowi osobne wystąpienie, a nie powtórzenie jednego.
Gdy ten wariant zgłasza odwołanie do samego siebie, jego klauzula pozycji wskazuje sam odwołujący się wpis, a nie późniejszy, ponieważ to tam znajduje się klucz.
Jak naprawić: należy przenieść wpis, do którego jest odwołanie, powyżej wpisu, który go odczytuje. Zmiana kolejności bloku locals: jest zmianą zachowania wszędzie tam, gdzie jeden wpis odczytuje inny, więc poprawką jest dokładnie ta zmiana kolejności, którą wskazuje komunikat. Odwołania do samego siebie — wpisu wskazującego własny klucz — nie można naprawić zmianą kolejności; zamiast tego należy obliczyć wartość bezpośrednio z .values i .infra, co komunikat podaje zamiast instrukcji przeniesienia.
Klucz locals: nie istnieje
Szablon odczytuje .locals.<key> dla klucza, którego blok locals: w ogóle nie deklaruje — z powodu literówki albo dlatego, że klucz zmieniono lub usunięto. To zatrzymanie zgłasza każda powierzchnia odczytująca ten filar: wpis locals:, szablon provides:, szablon source: encji Recipe oraz rozwiązywanie strukturalnej współrzędnej source:, które odczytuje cały blok, aby przypiąć artefakt wskazany przez współrzędną. Filar locals jest otwartą mapą z kluczami, więc nieznany klucz pod nim przechodzi sprawdzenie korzenia i w przeciwnym razie zostałby rozwiązany do pustego ciągu; zatrzymanie zapobiega temu, by ta pusta wartość trafiła do emitowanego artefaktu.
Emitowany komunikat, gdy błędne odwołanie znajduje się w szablonie provides::
template references a key the locals block does not declare (Recipe <recipe> provides[<key>] references <expression>, the locals block declares no <referenced>, it declares <the keys it does declare>). correct the key name (szablon odwołuje się do klucza, którego blok locals nie deklaruje (Recipe <recipe> provides[<key>] odwołuje się do <expression>, blok locals nie deklaruje <referenced>, deklaruje <the keys it does declare>). popraw nazwę klucza)
Emitowany komunikat, gdy odwołanie znajduje się w samym wpisie locals:. Zawiera komponent, przez który blok został powiązany, z powodu podanego przy powyższym zatrzymaniu dotyczącym kolejności — jeden współdzielony blok jest zgłaszany raz dla każdego komponentu, który go wiąże, i to właśnie rozróżnia te zgłoszenia:
template references a key the locals block does not declare ("<expression>", the missing key is "<referenced>", the block declares "<the keys it does declare>", reached through the component "<component>"). correct the key name (szablon odwołuje się do klucza, którego blok locals nie deklaruje ("<expression>", brakujący klucz to "<referenced>", blok deklaruje "<the keys it does declare>", osiągnięty przez komponent "<component>"). popraw nazwę klucza)
Jak naprawić: należy poprawić nazwę klucza na jedną z deklarowanych przez blok; komunikat je wymienia. To zatrzymanie różni się od powyższego zatrzymania dotyczącego kolejności, ponieważ środki zaradcze są inne — żadna zmiana kolejności nie sprawi, że nieistniejący klucz zostanie rozwiązany.
Sprawdzenie odczytuje ścieżkę, do której odwołanie się rozwiązuje, a nie jego zapis, więc alias bloku jest śledzony: klucz osiągnięty przez kropkę, którą ponownie wiąże ciało with .locals, albo przez zmienną powiązaną z .locals, jest sprawdzany dokładnie na tych samych zasadach co zapis bezpośredni i zatrzymuje kompilację w ten sam sposób; tak samo klucz odczytany z bloku w nawiasach — {{ (.locals).nope }} lub {{ ($.locals).nope }} — ponieważ nawiasy zwracają sam blok i nic ponadto. Jeden zapis omija sprawdzenie: klucz osiągnięty przez wywołanie, którego wyniku tekst szablonu nie może nazwać — {{ index .locals "nope" }} lub {{ (default dict .locals).nope }} — ponieważ to, co zwraca takie wywołanie, rozstrzyga się podczas wykonywania szablonu, a nie na podstawie tego, co zapisano. Nieobecny klucz odczytany jako pole z wyniku takiego wywołania — forma (default dict .locals).nope — nie zatrzymuje kompilacji i renderuje tekst zastępczy silnika szablonów, <no value>. Nieobecny klucz osiągnięty przez index zatrzymuje kompilację, ale jako „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)” opisane poniżej, a nie jako to sprawdzenie: index zatrzymuje kompilację przy każdym kluczu, którego mapa nie zawiera. index pozostaje zatem sposobem na dotarcie do klucza, którego nazwa jest sama obliczana, a obliczona nazwa, której blok nie deklaruje, nadal jest zgłaszana na podstawie swojego klucza.
Template references a root the render context does not define (Szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje)
Szablon odwołuje się do korzenia najwyższego poziomu — pierwszego segmentu ścieżki po początkowej kropce — którego jego kontekst renderowania nie definiuje: do literówki, takiej jak {{ .valeus.port }}, lub do korzenia, który nie istnieje na redagowanej powierzchni. Sprawdzenie to pozytywna lista dozwolonych nazw korzeni, a dopuszczony zbiór jest wyprowadzany z kształtu samego kontekstu renderowania, a nie utrzymywany jako osobna lista obok niego, więc zbiór odrzucany przez kompilację i zbiór faktycznie dostarczany przez kontekst nie mogą się rozjechać. Diagnostyka wskazuje błędne odwołanie i wymienia korzenie, które ten kontekst definiuje.
Zatrzymanie następuje tak samo niezależnie od tego, czy odwołanie jest gołe, czy opakowane w wartość zastępczą default, if, with lub range, a forma opakowana jest tu najważniejsza: opakowanie może dostarczyć wartość zastępczą dla brakującego klucza pod zdefiniowanym korzeniem, ale nigdy dla brakującego korzenia, więc bez tego zatrzymania forma opakowana rozwiązałaby się po cichu do pustej wartości i pozwoliła kompilacji zakończyć się powodzeniem. Brakujący klucz pod zdefiniowanym korzeniem pozostaje nietknięty i nadal podlega polityce missingkey=zero dla szablonów wartości opisanej poniżej w „Missing template key — asymmetric policy (Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna)”, więc idiomy opcjonalnych kluczy, takie jak {{ .values.optional_field | default "fallback" }}, nadal działają.
To samo zatrzymanie obejmuje błędnie wpisany klucz o poziom niżej, pod filarem o zadeklarowanym kształcie. Niektóre filary mają zbiór kluczy definiowany przez kompilator: .context, .metadata, .inject, .workload i .boundary w kontekście renderowania Recipe i FeatureRecipe oraz .manifest w szablonie ścieżki. Odwołanie do klucza, którego taki filar nie definiuje — {{ .context.nmae }}, {{ .metadata.typo }}, {{ .workload.containres }}, {{ .boundary.nmae }} — zatrzymuje kompilację dokładnie tak jak błędny korzeń, a diagnostyka wymienia klucze definiowane przez ten filar. We własnych szablonach załącznika encji Feature .inject definiuje, obok env, file, arg i all, dodatkowy klucz dla każdego mechanizmu dostarczania, który wskazuje własny blok inject: załącznika: załącznik zapisujący mechanizm vault_ref: jest odczytywany w {{ .inject.vault_ref.VAULT_PATH }}, a diagnostyka wymienia .inject.vault_ref wśród kluczy definiowanych przez .inject. Mechanizm, którego załącznik nie wskazuje, zatrzymuje kompilację nawet wewnątrz if lub with, ponieważ odwołanie jest sprawdzane przed uruchomieniem szablonu. Aby odczytać mechanizm, którego załącznik może nie wskazywać, należy go zabezpieczyć: {{ with .inject }}{{ if hasKey . "vault_ref" }}{{ index . "vault_ref" "VAULT_PATH" }}{{ end }}{{ end }}. Zabezpieczona para pozwala zbudować projekt niezależnie od tego, czy załącznik wskazuje mechanizm, i od tego, czy w ogóle zapisuje blok inject: — .inject nie zawiera wtedy niczego, więc with pomija swoje ciało, podczas gdy hasKey zastosowane bezpośrednio do .inject zatrzymałoby kompilację na wartości, która nie jest mapą. Wewnątrz zabezpieczenia index nadal zatrzymuje kompilację na kluczu, którego wskazany mechanizm nie zawiera. Inne filary są otwarte, ponieważ przechowują dane kluczowane, a nie zbiór deklarowany przez kompilator — wśród nich .values, .infra, .locals, .provides, .features i .steps w kontekście renderowania oraz .parameters i .parent_boundary w szablonie ścieżki. Otwarty filar przyjmuje dowolny klucz. Brakujący klucz pod otwartym filarem nie wywołuje tego zatrzymania — podlega polityce brakujących kluczy danej powierzchni opisanej poniżej w „Missing template key — asymmetric policy (Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna)”, więc {{ .values.optional_field | default "fallback" }} i każdy inny idiom opcjonalnego klucza nadal działają.
To, które filary są zadeklarowane, a które otwarte, jest właściwością powierzchni, a nie czymś, na co szablon może wpłynąć: kompilator odczytuje to z kształtu kontekstu renderowania, który ma dostarczyć. Dzięki temu zatrzymanie z powodu literówki i renderowanie opcjonalnego klucza mogą współistnieć w tym samym szablonie.
Powierzchnia może też zawęzić klucz, który jej filar w innych przypadkach definiuje, i takie zgłoszenie nie oznacza literówki. Gdy klucz niesie na danej powierzchni odpowiedź bezsensowną — lub należącą do innego węzła — powierzchnia ta odrzuca odwołanie, zamiast rozwiązać je do niewłaściwej wartości, a diagnostyka wymienia klucze, które definiuje. Warto znać dwa przypadki, oba dotyczące {{ .context.rendered_name }}. We własnych szablonach dołączenia encji Feature klucz niesie nazwę komponentu-hosta w postaci zgłaszanej przez własnego dostawcę hosta, dlatego jest odrzucany w dołączeniu do hosta, którego dostawca nie zgłasza nazwy — hosta umieszczającego wyłącznie zestaw artefaktów lub renderującego przez dostawcę, który takiej nazwy nie wyprowadza — a dopuszczany na każdym innym hoście. {{ .context.instance_id }} jest na tej powierzchni dopuszczany i wskazuje komponent-host, dla którego rozwiązywane jest dołączenie; od niego na takim hoście pochodzą nazwy własnych zasobów hosta. We wpisach locals: encji Recipe klucz jest odrzucany niezależnie od tego, co zgłasza dostawca węzła: wpis lokalny dzieli kontekst z szablonem source: encji Recipe, a to, czy węzeł dostarcza źródło, jest jednym z czynników, od których zależy nazwa, więc nazwa nie jest tam udostępniana. Diagnostyka wymienia .context.instance_id jako jedyny klucz, który .context tam definiuje; renderowaną nazwę należy zamiast tego odczytać we wpisie provides: lub w szablonie wbudowanym. Zobacz ../templates/rendered-resource-names.md, aby dowiedzieć się, co wskazuje każdy z tych dwóch kluczy i gdzie można go odczytać.
Emitowany komunikat, gdy sam korzeń nie jest zdefiniowany:
template references a root the render context does not define (template <template-name> references <dotted-path>, the render context defines <the roots that context defines>) (szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje (szablon <template-name> odwołuje się do <dotted-path>, kontekst renderowania definiuje <the roots that context defines>))
A gdy korzeń jest poprawny, ale klucz pod zadeklarowanym filarem nie:
template references a root the render context does not define (template <template-name> references <dotted-path>, <pillar> defines <the keys that pillar defines>) (szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje (szablon <template-name> odwołuje się do <dotted-path>, <pillar> definiuje <the keys that pillar defines>))
Jak naprawić: należy poprawić odwołanie na jedno z wymienionych w diagnostyce — większość zgłoszeń to literówka w .values, .infra lub .context albo w kluczu pod .context lub .metadata. Usunięcie opakowania z wartością zastępczą nie usunie zatrzymania, a jego dodanie nigdy go nie tłumiło; opakowanie jedynie ukrywało, które odwołanie jest błędne. Jeśli dane rzeczywiście należą do innego węzła, docierają do tego szablonu przez potok inject — należy je podłączyć wpisem uses[].inject w konsumencie i odczytać z .context.inject — a nie przez własny korzeń.
Sprawdzenie obejmuje każdą powierzchnię szablonów, którą ewaluuje renderer, każdą względem zbioru odwołań definiowanego przez jej własną powierzchnię: valuesMapping, injectMapping, workload encji Recipe i FeatureRecipe, treści artifacts:, wpisy provides: i locals:, source:, treści when: i with: kroków pipeline, assertions:, szablony value: samowstrzykiwania na poziomie komponentu w encji Aggregate oraz szablony ścieżek granic w encji Release (directory: / subDirectory:). Dwie z tych powierzchni nazywają niektóre odrzucenia własną diagnostyką, ponieważ opisywany błąd jest bardziej szczegółowy niż „to odwołanie nie istnieje”: szablon ścieżki sięgający po zmienną, której nie otrzymuje, obejmuje poniższe „Path-template references a variable outside the allowlist (Szablon ścieżki odwołuje się do zmiennej spoza listy dozwolonych)”, a FeatureRecipe o zasięgu granicy sięgający po filar przypisany do komponentu — „FeatureRecipe template references a field outside its scope’s allowlist (Szablon FeatureRecipe odwołuje się do pola spoza listy dozwolonych swojego zasięgu)”. Wszystko inne, co te dwie powierzchnie odrzucają — w tym błędnie wpisany klucz pod dopuszczanym przez nie filarem — zgłasza to zatrzymanie, więc żadna diagnostyka nie przypisuje odwołaniu czegoś, czym ono nie jest.
An artifacts: template reads a pillar the Recipe does not declare (Szablon artifacts: odczytuje filar, którego encja Recipe nie deklaruje)
Szablon wpisu artifacts: odczytuje .workload lub klucz pod nim w encji Recipe, która nie deklaruje workload:; albo odczytuje .source lub klucz pod nim w encji Recipe, która nie deklaruje source:. Oba filary są zawsze obecne w kontekście renderowania artefaktów — są to korzenie definiowane przez tę powierzchnię — więc odwołanie jest poprawnie zbudowane, a zatrzymanie dotyczy braku deklaracji, a nie błędnego odwołania. Recipe renderująca Deployment z syntetyzowanego workloadu i Recipe renderująca chart ze źródła mają różne kształty, a treść artifacts: napisana dla jednej z nich sięga po filar, którego druga nigdy nie wypełnia.
Sprawdzenie odbywa się przed ewaluacją wpisu i właśnie ta kolejność czyni raport użytecznym. Nieobecny filar trafia do szablonu jako pusta wartość, więc gdyby pozostawić to ewaluacji, kompilacja albo nie wstawiłaby niczego do emitowanego pliku, albo zakończyłaby się błędem z tym, co silnik szablonów mówi o odczycie klucza z niczego — a żadne z nich nie wskazuje filaru ani brakującej deklaracji. Wcześniejsza odmowa pozwala zatrzymaniu wskazać dokładnie to wyrażenie, które sięgnęło po filar, zacytowane tak, jak zostało napisane.
Zadeklarowane source:, które renderuje się do pustego ciągu, jest traktowane jak brak źródła, ponieważ sprawdzenie odczytuje źródło po ewaluacji jego własnego szablonu. Jest to ta sama wartość, z której następnie renderuje provider, więc Recipe, której source: rozwiązało się do niczego, nie ma też źródła, które mogłaby udostępnić treści artifacts:.
Emitowany komunikat ma jeden kształt niezależnie od tego, gdzie zapisano wpis artifacts:. Zmienia się nie zdanie, lecz następujące po nim podpisy, które wskazują, który dokument zawiera wpis.
Wskazywane jest każde błędne odwołanie w szablonie, więc treść sięgająca po dwa nieobecne filary informuje o obu, a nie tylko o tym, które pojawiło się pierwsze. Każde odwołanie jest zgłaszane w dokumencie deklarującym wpis, cytowane tak, jak zostało napisane, i opatrzone podpisem wskazującym wyjście, do którego należy:
artifact template references a pillar the Recipe does not declare (<expression>, artifact <output-name>) (szablon artefaktu odwołuje się do filaru, którego encja Recipe nie deklaruje (<expression>, artefakt <output-name>))
Wyrażenie wskazuje filar w swoim pierwszym segmencie i to on mówi, której deklaracji brakuje: .source.chart sięga po source:, a .workload.containers po workload:.
Wpis deklarowany przez własną encję Recipe komponentu jest zgłaszany względem bloku artifacts: tej encji Recipe.
Wpis deklarowany przez encję FeatureRecipe — dołączoną do komponentu jako funkcja lub zadeklarowaną na granicy — jest sprawdzany względem filarów deklarowanych przez tę encję FeatureRecipe, a nie przez komponent-host, jest zgłaszany względem bloku artifacts: encji FeatureRecipe i niesie jeszcze jeden podpis, wskazujący dołączenie, które go wiąże:
artifact template references a pillar the Recipe does not declare (<expression>, artifact <output-name>, attachment <attachment-name>) (szablon artefaktu odwołuje się do filaru, którego encja Recipe nie deklaruje (<expression>, artefakt <output-name>, dołączenie <attachment-name>))
Podpis dołączenia mówi to, czego sama pozycja powiedzieć nie może: komponent może mieć kilka dołączeń, a dołączenie zadeklarowane na granicy obejmuje każdy komponent tej granicy. Samo zdanie wymienia encję Recipe w obu przypadkach; dopiero pozycja razem z podpisem dołączenia wskazują, który dokument otworzyć.
Gdy jeden szablon zawiera kilka odwołań, każde otrzymuje własny raport pod wierszem wskazującym wspólny wpis, a ten wiersz wskazuje również dokument:
artifact <output-name> references pillars its Recipe does not declare (artefakt <output-name> odwołuje się do filarów, których jego encja Recipe nie deklaruje)
artifact <output-name> references pillars the FeatureRecipe attachment <attachment-name> binds does not declare (artefakt <output-name> odwołuje się do filarów, których nie deklaruje encja FeatureRecipe wiązana przez dołączenie <attachment-name>)
Każdy z tych raportów niesie ten sam warunek zatrzymania, niezależnie od dokumentu, którego dotyczy, więc wszystko, co dopasowuje warunek, a nie tekst, nie widzi między nimi różnicy.
Jak naprawić: należy albo zadeklarować filar odczytywany przez szablon, albo przestać go odczytywać. Deklaracja jest właściwa, gdy treść artifacts: pasuje do tego kształtu encji Recipe — należy dodać workload:, którego oczekują odwołania szablonu do kontenera, portu lub wolumenu, albo source:, którego ścieżkę chartu lub modułu szablon interpoluje. Usunięcie odwołania jest właściwe, gdy treść napisano dla innej encji Recipe i ponownie używa fragmentu, który tu nie ma zastosowania; jeśli wartość rzeczywiście pochodzi skądinąd, należy opublikować ją przez provides: węzła produkującego i odczytać z potoku inject, zamiast sięgać po filar, którego ta encja Recipe nie wypełnia. Osłonięcie odwołania wrapperem z wartością zastępczą nie usuwa zatrzymania — brakuje filaru, a nie klucza pod nim — podobnie jak przeniesienie odwołania do innego wpisu tej samej encji Recipe, ponieważ każdy wpis w jednym bloku artifacts: jest ewaluowany względem tych samych filarów.
To zatrzymanie różni się od „Template references a root the render context does not define (Szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje)” powyżej i warto je rozróżniać, bo naprawia się je inaczej. Tamto występuje przy korzeniu, którego powierzchnia w ogóle nie definiuje, lub przy błędnie zapisanym kluczu pod filarem o stałym kształcie — {{ .workload.containres }} w encji Recipe, która deklaruje workload. To występuje przy poprawnie zapisanym odwołaniu do filaru, którego po prostu nie ma.
Szablon odczytuje nazwę renderowaną, której provider węzła nie raportuje
Szablon odczytuje {{ .context.rendered_name }} — nazwę, którą powiązany provider nadaje wynikowi renderowanemu dla węzła, ze źródła dostarczonego przez autora lub z syntetyzowanego przez siebie workloadu — w węźle, którego provider nie raportuje takiej nazwy. Odwołanie jest poprawnie sformułowane, a klucz jest zdefiniowany przez kontekst renderowania; brakuje natomiast odpowiedzi dla tego węzła.
Odmowa istnieje, ponieważ alternatywa jest gorsza niż zatrzymanie. Nazwa trafia do szablonu jako zwykły ciąg znaków, więc węzeł bez nazwy wyrenderowałby odwołanie jako puste i wyemitowałby adres krótszy o jeden segment — .svc.cluster.local tam, gdzie miała być nazwa hosta — z kodem wyjścia zero i bez żadnej informacji w buildzie. Taki artefakt się wdraża, a to, co nazywa, nie istnieje. Odmowa przed jakąkolwiek ewaluacją zgłasza błąd wobec szablonu napisanego przez autora.
To, czy provider węzła raportuje taką nazwę, rozstrzyga powiązanie Recipe, przed każdą ewaluacją, więc nic tu nie jest zgadywane.
Są dwa komunikaty, a to, który się pojawi, zależy od węzła, a nie od miejsca, w którym zapisano odwołanie. Węzeł, który nie dostarcza własnego źródła, pod providerem nieraportującym dla niego nazwy, ma zasoby nazwane według swojej tożsamości, więc istnieje poprawna wartość i komunikat ją podaje. Węzeł, który dostarcza źródło, pod providerem niewyprowadzającym dla niego nazwy, nie ma zamiennika — a podanie tam tożsamości wskazywałoby wartość, która nie nazywa żadnego z zasobów tego węzła, więc komunikat mówi o tym wprost.
Emitowany komunikat, gdy węzeł nie dostarcza własnego źródła:
template reads the name the target gives the resources it renders for the node, and this node’s provider reports no such name; a conforming template reads a value the node’s own provider supplies (".context.rendered_name", provider "<provider>"). read {{ .context.instance_id }} instead: this node supplies no source of its own, so its resources are named after the node’s identity (szablon odczytuje nazwę, którą cel nadaje zasobom renderowanym dla węzła, a provider tego węzła nie raportuje takiej nazwy; zgodny szablon odczytuje wartość dostarczaną przez providera samego węzła (“.context.rendered_name”, provider “<provider>”). zamiast tego należy odczytać {{ .context.instance_id }}: ten węzeł nie dostarcza własnego źródła, więc jego zasoby są nazwane według tożsamości węzła)
Oraz gdy węzeł dostarcza źródło, pod providerem niewyprowadzającym takiej nazwy:
template reads the name the target gives the resources it renders for the node, and this node’s provider reports no such name; a conforming template reads a value the node’s own provider supplies (".context.rendered_name", provider "<provider>"). write a value that does not depend on a name this target derives: it reports none for the output it renders from supplied source, so there is nothing of that kind to read here (szablon odczytuje nazwę, którą cel nadaje zasobom renderowanym dla węzła, a provider tego węzła nie raportuje takiej nazwy; zgodny szablon odczytuje wartość dostarczaną przez providera samego węzła (“.context.rendered_name”, provider “<provider>”). należy zapisać wartość niezależną od nazwy wyprowadzanej przez ten cel: nie raportuje on żadnej dla wyniku renderowanego z dostarczonego źródła, więc nie ma tu niczego takiego do odczytania)
Gdy odwołanie znajduje się w szablonie innym niż wpis provides:, komunikat dodatkowo podaje pole, w którym je zapisano — field "valuesMapping", field "artifacts[probe.tf.json]" — ponieważ kluczem wpisu artifacts: jest nazwa pliku wynikowego, która zawiera znak rozdzielający segmenty pozycji, więc pozycja kończy się na bloku zawierającym wpis.
Które szablony obejmuje: każdy szablon zapisany w Recipe bezpośrednio — jego wpisy provides:, jego valuesMapping:, treść workload:, każdy wpis artifacts: oraz with: i when: każdego kroku pipeline. Jedna powierzchnia szablonów jest poza zakresem: wpis valuesMapping:, workload: lub artifacts: dostarczony przez $import: — niezależnie od tego, czy import wskazuje plik lokalny, czy wpis biblioteki — nie ma w Recipe żadnego tekstu, dopóki renderowanie go nie rozwiąże, więc odwołanie w takiej treści renderuje się jako pusta wartość zamiast zatrzymać build.
Jak naprawić: należy odczytać klucz podany w komunikacie. Gdy wynikiem węzła jest coś zbudowanego dla niego pod providerem, który nie raportuje nazwy — syntetyzowany workload, umieszczony zestaw artefaktów — {{ .context.instance_id }} jest nazwą, którą te zasoby faktycznie noszą, i jest to właściwa wartość, a nie zastępcza. Gdy węzeł dostarcza własny chart lub moduł, a komunikat nie podaje zamiennika, poszukiwana nazwa nie jest wyprowadzana przez tego providera: należy opublikować coś, co od niej nie zależy, albo nazwać zasób w dostarczonym źródle i odczytać tę nazwę z ustawionej przez siebie wartości. ../templates/rendered-resource-names.md opisuje, którzy providerzy raportują nazwę, a dla pozostałych — dlaczego nie ma żadnej do zaraportowania.
Szablon odczytuje fakty renderowania wywołujących bez zadeklarowania tego
Szablon w FeatureRecipe dołączonym do komponentu odczytuje render_facts pod .context.used_by — to, co komponenty łączące się z hostem dołączenia zaraportowały o własnym renderowaniu — a FeatureRecipe nie ustawia readsCallerRenderFacts: true.
Ten klucz decyduje o tym, kiedy dołączenie jest renderowane. Bez niego dołączenie renderuje się zaraz po komponencie, do którego jest dołączone, a łączący się komponent, który występuje później w kolejności buildu, nie jest jeszcze wtedy wyrenderowany, więc to, co wyemitował, nie może być dostępne do odczytu. Odrzucenie szablonu przed jakimkolwiek renderowaniem zgłasza brakującą deklarację wobec zapisanego pola, zamiast buildu, którego szablon odczytuje to, co wyemitowali niektórzy wywołujący, a inni nie.
Emitowany komunikat:
template reads its callers’ render facts, but the FeatureRecipe does not set readsCallerRenderFacts (<reference>, written in <field>) (szablon odczytuje fakty renderowania wywołujących, ale FeatureRecipe nie ustawia readsCallerRenderFacts (<reference>, zapisane w <field>))
Odwołanie jest cytowane względem połączenia, z którego je odczytano — .render_facts lub .render_facts.<name> — ponieważ szablon odczytuje wywołujących po jednym połączeniu naraz, wewnątrz {{ range .context.used_by }} lub z jednego wybranego połączenia. Pole wskazuje blok, w którym zapisano szablon: valuesMapping, workload lub artifacts[<output-name>]. Odczyt tych samych faktów w with: lub when: kroku pipeline zgłasza zamiast tego następny wpis, niezależnie od ustawień FeatureRecipe, ponieważ ustawienie klucza nie pozwoliłoby krokowi ich odczytać. Gdy fakty odczytuje kilka pól, każde otrzymuje osobny komunikat pod wierszem wskazującym to, co mają wspólnego:
attachment templates reading their callers’ render facts without declaring it (szablony dołączenia odczytujące fakty renderowania wywołujących bez zadeklarowania tego)
Jak naprawić: należy ustawić readsCallerRenderFacts: true w spec encji FeatureRecipe. Dzięki temu jej dołączenia renderują się po wyrenderowaniu wszystkich komponentów, a nic innego w tym, co renderują, się nie zmienia — zob. stronę encji FeatureRecipe. Klucz stanowi kontrakt, a to zatrzymanie jedynie pomaga znaleźć szablon, który go widocznie potrzebuje: sprawdzenie odczytuje szablon w postaci zapisanej, więc odwołanie budowane podczas działania szablonu albo zapisane w treści zaimportowanej z pliku lub biblioteki nie zatrzymuje buildu — w takiej FeatureRecipe należy mimo to ustawić klucz. Zatrzymuje się również szablon odczytujący pole o nazwie render_facts z innej listy obok .context.used_by, a także szablon odczytujący własne fakty hosta jako .render_facts wewnątrz {{ with .context }} obok niej — własne fakty hosta należy zapisywać w pełnej postaci .context.render_facts, której nigdy nie bierze się za fakty wywołujących; ustawienie klucza usuwa oba przypadki kosztem jedynie późniejszego renderowania.
FeatureRecipe renderowana raz dla granicy (executionScope: boundary) nie jest tu sprawdzana: szablony wytwarzające jej zasoby nie mają .context do odczytu, a odwołanie do niego jest odrzucane jako pole spoza listy dozwolonych dla jej zakresu.
A pipeline step reads its callers’ render facts (Krok potoku odczytuje fakty renderowania swoich wywołujących)
Pole with: lub when: kroku potoku w encji FeatureRecipe dołączonej do komponentu odczytuje render_facts spod .context.used_by — to, co komponenty łączące się z hostem dołączenia zgłosiły o swoich własnych renderowaniach.
Krok potoku nigdy nie widzi tych połączeń. Krok może przepisywać własne dokumenty komponentu hosta, a własne wyjście komponentu pozostaje takie samo bez względu na to, kto się z nim łączy, dlatego szablony kroku są ewaluowane bez .context.used_by — dla każdej encji FeatureRecipe, niezależnie od tego, czy ustawia readsCallerRenderFacts: true. Ten klucz decyduje o tym, kiedy dołączenie jest renderowane, nigdy o tym, co widzi krok. Krok odczytujący fakty swoich wywołujących nie odczytałby więc niczego, a kompilacja zatrzymuje się, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, zamiast wyrenderować ten odczyt jako pustą wartość.
Emitowany komunikat:
pipeline step reads its callers’ render facts, but a pipeline step does not read the components connecting to its host; it reads only the host’s own render facts (<reference>, written in <field>) (krok potoku odczytuje fakty renderowania swoich wywołujących, ale krok potoku nie odczytuje komponentów łączących się z jego hostem; odczytuje tylko własne fakty renderowania hosta (<reference>, zapisane w <field>))
Odwołanie jest cytowane względem połączenia, z którego zostało odczytane — .render_facts lub .render_facts.<name> — tak jak w powyższym wpisie, a pole wskazuje krok po jego identyfikatorze: pipeline[<step>].with lub pipeline[<step>].when. Gdy fakty odczytuje kilka kroków, każdy otrzymuje własny raport pod wierszem określającym, co jest im wspólne:
pipeline steps reading their callers’ render facts (kroki potoku odczytujące fakty renderowania swoich wywołujących)
Jak naprawić: w kroku należy odczytywać własne fakty renderowania hosta pod .context.render_facts, zapisanym w pełnej postaci — pochodzą one z własnego renderowania hosta, więc ich odczyt nie uzależnia niczego od tego, kto się z nim łączy. Fakty wywołujących należy zamiast tego odczytywać w szablonach tworzących własne zasoby dołączenia — w jego valuesMapping:, workload: lub artifacts: — przy ustawionym readsCallerRenderFacts: true, jak opisuje strona encji FeatureRecipe. Samo ustawienie klucza nie usuwa tego zatrzymania. Sprawdzenie odczytuje szablon w postaci zapisanej, z ograniczeniami opisanymi w powyższym wpisie: odwołanie budowane w trakcie działania szablonu lub zapisane w treści importowanej z pliku albo biblioteki nie powoduje zatrzymania, a krok odczytujący pole o nazwie render_facts z innej listy obok .context.used_by albo własne fakty hosta jako .render_facts wewnątrz {{ with .context }} obok niej również powoduje zatrzymanie.
Encja FeatureRecipe renderowana raz dla granicy (executionScope: boundary) nie jest tu sprawdzana, z powodu podanego w powyższym wpisie.
A template reads its targets’ render facts without declaring it (Szablon odczytuje fakty renderowania swoich celów bez zadeklarowania tego)
Szablon w encji FeatureRecipe dołączonej do komponentu odczytuje render_facts spod .context.uses — to, co komponenty, z którymi połączony jest host dołączenia, zgłosiły o swoich własnych renderowaniach — a encja FeatureRecipe nie ustawia readsTargetRenderFacts: true.
Klucz decyduje o dwóch rzeczach. Sprawia, że dołączenie jest renderowane dopiero po wyrenderowaniu wszystkich komponentów: bez niego dołączenie jest renderowane zaraz po komponencie, do którego jest dołączone, a cel, który występuje później w kolejności kompilacji, nie został w tym momencie jeszcze wyrenderowany. Ponadto to on umieszcza fakty każdego celu na połączeniach odczytywanych przez dołączenie: bez niego żaden wpis .context.uses w ogóle nie zawiera .render_facts. Odrzucenie szablonu, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, zgłasza brakującą deklarację względem zapisanego pola, zamiast dawać kompilację, której szablon nie odczytuje niczego tam, gdzie oczekiwał faktów celu.
Emitowany komunikat:
template reads the render facts of a component its host is wired to, but the FeatureRecipe does not set readsTargetRenderFacts (<reference>, written in <field>) (szablon odczytuje fakty renderowania komponentu, z którym połączony jest jego host, ale FeatureRecipe nie ustawia readsTargetRenderFacts (<reference>, zapisane w <field>))
Odwołanie jest tym, które zapisał szablon: pod pełnym aliasem jednego połączenia — .context.uses.<alias>.render_facts lub .context.uses.<alias>.render_facts.<name> — albo, gdy szablon odczytuje połączenia po jednym, wewnątrz {{ range .context.uses }}, {{ with .context.uses.<alias> }} lub z jednego wybranego połączenia, względem tego połączenia: .render_facts lub .render_facts.<name>. Pole wskazuje blok, w którym zapisano szablon: valuesMapping, workload lub artifacts[<output-name>]. Pole with: lub when: kroku potoku odczytujące te same fakty jest zamiast tego zgłaszane przez następny wpis, bez względu na to, co ustawia encja FeatureRecipe. Gdy fakty odczytuje kilka pól, każde otrzymuje własny raport pod wierszem określającym, co jest im wspólne:
attachment templates reading the render facts of the components their host is wired to, without declaring it (szablony dołączeń odczytujące fakty renderowania komponentów, z którymi połączony jest ich host, bez zadeklarowania tego)
Jak naprawić: należy ustawić readsTargetRenderFacts: true w spec encji FeatureRecipe — readsCallerRenderFacts: true nie usuwa tego zatrzymania, ponieważ umieszcza fakty na komponentach łączących się z hostem, a nie na tych, z którymi host jest połączony. Powoduje to renderowanie dołączeń po wyrenderowaniu wszystkich komponentów i umieszcza fakty każdego celu na jego połączeniu, nie zmieniając niczego więcej w tym, co renderują — zob. stronę encji FeatureRecipe. Kontraktem jest klucz, a to zatrzymanie jedynie pomaga znaleźć szablon, który go widocznie potrzebuje: sprawdzenie odczytuje szablon w postaci zapisanej, więc odwołanie budowane w trakcie działania szablonu lub zapisane w treści importowanej z pliku albo biblioteki nie powoduje zatrzymania — w takiej encji FeatureRecipe i tak należy ustawić klucz. Szablon, który w ogóle odczytuje .context.uses, a ponadto odczytuje pole o nazwie render_facts z jakiejś innej wartości — w tym fakty wywołującego wewnątrz {{ range .context.used_by }} — również powoduje zatrzymanie; należy ustawić klucz, a także readsCallerRenderFacts tam, gdzie szablon odczytuje fakty swoich wywołujących.
Encja FeatureRecipe renderowana raz dla granicy (executionScope: boundary) nie jest tu sprawdzana, z powodu podanego w powyższym wpisie dotyczącym wywołujących.
A pipeline step reads its targets’ render facts (Krok potoku odczytuje fakty renderowania swoich celów)
Pole with: lub when: kroku potoku w encji FeatureRecipe dołączonej do komponentu odczytuje render_facts spod .context.uses — to, co komponenty, z którymi połączony jest host dołączenia, zgłosiły o swoich własnych renderowaniach.
Krok odczytuje połączenia nawiązywane przez jego hosta tak, jak odczytuje je własna encja Recipe hosta, i nigdy nie odczytuje faktów renderowania ich celów — dla każdej encji FeatureRecipe, niezależnie od tego, czy ustawia readsTargetRenderFacts: true. Krok może przepisywać własne dokumenty komponentu hosta, a własne renderowanie hosta odczytuje to, co jego cele publikują, nigdy to, co wyemitowały, dlatego szablony kroku są ewaluowane bez tych faktów. Krok, który by je odczytywał, nie odczytałby więc niczego, a kompilacja zatrzymuje się, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, zamiast wyrenderować ten odczyt jako pustą wartość.
Emitowany komunikat:
pipeline step reads the render facts of a component its host is wired to, but a pipeline step reads only the host’s own render facts (<reference>, written in <field>) (krok potoku odczytuje fakty renderowania komponentu, z którym połączony jest jego host, ale krok potoku odczytuje tylko własne fakty renderowania hosta (<reference>, zapisane w <field>))
Odwołanie jest cytowane tak jak w powyższym wpisie, a pole wskazuje krok po jego identyfikatorze: pipeline[<step>].with lub pipeline[<step>].when. Gdy fakty odczytuje kilka kroków, każdy otrzymuje własny raport pod wierszem określającym, co jest im wspólne:
pipeline steps reading the render facts of the components their host is wired to (kroki potoku odczytujące fakty renderowania komponentów, z którymi połączony jest ich host)
Jak naprawić: w kroku należy odczytywać własne fakty renderowania hosta pod .context.render_facts, zapisanym w pełnej postaci. Fakty celów należy zamiast tego odczytywać w szablonach tworzących własne zasoby dołączenia — w jego valuesMapping:, workload: lub artifacts: — przy ustawionym readsTargetRenderFacts: true, jak opisuje strona encji FeatureRecipe. Samo ustawienie klucza nie usuwa tego zatrzymania. Sprawdzenie odczytuje szablon w postaci zapisanej, z ograniczeniami opisanymi w powyższym wpisie.
Encja FeatureRecipe renderowana raz dla granicy (executionScope: boundary) nie jest tu sprawdzana, z powodu podanego w powyższym wpisie dotyczącym wywołujących.
Cross-node type safety violation via selector: (Naruszenie bezpieczeństwa typów między węzłami przez selector:)
Jedno zatrzymanie obejmuje dwa wyrażenia etykiet, które autor katalogu zapisuje, aby ograniczyć, co może zostać połączone lub dołączone, ponieważ oba zawodzą w ten sam sposób: zbiór etykiet nie spełnia wyrażenia zadeklarowanego przez encję katalogu.
Krawędź uses:, której cel nie spełnia selector: swojego gniazda. Gniazdo usesSchema deklaruje pole selector:, które wyklucza docelową encję Component dołączoną na drugim końcu krawędzi. Selektor jest sposobem, w jaki autor katalogu mówi: „to gniazdo przyjmuje tylko cele, których etykiety pasują do tego wyrażenia”; krawędź, która przechodzi wyszukiwanie po nazwie gniazda, ale nie spełnia wyrażenia selektora, jest naruszeniem bezpieczeństwa typów.
Emitowany komunikat:
selector violation ("", declared on socket "", not satisfied by the labels of ""). Add the labels the selector requires to the target’s component type, or wire the socket to a component that already carries them. (naruszenie selektora: wyrażenie zadeklarowane na gnieździe nie jest spełnione przez etykiety celu. Należy dodać etykiety wymagane przez selektor do typu komponentu celu albo podłączyć gniazdo do komponentu, który już je ma.)
Dołączenie, którego komponent nie spełnia appliesTo: encji Feature. Encja Feature deklaruje, do których komponentów może zostać dołączona, w appliesTo: oraz w appliesToAnyOf:. Wymagania pojedynczego wyrażenia muszą być spełnione łącznie, a alternatywy rozłącznie — wystarczy dowolna z nich; obie powierzchnie muszą być spełnione, a powierzchnię pominiętą przez encję Feature spełnia wszystko. Dołączenie, którego komponent ma etykiety niedopuszczane przez deklarację encji Feature, jest naruszeniem tej samej klasy co opisany wyżej przypadek krawędzi.
Emitowany komunikat:
selector violation ("", declared by Feature "", not satisfied by the labels of ""). Add the labels the Feature’s appliesTo requires to this component’s type, or attach a Feature whose applicability the component already satisfies. (naruszenie selektora: wyrażenie zadeklarowane przez encję Feature nie jest spełnione przez etykiety komponentu. Należy dodać etykiety wymagane przez appliesTo encji Feature do typu tego komponentu albo dołączyć encję Feature, której warunki stosowalności komponent już spełnia.)
Każde z wyrażeń może też zostać zapisane w postaci, której gramatyka etykiet w ogóle nie potrafi odczytać. Jest to zgłaszane jako to samo zatrzymanie, którego ostatnią wartością jest powód, dla którego nie dało się go odczytać, a nie zbiór etykiet, który go nie spełnił — i właśnie to odróżnia wyrażenie, którego nie dało się ewaluować, od takiego, które zostało ewaluowane i dało fałsz:
selector violation ("", declared by Feature "", which could not be evaluated: ""). Correct the appliesTo selector on the Feature’s catalog entity. (naruszenie selektora: wyrażenia zadeklarowanego przez encję Feature nie udało się obliczyć. Należy poprawić selektor appliesTo w encji katalogu Feature.)
Selektor socketu, którego gramatyka nie potrafi odczytać, jest również odrzucany, zanim cokolwiek podłączy socket.aggrega validate, dla całego katalogu lub dla pojedynczej encji Component albo Feature, odczytuje każdy selektor socketu deklarowany przez własny dokument encji i odrzuca ten, którego gramatyka nie potrafi odczytać, w ramach tego samego warunku, niezależnie od tego, czy przez socket podłączono jakąkolwiek krawędź:
selector violation ("", declared on socket "", which could not be evaluated: ""). Correct the selector on the socket’s declaration in the component type’s usesSchema. (naruszenie selektora zadeklarowanego w sockecie, którego nie udało się obliczyć. Należy poprawić selektor w deklaracji socketu w usesSchema typu komponentu.)
W przypadku socketu encji Feature środek zaradczy wskazuje zamiast tego usesSchema tej encji Feature. Nic nie podłączyło socketu, więc błąd leży po stronie encji katalogowej: jest klasyfikowany jako CATALOG_ERROR i wskazuje plik encji.
Zatrzymanie niesie klucz, którego dotyczy — wpis gniazda uses: albo wpis features: nazywający dołączenie — wraz z plikiem, który go deklaruje, więc zgłaszana pozycja to wpis do edycji, a nie początek dokumentu. Encja Component zdefiniowana wewnątrz podsystemu jest pozycjonowana w podsystemie, w którym ją zdefiniowano, poziom po poziomie. Dołączenie jest pozycjonowane we wpisie features:, który je zapisał, w dokumencie, który je zapisał, i przypisywane autorowi tego dokumentu: własny blok komponentu lub blok podsystemu w encji Aggregate to błąd dewelopera; a w przypadku dołączenia, które tworzy tylko encja Release, jej wpis dla komponentu lub blok features: granicy zawierającej komponent to błąd operatora. Gdy dołączenie zapisują oba dokumenty, jest ono pozycjonowane tam, gdzie nazwano jego type, co encja Aggregate zawsze robi. Dołączenie zapisane na połączeniu jest pozycjonowane w swoim kluczu pod features: tego połączenia, w dokumencie, który je zapisał — we wpisie połączenia encji Aggregate albo we wpisie per krawędź encji Release w przypadku dołączenia, które tworzy tylko encja Release. Encja Feature, którą tylko encja Release dołącza do komponentu niedopuszczanego przez jej deklarację, daje komunikat:
[OPS_ERROR E0007] release.yaml at .spec.boundaries.main.components.app.features.metrics
selector violation ("component.aggrega.ai/type in (server, worker)", declared by Feature "core/prometheus-exporter", not satisfied by the labels of "app"). Add the labels the Feature's appliesTo requires to this component's type, or attach a Feature whose applicability the component already satisfies.
a to samo dołączenie zapisane na komponencie w encji Aggregate daje [DEVELOPER_ERROR E0007] aggregate.yaml at .spec.components.app.features.metrics. Dołączenie utworzone przez rozwinięcie sterowane adnotacjami nie zostało zapisane przez żaden wpis features:, więc jest pozycjonowane we własnym kluczu features: komponentu w dokumencie, który deklaruje komponent, jako błąd dewelopera.
Jak naprawić naruszenie krawędzi: należy skierować krawędź uses: do encji Component, której etykiety spełniają selektor, albo dostosować wyrażenie selektora w encji katalogu tak, aby przyjmowało zamierzoną klasę celów. Etykiety docelowej encji Component (metadata.labels) można sprawdzić za pomocą aggrega inspect.
Jak naprawić naruszenie dołączenia: należy dołączyć encję Feature do komponentu, którego etykiety dopuszcza jej deklaracja, albo rozszerzyć appliesTo: encji Feature — dodając alternatywę w appliesToAnyOf:, gdy Feature rzeczywiście obsługuje więcej niż jedną klasę komponentów. Gdy komponent ma się kwalifikować, a się nie kwalifikuje, brakującym elementem jest zwykle etykieta: należy go sprawdzić za pomocą aggrega inspect i dodać to, czego wymaga wyrażenie, w metadata.labels encji Component.
Unknown provider (Nieznany provider)
Encja Recipe deklaruje capability: <name>, gdzie <name> nie wskazuje żadnego providera obsługiwanego przez kompilator. Kompilator nie może przekazać renderowania providerowi, o którym nic nie wie.
Jak naprawić: należy sprawdzić, czy nazwa providera jest zapisana poprawnie — cloudformation, compose, helm, helm-chart i terraform to nazwy obsługiwane przez wbudowane pluginy providerów. Jeśli zamierzony był niestandardowy provider firmowy, należy upewnić się, że encja Plugin renderująca providera i obsługująca tę nazwę (pluginType: provider z tą nazwą w spec.provider.capabilities) znajduje się w przestrzeni roboczej katalogu, na którą wskazuje kompilacja.
A capability is served by more than one provider plugin (Funkcjonalność jest obsługiwana przez więcej niż jeden plugin providera)
Kompilacja dociera do funkcjonalności — lub pobieranie ją rozwiązuje — obsługiwanej przez więcej niż jedną encję Plugin renderującą providera (pluginType: provider, każda z tą funkcjonalnością w spec.provider.capabilities), a przestrzeń robocza nie wybrała, która z nich ją renderuje. Zamiast wybierać providera arbitralnie, kompilacja zatrzymuje się i wskazuje obu kandydatów. Katalog zawierający dwa pluginy dla tej samej funkcjonalności jest poprawny — dwóch wydawców może dostarczać plugin dla helm lub compose, a katalog przyjmuje oba. Niejednoznaczność ujawnia się dopiero w miejscu użycia: zatrzymanie następuje, gdy kompilacja lub pobieranie faktycznie dociera do spornej funkcjonalności, a nie podczas ładowania.
Emitowany komunikat. Najpierw podawana jest reguła, która zatrzymała kompilację, a po niej szczegóły — która funkcjonalność, którzy kandydaci i jakie powiązanie należy zapisać:
capability is served by more than one provider plugin; add a plugins.providers entry to select one: capability "<capability-name>" is served by more than one provider plugin (<plugin-1>, <plugin-2>); add a plugins.providers entry for "<capability-name>" selecting one (zdolność jest obsługiwana przez więcej niż jeden plugin dostawcy; należy dodać wpis plugins.providers, aby wybrać jeden: zdolność jest obsługiwana przez więcej niż jeden plugin dostawcy; należy dodać dla niej wpis plugins.providers wybierający jeden)
Jak naprawić: należy dodać w konfiguracji przestrzeni roboczej wpis plugins.providers z kluczem będącym funkcjonalnością, którego wartość wybiera tożsamość pluginu, który ją renderuje. Oba pluginy można zachować w katalogu federacyjnym; powiązanie wskazuje tej przestrzeni roboczej, do którego z nich kierować sporną funkcjonalność.
The plugin serving a provider cannot assemble what that provider combines (Wtyczka obsługująca dostawcę nie potrafi złożyć tego, co ten dostawca łączy)
Dostawca określa, co dzieje się z wynikiem poszczególnych węzłów grupy dyspozycji: wynik każdego węzła jest zapisywany bezpośrednio pod ścieżką dyspozycji, fragmenty są scalane w jeden dokument albo każdy węzeł zostaje umieszczony na własnej pozycji wewnątrz jednej obejmującej struktury. Gdy dostawca określa, że wynik jest łączony — scalony plik compose, chart parasolowy — obsługująca go wtyczka musi oferować eksport, który wykonuje to łączenie. Ten błąd krytyczny występuje, gdy tak nie jest: wtyczka deklaruje renderowanie per węzeł (render_node), ale brak odpowiadającego mu assemble_boundary, więc węzły grupy można wyrenderować, lecz ich wyniku nie można scalić.
Obie strony tej niezgodności należą do wtyczki. To, co dzieje się z wynikiem grupy dyspozycji, jest częścią informacji, które wtyczka zgłasza o sobie przy ładowaniu, a eksport, który wykonywałby łączenie, jest jednym z wpisów w spec.exports encji Plugin, sprawdzanym względem tego samego zgłoszenia — dlatego błąd wskazuje wtyczkę deklarującą składanie, którego jej powierzchnia eksportów nie zapewnia.
Kompilacja zostaje zatrzymana zamiast pominąć składanie. Pominięcie go zapisałoby fragment każdego węzła pod ścieżką, pod którą oczekiwano jednego artefaktu, i zgłosiło sukces, a żaden dalszy etap nie odróżni tych fragmentów od płaskiego wyniku per węzeł, który z założenia emituje dostawca niedeklarujący składania — brakujący artefakt ujawniłby się więc dopiero tam, gdzie wynik jest wdrażany, a nie w czasie kompilacji.
Grupa dyspozycji bez ścieżki dyspozycji jest pomijana. Wynik zapisywany bez ścieżki jest wynikiem per węzeł, więc nic nie jest tam składane, czego dotyczyłaby deklaracja łączenia.
Emitowany komunikat — jedno zgłoszenie na każdą błędną grupę dyspozycji, wskazujące dostawcę i ścieżkę, pod którą ta grupa jest składana:
provider expected to assemble its dispatch group provides no boundary assembler ("<provider>", dispatch path "<path>") (dostawca, od którego oczekuje się złożenia jego grupy dyspozycji, nie zapewnia asemblera granicy (<provider>, ścieżka dyspozycji <path>))
Gdy błędnych grup dyspozycji jest więcej niż jedna, zgłoszenia pojawiają się razem pod raportem dispatch groups whose provider offers no boundary assembler (grupy dyspozycji, których dostawca nie oferuje asemblera granicy).
Jak naprawić: należy obsłużyć daną funkcjonalność wtyczką, która deklaruje zarówno render_node, jak i assemble_boundary — opis powierzchni spec.exports znajduje się w ../entities/plugin.md, a to, co otrzymuje eksport składający, opisuje ../schema/plugins/wasm-provider.md. Autor wtyczki sam uzgadnia obie strony: należy dodać eksport składający albo nie zgłaszać deklaracji składania i pozwolić, by wynik każdego węzła trafiał niescalony pod ścieżkę dyspozycji. Przy korzystaniu z opublikowanej wtyczki należy wybrać wersję oferującą oba eksporty albo wtyczkę, której dostawca nie deklaruje składania dla tej funkcjonalności.
A boundary-level Feature’s output reaches no assembled file (Wynik encji Feature na poziomie granicy nie trafia do żadnego złożonego pliku)
Encja Feature dołączona pod features: granicy, której encja FeatureRecipe deklaruje executionScope: boundary, jest renderowana raz dla całej granicy, a jej wynik trafia do katalogu, do którego dla niej ewaluują się własne directory: i subDirectory: granicy. Provider, który składa swój wynik w jeden dokument — compose w jeden docker-compose.yaml, cloudformation w jeden stos — zapisuje wkład takiej encji Feature wyłącznie jako część pliku, który tam składa z komponentów granicy. Ten plik istnieje tylko wtedy, gdy wynik co najmniej jednego komponentu trafia do tego samego katalogu w ramach tego samego providera.
Nie istnieje, gdy komponenty granicy trafiają gdzie indziej: gdy znajdują się w zagnieżdżonych granicach, których subDirectory: wysyła je gdzie indziej — na przykład "{{ .component_id }}", aby każdy komponent dostał własny plik — lub w katalogu, którego wynik encji Feature nie współdzieli. W katalogu encji Feature nic nie jest składane, więc jej wynik nie zostałby nigdzie zapisany — w przypadku mostu compose byłaby to usługa bramy, której nie zawiera żaden plik — a kompilacja zgłosiłaby powodzenie. Zamiast tego kompilacja zostaje zatrzymana.
Nie dotyczy to encji Feature, której provider zapisuje każdy wkład jako osobne pliki — helm, helm-chart i terraform: te pliki są zapisywane niezależnie od tego, czy obok nich cokolwiek jest składane.
Emitowany komunikat — jedno ustalenie na każdą błędną encję Feature, umiejscowione przy jej wpisie pod features: granicy i wskazujące granicę, encję Feature, ścieżkę dyspozycji, do której skierowano jej wynik, oraz providera:
boundary-level Feature’s output is routed to a dispatch path nothing assembles (boundary "<boundary>", feature "<instance>", dispatch path "<path>", provider "<provider>"). attach the Feature at a boundary whose output path also receives its components, or give the boundary’s components the directory the Feature’s output is routed to (wynik encji Feature na poziomie granicy jest kierowany do ścieżki dyspozycji, w której nic nie jest składane; należy dołączyć encję Feature do granicy, której ścieżka wyjściowa otrzymuje także jej komponenty, albo nadać komponentom granicy katalog, do którego kierowany jest wynik encji Feature)
Most compose dołączony do granicy nadrzędnej bridge, której jedyna granica podrzędna umieszcza każdy komponent pod subDirectory: "{{ .component_id }}", wypisuje:
[OPS_ERROR E0365] release-compose.yaml at .spec.boundaries.bridge.features.gateway
boundary-level Feature's output is routed to a dispatch path nothing assembles (boundary "bridge", feature "gateway", dispatch path "bridge/compose", provider "compose"). attach the Feature at a boundary whose output path also receives its components, or give the boundary's components the directory the Feature's output is routed to
Gdy błędnych encji Feature jest więcej niż jedna, ustalenia przychodzą razem pod raportem boundary-level Features whose output is routed to a dispatch path nothing assembles.
Jak naprawić: sprawić, by katalog encji Feature był tym, do którego trafiają także komponenty jej granicy. Albo dołączyć encję Feature do granicy, której własna ścieżka wyjściowa otrzymuje te komponenty, albo nadać komponentom katalog, do którego kierowany jest wynik encji Feature — dla granic podrzędnych directory: "{{ .parent_boundary.directory }}" bez własnego subDirectory:, aby współdzieliły plik granicy nadrzędnej. Komunikat wskazuje katalog, do którego skierowano wynik encji Feature, i to ten katalog należy współdzielić.
Path-template references a variable outside the allowlist (Szablon ścieżki odwołuje się do zmiennej spoza listy dozwolonych)
Szablon directory: lub subDirectory: odwołuje się do nazwy zmiennej, której lista dozwolonych zmiennych szablonów ścieżek nie obejmuje — na przykład literówka taka jak {{ .parmaeters.region }} albo pole, które istnieje w kontekście renderowania encji Recipe, ale nie jest udostępniane szablonom ścieżek (takie jak .context.inject lub .values). To samo zatrzymanie obejmuje {{ .component_id }} w szablonie directory:: zmienna istnieje i szablony subDirectory: mogą ją odczytywać, ale directory: granicy jest obliczany raz dla całej granicy, a nie raz na komponent, więc zmienna zależna od komponentu sprawiłaby tam, że emitowana ścieżka zależałaby od tego, który komponent został obliczony jako pierwszy.
Szablony ścieżek są walidowane w czasie parsowania, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek renderowania, względem zmiennych definiowanych przez kontekst szablonów ścieżek, z wyłączeniem tych, których odmawia dana powierzchnia. Kompilator oblicza też szablony ścieżek z semantyką missingkey=error, więc odwołanie dozwolone, lecz niezdefiniowane w czasie obliczania, powoduje jawny błąd zamiast cichego wstawienia pustego ciągu do ścieżki katalogu.
Ten błąd dotyczy zmiennej. Błędnie wpisany klucz pod dozwoloną zmienną — {{ .manifest.recipe_nmae }} — zgłasza zamiast tego opisany wyżej błąd „Template references a root the render context does not define (Szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje)”, podając klucze, które .manifest definiuje, ponieważ sama zmienna została dopuszczona, a błędny był tylko klucz.
Emitowany komunikat:
path template references a field not in the documented allowlist ("<dotted-path>", written in "<directory|subDirectory>", the render context defines "<the variables that field may read>") (szablon ścieżki odwołuje się do pola spoza udokumentowanej listy dozwolonych)
Jak naprawić: należy poprawić nazwę pola na jedną z listy dozwolonych zmiennych szablonów ścieżek albo usunąć odwołanie. Lista dozwolonych dla directory: to {{ .capability }}, {{ .boundary_name }}, {{ .parameters.X }}, {{ .manifest.recipe_name }} i {{ .parent_boundary.* }}; subDirectory: dodaje {{ .component_id }}. Inne powierzchnie (valuesMapping encji Recipe, injectMapping encji FeatureRecipe itd.) używają innego kształtu kontekstu; odwołania do .context.*, .values, .infra lub .locals celowo nie są udostępniane szablonom ścieżek, ponieważ emisja ścieżek jest kwestią strukturalną, a nie kwestią renderowania wartości.
Path collision: two contributors emit at incompatible paths (Kolizja ścieżek: dwóch współtwórców emituje pod niezgodnymi ścieżkami)
Dwie granice, których deklaracje ścieżek dają tę samą ścieżkę składania, są kierowane przez różnych dostawców. Obie są tam składane i każda zapisuje pliki, o których druga nic nie wie, więc jedna po cichu wypiera drugą na dysku — a kompilacja, która wytworzyła wyparty wynik, wygląda na udaną.
Domyślny subDirectory: daje każdemu dostawcy własną podścieżkę, więc dwóch dostawców trafia do jednej ścieżki tylko wtedy, gdy deklaracje napisano tak, aby dawały ten sam wynik: na przykład dwie granice współdzielące directory: i obie ustawiające subDirectory: na ten sam literał.
Emitowane komunikaty. Zgłaszane jest jedno zgłoszenie na każdą granicę współtworzącą, więc każda granica, której wynik trafił pod tę ścieżkę, jest wskazana osobno, a nie zebrana na liście wewnątrz jednego komunikatu. Błąd polega na spotkaniu dwóch dostawców pod jedną ścieżką, więc zgłoszenia są zawsze co najmniej dwa i pojawiają się razem pod raportem określającym, co je łączy:
assembly paths reached by more than one provider (ścieżki składania osiągnięte przez więcej niż jednego dostawcę)
Każde zgłoszenie wskazuje ścieżkę, granicę, której wynik ją osiągnął, oraz dostawcę, przez którego ta granica jest kierowana:
dispatch path produced multiple provider outputs ("<path>", boundary "<boundary>", provider "<provider>") (ścieżka dyspozycji wytworzyła wyniki wielu dostawców (<path>, granica <boundary>, dostawca <provider>))
Kompilacja, w której granice api-net i db-net deklarują obie directory: ./dist/shared oraz subDirectory: merged, przy czym jedna jest kierowana przez helm, a druga przez compose, wypisuje:
Raport zawiera krótki kod, a każde zgłoszenie pod nim zawiera tylko swoją kategorię — to kształt używany przez każdy raport zbiorczych błędów; gramatykę tę opisuje error-translation.md.
Jak naprawić: należy nadać każdej granicy odrębne directory: (aby były składane pod osobnymi ścieżkami) albo pozostawić subDirectory: z wartością domyślną, aby wynik każdego dostawcy trafiał pod własną podścieżkę. Wzorzec compose-bridge celowo łączy dwie podgranice w jedną ścieżkę składania; wymaga on, by obie granice były kierowane do tego samego dostawcy i miały zgodne adnotacje rozstrzygane kaskadowo.
A boundary’s output directory is not a directory beneath the output root (Katalog wyjściowy granicy nie jest katalogiem wewnątrz katalogu głównego wyjścia)
Pola directory: i subDirectory: granicy są ewaluowane i łączone w katalog, w którym zapisywane jest jej wyjście, a ścieżka ta jest normalizowana jednokrotnie: out/a, out//a, ./out/a i out/a/ to jeden katalog. Jeśli znormalizowana ścieżka nie jest katalogiem wewnątrz katalogu głównego wyjścia, kompilacja zatrzymuje się, zanim cokolwiek zostanie zapisane. Dotyczy to ścieżki wychodzącej poza katalog główny wyjścia (.., ../escape, a/../..), ścieżki bezwzględnej (/srv/out) lub ścieżki, która nie wskazuje żadnego katalogu: pustej wartości albo takiej, która po normalizacji daje sam katalog główny wyjścia, np. directory: "." przy wyłączonym podkatalogu.
Ścieżka jest sprawdzana w postaci po ewaluacji, więc oceniany jest wynik szablonu, a nie zapisany tekst. Komunikat wskazuje pole, z którego pochodzi błąd — directory:, jeśli już sam katalog wychodzi poza katalog główny wyjścia albo nie dołączono do niego podkatalogu, w przeciwnym razie subDirectory: — wraz z wartością, do której to pole zostało obliczone, i ścieżką, która z niego powstała.
Emitowany komunikat:
boundary output directory does not name a directory beneath the output root (Release "<release>", boundary "<boundary>", directory: "<value>", output path "<path>"). write a directory beneath the output root, such as “deploy/prod” — no leading ”/”, no ”..” climbing above it, and not the output root itself (katalog wyjściowy granicy nie wskazuje katalogu wewnątrz katalogu głównego wyjścia (Release "<release>", granica "<boundary>", directory: "<value>", ścieżka wyjściowa "<path>"). należy podać katalog wewnątrz katalogu głównego wyjścia, np. „deploy/prod” — bez początkowego „/”, bez „..” wychodzącego ponad niego i nie sam katalog główny wyjścia)
Jeśli błąd dotyczy podkatalogu, trzecia wartość ma postać subDirectory: "<value>".
Jak naprawić: należy zapisać pole wskazane w komunikacie jako katalog wewnątrz katalogu głównego wyjścia. Katalog, który miałby leżeć obok katalogu głównego wyjścia, należy umieścić w nim. Aby zapisać wyjście granicy bezpośrednio w jej directory:, należy ustawić subDirectory: "." — sam katalog nadal musi wskazywać własny katalog.
A boundary-level Feature is named . or .. (Feature na poziomie granicy ma nazwę . lub ..)
Provider, który daje każdemu kontrybutorowi własny katalog — terraform w modules/ i helm-chart w charts/ — umieszcza Feature dołączoną do granicy w katalogu nazwanym wyłącznie od instancji, obok komponentów granicy. Klucz features: granicy dopuszcza . i .., a żadna z nich nie jest nazwą katalogu: . umieściłaby pliki encji Feature w katalogu zawierającym wszystkich kontrybutorów, a .. w katalogu nad nim, więc pliki trafiłyby poza pozycję, którą provider przydzielił encji Feature. Zamiast tego kompilacja się zatrzymuje. Każda inna nazwa pozostaje nienaruszona, łącznie z nazwą zawierającą kropki, taką jak audit.v2.
Emitowany komunikat:
boundary-level Feature instance name is not a directory name (Release "<release>", boundary "<boundary>", feature "<instance>"). rename the Feature instance under the boundary’s features to an ordinary name, such as “audit” (nazwa instancji Feature na poziomie granicy nie jest nazwą katalogu (Release "<release>", granica "<boundary>", feature "<instance>"). należy zmienić nazwę instancji Feature w features granicy na zwykłą nazwę, np. „audit”)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę instancji w kluczu features: granicy na zwykłą nazwę.
Instance-ID collision across boundaries assembling to the same path (Kolizja identyfikatorów instancji między granicami składanymi w tej samej ścieżce)
Dwie granice składane do tej samej krotki (ścieżka, provider) wnoszą komponenty o identycznych identyfikatorach instancji. Scalony zestaw nie może rozróżnić dwóch fragmentów komponentów — pojedynczy chart Helm nie może zawierać dwóch Deploymentów o nazwie web-server, a pojedynczy plik docker-compose nie może zawierać dwóch usług o nazwie api.
Emitowany komunikat:
multiple contributors share an instance ID at the same dispatch path: dispatch path "<path>" provider "<provider>" already contains node "<instance-id>" (contributing boundaries: [<boundaries>]); component instance IDs must be unique within an assembly group (wielu współtwórców ma ten sam identyfikator instancji w tej samej ścieżce dystrybucji: ścieżka dystrybucji danego dostawcy zawiera już węzeł o tym identyfikatorze (współtworzące granice wymienione w komunikacie); identyfikatory instancji komponentów muszą być unikalne w obrębie grupy składania)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednego z kolidujących komponentów w encji Aggregate albo rozdzielić obie granice na osobne ścieżki directory:, tak aby każda instancja komponentu trafiła do własnego zestawu.
Two contributors write the same output path (Dwóch kontrybutorów zapisuje tę samą ścieżkę wyjściową)
Dwóch kontrybutorów jednego zestawu tworzy plik w tej samej ścieżce wyjściowej. Różni się to od opisanej wyżej kolizji identyfikatorów instancji: komponenty mają różne nazwy i zestaw potrafi je rozróżnić — to emitowane przez nie pliki trafiają do jednej ścieżki. Najczęściej zdarza się to, gdy provider zapisuje wyjście każdego kontrybutora obok siebie, a nie w pozycji przypisanej do komponentu, więc dwa komponenty, których encje Recipes emitują tę samą nazwę pliku (np. dwa wpisy artifacts: o nazwie main.tf), spotykają się w jednej ścieżce. Własne wyjście asemblera może w ten sam sposób kolidować z plikiem kontrybutora.
To, czy dwóch kontrybutorów emitujących jedną nazwę pliku koliduje, zależy od tego, gdzie umieszcza ich provider. Provider, który zagnieżdża każdego kontrybutora we własnej pozycji w zestawie, utrzymuje dwa pliki o identycznych nazwach osobno; provider zapisujący kontrybutorów obok siebie — nie. Porównywana jest ostateczna ścieżka, pod którą plik zostałby zapisany, a nie nazwa wyemitowana przez kontrybutora, więc przypadek zagnieżdżony nie jest zgłaszany.
Kompilacja zatrzymuje się, zamiast zapisać jeden z dwóch plików i odrzucić drugi. Nie istnieje poprawne ciche rozwiązanie: zmiana nazwy lub dodanie sufiksu do jednego pliku wymyśliłoby nazwę, której nikt nie nadał, a scalenie ich zawartości wymyśliłoby dokument, którego nikt nie napisał. Zgłaszana jest każda kolidująca ścieżka i wymieniany każdy zapisujący ją kontrybutor, więc jedna kompilacja pokazuje pełny obraz, a nie jedną kolizję naraz.
Emitowane komunikaty. Dla każdej kolidującej ścieżki zgłaszane jest jedno ustalenie — raz, niezależnie od liczby granic zasilających zestaw, w którym do kolizji doszło — więc kompilacja, w której kontrybutorzy spotkali się w dwóch ścieżkach, informuje o obu, a żadna kolizja nie jest zgłaszana dwukrotnie:
assembled output collision: two contributors write the same output path (output path "<output-path>", written by "<contributor-1> and <contributor-2>", assembled within "<boundary-1> and <boundary-2>") (kolizja złożonego wyniku: dwóch współtwórców zapisuje tę samą ścieżkę wyjściową (ścieżka wyjściowa, współtwórcy, którzy ją zapisują, oraz granice, w obrębie których nastąpiło składanie, są wymienione w komunikacie))
Każdy kontrybutor jest nazwany zgodnie z tym, czym jest, co określa, gdzie zapisana jest jego nazwa: component <name> dla instancji komponentu, feature <name> dla funkcji dołączonej do granicy i the <provider> assembly dla własnego scalonego wyjścia zestawu. Kontrybutorzy są wymienieni w kolejności nazw, więc zdanie jest takie samo w każdej kompilacji tych samych danych wejściowych.
Ta reguła dotyczy także pliku, który encja Recipe wnosi do współdzielonego wyjścia granicy.Blok boundary: encji Recipe zapisuje swoje pliki obok własnego złożonego wyjścia providera, raz na nazwę pliku. Kilka komponentów deklarujących jedną nazwę z identycznymi bajtami to jeden plik i nigdy nie kolidują; zadeklarowanie jej z różnymi bajtami powoduje tutaj kolizję, wskazującą plik i każdy komponent, który go zadeklarował, i tak samo dzieje się z nazwą, którą zapisuje sam zestaw providera — np. aggrega.modules.tf dla terraform, co wymienia the terraform assembly wśród kontrybutorów. Plik zadeklarowany identycznie przez kilka komponentów, który spotyka się z własnym plikiem zestawu, jest opisany ze wszystkimi nimi, jako component <name-1> and component <name-2>.
Wymieniane są też granice, które zasilały zestaw, i są one wyliczane, a nie wskazywane pojedynczo. Granice, których deklaracje directory: dają ten sam wynik, są składane jako jedna, a nic w kolizji nie mówi, w której z nich zadeklarowano spotykających się kontrybutorów — dlatego ustalenie podaje każdą granicę, której deklaracja mogłaby ich rozdzielić, i o żadnej nie twierdzi, że to ona jest winna. Z tego samego powodu ustalenie jest zgłaszane względem całego dokumentu Release: wskazanie jednej granicy w nim kierowałoby do dokumentu, który mógł nic nie wnieść do tej ścieżki.
Jeśli koliduje więcej niż jedna ścieżka, ustalenia pojawiają się razem w raporcie określającym, co mają wspólnego:
assembled output paths written by more than one contributor (ścieżki złożonego wyjścia zapisywane przez więcej niż jednego kontrybutora)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę emitowanego pliku w tej encji Recipe, nad którą ma się kontrolę — klucz artifacts:, klucz bloku boundary: lub nazwę pliku wyprowadzaną przez translację encji Workload — tak aby pliki przestały się spotykać. Jeśli dwie encje Recipes deklarują jeden współdzielony plik i oznaczają tę samą konfigurację, należy ujednolicić ich deklaracje bajt po bajcie. Jeśli obaj kontrybutorzy rzeczywiście należą do osobnych wyjść, należy nadać ich granicom różne ścieżki directory:, aby każda była składana osobno.
The same name is derived more than once inside the output (Ta sama nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz wewnątrz wyjścia)
W jednym zestawie ta sama nazwa zostaje użyta dwukrotnie dla czegoś wewnątrz emitowanych przez niego plików, w miejscu, w którym jest miejsce tylko na jedno. Dzieje się tak na dwa sposoby: dwóch kontrybutorów wyprowadza tę samą nazwę albo własne wyjście jednego kontrybutora zawiera tę nazwę dwukrotnie. Różni się to od obu opisanych wyżej kolizji: gdy zaangażowanych jest dwóch kontrybutorów, komponenty mają różne nazwy, a ich pliki trafiają do różnych ścieżek, więc kształt zestawu jest poprawny — chodzi o nazwę w treści, np. identyfikator, którym cel adresuje jeden zasób, albo nazwę, pod którą jedno wyjście jest publikowane, aby inne mogło się do niego odwołać.
To, które nazwy są porównywane, wynika z tego, co provider robi z wyjściem zestawu. Jeśli provider scala to wyjście w jeden dokument — jeden szablon stosu, jeden plik compose — porównywane są ze sobą nazwy wewnątrz tego jednego dokumentu, a kontrybutor, którego wyjście jest zapisywane jako osobne własne pliki, pozostaje poza nim. Jego nazwy nie spotykają się z niczyimi innymi, więc nic między nimi nie zatrzymuje kompilacji i żadna zmiana nazwy by tego nie zmieniła. Jeśli natomiast provider zapisuje wyjście każdego kontrybutora jako osobne pliki — render chartu, zestaw manifestów — każdy kontrybutor zestawu jest porównywany z każdym innym, ponieważ nazwa w takim wyjściu jest unikalna w obrębie wszystkiego, co odczytuje te pliki jako zbiór, a nie w obrębie pojedynczego pliku.
Własne zasoby encji FeatureRecipe podróżują tak samo jak zasoby jej komponentu-gospodarza, ponieważ dołączenie wnosi wkład do zestawu, do którego należy gospodarz. Gdy więc provider scala, nazwy dołączenia są porównywane z nazwami komponentu-gospodarza i każdego innego dołączenia, dokładnie tak jak nazwy dwóch komponentów: wszystkie trafiają do jednego dokumentu, a jedna z dwóch równych nazw wypiera w nim drugą. Gdy provider nie scala, zasoby dołączenia są zapisywane w katalogu nazwanym od komponentu, do którego jest ono dołączone, a jego nazwy nadal są porównywane z każdym kontrybutorem zestawu — i właśnie tam wychwytywana jest tożsamość zasobu, która musi być unikalna w całym klastrze. Porównanie jest zatem w obu przypadkach takie samo, a różni się jedynie miejsce, w którym znalazłaby się wypierana nazwa.
Jedna połowa tego zatrzymania nie zależy od niczego z powyższych: własne wyjście jednego kontrybutora zawierające nazwę dwukrotnie. Jest to nazwa użyta dwa razy w wyjściu zapisanym przez jednego kontrybutora, więc zatrzymuje kompilację niezależnie od tego, gdzie to wyjście zostało zapisane, a dwie rzeczy do rozdzielenia zawsze znajdują się w nim.
Większość takich nazw należy do samego providera i jest wyprowadzana z instancji komponentu i zasobu, więc dwa komponenty mogą dojść do jednej nazwy zawsze, gdy części, z których jest ona wyprowadzana, są zgodne — a jeden komponent może w ten sam sposób dojść do jednej nazwy dwukrotnie, gdy dwa jego własne zasoby są zbudowane ze zgodnych części. Ponieważ nazwa znajduje się w samych bajtach pliku, zestaw jej nie widzi: provider zgłasza wyprowadzone nazwy, a kompilacja je porównuje.
Jeden rodzaj nazwy należy do kompilacji, a nie do providera, i jest zgłaszany w ten sam sposób: tożsamość, którą oznaczany jest każdy zasób emitowany przez encję FeatureRecipe i która trafia do wyjścia jako etykieta aggrega.ai/component-id. Jest zgłaszana pod rodzajem nazwy component-id, więc ten sam ciąg można znaleźć we własnym wyemitowanym wyjściu. Gdy encja FeatureRecipe syntetyzuje swoje zasoby, od tej tożsamości pochodzą też ich nazwy; gdy renderuje chart lub fragment dostarczony przez autora, nazwy w tym renderze pozostają nazwami komponentu-gospodarza, a tożsamość niosą tylko etykiety.
Dla funkcji dołączonej do komponentu tożsamość składa się z komponentu, do którego funkcja jest dołączona, i klucza zapisanego w features:, poprzedzonych stałym początkiem. Komponent-gospodarz jest częścią wartości, ponieważ jedna nazwa funkcji dołączona do kilku komponentów emituje osobny zestaw zasobów w każdym z nich, a każdy zestaw potrzebuje własnej tożsamości.
Dla funkcji dołączonej do granicy tożsamość składa się z nazwy funkcji i każdego segmentu ścieżki granicy, poprzedzonych własnym początkiem. W obu miejscach wartość jest składana, a nie podstawiana: znak, którego alfabet etykiet nie dopuszcza, jest zapisywany jawnie, a nie zastępowany, a części są łączone sekwencją, której żadna zapisana część nie może zawierać, więc dwa rozróżnialne dołączenia zawsze dają dwie tożsamości. Jedynym wyjątkiem jest długość: złożona tożsamość zbyt długa na wartość etykiety jest skracana wokół skrótu (digest) całości, a dwie skrócone tożsamości mogą się w zasadzie spotkać. To zatrzymanie zgłasza takie spotkanie między dwoma kontrybutorami, których nazwy są porównywane, a dwa dołączenia w jednym komponencie są dwoma takimi kontrybutorami wszędzie tam, gdzie provider ich gospodarza składa je razem. Sposób budowy każdej z nich opisuje ../providers/well-known-annotations.md.
Render Kubernetes zgłasza własny rodzaj nazwy: nazwę, którą każdy zasób wytworzony przez jego własne renderowanie ma w metadata.name. Taka nazwa musi być unikalna w obrębie swojego kind — a dla rodzaju, który klaster przechowuje w przestrzeniach nazw, w obrębie swojej przestrzeni nazw — a nie w całym wyjściu, więc rodzaj nazwy określa, do czego jest ona zawężona. Zaczyna się od resource-names, a następnie zawiera kind zasobu i przestrzeń nazw, do której zasób trafia, czyli tę, którą zasób sam wskazuje, a jeśli nie wskazuje żadnej, tę, którą oznaczono granicę. Zatem resource-names:Service--default to nazwy obiektów Service trafiających do default. Rodzaj, który API Kubernetes przechowuje poza wszystkimi przestrzeniami nazw — ClusterRole, StorageClass, CustomResourceDefinition — oraz rodzaj niestandardowy, który CustomResourceDefinition w tym samym renderze deklaruje z zakresem Cluster, zawiera sam kind, niezależnie od przestrzeni nazw zapisanej w dokumencie: resource-names:ClusterRole to nazwy wszystkich obiektów ClusterRole w wyjściu. Wszystko poza literami i cyframi jest zapisywane jawnie, a nie zastępowane, a obie części są łączone sekwencją, której żadna zapisana część nie może zawierać, więc dwie różne pary nigdy nie dają jednego rodzaju nazwy, a sam rodzaj nigdy nie daje rodzaju nazwy pary rodzaju i przestrzeni nazw. Service i Deployment mogą mieć wspólną nazwę, a dwie przestrzenie nazw niezależnie przechowują jedną nazwę rodzaju objętego przestrzenią nazw, więc żadne z nich nie zatrzymuje kompilacji. Sama nazwa jest zgłaszana dokładnie tak, jak zapisał ją chart, dzięki czemu jest to ciąg, którego należy szukać w szablonach.
Dlatego dwóch kontrybutorów jednego wyjścia, z których każdy zapisuje jeden obiekt o zasięgu klastra pod jedną nazwą, zatrzymuje kompilację nawet wtedy, gdy Release umieszcza ich w dwóch przestrzeniach nazw, ponieważ zastosowanie obu zapisuje ten jeden obiekt dwukrotnie; a jeden chart zapisujący taki obiekt w dwóch różnych przestrzeniach nazw, który render emituje jako dwa pliki, zatrzymuje kompilację jako pojedynczy kontrybutor zawierający nazwę dwukrotnie. Rodzaj, którego nic w renderze nie klasyfikuje — rodzaj niestandardowy, którego CustomResourceDefinition render nie emituje, albo dokument bez apiVersion — jest porównywany w obrębie swojej przestrzeni nazw, tak jak rodzaj objęty przestrzenią nazw, ponieważ nic w renderze nie mówi, że klaster przechowuje go poza nią; dwóch kontrybutorów zapisujących jeden taki obiekt w dwóch przestrzeniach nazw nie spotyka się więc.
Nazwy są porównywane między kontrybutorami jednego wyjścia i nigdy między dwoma wyjściami. Dwie granice to dwa wyjścia, gdy każda ma własny katalog — wskazany przez nią albo ten, który otrzymuje każda granica niewskazująca directory: — a nic w kompilacji nie mówi, czy dwa wyjścia są stosowane w jednym klastrze, czy w dwóch: CustomResourceDefinition jednego operatora dostarczona do każdego z dwóch klastrów to ta sama nazwa w dwóch wyjściach i jest to poprawne. Dlatego dwie granice, z których każda zapisuje jeden obiekt o zasięgu klastra pod jedną nazwą, kompilują się nawet wtedy, gdy obie są stosowane w jednym klastrze; w takim przypadku należy emitować obiekt tylko z jednej z nich.
Układ, który najczęściej prowadzi do tego zatrzymania, to dwie encje Features dołączone do jednego komponentu, z których każda dostarcza chart przygotowany przez jej autora. Oba charty renderują się z tą samą nazwą wydania — nazwą komponentu hosta, tak aby dołączenie chartu nie zmieniało nazw zasobów, które jego autor już zadeklarował i wdrożył — a nazywanie zasobu od nazwy wydania należy do najczęstszych rzeczy, jakie robi chart. Kształt wyniku jest poprawny: oba zasoby po prostu noszą jedną nazwę. Tam, gdzie dostawca komponentu zapisuje odrębne dokumenty, każde dołączenie zapisuje we własnym katalogu, a zastosowanie obu pozostawia ten, który zastosowano jako ostatni; tam, gdzie scala swoją grupę w jeden dokument, oba dołączenia wnoszą treść do tego dokumentu i jedna z dwóch nazw wypiera w nim drugą. Należy zmienić nazwę zasobu w charcie, który się kontroluje, albo nadać mu nazwę zawierającą coś, co odróżnia oba dołączenia — i to dołączenie musi dotrzeć do szablonu, ponieważ oba charty renderują się z nazwą wydania hosta, więc sama zmiana nazwy dołączenia niczego nie zmienia. Należy przekazać .attachment_name do chartu przez valuesMapping: encji FeatureRecipe i ustawić je w tej z wartości chartu, z której budowane są nazwy jego zasobów.
Drugi układ prowadzi do tego samego zatrzymania z jedną encją Feature zamiast dwóch: chart, którego szablon zapisuje nazwę zasobu jako literał, dołączony do dwóch komponentów. Każdy host renderuje go z własną nazwą wydania, więc to literał jest jedynym powodem, dla którego obie kopie noszą jedną nazwę — wystarczy nazwać zasób od .Release.Name, a host znów jest jej częścią, co robi już chart budujący nazwy zasobów z tożsamości swojego wydania.
Trzeci układ ma ten sam kształt, o jedną powierzchnię tworzenia głębiej: encja FeatureRecipe dostarczająca swoje zasoby przez artifacts: zamiast przez chart, dołączona pod jedną nazwą do dwóch komponentów, której treść zapisuje nazwę zasobu jako literał. Wynik każdego dołączenia trafia do katalogu nazwanego od jego hosta, więc emitowane ścieżki się różnią i kształt wyniku jest poprawny — ale obie treści noszą tę samą nazwę, a zastosowanie obu pozostawia tę, którą zastosowano jako ostatnią. Nazwa w treści artifacts jest porównywana dokładnie tak jak nazwa wyrenderowana przez chart: obie opisują ten sam zasób w tym samym klastrze, więc pochodzenie nazwy nie ma wpływu na to, co się stanie po zastosowaniu obu. To ujęcie opiera się na tym, że obie nazwy są czytane razem, co ma miejsce tam, gdzie dostawca zapisuje wynik każdego współtwórcy jako pliki, które cel czyta jako jeden zbiór. Tam, gdzie dostawca scala wynik zestawienia w jeden dokument, pliki każdego dołączenia stoją poza tym dokumentem, a nazwa w jednym z nich ma zasięg ograniczony do niego, więc dwa takie dołączenia nigdy się nie spotykają i kompilacja przebiega dalej.
Nie każda nazwa jest raportowana, więc kompilacja, która się nie zatrzymuje, nie dowodzi, że porównano każdą nazwę, jaką ostatecznie będzie nosił jej wynik. Zasób, którego nazwę ma nadać klaster — deklarujący generateName zamiast name — nie ma jeszcze nazwy, więc nie ma czego raportować. Z kolei nazwa zapisana w innym polu, którą kontroler odczyta później, nie jest nazwą zasobu, więc nic jej nie porównuje. Oba ograniczenia wynikają z odczytu emitowanego dokumentu, więc dotyczą treści artifacts dokładnie tak samo jak wyrenderowanego szablonu chartu.
Treść artifacts: jest szablonem, więc nazwę, która musi być różna dla każdego hosta, składa się, a nie zapisuje jako literał. .context.rendered_name to nazwa nadana przez dostawcę komponentu hosta — w helm jego nazwa wydania, zapisana znakami dozwolonymi w nazwie Kubernetes — a .attachment_name to klucz, pod którym go dołączono, więc {{ .context.rendered_name }}-{{ .attachment_name }} daje zasobowi własną nazwę na każdym hoście i w każdym dołączeniu. Na hoście, którego dostawca nie raportuje takiej nazwy, należy złożyć ją z .context.instance_id, tożsamości hosta. Jedna napisana treść trafia do każdego hosta, do którego jest dołączona, z nazwami, jakie zawiera, a literał jest na wszystkich taki sam — dlatego nazwie, która musi być unikatowa w klastrze, należy nadać taki kształt.
Znaczenie nazwy nie jest w żaden sposób interpretowane — dwie raportowane nazwy są albo tym samym tekstem, albo nie — i dlatego ten sam raport obejmuje każdy rodzaj nazwy, niezależnie od tego, kto ją wyprowadził.
Nazwa może pojawić się w więcej niż jednym raporcie dla jednego komponentu, ponieważ każda część komponentu jest raportowana w miarę renderowania. To jeden zasób wymieniony w każdym raporcie, do którego należy, a nie nazwa użyta dwukrotnie, i nie powoduje zatrzymania. Zatrzymanie powoduje pojedynczy raport zawierający jedną nazwę dwukrotnie, ponieważ taki raport opisuje wynik, w którym nazwa rzeczywiście jest użyta dwa razy.
To ujęcie zależy od tego, co liczy się jako jeden współtwórca, a dla rodzaju component-id odpowiedzią jest dołączenie, a nie komponent ani granica, na której się znajduje. Dołączenie jest identyfikowane przez obie współrzędne zapisane dla niego — komponent, do którego jest dołączone, wraz z kluczem w features:, albo ścieżkę granicy wraz z nazwą na tej granicy — więc dwa dołączenia na jednym komponencie to dwóch współtwórców, dokładnie tak jak dwa na różnych komponentach, a jedna nazwa funkcji zapisana na dwóch granicach to dwóch współtwórców, mimo że nazwa jest na każdej taka sama. To, że są dwoma współtwórcami, sprawia, że ich tożsamości są porównywalne w każdym z tych układów; to, czy dwa z nich są w ogóle porównywane, podlega tej samej zasadzie co każda inna nazwa tutaj, więc tam, gdzie dostawca scala, dołączenie, którego wynik jest zapisywany jako osobne własne pliki, stoi poza scalonym dokumentem i jest porównywane tylko z samym sobą. Dwa dołączenia osiągające jedną tożsamość zatrzymują więc kompilację wszędzie tam, gdzie ich wyniki mogą się nawzajem dosięgnąć, a każde ustalenie podaje obie swoje współrzędne, aby można było rozpoznać, które dwie rzeczy rozdzielić. Ponieważ obie współrzędne są częścią złożonej wartości, dwa rozróżnialne dołączenia osiągają dwie tożsamości przy każdej mieszczącej się długości — zatem układ prowadzący do tego zatrzymania to ten, w którym wartość zbyt długa dla celu została skrócona i dwie skrócone wartości się spotkały. Tam, gdzie dwie skrócone tożsamości się spotykają, a ich wyniki nie mogą się nawzajem dosięgnąć — dwa dołączenia na jednym komponencie, u dostawcy, który scala, każde zapisane jako osobne własne pliki — nic ich nie porównuje, a oba zbiory zasobów noszą jeden aggrega.ai/component-id.
Jeden układ warto podać wprost, ponieważ wygląda, jakby powinien powodować zatrzymanie, a nie powoduje: dołączenie funkcji pod tą samą nazwą do dwóch komponentów jest w pełni obsługiwane i nie wymaga zmiany nazwy. Komponent jest częścią złożonej wartości, więc metrics na api i metrics na web osiągają dwie tożsamości, a zasoby każdego komponentu otrzymują własną tożsamość — co ma znaczenie, ponieważ kaskada, która z założenia nadaje jedną nazwę dołączenia wielu komponentom, nie zostawia autorowi żadnej innej nazwy do zapisania. Każdy sposób, w jaki encja FeatureRecipe dostarcza zasoby, umieszcza jej tożsamość na tym, co emituje, w tym sposób, który jedynie dołącza źródło i renderuje je bez zmian, więc każdy z nich jest porównywany; funkcja, której FeatureRecipe nic nie emituje, nie ma czego porównywać.
Kompilacja się zatrzymuje, zamiast zachować jedną nazwę i odrzucić drugą. Nie istnieje poprawne ciche rozstrzygnięcie: zachowanie pierwszej usunęłoby z wyniku całkowicie zadeklarowany zasób, a kompilacja zgłosiłaby sukces, i wszystko, co odwoływało się do usuniętego zasobu, po cichu wskazywałoby zamiast niego na ten, który pozostał. Raportowana jest każda kolidująca nazwa, każda z rodzajem nazwy i z wymienieniem każdego współtwórcy, który ją wyprowadził — dzięki temu jedna kompilacja pokazuje cały obraz, a nie jedną kolizję naraz. Współtwórca, którego własny wynik zawiera nazwę dwukrotnie, jest wymieniany jako ten, który wyprowadził nazwę więcej niż raz, co wskazuje, że dwie rzeczy do rozdzielenia znajdują się wewnątrz tego jednego komponentu, a nie między dwoma.
Emitowane komunikaty. Dla każdego kontrybutora i każdej kolidującej nazwy zgłaszane jest jedno ustalenie, więc każdy kontrybutor, który wyprowadził daną nazwę, jest wymieniony osobno, a nie zebrany w listę wewnątrz jednego komunikatu. Gdy nazwę wyprowadziło dwóch kontrybutorów, ustaleń jest co najmniej dwa i pojawiają się razem pod raportem określającym, co je łączy:
dispatch groups whose contributors derive one name more than once in one key space (grupy dyspozycji, których kontrybutorzy wyprowadzają jedną nazwę więcej niż raz w jednej przestrzeni kluczy)
Każde ustalenie podaje nazwę, rodzaj tej nazwy, kontrybutora, który ją wyprowadził, oraz dostawcę i ścieżkę zestawienia, do którego scalane są ich dane wyjściowe:
derived name collision: one name is derived more than once in one key space ("<name>", key space "<kind-of-name>", derived by component "<contributor>", provider "<provider>", dispatch path "<path>") (kolizja wyprowadzonej nazwy: jedna nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz w jednej przestrzeni kluczy (nazwa, przestrzeń kluczy, wyprowadzona przez komponent, dostawca, ścieżka dyspozycji))
Kontrybutor jest określany zgodnie z tym, czym jest, co wskazuje, gdzie zapisana jest jego nazwa: derived by component dla instancji komponentu i derived by feature dla funkcji dołączonej do granicy.
Gdy własna nazwa kontrybutora nie identyfikuje go jednoznacznie, następuje po niej druga współrzędna, a to, która, zależy od rodzaju. Funkcja dołączona do granicy niesie ścieżkę granicy, ponieważ jedna nazwa funkcji może być zapisana na więcej niż jednej granicy:
derived name collision: one name is derived more than once in one key space ("<name>", key space "<kind-of-name>", derived by feature "<feature-name>", attached at boundary "<boundary-path>", provider "<provider>", dispatch path "<path>") (kolizja wyprowadzonej nazwy: jedna nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz w jednej przestrzeni kluczy (nazwa, przestrzeń kluczy, wyprowadzona przez funkcję, dołączona na granicy, dostawca, ścieżka dyspozycji))
Komponent niesie klucz dołączenia, którego renderowanie wyprowadziło nazwę, ponieważ komponent ma jedno dołączenie na każdy zapisany klucz:
derived name collision: one name is derived more than once in one key space ("<name>", key space "<kind-of-name>", derived by component "<component>", carrying attachment "<attachment-key>", provider "<provider>", dispatch path "<path>") (kolizja wyprowadzonej nazwy: jedna nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz w jednej przestrzeni kluczy (nazwa, przestrzeń kluczy, wyprowadzona przez komponent, niosący dołączenie, dostawca, ścieżka dyspozycji))
Własne renderowanie komponentu — nazwa wyprowadzona przez jego dostawcę dla samego komponentu, a nie dla któregoś z jego dołączeń — nie niesie drugiej współrzędnej, więc ustalenie kończy się na nazwie komponentu.
Gdy własne dane wyjściowe pojedynczego kontrybutora zawierają nazwę dwukrotnie, ten jeden kontrybutor jest jedynym ustaleniem, więc pojawia się samodzielnie, bez raportu nad nim — i jest określony jako ten, który wyprowadził nazwę więcej niż raz, a nie jako ten, który spotkał innego kontrybutora:
derived name collision: one name is derived more than once in one key space ("<name>", key space "<kind-of-name>", derived more than once by component "<contributor>", provider "<provider>", dispatch path "<path>") (kolizja wyprowadzonej nazwy: jedna nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz w jednej przestrzeni kluczy (nazwa, przestrzeń kluczy, wyprowadzona więcej niż raz przez komponent, dostawca, ścieżka dyspozycji))
Druga współrzędna następuje tu po kontrybutorze na tych samych zasadach co powyżej, więc powtórzenie wewnątrz własnych danych wyjściowych jednego dołączenia wskazuje to dołączenie, a nie tylko niosący je komponent.
Jak naprawić: gdy wymieniono dwóch kontrybutorów, należy zmienić nazwę jednego z nich w encji Aggregate, tak aby wyprowadzane z niej nazwy przestały pokrywać się z nazwami drugiego. Gdy rodzajem nazwy jest component-id, każde ustalenie już wskazuje, co należy przemianować: carrying attachment "…" to klucz w bloku features: danego komponentu, a feature "…"attached at boundary "…" to nazwa w bloku features: danej granicy. Gdy dwa ustalenia różnią się jedynie wskazaną granicą, oba dołączenia mają jedną nazwę na dwóch granicach — należy przemianować jedno z nich albo nadać obu granicom różne ścieżki directory:, aby ich dane wyjściowe przestały się scalać. Gdy obie nazwy zostały złożone przez kompilację, mogły się spotkać jedynie po skróceniu w celu dopasowania do celu, więc należy samodzielnie skrócić części, z których są składane, zamiast zostawiać to kompilacji. Gdy obie nazwy są wyprowadzane z czegoś ustawionego jawnie — wartości, którą Recipe przekazuje dostawcy, lub adnotacji odczytywanej przez dostawcę — należy zmienić właśnie to w tym z dwóch miejsc, nad którym ma się kontrolę. Gdy dwaj kontrybutorzy rzeczywiście należą do odrębnych wyjść, należy nadać ich granicom różne ścieżki directory:, tak aby każda była zestawiana osobno, a obie nazwy nigdy się nie spotkały. Gdy pojedynczy kontrybutor jest wskazany jako ten, który wyprowadził nazwę więcej niż raz, obie kolidujące rzeczy znajdują się w tym jednym komponencie: należy znaleźć dwa zasoby tworzone przez jego encję Recipe, których nazwy się pokrywają, i zmienić to, od czego pochodzi nazwa jednego z nich — klucz, pod którym jest zadeklarowany, lub wartość, z której jest budowany — tak aby dostawca wyprowadził odrębną nazwę dla każdego. Gdy rodzaj nazwy to sam rodzaj o zasięgu klastra, np. resource-names:ClusterRole, wskazane dokumenty opisują jeden obiekt w klastrze niezależnie od przestrzeni nazw, w których je umieszczono: należy emitować go tylko z jednego kontrybutora — poprzez wartość oferowaną przez jego chart, np. przełącznik instalacji definicji — albo, gdy mają to być dwa obiekty, nadać jednemu z nich własną nazwę w kontrolowanym charcie lub treści; pojedynczy kontrybutor wskazany dla niego dwukrotnie zapisuje go w dwóch przestrzeniach nazw i jeden z tych dwóch dokumentów należy usunąć.
An authored export name is one the build derives for a cross-stack reference (Napisana nazwa eksportu jest nazwą, którą kompilacja wyprowadza dla odwołania między stosami)
Blok Outputs: w cloudformation Recipe jest napisanym ręcznie kodem CloudFormation, a wpis w nim może mieć własny Export: z Name:; ta nazwa trafia do złożonego stosu dokładnie w zapisanej postaci. Niezależnie od tego, gdy krawędź uses przechodzi z jednej granicy do drugiej, provider publikuje konsumowaną wartość jako Output stosu z Export pod nazwą wyprowadzaną z wydania, granicy, komponentu i udostępnianego klucza. Zatrzymanie następuje tam, gdzie te dwie nazwy się spotykają: napisana nazwa jest tą samą nazwą, którą wyprowadzenie dało w tej samej kompilacji, więc stos zadeklarowałby jedną nazwę eksportu dwa razy z dwóch miejsc, a nazwa eksportu musi być unikatowa.
Zatrzymanie podaje wyprowadzoną nazwę eksportu wraz z czterema częściami, z których ją zbudowano, aby było widać, które odwołanie między granicami ją wytworzyło, oraz wskazuje wyjście stosu, pod którym znajduje się deklaracja — oznaczone jako nazwa składana przez provider, a nie napisana w Recipe, ponieważ provider buduje tę nazwę, kodując komponent i wpis do liter i cyfr dopuszczalnych w identyfikatorze logicznym, więc nie jest to ciąg, w którym zapisano którekolwiek z nich. Należy szukać nazwy eksportu. Wpis zapisuje ją dokładnie tak jak zatrzymanie, co właśnie sprawia, że obie nazwy kolidują, więc jest to jedyny ciąg występujący zarówno w komunikacie, jak i we własnych plikach.
Porównanie obejmuje jeden stos: nazwy eksportów deklarowane przez ten stos zestawia się z nazwami wyprowadzonymi dla odwołań między granicami, które do niego publikują. Dwa stosy nie są porównywane ze sobą, a nazwa eksportu zapisana jako funkcja wewnętrzna CloudFormation jest rozwiązywana dopiero przy wdrożeniu, więc nie ma nazwy do porównania. To, na co nazwa trafia wśród eksportów już wdrożonych na koncie i w regionie, jest właściwością wdrożenia, której kompilacja nie obserwuje.
Emitowany komunikat. Warunek określa rodzaj błędu, a własne zdanie providera mówi, co się stało; otaczający raport wskazuje też łączoną krawędź uses:
two things a plugin produced occupy one name in its output (dwa elementy wytworzone przez plugin zajmują jedną nazwę w jego wyjściu)
cloudformation-provider: an export name a cross-boundary link derives is already declared by another Outputs entry in the same stack: the link derives the export name <export-name> for provides key <provides-key> of component <component> in boundary <boundary> of Release <release>, and another Outputs entry of the same stack already declares that same export name — that declaration sits under the stack output <stack-output>, a name this provider assembles rather than one a Recipe wrote; each shadowing Outputs entry spells its export name exactly as the halt does, so searching your Recipes for that name reaches the entry — rename the export name the entry declares, or remove that entry’s Export block and let the link publish the export (cloudformation-provider: nazwa eksportu wyprowadzana przez połączenie między granicami jest już zadeklarowana przez inny wpis Outputs w tym samym stosie: połączenie wyprowadza nazwę eksportu dla klucza provides komponentu w granicy wydania Release, a inny wpis Outputs tego samego stosu deklaruje już tę samą nazwę eksportu — ta deklaracja znajduje się pod wyjściem stosu, nazwą składaną przez ten provider, a nie napisaną w Recipe; każdy przesłaniający wpis Outputs zapisuje nazwę eksportu dokładnie tak jak zatrzymanie, więc wyszukanie tej nazwy w Recipes prowadzi do wpisu — należy zmienić nazwę eksportu deklarowaną przez wpis albo usunąć blok Export tego wpisu i pozwolić połączeniu opublikować eksport)
Jak naprawić: należy wyszukać w Recipes nazwę eksportu podaną przez zatrzymanie — wpis Outputs, który ją deklaruje, zapisuje ją identycznie — a następnie zmienić tę nazwę eksportu, aby już nie pasowała, albo usunąć blok Export: tego wpisu i pozwolić, by okablowanie między stosami samo opublikowało eksport. Usunięcie jest zwykle właściwym krokiem, gdy wpis istniał po to, by eksportować tę samą wartość, którą konsumuje krawędź: provider i tak publikuje Export dla tej wartości, więc napisany eksport nic nie wnosi. Napisany Export: należy zachować i zmienić jego nazwę, gdy wpis eksportuje wartość dla innego konsumenta, który importuje ją pod wybraną przez siebie nazwą.
The output a cross-stack reference publishes on already carries an Export (Wyjście, na którym odwołanie między stosami publikuje eksport, ma już Export)
Gdy krawędź uses przechodzi z jednej granicy do drugiej, provider publikuje Export konsumowanej wartości na wyjściu stosu, które składa dla komponentu produkującego i udostępnianego klucza — tym samym wyjściu, do którego trafia cloudformation Recipe, gdy jego blok Outputs: zapisuje wpis pod tym kluczem. Export: już obecny na tym wyjściu jest zachowywany tylko wtedy, gdy jego Name: jest dokładnie nazwą wyprowadzaną przez provider: jest to eksport, który wcześniejsze odwołanie między stosami do tej samej wartości już opublikowało, więc każdy konsument importuje jedną nazwę. Każdy inny Export: w tym miejscu powoduje zatrzymanie, ponieważ zapisanie eksportu providera nadpisałoby to, co napisano, a zachowanie napisanego sprawiłoby, że każdy konsument importowałby nazwę, której odwołanie nigdy nie opublikowało.
Zatrzymanie następuje przy czterech postaciach Export: na tym wyjściu:
Name: będący innym ciągiem;
Name: zapisany jako funkcja wewnętrzna CloudFormation, rozwiązywana przy wdrożeniu, więc provider nie może odczytać, co zapisuje;
blok Export:, który niczego nie nazywa;
Export: zapisany jako zwykła wartość, a nie jako blok.
Emitowany komunikat. Warunek określa rodzaj błędu, a własne zdanie providera mówi, co się stało; otaczający raport wskazuje też łączoną krawędź uses:
two things a plugin produced occupy one name in its output (dwa elementy wytworzone przez plugin zajmują jedną nazwę w jego wyjściu)
cloudformation-provider: the stack output a cross-boundary link publishes its export on already carries an Export the link did not write: the link derives the export name <export-name> for provides key <provides-key> of component <component> in boundary <boundary> of Release <release>, and the stack output this provider assembles for that key and component <what-it-found>; remove that entry’s Export block and let the link publish the export every consumer imports (cloudformation-provider: wyjście stosu, na którym połączenie między granicami publikuje eksport, ma już Export, którego połączenie nie zapisało: połączenie wyprowadza nazwę eksportu dla klucza provides komponentu w granicy wydania Release, a wyjście stosu składane przez ten provider dla tego klucza i komponentu [to, co znalazł]; należy usunąć blok Export tego wpisu i pozwolić połączeniu opublikować eksport importowany przez każdego konsumenta)
<what-it-found> to jedna z poniższych wartości, w kolejności postaci wymienionych wyżej:
already declares the export name <name> (już deklaruje nazwę eksportu)
already declares an export name that is not a string — one given as an intrinsic, which resolves at deploy time, so this provider cannot read what it spells (już deklaruje nazwę eksportu, która nie jest ciągiem — podaną jako funkcja wewnętrzna, rozwiązywana przy wdrożeniu, więc ten provider nie może odczytać, co zapisuje)
already carries an Export block declaring no export name (ma już blok Export niedeklarujący nazwy eksportu)
already carries an Export that is not a block, where CloudFormation expects one carrying a Name (ma już Export, który nie jest blokiem, podczas gdy CloudFormation oczekuje bloku z Name)
Jak naprawić: w Recipe komponentu wskazanego przez zatrzymanie należy znaleźć wpis Outputs zapisany pod wskazanym udostępnianym kluczem i usunąć blok Export: tego wpisu — okablowanie między stosami opublikuje wtedy eksport importowany przez każdego konsumenta. Jeśli wartość ma być dodatkowo eksportowana pod własną nazwą, dla konsumenta spoza tej kompilacji, należy zapisać ten Export: we wpisie Outputs pod innym kluczem: nazwa eksportu jest tam obsługiwana, o ile nie jest nazwą wyprowadzaną przez kompilację.
Chart-name mismatch on a merged helm-chart umbrella (Niezgodność nazwy chartu w scalonym chartcie parasolowym helm-chart)
Co najmniej dwie granice (boundaries) współtworzą tę samą ścieżkę asemblacji dostawcy helm-chart, ale ich efektywne adnotacje aggrega.ai/chart-name (rozstrzygane przez kaskadę adnotacji granic) nie są zgodne. Chart parasolowy Helm ma dokładnie jedną nazwę chartu; renderer nie może wybrać jednej z kolidujących kandydatek.
Emitowane komunikaty. Dla każdej współtworzącej granicy zgłaszane jest jedno ustalenie, zawierające wartość, na którą ta granica została rozstrzygnięta, więc rozbieżne nazwy przychodzą po jednej na ustalenie, a nie jako jedna wypisana kolekcja. Raport, w ramach którego przychodzą, podaje, co mają wspólnego:
merged dispatch groups whose boundaries disagree on the assembly name (scalone grupy dyspozycji, których granice nie zgadzają się co do nazwy asemblacji)
Każde ustalenie podaje wartość, na którą rozstrzygnięto daną granicę, adnotację, z której ją odczytano, granicę, dostawcę oraz ścieżkę, do której są scalane:
merged-path assembly has conflicting assembly-name annotation values ("<value>", annotation "<annotation>", boundary "<boundary>", provider "<provider>", dispatch path "<path>") (asemblacja scalonej ścieżki ma sprzeczne wartości adnotacji nazwy asemblacji)
Jak naprawić: należy zadeklarować zgodną adnotację aggrega.ai/chart-name na każdej współtworzącej granicy (mechanizm kaskady pozwala uniknąć powtórzeń, gdy współtwórcy mają wspólną granicę nadrzędną — wystarczy zadeklarować ją raz na granicy nadrzędnej) albo rozdzielić granice na osobne ścieżki directory:, tak aby każda otrzymała własny chart parasolowy.
FeatureRecipe template references a field outside its scope’s allowlist (Szablon FeatureRecipe odwołuje się do pola spoza listy dozwolonych pól swojego zakresu)
Encja FeatureRecipe z executionScope: boundary odwołuje się do pola dostępnego wyłącznie na poziomie komponentu, takiego jak .context.instance_id, .context.inject lub .context.uses — pól, które w zakresie granicy nie mają sensownej wartości — w szablonie uruchamianym raz dla granicy: w swoich locals:, provides:, valuesMapping:, artifacts: lub w with: albo when: kroku potoku. Zachodzi też warunek odwrotny: encja FeatureRecipe o zakresie komponentu (domyślnym), odwołująca się do pól .boundary.*, nie przechodzi tego samego walidatora. Walidacja odbywa się w czasie parsowania, względem listy dozwolonych pól danego zakresu, zanim rozpocznie się jakakolwiek praca renderowania. injectMapping encji FeatureRecipe o zakresie granicy nie jest tu sprawdzane: uruchamia się raz dla każdego komponentu, do którego dociera dołączenie, w kontekście tego komponentu, więc odczytuje .context.*, a odwołanie do .boundary w nim jest zgłaszane w „Template references a root the render context does not define (Szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje)” powyżej.
Emitowany komunikat:
FeatureRecipe template references a per-component-only field with executionScope: boundary ("<dotted-path>", written in "<field>", the render context defines "<the roots the boundary-scope context defines>") (szablon FeatureRecipe z executionScope: boundary odwołuje się do pola dostępnego wyłącznie na poziomie komponentu)
Encja FeatureRecipe o zakresie granicy, której valuesMapping odczytuje .context.instance_id, wypisuje:
[CATALOG_ERROR E0039] scope-probe-fr at .spec.valuesMapping
FeatureRecipe template references a per-component-only field with executionScope: boundary (".context.instance_id", written in "valuesMapping", the render context defines ".values, .infra, .locals, .provides, .features, .metadata, .steps, .source, .boundary")
Jak naprawić: należy przepisać szablon tak, aby korzystał z pól dostępnych w danym zakresie, albo zmienić executionScope encji FeatureRecipe. Encje FeatureRecipes w zakresie boundary odwołują się do .boundary.path, .boundary.boundary_name, .boundary.components, kolekcji .boundary.*_uses_edges, .boundary.labels, .boundary.annotations i .boundary.feature_attachments. Encje FeatureRecipes w zakresie Component odwołują się do .context.instance_id, .context.inject, .context.uses, .context.labels, .context.annotations. Oba zakresy współdzielą .values, .infra, .locals, .provides, .steps i .metadata. Parametr encji Release nie jest na tej powierzchni osobnym filarem — trafia do szablonu FeatureRecipe przez wpis values lub infra, który się do niego odwołuje.
Self-inject value template references cross-node data (Szablon wartości self-inject odwołuje się do danych między węzłami)
Szablon value: w bloku inject: na poziomie komponentu pobiera dane z .context.inject lub .context.uses. Potok inject jest właśnie tym, co ten przebieg konstruuje — szablon wewnątrz własnej wartości self-inject komponentu nie może z niego czytać.
Wynika to z .context tej powierzchni: zawiera on instance_id, labels i annotations i nic więcej. .context.inject i .context.uses są zatem kluczami, których kontekst tej powierzchni nie definiuje, a odwołanie zatrzymuje kompilację jako „Template references a root the render context does not define” (opisane wyżej) w czasie parsowania, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane. Diagnostyka podaje mechanizm i klucz dostarczania, do których należy szablon, oraz wymienia klucze, które .context tu definiuje — dzięki temu ten sam raport obejmuje zarówno rzeczywistą próbę sięgnięcia po dane między węzłami, jak i zwykłą literówkę, taką jak {{ .context.nmae }}, która jest częstszym błędem i w przeciwnym razie zostałaby wyrenderowana jako nic.
Emitowany komunikat — szczegóły na poziomie odwołania; otaczający raport podaje także węzeł, mechanizm i klucz dostarczania:
template references a root the render context does not define (template self-inject.<mechanism>[<key>] references .context.inject, .context defines .context.instance_id, .context.labels, .context.annotations) (szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje)
Każda ramka raportu należy do domeny dewelopera, ponieważ blok inject: na poziomie komponentu jest tworzony w encji Aggregate.
Jak naprawić: należy przenieść powiązania między komponentami do wpisu uses[].inject — tam dostępny jest kontekst między węzłami. Szablony value: self-inject na poziomie komponentu powinny korzystać wyłącznie z własnych values i infra komponentu, jego .context.instance_id / .context.labels / .context.annotations oraz .metadata.
Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna
Obsługa brakującego klucza zależy od powierzchni szablonu. Tam, gdzie puste wyrenderowanie trafia w ograniczone miejsce — pole manifestu, które autor może odczytać — brak jest tolerowany, a odczyt renderuje się jako nic. Tam, gdzie puste wyrenderowanie dałoby zamiast tego błędną strukturę lub błędny werdykt, powierzchnia odrzuca odwołanie, zamiast rozwiązać je do niczego.
Interpolacja parametrów w encji Aggregate — odwołania {{ .parameters.<key> }} zawarte we własnym tekście encji Aggregate — jest najwcześniejszą z tych powierzchni: działa na surowym dokumencie, zanim katalog zostanie rozwiązany, więc jej polityka dotyczy tekstu, którego żadna inna powierzchnia jeszcze nie widziała. Odwołanie do parametru, którego encja Release nigdy nie wypełniła, renderuje się jako nic, a potok default lub warunek if nad takim odczytem zachowuje się dokładnie tak samo jak nad niewypełnionym parametrem. Odwołanie, po którym szablon iteruje, nadal iteruje jako nic, czego oczekuje się przy iteracji po opcjonalnej liście — chyba że tekst również je wypisuje, co zatrzymuje kompilację, jak opisano poniżej w „A template reads and iterates a path that holds nothing (Szablon odczytuje i iteruje ścieżkę, która nic nie zawiera)”. Odwołanie, którego rodzic nie istnieje — .parameters.db.host, gdy nie wypełniono parametru db — nadal zatrzymuje kompilację, ponieważ nie ma w co zejść, a dostarczenie rodzica zamieniłoby zatrzymanie na po cichu błędny artefakt. Jedno ograniczenie warto podać jako ograniczenie, a nie jako politykę: odwołanie zakotwiczone w korzeniu, którego powierzchnia nie definiuje, zostaje pozostawione bez zmian, zamiast wyrenderować się jako nic, więc przetrwa w interpolowanym dokumencie jako własny tekst zastępczy silnika szablonów, <no value>. Nic na tej powierzchni nie zatrzymuje się z tego powodu, dlatego należy zakotwiczać każde odwołanie do parametru w .parameters, a zabłąkany <no value> traktować jako błędnie zapisany korzeń.
Szablony ścieżek (directory: / subDirectory: granicy w encji Release) są ewaluowane z missingkey=error. Odwołanie do zmiennej, której powierzchnia im nie udostępnia, zatrzymuje kompilację w czasie parsowania — zob. „Path-template references a variable outside the allowlist (Szablon ścieżki odwołuje się do zmiennej spoza listy dozwolonych)” powyżej — podobnie jak błędnie wpisany klucz pod .manifest, którego klucze są zadeklarowane. Odwołanie dozwolone, ale niezdefiniowane w czasie ewaluacji, takie jak klucz .parameters, którego encja Release nie dostarcza, powoduje jawny błąd, zamiast po cichu wyrenderować pusty ciąg w ścieżce katalogu.
assertions (w encji Component, Feature, Recipe lub FeatureRecipe) są ewaluowane z missingkey=error. Odwołanie do niezdefiniowanego klucza zatrzymuje kompilację z diagnostyką o braku klucza, wskazującą encję, instancję i asercję. To rygorystyczne podejście sprawia, że asercji można ufać: predykat, którego odwołanie wyrenderowałoby się jako pusta wartość, porównywałby z niczym i przechodził, więc pojedyncza literówka po cichu wyłączyłaby regułę, której egzekwowaniu asercja miała służyć. Ponieważ samo odwołanie zatrzymuje kompilację, zanim jakakolwiek wartość zastępcza może zadziałać, zwykłe default nie zapewnia na tej powierzchni wartości zastępczej dla pola opcjonalnego — należy zabezpieczyć odwołanie przez hasKey albo użyć funkcji pomocniczej optional, która bezpośrednio sprawdza obecność. Odczyt klucza przez index również jej nie zapewnia: index zatrzymuje kompilację na kluczu, którego mapa nie zawiera, wskazując ten klucz.
Szablony wartości (wpisy valuesMapping, locals: i provides: encji Recipe, treści artifacts:, treści encji Workload, injectMapping i pipeline.with encji FeatureRecipe oraz szablony value: samowstrzykiwania na poziomie komponentu) są ewaluowane z missingkey=zero, więc odwołanie do niezdefiniowanego klucza nie zatrzymuje kompilacji — odczyt renderuje się jako nic i to nic trafia do artefaktu. To, co nadal zatrzymuje kompilację na tej powierzchni, to odwołanie schodzące przez kontener, którego autor nigdy nie dostarczył — .values.tls.ca, gdy nie zapisano tls — ponieważ nie ma w co zejść. Jako nic renderuje się tylko ostatni klucz odwołania, którego wszystkie kontenery istnieją. Pole najwyższego poziomu, które kontekst definiuje, ale w którym nic nie ma — .workload w encji Recipe, która niczego nie syntetyzuje, .features w komponencie bez dołączeń — renderuje się jako nic w ten sam sposób, gdy jest odczytywane w całości. Jedno odwołanie jest jednym odwołaniem niezależnie od zapisu: .values.list, $.values.list i (.values).list wskazują ten sam klucz, więc iterowanie po nim w jednym zapisie jest iterowaniem po nim we wszystkich, a klucz odczytany z filaru w nawiasach renderuje się lub zatrzymuje kompilację dokładnie tak jak zapis bezpośredni. Klucz, po którym szablon iteruje, nadal iteruje jako nic, gdy nie jest ustawiony, a klucz, który szablon zarówno wypisuje, jak i iteruje, zatrzymuje kompilację, gdy nie jest ustawiony — zob. „A template reads and iterates a path that holds nothing (Szablon odczytuje i iteruje ścieżkę, która nic nie zawiera)” poniżej. Zabezpieczenia działają zgodnie z oczekiwaniami: {{ .values.optional_field | default "fallback" }} zapewnia wartość zastępczą, ponieważ nieustawiona wartość liczy się jako pusta dla default i fałszywa dla if. Autorzy, którzy potrzebują rozróżnienia braku od zera — odróżnienia „klucz nieobecny” od „klucz obecny i pusty” — używają funkcji pomocniczej optional opisanej w templates/sprig-functions.md i odczytują dany klucz w jeden sposób na szablon: klucz, który ten sam szablon odczytuje także jako .values.<key>, liczy się jako obecny, więc optional zwraca jego pustą wartość zamiast wartości zastępczej. Tej polityki nie obejmuje odczyt przez index: indeksowanie mapy kluczem, którego ona nie zawiera, zatrzymuje kompilację ze wskazaniem klucza tu tak samo jak na każdej powierzchni — zob. „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)” poniżej.
Współrzędna source: — pola szablonowe ustrukturyzowanego bloku source: w encji Recipe lub FeatureRecipe (version, ref, chart, module_subdir) — jest ewaluowana z missingkey=error. Odwołanie do klucza, którego nic nie dostarcza, zatrzymuje kompilację ze wskazaniem pola źródła, zamiast rozwiązać się do niczego: pusta wersja lub ref przypięłyby inny artefakt niż ten, który wskazał autor, a przypięcie jest tym, co odtwarza każda późniejsza kompilacja. Na tej powierzchni różni się też dostępny zestaw funkcji i tu odwołanie locals:, które odrzuca kolejność ustalona przez autora bloku, zatrzymuje kompilację, zanim cokolwiek zostanie ewaluowane — zob. poniżej.
Typowane kontrakty parametrów wychwytują przypadki braku wymaganego parametru i naruszenia kontraktu w warstwie kontraktów parametrów, zanim uruchomi się interpolacja — zob. „Parameter type mismatch / contract violation (Niezgodność typu parametru / naruszenie kontraktu)” powyżej.
Zestaw funkcji pomocniczych jest taki sam w szablonach wartości, szablonach ścieżek i asercjach: funkcje Sprig plus własne funkcje Aggrega (optional i capitalizedWords). Jest wśród nich fail ze Sprig, więc szablon wartości może zatrzymać kompilację własnym komunikatem, jak opisuje poniżej „A value template failed while it ran (Szablon wartości zakończył się błędem podczas działania)”; asercja to powierzchnia pisana właśnie w tym celu, ponieważ zatrzymanie kompilacji jest całym jej przeznaczeniem. Między tymi trzema różni się polityka brakujących kluczy — optional jest dostępne także w szablonie ścieżki, gdzie odczytuje klucz z .parameters, zanim zadziała rygorystyczna polityka. Rozwiązywanie współrzędnej source: różni się samym zestawem funkcji i ma własną podsekcję poniżej. Interpolacja parametrów w encji Aggregate oferuje wyłącznie funkcje Sprig, więc żadna funkcja pomocnicza Aggrega nie jest tam dostępna. Jedna funkcja działa tak samo na każdej z tych powierzchni, łącznie ze współrzędną i interpolacją: index, która zatrzymuje kompilację ze wskazaniem klucza, gdy odczytywana mapa go nie zawiera.
Komunikat wypisywany przy braku w szablonie ścieżki jest przytoczony we wpisie opisującym ten warunek, „Path-template references a variable outside the allowlist (Szablon ścieżki odwołuje się do zmiennej spoza listy dozwolonych)” powyżej, więc zapisano go raz, zamiast powtarzać tutaj.
Jak naprawić: przy brakach w szablonach ścieżek należy poprawić nazwę pola na jedną z listy dozwolonych opisanej w path-template-variables.md. Przy braku w asercji należy poprawić odwołanie — większość zgłoszeń to błędnie zapisany klucz — albo, gdy pole jest rzeczywiście opcjonalne, zabezpieczyć je przez hasKey lub użyć funkcji pomocniczej optional; opakowanie samego odwołania w default nie usunie zatrzymania, ponieważ odwołanie jest rozwiązywane przed zadziałaniem wartości zastępczej, a odczyt przez index również nie, ponieważ index zatrzymuje kompilację na kluczu, którego mapa nie zawiera. Przy brakach w szablonach wartości, gdy puste wyrenderowanie jest niepożądane, należy użyć funkcji pomocniczej optional lub dostarczyć brakujący klucz jako typowaną deklarację parameters.* w encji Aggregate z wartością z encji Release, jako wpis provides: nadrzędnej encji Component podłączony przez uses[].inject albo jako wpis locals: w tej samej encji.
Resolving a source: coordinate registers a narrower function set (Rozwiązywanie współrzędnej rejestruje węższy zestaw funkcji)
Strukturalny blok source: jest rozwiązywany po to, aby można było przypiąć wskazywany przez niego artefakt, a to rozwiązywanie rejestruje wyłącznie własne funkcje pomocnicze Aggrega — dostępne są optional i capitalizedWords, a index zatrzymuje kompilację na kluczu, którego mapa nie zawiera, dokładnie tak samo jak podczas renderowania encji Recipe; funkcje Sprig nie są dostępne. Spośród powierzchni, na których encja Recipe lub FeatureRecipe definiuje szablony, jest to jedyna o innym zestawie funkcji, więc wyrażenie renderowane poprawnie w innym miejscu tej samej encji Recipe może zostać tu odrzucone. Węższy zestaw jest celowy: o tym, co zostaje przypięte, decydują wartości i infra dostarczone przez autora, a wśród funkcji Sprig są takie, które odczytują zegar, środowisko, źródło losowości lub sieć.
Wywołanie funkcji Sprig w polu source: lub we wpisie locals: odczytywanym przez to pole zatrzymuje kompilację na etapie parsowania. Diagnostyka ma nagłówek E0111 i wskazuje wpis, odczytujące go pole source:, funkcję, której nie udało się rozwiązać, oraz funkcje pomocnicze, które ta powierzchnia rejestruje:
resolve: parse template at <name>:<version>.spec.locals.<key>, read by <name>:<version>.spec.source.<field>: resolve: source-template parse error (cause: template: <name>:<version>.spec.locals.<key>:1: function "<function>" not defined); a source field, and every locals entry it reads, is evaluated when the source is resolved with Aggrega’s own helpers only (optional, capitalizedWords and index), not the Sprig functions a render adds; write the value without that function, or move the value into a locals entry no source field reads (rozwiązywanie: parsowanie szablonu w .spec.locals., odczytywanego przez .spec.source.: rozwiązywanie: błąd parsowania szablonu źródła (przyczyna: szablon: .spec.locals.:1: funkcja nie jest zdefiniowana); pole źródła i każdy odczytywany przez nie wpis locals są obliczane podczas rozwiązywania źródła wyłącznie z własnymi funkcjami pomocniczymi Aggrega (optional, capitalizedWords i index), bez funkcji Sprig dodawanych przy renderowaniu; należy zapisać wartość bez tej funkcji lub przenieść ją do wpisu locals, którego nie odczytuje żadne pole źródła)
Pole source:, które samo wywołuje funkcję, jest zgłaszane w ten sam sposób, z podaniem wyłącznie tego pola.
Zasięg obejmuje wpisy odczytywane przez współrzędną. Rozwiązywanie współrzędnej oblicza każdy wpis locals: odczytywany przez pole source: oraz każdy wpis odczytywany z kolei przez taki wpis — i żaden inny. Wpis, do którego nie sięga żadne pole source:, nie jest obliczany, parsowany ani sprawdzany podczas rozwiązywania źródła, więc zmienna lokalna potrzebna przy renderowaniu — wykonująca obliczenia funkcjami Sprig lub nazywająca zasób na podstawie .context.instance_id — nie wpływa na przypięcie artefaktu; jest obliczana, a każdy błąd w niej zgłaszany, podczas renderowania encji Recipe. O tym, które wpisy odczytuje pole, decyduje jego tekst, więc w przypadku pola odczytującego .locals w sposób, który nie wskazuje jednego wpisu — {{ index .locals "version" }}, cały blok przekazany do optional lub przypisany do zmiennej — obliczane są wszystkie wpisy, co zaznacza diagnostyka dla wpisu osiągniętego w ten sposób: zamiast read by <field> podaje evaluated for <field>, which reads the locals block as a whole rather than by entry, so every entry is evaluated.
Dwa kształty pozostają poza tą powierzchnią, a wiedza, w którym z nich jest dana encja Recipe, wyjaśnia, dlaczego to samo wyrażenie jest akceptowane w jednej encji Recipe, a odrzucane w innej:
Pole source: zapisane jako zwykły ciąg znaków — URI lub ścieżka lokalna zamiast mapowania — jest przyjmowane dosłownie, więc nie ma pól do obliczenia, a blok locals: w ogóle nie jest tu rozwiązywany.
Encja niedeklarująca source: nie rozwiązuje żadnej współrzędnej, więc jej blok locals: jest rozwiązywany wyłącznie na potrzeby renderowania tej encji, gdzie obowiązuje pełny zestaw funkcji.
Kontrakt kolejności odwołań jest tu taki sam dla każdego wpisu odczytywanego przez współrzędną. Rozwiązywanie współrzędnej odrzuca w każdym obliczanym wpisie te same odwołania, które odrzuca renderowanie: wpis odczytujący sąsiedni wpis zadeklarowany w bloku niżej oraz każdy szablon odczytujący klucz, którego blok nie deklaruje. Oba przypadki zgłaszają warunki opisane wyżej jako „locals: entry references a sibling defined later in the same block (wpis odwołuje się do sąsiedniego wpisu zdefiniowanego później w tym samym bloku)” i „locals: key does not exist (klucz nie istnieje)” — ten sam warunek, z tym samym rozwiązaniem, niezależnie od tego, które rozwiązywanie dotarło do niego pierwsze — a zgłoszenie wskazuje pole source:, dla którego wpis był obliczany. Błąd we wpisie, którego nie odczytuje żadne pole source:, jest odrzucany podczas renderowania encji Recipe, w ramach tego samego warunku.
Ta powierzchnia pomija natomiast wpis, którego współrzędna faktycznie nie może rozwiązać: taki, który odczytuje dane istniejące tylko podczas renderowania artefaktu — przypadkiem, dla którego to istnieje, jest .context.instance_id. Taki wpis jest pomijany, więc encja Recipe, której współrzędna sięga do niego w gałęzi, która nie jest wybierana, nadal zostaje przypięta. Jeśli sama współrzędna potrzebowała tego wpisu, rozwiązywanie zatrzymuje kompilację, wskazując pole source: — jest to opisane wyżej dla tej powierzchni zgłoszenie brakującego klucza, z nagłówkiem E0110 — i obok klucza, którego nie udało się odczytać, podaje, dlaczego ten wpis nie ma tu wartości:
resolve: evaluate template at <name>:<version>.spec.source.<field>: resolve: source-template evaluation failure at lock time (cause: template: … map has no entry for key "<key>"); it reads <name>:<version>.spec.locals.<key>, which could not be evaluated here (cause: template: … map has no entry for key "context") (rozwiązywanie: obliczanie szablonu w .spec.source.: rozwiązywanie: błąd obliczania szablonu źródła w czasie blokowania (przyczyna: szablon: … mapa nie zawiera wpisu dla klucza); odczytuje .spec.locals., którego nie można było tu obliczyć (przyczyna: szablon: … mapa nie zawiera wpisu dla klucza))
Ani pole source:, ani odczytywany przez nie wpis locals: nie może odczytywać .provides. Blok locals: zasila blok provides:, nigdy odwrotnie, więc szablon na tej powierzchni odczytujący .provides jest odrzucany jako odwołanie odwrotne, którym jest, zamiast rozwiązywać się do niczego. Odrzucenie nie jest brakiem w czasie blokowania, który uzupełniłaby późniejsza faza — żadna kolejność nie czyni tego odwołania poprawnym — więc jest zgłaszane tak samo, gdziekolwiek współrzędna jest rozwiązywana. Diagnostyka ma nagłówek E0112; wskazuje pole albo wpis i odczytujące go pole, podaje, co jest nie tak z odwołaniem, oraz powierzchnię, którą wyrażenie może odczytywać zamiast tego:
source-version template at <name>:<version>.spec.source.<field> references .provides, which is an invalid reverse reference (locals feed provides, never the reverse) — refactor to read only .values and .infra (and .locals over the same): resolve: source-template references .provides (invalid reverse reference) (szablon wersji źródła w .spec.source. odwołuje się do elementu, co jest niepoprawnym odwołaniem odwrotnym (locals zasilają provides, nigdy odwrotnie) — należy przebudować, aby odczytywał tylko wartości i infra (oraz locals nad nimi): rozwiązywanie: szablon źródła odwołuje się do .provides (niepoprawne odwołanie odwrotne))
Gdzie pojawia się zatrzymanie: podczas wypełniania lub odświeżania pliku blokady — aggrega pull albo kompilacja, która go wypełnia (--auto-pull, --upgrade lub ustawienie obszaru roboczego auto_pull). Każdy błąd jest zgłaszany jako jedna diagnostyka z nagłówkiem w postaci kodu tego, co poszło nie tak — E0111 dla szablonu, który się nie parsuje, E0112 dla odwołania do .provides, E0110 dla szablonu, który się sparsował, ale nie dał się obliczyć — zarówno w terminalu, jak i w edytorze połączonym z aggrega serve. Brakujący klucz w polu source:, w odróżnieniu od niedostępnej funkcji, jest zgłaszany w czasie wykonania, a nie parsowania, ze wskazaniem pola i klucza, którego nie udało się odczytać.
Jak naprawić:optional jest zarejestrowana na tej powierzchni oraz w każdym szablonie wartości, szablonie ścieżki i asercji, co czyni ją wyborem przenośnym — {{ optional .values "chart_version" "25.0.8" }} zamiast {{ default "25.0.8" .values.chart_version }}. Przed zamianą należy zapoznać się z różnicą semantyczną: optional działa, gdy klucz jest nieobecny, a default, gdy wartość jest pusta, więc klucz zapisany jako pusty ciąg lub zero zachowuje zapisaną wartość przy optional, a przy default zostaje zastąpiony. Jeśli wyrażenie faktycznie wymaga funkcji Sprig — przekształcenia ciągu, a nie dostarczenia wartości zastępczej — należy umieścić je poza tym, co odczytuje współrzędna: we wpisie locals:, którego nie odczytuje żadne pole source:, lub na powierzchni, która je wykorzystuje (valuesMapping, treść encji Workload, wpis artifacts:).
A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)
Szablon odczytuje mapę przez index — {{ index .values "replicas" }} albo {{ index .context.inject.env $apiKeyVar }} z nazwą klucza obliczoną przez szablon — a mapa nie zawiera żądanego klucza. index zatrzymuje wtedy kompilację i podaje nazwę klucza, na każdej powierzchni, która ewaluuje szablon: w szablonach wartości, wpisach locals: i provides:, szablonach ścieżek, asercjach, ustrukturyzowanej współrzędnej source:, interpolacji parametrów w encji Aggregate i predykatach validate: jej parametrów oraz w predykatach x-aggrega-when: i x-aggrega-validate: schematu.
Jest to właściwość wyłącznie index i żadna polityka brakujących kluczy danej powierzchni jej nie zmienia. Odczyt kropkowy nieustawionego klucza w otwartym filarze nadal nie renderuje niczego w szablonie wartości, jak opisuje to wyżej „Missing template key — asymmetric policy (Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna)”, a szablon sprawdzający, czy autor podał taki klucz, pozostaje nienaruszony. Zatrzymanie następuje przy żądaniu od index klucza, którego mapa nie zawiera. index to sposób, w jaki szablon sięga po klucz o obliczanej nazwie — na przykład poświadczenie odczytywane pod nazwą zmiennej wybraną przez konsumującą encję Recipe — i bez zatrzymania taki odczyt wstawiłby do artefaktu tekst zastępczy silnika szablonów <no value>, a kompilacja zakończyłaby się sukcesem: serwer uruchomiony z tym tekstem jako kluczem. Każda inna odpowiedź index pochodzi od samego silnika szablonów: pozycja na liście lub w ciągu znaków, pozycja spoza zakresu, klucz, który mapa zawiera — również taki o wartości null, co wypisuje <no value>.
Emitowany komunikat, jako ostatni wiersz raportu — ramki nad nim wskazują węzeł i pole, w którym znajduje się szablon, a w szablonie wartości encji Recipe lub FeatureRecipe nagłówek zawiera kod tego warunku:
template: <template>:<line>:<column>: executing "<template>" at <index <map> <key>>: error calling index: template indexes a map with a key the map does not hold (key "<key>"). read a key that may be absent through a function that tests for it first, such as optional, get or hasKey (szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera (klucz). klucz, którego może brakować, należy odczytywać przez funkcję, która najpierw sprawdza jego obecność, np. optional, get lub hasKey)
Na powierzchni, która zgłasza błąd szablonu pod własnym warunkiem — we wpisie provides: („A provides: template could not be evaluated”), w interpolacji parametrów („A {{ .parameters.* }} reference cannot be interpolated”), w predykacie schematu („An x-aggrega-when: or x-aggrega-validate: predicate cannot be evaluated”), we współrzędnej source: („Resolving a source: coordinate registers a narrower function set”) — nagłówek zawiera kod tamtego warunku, a powyższy wiersz jest podaną przez niego przyczyną, łącznie z kluczem.
Jak naprawić: należy ustalić, czy klucza może zasadnie brakować.
Może. Należy odczytać go przez funkcję, która najpierw sprawdza jego obecność: {{ optional .values "replicas" 1 }} zwraca wartość zapasową, gdy klucza brak, a gdy jest obecny — jego wartość, jakakolwiek by była; get z biblioteki Sprig zwraca pusty ciąg dla brakującego klucza; hasKey sprawdza bez odczytu. optional jest zarejestrowana na każdej powierzchni oprócz interpolacji parametrów i predykatów parametru lub schematu, które oferują get i hasKey z biblioteki Sprig; współrzędna source: rejestruje optional, ale nie Sprig.
Nie może. Należy go dostarczyć. Klucz wskazany w komunikacie to ten, o który prosił szablon, więc typowe przyczyny to klucz opublikowany pod inną nazwą — poświadczenie, którego key nie jest nazwą zmiennej odczytywaną przez encję Recipe — literówka w kluczu w szablonie lub w podanych wartościach oraz niepodłączone połączenie, które dostarczyłoby klucz.
A template reads and iterates a path that holds nothing (Szablon odczytuje i iteruje ścieżkę, która nic nie zawiera)
Szablon wypisuje ścieżkę w jej obecnej postaci, a jednocześnie iteruje po tej samej ścieżce — na przykład "user": "{{ .values.user }}" i "users": "{{ range .values.user }}…{{ end }}" w jednym valuesMapping — a dane nic tam nie zawierają: klucz nie jest ustawiony, zawiera null albo jest polem najwyższego poziomu, które kontekst definiuje, ale dla którego nic nie zawiera, jak .workload w encji Recipe, która nie syntetyzuje żadnego obciążenia. Kompilacja zatrzymuje się przed uruchomieniem szablonu i wskazuje ścieżkę — na każdej powierzchni, która renderuje nieustawioną wartość jako nic: w szablonach wartości wymienionych powyżej w „Missing template key — asymmetric policy (Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna)” oraz w interpolacji parametrów w encji Aggregate.
Każdy odczyt z osobna ma odpowiedź. Nieustawiona wartość, która jest wypisywana, renderuje się jako nic, a taka, po której się iteruje, nie daje żadnej iteracji. Ścieżka odczytywana na oba sposoby nie może mieć żadnej z tych odpowiedzi: wyrenderowanie jej jako nic sprawiłoby, że range zawiódłby na tekście, a pozostawienie jej nieustawionej wypisałoby do artefaktu tekst zastępczy silnika szablonów <no value>, mimo że kompilacja zakończyłaby się sukcesem. Dlatego nie jest udzielana żadna z tych odpowiedzi, a zamiast tego kompilacja się zatrzymuje.
To, co liczy się jako wypisanie ścieżki, jest określone wąsko, a granica przebiega tam, gdzie szablon na pewno ją wypisuje:
Ścieżka jest wypisywana, gdy akcja składa się ze ścieżki i niczego więcej — {{ .values.user }}, {{ $.values.user }}, {{ (.values).user }} albo zmienna powiązana ze ścieżką, {{ $u }} po {{ $u := .values.user }} — w miejscu, do którego szablon dociera przy każdym uruchomieniu.
Ścieżka nie jest wypisywana, gdy odczyt znajduje się w ciele if, with lub range albo w gałęzi else, ponieważ to, czy ten odczyt zostanie wykonany, zależy od warunku, a warunek może być właśnie tym testem, który chroni go przed natrafieniem na nic — dlatego {{ if .values.user }}{{ .values.user }}{{ end }} obok range .values.user renderuje się tak jak zawsze. Nie jest też wypisywana, gdy odczyt jest własnym testem strażnika, przypisaniem zmiennej lub argumentem funkcji — {{ .values.user | quote }}, {{ toYaml .values.user }} — której wynikiem jest odpowiedź funkcji, a nie tekst zastępczy.
Wypisanie ścieżki niczego niezawierającej wewnątrz ciała, które faktycznie jest wykonywane, nadal zapisuje <no value>, czego ta kontrola nie obejmuje. Jeden zapis ścieżki oznacza tę samą ścieżkę co każdy inny, więc wypisanie w jednym zapisie i range w innym są oceniane razem, a komunikat cytuje zapis, którego szablon użył jako pierwszego. Ścieżka zawierająca wartość jest wypisywana i iterowana tak jak zawsze, a ścieżka, której rodzic nic nie zawiera, pozostaje do obsłużenia przez zatrzymanie, które już wywołuje schodzenie przez nic.
Emitowany komunikat, jako ostatni wiersz raportu — ramki nad nim wskazują węzeł i szablon, a nagłówek zawiera kod tego warunku:
template reads a path as a value and iterates it, and the data holds nothing at that path (path <path>). supply a value at the path, guard the printed read with an if or with over the path, or read it one way only (Szablon odczytuje ścieżkę jako wartość i iteruje po niej, a dane pod tą ścieżką nic nie zawierają. Należy podać wartość pod tą ścieżką, zabezpieczyć wypisywany odczyt za pomocą if lub with na tej ścieżce albo odczytywać ją tylko w jeden sposób)
Interpolacja parametrów w encji Aggregate również zgłasza ten sam wiersz pod kodem tego warunku. Wpis provides: zgłasza błąd szablonu w ramach „A provides: template could not be evaluated (Nie można było ewaluować szablonu)”, więc tam nagłówek zawiera kod tamtego warunku, a powyższy wiersz jest podawaną przez niego przyczyną, łącznie ze ścieżką.
Jak naprawić: należy zdecydować, który z dwóch odczytów ma na myśli szablon.
Ścieżka musi istnieć. Należy ją podać — w values: encji Aggregate, w infra: encji Release lub w parametrze, który wypełnia encja Release — albo zadeklarować ją jako wymaganą w schemacie, który nią rządzi, aby jej brak był zgłaszany tam, gdzie jest tworzona.
Ścieżka może być nieobecna. Należy zabezpieczyć wypisywany odczyt: {{ with .values.user }}{{ . }}{{ end }} lub {{ if .values.user }}{{ .values.user }}{{ end }} nie wypisuje niczego, gdy ścieżka nie jest ustawiona, a range obok nadal iteruje jak po niczym.
Wystarczy jeden odczyt. Należy odczytywać ścieżkę w jeden sposób — przez range, który zapisuje również to, czego potrzebuje, albo przez wypisanie za pomocą funkcji takiej jak toYaml czy join, która sama udziela odpowiedzi dla nieustawionej wartości.
A value template failed while it ran (Szablon wartości zakończył się błędem podczas działania)
Szablon wartości encji Recipe lub FeatureRecipe — jeden z szablonów wymienionych powyżej w „Missing template key — asymmetric policy (Brakujący klucz szablonu — polityka asymetryczna)”, w tym treść Workload, treść artifacts: lub wpis locals: — został sparsowany, zaczął działać i zatrzymał się, zanim wytworzył tekst. Zatrzymał go własny powód silnika szablonów, który zatrzymanie przenosi pod sobą: odwołanie schodzące przez kontener, którego nic nie dostarczyło, np. {{ .values.tls.ca }}, gdy nie zapisano tls; porównanie wartości dwóch typów, np. {{ if eq .context.instance_id 1 }}, które porównuje tekst z liczbą i zatrzymuje się z cannot compare text with a number; albo wywołanie fail ze Sprig, którego szablon wartości może użyć, aby odrzucić dane wejściowe własnym komunikatem.
Cztery rodzaje błędów w tych szablonach są zamiast tego zgłaszane w ramach własnych warunków. Wpis provides: jest zgłaszany poniżej w „A provides: template could not be evaluated (Nie można było ewaluować szablonu)”, z tym zdaniem i powodem silnika w swoim komunikacie. Odczyt przez index klucza, którego mapa nie zawiera, jest zgłaszany powyżej w „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)”. Szablon, który wypisuje jedną ścieżkę niczego niezawierającą i iteruje po niej, jest odrzucany przed uruchomieniem w ramach „A template reads and iterates a path that holds nothing (Szablon odczytuje i iteruje ścieżkę, która nic nie zawiera)” powyżej. A szablon, którego nie da się sparsować, zatrzymuje się przed uruchomieniem, więc nie jest to ten warunek.
Emitowany komunikat — ramki nad nim wskazują instancję komponentu i szablon, np. recipe "<recipe>" workload template lub Recipe "<recipe>" locals["<key>"], a własny wiersz silnika szablonów następuje pod nim:
a value template failed while it ran (szablon wartości zakończył się błędem podczas działania)
Wiersz silnika ma postać template: <template>:<line>:<column>: executing "<template>" at <<expression>>: <reason> — dla wywołania fail jest to error calling fail: <the message the template wrote>. Kompilacja zgłasza zatrzymanie z tagiem CATALOG_ERROR, ponieważ szablon pisze autor encji Recipe lub FeatureRecipe. aggrega pull napotyka ten sam błąd, gdy renderuje encję Release, aby odkryć odczytywane przez nią zewnętrzne dane wejściowe: zgłasza błąd, mimo to zapisuje przypięcia zależności w pliku blokady i informuje, że przypięcia zewnętrznych danych wejściowych mogą być niekompletne; kompilacja zostaje na nim zatrzymana.
Jak naprawić: przeczytać powód silnika na końcu raportu — wskazuje szablon, wiersz i kolumnę oraz wyrażenie, na którym się zatrzymał. W przypadku kontenera, którego nic nie dostarczyło, należy go dostarczyć albo zabezpieczyć odczyt, tak aby nigdy nie schodził w coś nieobecnego: {{ with .values.tls }}{{ .ca }}{{ end }} lub funkcja pomocnicza optional. W przypadku porównania dwóch typów należy porównywać podobne z podobnym — liczbę z liczbą zapisaną bez cudzysłowów, tekst z tekstem zapisanym w cudzysłowach — albo zamienić jedną stronę na tekst za pomocą toString. W przypadku wywołania fail komunikat pochodzi od autora szablonu i mówi, czego potrzebuje encja Recipe: należy to dostarczyć albo zmapować komponent na encję Recipe, która akceptuje to, co zapisano.
A governance plugin rejected the build (Wtyczka nadzoru odrzuciła kompilację)
Operator może dołączyć wtyczkę nadzoru w roli werdyktu, działającą na grafie zbudowanym przez kompilator lub na wyrenderowanych przez niego artefaktach. Taka wtyczka odczytuje dane i zwraca werdykt. Host nie ma ścieżki, która zastosowałaby zwróconą przez nią zmianę, więc rola werdyktu może odrzucić kompilację, ale nie może przepisać jej do zgodności — odrzucenie to wszystko, co może zrobić, a decyzja, co zmienić, należy do tego, kto je przeczyta.
Kompilację zatrzymuje tylko werdykt halt. Werdykty warn i info są zgłaszane, a kompilacja trwa dalej. Zgłaszany jest każdy werdykt halt zwrócony przez wtyczkę, w kolejności, w jakiej je wyemitowała, więc jedno uruchomienie informuje o wszystkich.
Komunikat wypisywany przez kompilację pochodzi od samej wtyczki, jest przekazywany dokładnie w postaci, w jakiej został zwrócony, i opatrzony jedynie wskazaniem zwracającej go wtyczki — to więc wtyczka, a nie kompilator, decyduje, jak jest szczegółowy i na ile pozwala działać. Opcjonalne szczegóły, które niósł werdykt, następują w nawiasach, każda część z nazwą: kod, identyfikator reguły, klasyfikacja, odwołanie do źródła, lokalizacja, sugestia. Warunek, pod którym jest rejestrowany, to policy violation — na niego wskazuje krótki kod w nagłówku diagnostyki.
Odmowa jest przypisywana dołączeniu nadzoru, a nie jednemu z dokumentów, więc nie ma pozycji w pliku: żaden klucz jej nie wywołał, a rozwiązaniem jest albo spełnienie polityki, albo ponowne rozważenie dołączenia.
Emitowany komunikat:
policy plugin "<plugin>" rejected the build: <the plugin's own message> [code=<code>; rule_id=<rule>; classification=<class>; source_ref=<reference>; location=<where>; suggest=<suggestion>] (wtyczka polityki odrzuciła kompilację)
Część w nawiasach kwadratowych występuje tylko wtedy, gdy werdykt niósł szczegóły, a każda jej część — tylko wtedy, gdy wtyczka ją ustawiła.
Jak naprawić: należy przeczytać komunikat wtyczki i sugestię, jeśli ją podała. Jeśli ustalenie jest trafne, należy zmienić to, czemu się sprzeciwia. Jeśli polityka nie powinna dotyczyć tej encji Release, jest to kwestia dołączenia: dołączenia nadzoru konfiguruje się w plugins.governance w konfiguracji obszaru roboczego, a to, która wtyczka działa w jakiej roli, jest decyzją operatora, a nie czymś, co dokument może nadpisać.
A governance attachment’s settings do not match the plugin’s declared schema (Ustawienia dołączenia nadzoru nie pasują do schematu zadeklarowanego przez wtyczkę)
Wtyczka nadzoru może zadeklarować schemat ustawień przekazywanych jej przez dołączenie. Ustawienia zapisane w with.settings dołączenia są sprawdzane względem tego schematu przed wywołaniem wtyczki, więc błędnie skonfigurowane dołączenie jest zgłaszane jako błąd konfiguracji, którym jest, zamiast trafiać do wtyczki jako dane o złym kształcie i wracać jako cokolwiek wtyczka z nich zrobi.
Ta kolejność jest celem sprawdzenia. Wyraźnie odróżnia też ten warunek od odrzucenia: wtyczka nie została uruchomiona, żaden werdykt nie zapadł i nic w kompilacji nie zostało ocenione. Wtyczka niedeklarująca schematu ustawień akceptuje dowolne ustawienia, więc dołączenie do takiej wtyczki nigdy na to nie trafi.
Sprawdzenie obejmuje każdą rolę nadzoru. Dołączenie zapisane w ir-verdict, render-verdict, label-transform lub annotation-transform ma ustawienia sprawdzane względem schematu przed wywołaniem wtyczki — with.settings to ten sam klucz w każdej roli, a każda rola najpierw sprawdza go względem schematu. Rola transformacji działa tam, gdzie kompilacja ją stosuje, czyli w kompilacji, która najpierw wykonuje pull, podczas tego pull, więc komunikat zaczyna się tam od kroku, który ją wywołał, jak w auto-pull: label-transform:.
Emitowany komunikat — rola, w której zapisano dołączenie, i wskazana przez nie wtyczka, następnie stałe zdanie, a potem wynik sprawdzenia schematu:
ir-verdict: plugin "<the attachment's uri>": with.settings does not satisfy the plugin’s declared settings schema: <what the schema check found>: policy attachment settings do not satisfy the plugin’s declared settings schema (with.settings nie spełnia schematu ustawień zadeklarowanego przez wtyczkę: ustawienia dołączenia polityki nie spełniają schematu ustawień zadeklarowanego przez wtyczkę)
Dla dołączenia zapisanego w roli render-verdict początkowa fraza brzmi tak samo jak ta rola. Wynik sprawdzenia schematu to własny raport walidatora schematu i zajmuje więcej niż jeden wiersz.
Jak naprawić: należy poprawić ustawienia w with.settings tego dołączenia w plugins.governance. Szczegóły w środku komunikatu wskazują błędny klucz i to, czego schemat tam oczekiwał; dokumentacja wtyczki opisuje deklarowane przez nią ustawienia.
A pipeline step failed (Krok potoku zakończył się niepowodzeniem)
Encja FeatureRecipe może deklarować potok: sekwencję kroków, z których każdy wywołuje eksport pluginu na dokumentach wyemitowanych przez węzeł, tak aby encja Feature mogła kształtować wynik wytworzony przez własną encję Recipe komponentu. Pod tym warunkiem krok zgłasza niepowodzenie z dowolnej przyczyny innej niż łatka adresująca coś, czego zbiór dokumentów nie zawiera — ten przypadek ma własny raport opisany niżej.
To, co zawiodło, jest nazywane według identyfikatora kroku i jego indeksu, a następująca po nich klauzula wskazuje, która część zawiodła: renderowanie danych wejściowych with kroku, samo wywołanie, wynik, którego host nie mógł odczytać, błąd zwrócony przez plugin, diagnostyka o ważności błędu wyemitowana przez plugin, łatka odrzucona przez silnik łatek lub łatka wskazująca zakres, którego przebieg nie ma.
Krok zakończony niepowodzeniem jest wycofywany w całości. Dokumenty są przywracane do stanu sprzed uruchomienia kroku, a własne wyniki kroku są odrzucane razem z nimi, więc when ani with późniejszego kroku nie mogą odczytać częściowego wyniku. Krok zadeklarowany jako optional: true zgłasza wtedy ostrzeżenie, a przebieg trwa dalej; krok, który nie jest opcjonalny, zatrzymuje kompilację. Czego optional:nie toleruje, to naruszenie zadeklarowanego kontraktu — zob. wpis poniżej.
Emitowane komunikaty:
pipeline step failed: step "<id>" (index <n>) with: <what the render could not do>
pipeline step failed: step "<id>" (index <n>) invoke: <what the call could not do>
pipeline step failed: step "<id>" (index <n>) error diagnostic: <the plugin's message>
pipeline step failed: scope "<scope>" key "<key>": <what the patch engine refused>
pipeline step failed: unknown patch scope "<scope>"
Jak naprawić: należy odczytać identyfikator kroku, a następnie klauzulę po indeksie — wskazuje ona, którą połowę kroku sprawdzić. Niepowodzenie with dotyczy szablonu we własnym bloku with: kroku i to autor dokumentu je naprawia. Diagnostyka błędu to własne słowa pluginu o danych wejściowych. Odrzucona łatka i nieznany zakres to wynik pluginu wobec tego, co wyemitował węzeł, i należą do autora pluginu. Gdy krok rzeczywiście może zawieść — jako opcjonalne wzbogacenie, a nie wymagana transformacja — należy zadeklarować go jako optional: true, pamiętając, że toleruje to niepowodzenie, a nie naruszony kontrakt.
A pipeline step’s typed input or output does not satisfy its declared contract (Typowane dane wejściowe lub wyjściowe kroku potoku nie spełniają zadeklarowanego kontraktu)
Eksport pluginu może deklarować schemat dla przyjmowanych danych wejściowych i zwracanych wyników. Sprawdzane są oba: wyrenderowana wartość with przed wywołaniem i zwrócone wyniki po nim. Diagnostyka o ważności, której wspólny kontrakt nie deklaruje, jest odrzucana na tej samej zasadzie.
To zatrzymuje kompilację nawet dla kroku zadeklarowanego jako optional: true, a to rozróżnienie jest całym powodem, dla którego warunek jest oddzielony od niepowodzenia kroku. Opcjonalność toleruje krok, który nie mógł wykonać swojego zadania — wywołanie, które zawiodło, plugin, który zgłosił sprzeciw. Nie toleruje wyniku, którego host nie może przekazać dalej, ani danych wejściowych, które nigdy nie miały kształtu deklarowanego przez eksport: zadeklarowany kontrakt jest zobowiązaniem, a kompilacja, która po cichu pominęłaby krok z naruszonym kontraktem, zgłaszałaby sukces dla encji Feature, która nic nie zrobiła.
Emitowane komunikaty:
pipeline step "<id>"with input does not satisfy the declared input contract: <what the schema check found>: pipeline step typed-I/O contract violation
pipeline step "<id>" returned outputs that do not satisfy the declared output contract: <what the schema check found>: pipeline step typed-I/O contract violation
oraz dla ważności diagnostyki, której kontrakt nie deklaruje, zgłaszanej w ramce niepowodzenia kroku:
pipeline step failed: step "<id>" (index <n>): <the severity the host could not route>: pipeline step typed-I/O contract violation
Gdy szablon with kroku odczytuje wartość zadeklarowaną jako wrażliwa, naruszenie danych wejściowych nie podaje żadnej wartości. Wynik sprawdzenia schematu jest zastępowany każdą niezgodną pozycją i słowem kluczowym, które ją odrzuciło, zakończonymi informacją o przyczynie — at '/origin': pattern (the value is withheld because the template that rendered this input reads a value declared sensitive) — dzięki czemu pole do poprawienia nadal jest wskazane. Zob. vocabulary/compact-form-authoring.md „Co odmowa mówi o zadeklarowanej wartości”.
Jak naprawić: w przypadku naruszenia danych wejściowych należy poprawić blok with: kroku zgodnie ze schematem deklarowanym przez jego eksport — szczegóły wskazują pole i oczekiwaną wartość. Naruszenie wyników i niezadeklarowana ważność należą do autora pluginu; deklaracja kroku nie jest błędna, więc oznaczenie go jako opcjonalnego nie usunie żadnego z nich.
A pipeline patch addresses a document the set does not hold, or one with no tree to address (Łatka potoku adresuje dokument, którego zbiór nie zawiera, lub dokument bez drzewa do zaadresowania)
Krok potoku adresuje dokument za pomocą zakresu i klucza, a dwa kształty adresu są odrzucane.
Zbiór go nie zawiera. Krok nałożył łatkę na parę zakres–klucz, której nie ma wśród przekazanych mu dokumentów. Nic nie zostałoby zmienione, więc zamiast nakładać łatkę na nic i zgłaszać sukces, przebieg się zatrzymuje:
pipeline patch targets a document not present in the set: scope "<scope>" key "<key>"
Nie ma drzewa do zaadresowania. Niektóre jednostki nie mają struktury, na którą łatka mogłaby wskazać — treść binarna, wolny tekst, region, którego provider nie może bezpiecznie przejść. Taka jednostka nadal jest przekazywana krokowi, oznaczona typem mediów i bajtami, aby można ją było wybrać i wyemitować w całości; nie można jej natomiast nałożyć łatki, bo nie ma niczego, względem czego ścieżka mogłaby się rozwiązać. Łatka na taką jednostkę zatrzymuje przebieg, zamiast zostać po cichu pominięta:
To, co uznaje się za ustrukturyzowane, zależy od tego, jak provider odczytuje jednostkę, a nie od stałego testu, więc ta sama treść może być adresowalna u jednego providera i nieprzezroczysta u innego.
Obie są własnymi odmowami przebiegu, a kompilacja zgłasza je względem węzła, którego potok nałożył łatkę, więc powyższy komunikat pojawia się pod zatrzymaniem wskazującym ten węzeł. To zatrzymanie jest formą tych samych dwóch błędów adresowania, która przerywa kompilację, opisaną niżej w sekcji „A pipeline step addresses documents the node does not have (Krok potoku adresuje dokumenty, których węzeł nie ma)” — obejmuje ona także trzeci adres, za pomocą którego krok może nie trafić w nic: żądanie dokumentów komponentu hosta w miejscu, które nie odnosi się do żadnego.
Jak naprawić: oba przypadki należą do autora pluginu, a nie do autora dokumentów. Krok otrzymuje zbiór dokumentów, na którym jest uruchamiany, i może odczytać, jakie klucze się w nim znajdują, więc brakujący cel oznacza krok adresujący dokument, którego ten węzeł nie wyemitował — należy nałożyć łatkę na istniejący dokument albo najpierw wyemitować zamierzony dokument i nałożyć na niego łatkę w późniejszym kroku. W przypadku jednostki nieprzezroczystej należy zastąpić łatkę emisją całej jednostki: nieprzezroczysta treść jest zastępowana, a nie edytowana.
Operacja test w łatce nie pasuje do dokumentu
Łatka może zawierać operację test, która sprawdza, co znajduje się pod daną ścieżką, zanim zostaną zastosowane następujące po niej operacje. Silnik odrzuca całą łatkę, gdy to sprawdzenie nie jest spełnione — dzięki temu łatka warunkowa jest naprawdę warunkowa, a nie optymistyczna: plugin, który sprawdza przed edycją, deklaruje, że nie dotknie dokumentu, którego nie rozpoznaje.
Zgłaszane są tu dwa przypadki. Pod ścieżką nie ma niczego — i to mówi komunikat. Albo jest tam wartość, ale inna niż oczekiwana — wtedy zgłaszana jest sama odmowa, bez przytaczania ani oczekiwanej, ani znalezionej wartości.
Emitowane komunikaty:
jsonpatch: test operation failed: no value at path (jsonpatch: operacja test nie powiodła się: brak wartości pod ścieżką)
jsonpatch: test operation failed (jsonpatch: operacja test nie powiodła się)
Gdy łatka pochodziła z wyjścia kroku potoku, odmowa pojawia się pod błędem tego kroku, z jego nazwą. Gdy pochodziła z łatki pluginu przekształcającego etykiety, pojawia się pod odmową łatki etykiet.
Jak naprawić: błąd leży po stronie pluginu, a nie dokumentów. Test oczekujący wartości, której dokument nie ma, zwykle oznacza, że plugin działa na strukturze, dla której nie został napisany — na wyjściu innego providera albo na dokumencie, który wcześniejszy krok tego samego potoku już zmienił. Jeśli poprawienie łatki należy do autora, można albo złagodzić test do tego, co dokument faktycznie zawiera, albo pominąć ten przypadek warunkiem when kroku zamiast sprawdzać go wewnątrz łatki.
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
Blok workload: deklaruje form: — kształt uruchamianego elementu, wyrażony w pojęciach zrozumiałych dla każdego celu, a nie w słownictwie jednego z nich. Niektóre pola mają sens tylko w jednej formie, a forma zadeklarowana bez potrzebnego jej pola nie daje niczego spójnego do wyrenderowania. Sprawdzane są oba kierunki, zanim jakikolwiek cel przetłumaczy workload, więc niezgodność jest zgłaszana raz, wobec tego, co napisano, a nie raz na każdy cel, w słowach, jakich dany cel na nią używa.
Egzekwowanych jest pięć par, a każda zgłasza własne zdanie, które nazywa obie połowy i mówi, co napisać:
workload declares a persistentTemplate volume but is not form: stateful; declare form: stateful (workload deklaruje wolumin persistentTemplate, ale nie ma formy stateful; należy zadeklarować form: stateful)
workload is form: reference but declares no endpoint; set endpoint to the external host or URL the reference points at (workload ma formę reference, ale nie deklaruje endpointu; należy ustawić endpoint na zewnętrzny host lub URL, na który wskazuje odwołanie)
workload declares an endpoint but is not form: reference; declare form: reference or remove the endpoint (workload deklaruje endpoint, ale nie ma formy reference; należy zadeklarować form: reference lub usunąć endpoint)
workload is form: scheduled but declares no schedule; set schedule to a 5-field cron expression or an @-macro (e.g. @daily) (workload ma formę scheduled, ale nie deklaruje harmonogramu; należy ustawić schedule na pięciopolowe wyrażenie cron lub makro @, np. @daily)
workload declares a schedule but is not form: scheduled; declare form: scheduled or remove the schedule (workload deklaruje harmonogram, ale nie ma formy scheduled; należy zadeklarować form: scheduled lub usunąć harmonogram)
Każdy komunikat jest umiejscowiony przy instancji komponentu, której workload był odczytywany, i zgłaszany jako błąd tłumaczenia, ponieważ niezgodność dotyczy dwóch pól jednego napisanego bloku.
Warunki, pod którymi są rejestrowane — i na które rozwijają się ich krótkie kody — to persistentTemplate volume requires form: stateful, form: reference requires an endpoint, endpoint requires form: reference, form: scheduled requires a schedule i schedule requires form: scheduled.
Jedna para działa tylko w jedną stronę. Workload form: stateful bez szablonu roszczenia dla każdej repliki jest czymś zwyczajnym i niczego nie wywołuje — reguła mówi, że szablon roszczenia potrzebuje stabilnej tożsamości każdej repliki, którą daje tylko ta forma, a nie że forma potrzebuje szablonu roszczenia. Pozostałe dwie pary działają w obie strony, ponieważ endpoint i harmonogram mają sens tylko w dokładnie jednej formie.
Obie pary dotyczące endpoint są również w schemacie Workload, więc workload naruszający którąkolwiek z nich jest odrzucany na etapie schematu, z kodem E0214, zanim dojdzie do swojego zdania powyżej. endpoint: w dowolnej formie innej niż reference — łącznie z pominiętym form:, ponieważ jest odczytywany jako stateless — jest odrzucany jako
workload validation failed (Workload in Recipe <name>:<version>, at <path>, schema stage): .endpoint: value matches a shape that is not allowed here (walidacja workload nie powiodła się na etapie schematu: wartość endpoint pasuje do kształtu, który nie jest tu dozwolony)
a form: reference bez endpoint: kończy się zamiast tego na .endpoint: missing required property: endpoint. Rozwiązanie jest takie, jakie podaje zdanie danej pary.
Jak naprawić: każde zdanie nazywa oba pola i podaje obie odpowiedzi. Należy dodać pole, którego potrzebuje forma, albo zmienić formę na tę, do której należy pole, albo usunąć pole pozostawione po edycji — usunięcie wartości schedule: z pozostawieniem klucza to najczęstsza przyczyna.
Wartość schedule: workloadu nie jest wyrażeniem akceptowanym przez sprawdzenie
Workload form: scheduled zawiera schedule: określające, kiedy jest uruchamiany, a wartość jest sprawdzana pod kątem struktury, zanim odczyta ją jakikolwiek cel. Akceptowane są dwie postaci: jedno z pięciu makr @hourly, @daily, @weekly, @monthly i @yearly albo pięciopolowe wyrażenie crontab, którego pola zawierają wyłącznie cyfry i znaki *, ,, - oraz /.
Co sprawdzenie odczytuje, a czego nie. Liczy pola i sprawdza znaki w nich. Nie ocenia zakresów, arytmetyki kroków ani nazw dni tygodnia, więc pięciopolowe wyrażenie z liczbami spoza zakresu przechodzi tutaj, a odrzucić je może cel. Sześciopolowe wyrażenie z początkowym polem sekund jest odrzucane: ta powierzchnia akceptuje pięć pól, a cel, który potrzebuje sekund, przyjmuje je w inny sposób.
Emitowany komunikat:
workload schedule is not a valid cron expression; use a 5-field crontab expression (e.g. “0 0 * * *”) or one of @hourly, @daily, @weekly, @monthly, @yearly (harmonogram workloadu nie jest poprawnym wyrażeniem cron; należy użyć pięciopolowego wyrażenia crontab, np. „0 0 * * *”, lub jednego z @hourly, @daily, @weekly, @monthly, @yearly)
Warunek, pod którym jest rejestrowany — i na który rozwija się jego krótki kod — to schedule is not a valid cron expression.
Jak naprawić: najpierw należy policzyć pola — harmonogram z czterema lub sześcioma polami to najczęstsza przyczyna, a przypadkowa spacja wewnątrz pola dzieli je na dwa. Nazwę dnia lub miesiąca należy zastąpić jej numerem, a makra użyć tam, gdzie wyraża zamierzone znaczenie.
A workload suspend: is set on a form other than scheduled (Pole wstrzymania workload ustawiono w formie innej niż harmonogramowana)
suspend: true wstrzymuje cykliczny harmonogram workload o form: scheduled: zasób harmonogramowany jest renderowany, a żadne uruchomienie nie startuje z jego harmonogramu, dopóki nie zostanie wznowiony. Żadna inna forma nie ma harmonogramu, więc w każdej innej formie pole nie ma czego wstrzymywać, a kompilacja zostaje zatrzymana, zamiast renderować workload, który po cichu je pomija. Sprawdzenie odbywa się razem z pozostałymi parami form, zanim jakikolwiek cel przetłumaczy workload, a pominięte form: również tu jest odczytywane jako stateless.
Emitowany komunikat:
workload declares suspend but is not form: scheduled; declare form: scheduled with a schedule or remove suspend (workload deklaruje suspend, ale nie ma form: scheduled; należy zadeklarować form: scheduled z harmonogramem albo usunąć suspend)
Jest umiejscowione przy instancji komponentu, której workload był odczytywany, i zgłaszane jako błąd translacji. Warunek, pod którym jest rejestrowane, to suspend requires form: scheduled, i na niego rozwiązuje się jego krótki kod.
Reguła działa tylko w jedną stronę i tylko dla true. Workload o form: scheduled bez suspend: jest zwykły i działa według swojego harmonogramu, a suspend: false, wartość domyślna, w żadnej formie niczego nie wywołuje.
Jak naprawić: jeśli workload miał działać tylko wtedy, gdy ktoś go uruchomi, należy nadać mu form: scheduled z schedule: i zachować suspend: true; w przeciwnym razie zachować formę tak, jak ją zapisano, i usunąć suspend:, którego żadna inna forma nie odczytuje.
Biblioteczny $import: nie jest zapisany w formie samej nazwy
Trzy pola w encji Recipe i w encji FeatureRecipe mogą pobierać swoją treść z biblioteki zamiast zapisywać ją na miejscu: wpis artifacts.<name>:, valuesMapping: oraz workload:. Każde z nich zapisuje $import: z samą nazwą biblioteki, następnie #, a potem ścieżkę wpisu na powierzchni, którą to pole odczytuje — odpowiednio #/artifacts/, #/mappings/ i #/workloads/. Wartość, która nie ma tej postaci, nie wskazuje niczego, co kompilacja może rozwiązać, i jest odrzucana podczas rozwiązywania pola.
Te trzy pola celowo są swoimi lustrzanymi odbiciami, więc błąd brzmi tak samo we wszystkich trzech, a zmienia się tylko powierzchnia:
artifacts $import: is not a bare-name artifact-library reference (#/artifacts/): "<the value as written>" (artifacts $import: nie jest odwołaniem do biblioteki artefaktów w formie samej nazwy)
valuesMapping $import: is not a bare-name mapping-library reference (#/mappings/): "<the value as written>" (valuesMapping $import: nie jest odwołaniem do biblioteki mapowań w formie samej nazwy)
workload $import: is not a bare-name workload-library reference (#/workloads/): "<the value as written>" (workload $import: nie jest odwołaniem do biblioteki obciążeń w formie samej nazwy)
Wersja zapisana z @ jest zgłaszana wraz z pisownią, której należy użyć zamiast niej, zamiast przechodzić do komunikatu o nieznalezieniu biblioteki, ponieważ jest to błąd, który w tej formie zdarza się najczęściej:
artifacts $import: is not a bare-name artifact-library reference (#/artifacts/): version separator is ’:’, not ’@’ — use "<the corrected value>" (artifacts $import: nie jest odwołaniem do biblioteki artefaktów w formie samej nazwy: separatorem wersji jest ’:’, a nie ’@’ — należy użyć poprawionej wartości)
Zgłaszany jest tu jeszcze jeden przypadek i nie jest to błąd pisowni. Treść własnego pliku pakietu w encji ArtifactLibrary nie może sama być wyrażeniem $import: innego pakietu: jedno miejsce na plik nie może rozwinąć się w wiele plików, więc zagnieżdżony import jest odrzucany, a nie rozwiązywany w coś, czego autor nie napisał. Zamiast tego należy złożyć pakiety w miejscu, w którym są używane.
Wpis artifacts: zapisany we własnej encji Recipe komponentu jest rozstrzygany, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy bloku artifacts: w tej encji Recipe i wskazuje odwołanie, pakiet, plik, którego treść zawiera zagnieżdżony import, oraz wpis, przy którym import został zapisany. Każdy plik pakietu o tej postaci jest zgłaszany w jednej kompilacji; gdy jest ich więcej niż jeden, wyniki są grupowane pod artifacts entries whose library import the compiler cannot resolve:
artifacts $import: is not a bare-name artifact-library reference (#/artifacts/) ("<the value as written>", bundle "<bundle>", bundle file "<filename>", artifacts entry "<key>"). a bundle file body cannot import another bundle — compose the two at the artifacts entry that consumes them (artifacts $import: nie jest odwołaniem do biblioteki artefaktów w formie samej nazwy. treść pliku pakietu nie może importować innego pakietu — należy złożyć oba we wpisie artifacts, który ich używa)
Wpis artifacts: zapisany w encji FeatureRecipe zgłasza ten sam warunek podczas rozwiązywania pakietu, wskazując pierwszy plik o tej postaci:
artifacts $import: is not a bare-name artifact-library reference (#/artifacts/): bundle "<bundle>" file "<filename>" body is a field-root $import: (nested library import inside a bundle file is not supported; compose at the consumption site) (artifacts $import: nie jest odwołaniem do biblioteki artefaktów w formie samej nazwy: treść pliku pakietu jest wyrażeniem $import: na poziomie korzenia pola (zagnieżdżony import biblioteki wewnątrz pliku pakietu nie jest obsługiwany; należy złożyć w miejscu użycia))
valuesMapping: zapisany we własnej encji Recipe komponentu jest rozstrzygany, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy kluczu valuesMapping: w tej encji Recipe i zawiera pisownię, której należy użyć:
valuesMapping $import: is not a bare-name mapping-library reference (#/mappings/) ("<the value as written>"). name the library and the entry either side of the fragment — write #/mappings/ (valuesMapping $import: nie jest odwołaniem do biblioteki mapowań w formie samej nazwy. należy podać bibliotekę i wpis po obu stronach fragmentu)
valuesMapping: zapisany w encji FeatureRecipe zgłasza błąd podczas rozwiązywania odwołania, w postaci podanej na liście powyżej.
workload: zapisany we własnej encji Recipe komponentu jest rozstrzygany, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy kluczu workload: w tej encji Recipe i zawiera pisownię, której należy użyć:
workload $import: is not a bare-name workload-library reference (#/workloads/) ("<the value as written>"). name the library and the entry either side of the fragment — write #/workloads/ (workload $import: nie jest odwołaniem do biblioteki obciążeń w formie samej nazwy. należy podać bibliotekę i wpis po obu stronach fragmentu)
workload: zapisany w encji FeatureRecipe zgłasza błąd podczas rozwiązywania odwołania, w postaci podanej na liście powyżej.
Jak naprawić: należy przepisać wartość jako <Library>#<entry-path>, dodając :<version> po nazwie biblioteki tylko wtedy, gdy potrzebne jest dolne ograniczenie wersji, która może zostać wybrana. Należy sprawdzić, czy fragment pasuje do pola — ścieżka wpisu #/mappings/… w workload: wskazuje powierzchnię, której to pole nie odczytuje, i jest zgłaszana tutaj, a nie jako brakujący wpis. Ta sama forma tożsamości obowiązuje w $ref: schematu, którego odrzucenia opisano powyżej w sekcji „A $ref: is not written in a form the compiler can resolve (Odwołanie nie jest zapisane w formie, którą kompilator potrafi rozwiązać)”.
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
$import: jest zapisany poprawnie, ale to, na co wskazuje, nie istnieje. Sześć warunków obejmuje dwie połowy odwołania w trzech rodzajach bibliotek, a to, który z nich wystąpi, wskazuje, którą połowę należy sprawdzić: albo samej biblioteki brak wśród tego, co widzi kompilacja, albo biblioteka istnieje, ale nie publikuje danego wpisu.
Zbiór, względem którego rozwiązywane jest odwołanie, to własny katalog przestrzeni roboczej oraz biblioteki przypięte w pliku blokady i wczytane podczas ładowania kompilacji. Biblioteka, od której nic w domknięciu zależności encji Release nie deklaruje zależności, nie należy więc do tego zbioru, niezależnie od tego, jak poprawnie wygląda odwołanie do niej.
Brak biblioteki:
artifact-library import references an ArtifactLibrary not present in the catalog: ArtifactLibrary "<library>" (bundle "<entry>") (import biblioteki artefaktów odwołuje się do biblioteki ArtifactLibrary nieobecnej w katalogu)
mapping-library import references a MappingLibrary not present in the catalog: MappingLibrary "<library>" (entry "<entry>") (import biblioteki mapowań odwołuje się do biblioteki MappingLibrary nieobecnej w katalogu)
workload-library import references a WorkloadLibrary not present in the catalog: WorkloadLibrary "<library>" (entry "<entry>") (import biblioteki obciążeń odwołuje się do biblioteki WorkloadLibrary nieobecnej w katalogu)
Brak wpisu:
artifact-library import references a bundle not present in the ArtifactLibrary: bundle "<entry>" in ArtifactLibrary "<library>" (import biblioteki artefaktów odwołuje się do pakietu nieobecnego w bibliotece ArtifactLibrary)
mapping-library import references an entry not present in the MappingLibrary: entry "<entry>" in MappingLibrary "<library>" (import biblioteki mapowań odwołuje się do wpisu nieobecnego w bibliotece MappingLibrary)
workload-library import references an entry not present in the WorkloadLibrary: entry "<entry>" in WorkloadLibrary "<library>" (import biblioteki obciążeń odwołuje się do wpisu nieobecnego w bibliotece WorkloadLibrary)
Wpis artifacts: zapisany we własnej encji Recipe komponentu zgłasza brakujący pakiet w osobnej formie. Taki wpis jest rozstrzygany przed jakimkolwiek renderowaniem, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy bloku artifacts: w tej encji Recipe i wskazuje wpis, przy którym zapisano import, wraz z obiema połowami odwołania:
artifact-library import references a bundle not present in the ArtifactLibrary ("<entry>", ArtifactLibrary "<library>", artifacts entry "<key>") (import biblioteki artefaktów odwołuje się do pakietu nieobecnego w bibliotece ArtifactLibrary)
valuesMapping: zapisany we własnej encji Recipe komponentu zgłasza brakujący wpis w osobnej formie, z tego samego powodu: on także jest rozstrzygany przed jakimkolwiek renderowaniem, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy kluczu valuesMapping: w tej encji Recipe i wskazuje obie połowy odwołania:
mapping-library import references an entry not present in the MappingLibrary ("<entry>", MappingLibrary "<library>") (import biblioteki mapowań odwołuje się do wpisu nieobecnego w bibliotece MappingLibrary)
workload: zapisany we własnej encji Recipe komponentu zgłasza brakujący wpis w osobnej formie, z tego samego powodu: on także jest rozstrzygany przed jakimkolwiek renderowaniem, więc zgłoszenie jest umiejscowione przy kluczu workload: w tej encji Recipe i wskazuje obie połowy odwołania:
workload-library import references an entry not present in the WorkloadLibrary ("<entry>", WorkloadLibrary "<library>") (import biblioteki obciążeń odwołuje się do wpisu nieobecnego w bibliotece WorkloadLibrary)
Wpis artifacts: zapisany w encji FeatureRecipe, valuesMapping: lub workload: zapisany w encji FeatureRecipe oraz każde odwołanie do biblioteki, której kompilacja nie widzi, są zgłaszane podczas rozwiązywania odwołania, w formach podanych na dwóch powyższych listach.
Każde zgłoszenie wskazuje zarówno bibliotekę, jak i wpis, niezależnie od tego, która połowa zawiodła, więc jedno zgłoszenie wystarczy, by odróżnić brakującą bibliotekę od brakującego wpisu bez otwierania czegokolwiek.
Jak naprawić: w przypadku brakującego wpisu należy porównać nazwę z tym, co publikuje biblioteka — nazwa wpisu jest kluczem we własnej mapie tej biblioteki i rozróżnia wielkość liter. W przypadku brakującej biblioteki odwołanie jest zwykle poprawne, a niepełne jest domknięcie: należy zadeklarować zależność od tej biblioteki, aby została wczytana, i odświeżyć plik blokady, aby została przypięta. Biblioteka osiągalna w jednej przestrzeni roboczej, a w innej nie, to ten sam błąd widziany z drugiej strony.
A library $import: addresses its library by registry location (Import biblioteki wskazuje bibliotekę przez lokalizację w rejestrze)
$import: biblioteki wskazuje bibliotekę przez jej tożsamość, nigdy przez rejestr, w którym akurat została opublikowana. To, przez który rejestr rozwiązywana jest nazwa, należy do konfiguracji przestrzeni roboczej, a to, która wersja zostanie użyta, rozstrzyga plik blokady, więc odwołanie zawierające hosta utrwala w dokumencie katalogu dwie rzeczy, o których ma decydować kompilacja — a dokument przestaje wtedy działać w każdej inaczej skonfigurowanej przestrzeni roboczej.
Sytuacje, w których takie odwołanie może jeszcze dotrzeć do tego zatrzymania, są węższe, niż się wydaje. Własne pola $import: encji Recipe i FeatureRecipe są odrzucane wcześniej, przez ich schemat, który nie dopuszcza prefiksu rejestru w żadnej z trzech pozycji. Pozostaje odwołanie, którego nie opisuje żaden schemat: odczytane z treści wpisu biblioteki, której encja ją wykorzystująca nie napisała i nie widzi, dopóki treść nie zostanie rozwiązana.
Emitowany komunikat, z powierzchni valuesMapping: i workload:, gdzie resolver zgłasza samą wartość:
library $import: carries a registry host; reference the library by bare-name identity: "<the value as written>" (import biblioteki zawiera hosta rejestru; należy odwołać się do biblioteki przez tożsamość w postaci samej nazwy)
Wpis artifacts: nie dociera do tego zatrzymania, a powód warto znać, jeśli szuka się go właśnie tam. Jego własne odwołanie jest odrzucane wraz z resztą dokumentu, jak każda inna pozycja; a w odróżnieniu od dwóch pozostałych powierzchni plik pakietu, którego treść sama jest importem, jest odrzucany, a nie śledzony — nie ma więc treści, z której mogłoby nadejść odwołanie zawierające hosta.
Jak naprawić: należy usunąć hosta i wszystko przed nazwą biblioteki, pozostawiając <Library>#<entry-path>. Jeśli błędna wartość znajduje się w bibliotece wykorzystywanej, a nie publikowanej przez siebie, poprawka należy do autora tej biblioteki; do czasu jej wprowadzenia kompilację odblokuje zaimportowanie innego wpisu lub zapisanie treści na miejscu.
Two artifact outputs of one Recipe carry the same filename (Dwa wyjścia artefaktów jednej encji Recipe mają tę samą nazwę pliku)
Blok artifacts: encji Recipe określa jedno wyjście na klucz, a pakiet zaimportowany pod kluczem dodaje swoje pliki pod nim. Dwa wyjścia trafiające pod jedną nazwę pliku oznaczałyby, że jedno nadpisze drugie, więc kompilacja zatrzymuje się, zamiast wybierać, które przetrwa.
To zabezpieczenie rezydualne i stwierdzenie tego jest częścią jego opisu. Wyjście jest nazywane kluczem, pod którym je zapisano, klucze mapy są unikalne w obrębie jednego dokumentu, a powierzchnia autorska ogranicza klucz do jednej nazwy pliku — więc dwa zapisane wpisy nie mogą kolidować, a klucz nie może też odtworzyć zagnieżdżonej nazwy, którą tworzy pakiet innego klucza. Zabezpieczenie obejmuje nadal treść, która dotarła do projekcji bez przejścia przez odrzucanie zduplikowanych kluczy w zapisanym dokumencie: stan składany w trakcie działania kompilacji, a nie odczytany z pliku. Zgłoszona tu kolizja wskazuje zatem na sposób złożenia kompilacji, a nie na widoczny wiersz.
Jest zgłaszane dla każdej encji Recipe względem jej własnych wyjść, co odróżnia je od sytuacji, w której dwa różne elementy składowe trafiają w jedną ścieżkę podczas składania — to opisuje „Two contributors write the same output path (Dwa elementy składowe zapisują tę samą ścieżkę wyjściową)” powyżej, z innym rozwiązaniem.
Emitowany komunikat:
artifacts output filename collision: two artifact outputs carry the same filename (Recipe "<recipe>", artifact output "<filename>" emitted more than once) (kolizja nazw plików wyjściowych artefaktów: dwa wyjścia artefaktów mają tę samą nazwę pliku; wyjście artefaktu wyemitowane więcej niż raz)
Jak naprawić: należy otworzyć encję Recipe wskazaną w komunikacie i porównać jej klucze artifacts: z plikami dodawanymi przez importowane przez nią pakiety. Jeśli klucze są rzeczywiście różne, a kolizja nadal występuje, dokument nie zawiera błędu i warto zgłosić problem osobie utrzymującej kompilację.
An ArtifactLibrary bundle file names no file of its own under the key it was imported at (Plik pakietu ArtifactLibrary nie nazywa własnego pliku pod kluczem, pod którym został zaimportowany)
Wpis artifacts: importujący pakiet rozwija się w jedno wyjście na każdy plik tego pakietu, każde zagnieżdżone pod kluczem, pod którym zapisano import. Klucz nazywa więc katalog, a każdy plik, który wnosi pakiet, należy pod niego, pod własną nazwą. Nazwa pliku, która wychodzi poza ten katalog, wskazuje lokalizację bezwzględną lub nie nazywa niczego, tego warunku nie spełnia, a kompilacja zatrzymuje się, zamiast umieścić plik tam, gdzie konsumująca encja Recipe nigdy tego nie wybrała.
Nienazywanie niczego obejmuje każdą nazwę, która nie jest jedynym zapisem jednego pliku pod kluczem.. i ./ oraz nazwa, która redukuje się z powrotem do klucza, taka jak x/.., nazywają sam klucz, więc plik zostałby zapisany w miejscu katalogu klucza. Nazwa z końcowym lub podwojonym / albo z częścią . lub .. — x/, a//b, ./a, a/./b, a/../b — jest drugim zapisem pliku, który może nosić inna nazwa: a//b obok a/b to dwie nazwy jednego pliku, a jeden zostałby nadpisany drugim bez zgłoszenia kolizji. Pusta nazwa również jest odrzucana.
Zapobiega to cichemu przemieszczeniu układu, a nie zapisowi poza katalogiem wyjściowym. Miejsce zapisu plików jest sprawdzane ponownie, więc nazwa wychodząca wystarczająco daleko i tak zostanie tam odrzucona. Nazwa, która przechodzi przez to zabezpieczenie, to ta wychodząca dokładnie o jeden poziom: trafia z powrotem do katalogu wyjściowego, w miejsce, którego nikt nie wybrał. Jest to gorsze niż odrzucony zapis, ponieważ każde zabezpieczenie przed kolizją na tej ścieżce odczytuje nazwę tak, jak ją złożono, a nie tak, jak się rozwiązuje — dwa takie pliki mogą więc trafić do jednego wyjścia, a żadne zgłoszenie kolizji nie powstanie, i o tym, który z nich przetrwa, nie decyduje nic, co ktokolwiek napisał.
Zagnieżdżony układ zapisany wprost wewnątrz klucza pozostaje nienaruszony. Pakiet może zawierać własne podkatalogi, takie jak rbac/role.yaml, a zagnieżdżanie ich pod kluczem konsumpcji jest właśnie celem klucza. Nazwa, która jedynie zawiera kropki wewnątrz części, taka jak ..config lub role.v1.yaml, jest zwykłą nazwą.
Konsumująca encja Recipe i opublikowany pakiet są zwykle pisane przez różnych autorów, dlatego komunikat podaje obie połowy razem ze sposobem naprawy.
Wpis artifacts:, który zapisuje własna encja Recipe komponentu, jest rozstrzygany, zanim cokolwiek zostanie wyrenderowane, więc zgłoszenie jest umieszczone przy bloku artifacts: w tej encji Recipe i podaje najpierw plik, potem bibliotekę, z której pochodzi, oraz wpis, pod którym jest konsumowany. Każdy plik pakietu, którego nazwa zostaje odrzucona, jest zgłaszany w jednej kompilacji; gdy jest ich więcej niż jeden, ustalenia są grupowane pod artifacts entries whose library import the compiler cannot resolve:
artifact-library bundle file name does not name a file of its own beneath the artifacts key its output is nested under ("<filename>", ArtifactLibrary "<library>", artifacts entry "<key>"). rename the file inside the ArtifactLibrary bundle to an ordinary file name beneath the artifacts key it is consumed at, such as “config.yaml” or “rbac/role.yaml” — no ”.” or ”..” part, and no leading, trailing or doubled ”/” (nazwa pliku pakietu artifact-library nie nazywa własnego pliku pod kluczem artifacts, pod którym zagnieżdżone jest jego wyjście (ArtifactLibrary, wpis artifacts). zmień nazwę pliku w pakiecie ArtifactLibrary na zwykłą nazwę pliku pod kluczem artifacts, pod którym jest konsumowany, taką jak „config.yaml” lub „rbac/role.yaml” — bez części „.” lub „..” i bez początkowego, końcowego ani podwojonego „/”)
Wpis artifacts:, który zapisuje encja FeatureRecipe, zgłasza ten sam warunek w chwili rozwiązywania pakietu, podając recipe, w którym został zapisany, oraz pierwszy taki plik:
artifact-library bundle file name does not name a file of its own beneath the artifacts key its output is nested under (Recipe "<recipe>", artifact "<key>", bundle file "<filename>"). rename the file inside the ArtifactLibrary bundle to an ordinary file name beneath the artifacts key it is consumed at, such as “config.yaml” or “rbac/role.yaml” — no ”.” or ”..” part, and no leading, trailing or doubled ”/” (nazwa pliku pakietu artifact-library nie nazywa własnego pliku pod kluczem artifacts, pod którym zagnieżdżone jest jego wyjście (Recipe, artefakt, plik pakietu). zmień nazwę pliku w pakiecie ArtifactLibrary na zwykłą nazwę pliku pod kluczem artifacts, pod którym jest konsumowany, taką jak „config.yaml” lub „rbac/role.yaml” — bez części „.” lub „..” i bez początkowego, końcowego ani podwojonego „/”)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę pliku w encji ArtifactLibrary na zwykłą nazwę pliku pod kluczem. Jeśli biblioteka nie jest własna, zaimportowanie innego pakietu lub zapisanie wpisu na miejscu odblokowuje kompilację, dopóki poprawka nie zostanie wprowadzona u źródła. Plik, który ma trafić zupełnie gdzie indziej, to drugi wpis artifacts: pod kluczem, do którego należy, a nie nazwa, która tam prowadzi.
An imported artifact no longer matches the digest recorded beside its Recipe (Zaimportowany artefakt nie zgadza się już ze skrótem zapisanym obok jego encji Recipe)
Wpis artifacts: importujący plik lokalny ma przypiętą zawartość, gdy przypinana jest encja Recipe — przez aggrega pin albo przez pull lub push, którego poproszono o wykonanie tego samego kroku: skrót bajtów pliku jest zapisywany w entity.lock obok encji Recipe. Wpis z boundary.artifacts: encji Recipe jest przypinany i porównywany w ten sam sposób, a zapisywany pod boundary/<key>, czyli pod nazwą, którą podaje mu komunikat. Każda kompilacja ponownie odczytuje plik, ponownie oblicza skrót i odrzuca niezgodność — dzięki temu plik zmieniony po przypięciu nigdy nie zostaje wyrenderowany tak, jakby był sprawdzony. aggrega pull --verify wykonuje to samo porównanie i zgłasza niezgodność tym samym komunikatem.
Porównywana jest zawartość wpisu, a nie wynik jego renderowania. Treść artefaktu jest szablonem, a jego ewaluacja podstawia wartości różne dla poszczególnych instancji komponentu, więc skrót wyniku nie zgadzałby się dla każdej instancji o innych wartościach. Zapisana zawartość jest tym samym tekstem dla każdej instancji wiążącej encję Recipe, dlatego jeden zapisany skrót jest właściwym punktem odniesienia.
Trzy powierzchnie przeprowadzają to samo sprawdzenie na różnych dokumentach — własnej encji Recipe komponentu, encji Feature dołączonej do komponentu i encji Feature dołączonej do granicy — więc zawartość encji FeatureRecipe jest mierzona względem skrótu zapisanego obok encji FeatureRecipe, a nie obok encji Recipe komponentu-gospodarza. Na dwóch powierzchniach dołączenia komunikat podaje także dołączenie, co wskazuje, który dokument należy otworzyć.
Emitowane komunikaty:
imported artifact content does not match the digest recorded for it in entity.lock ("<artifact>", imported file "<path>", its content digests to "<digest>", the recorded pin is "<digest>"). If the file was changed on purpose, run aggrega pin on the entity that imports it to record its new digest; otherwise restore the file (zawartość zaimportowanego artefaktu nie zgadza się ze skrótem zapisanym dla niego w entity.lock (zaimportowany plik, skrót jego zawartości, zapisane przypięcie). Jeśli plik zmieniono celowo, uruchom polecenie na encji, która go importuje, aby zapisać nowy skrót; w przeciwnym razie przywróć plik)
imported artifact content does not match the digest recorded for it in entity.lock ("<artifact>", imported file "<path>", its content digests to "<digest>", the recorded pin is "<digest>", attachment "<attachment>"). If the file was changed on purpose, run aggrega pin on the entity that imports it to record its new digest; otherwise restore the file (zawartość zaimportowanego artefaktu nie zgadza się ze skrótem zapisanym dla niego w entity.lock (zaimportowany plik, skrót jego zawartości, zapisane przypięcie, dołączenie). Jeśli plik zmieniono celowo, uruchom polecenie na encji, która go importuje, aby zapisać nowy skrót; w przeciwnym razie przywróć plik)
Jak naprawić: są dwie odpowiedzi, a właściwa zależy od tego, czy zmiana była zamierzona. Jeśli była, należy uruchomić aggrega pin na encji Recipe, aby przypięcie zostało pobrane ponownie z bieżących bajtów pliku, i zatwierdzić przepisany przez nie entity.lock. Jeśli nie była, należy przywrócić plik — zapisany skrót jest zapisem bajtów, które przypięto, a kompilacja renderująca zmieniony plik dostarczałaby treść, której nic nie zweryfikowało.
A local source no longer matches the pins recorded beside its Recipe (Lokalne źródło nie odpowiada już pinom zapisanym obok jego encji Recipe)
Źródło encji Recipe lub FeatureRecipe, której source: wskazuje katalog lub plik obok niej, jest przypinane wtedy, gdy przypinana jest encja — przez aggrega pin albo przez pull lub push, któremu zlecono wykonanie tego samego kroku. Plik entity.lock obok encji zapisuje po jednym skrócie (digest) dla każdego pliku, który źródło wnosi do tego, co zawiera publikacja encji, z kluczem w postaci ścieżki pliku. Gdy blokada je zapisze, każda kompilacja porównuje źródło w jego bieżącym stanie z tymi pinami, zanim provider je odczyta, i odrzuca niezgodność — dzięki temu chart lub moduł zmodyfikowany po przypięciu nigdy nie zostanie wyrenderowany tak, jakby został sprawdzony. aggrega pull --verify wykonuje to samo porównanie i zgłasza niezgodność tym samym komunikatem. Kompilacja podaje instancję komponentu, której źródło rozwiązywała, oraz znajdujący się pod nią dokument Recipe.
Źródło jest porównywane jako jeden zbiór plików. Plik, którego zawartość się zmieniła, plik dodany do źródła i plik z niego usunięty zmieniają to, z czego encja jest renderowana, więc każdy z nich jest zgłaszany wraz ze skrótem, jaki plik ma teraz, i skrótem dla niego zapisanym. Plik obok encji, którego źródło nie wnosi — notatka lub README obok encji Recipe — nie jest porównywany. Źródło zapisane jako szablon, np. ./charts/{{ .values.flavour }}, wnosi każdy plik w katalogu encji, ponieważ to, który katalog wskazuje, rozstrzyga każda encja Release; dla takiej postaci zgłaszana jest zmiana dowolnego pliku w katalogu.
Encja Recipe, dla której źródła blokada nie zapisuje pinu, nie ma niczego do porównania przez kompilację. Kompilacja jej nie odrzuca; odrzuca ją pull lub push, który nie przypina, jak opisuje An entity reads an input the lock beside it records no pin for (Encja odczytuje dane wejściowe, dla których blokada obok niej nie zapisuje pinu). Piny, które blokada nadal zapisuje dla lokalnego źródła, którego encja Recipe już nie deklaruje, nie przypinają niczego, co ona odczytuje, więc nie są z niczym porównywane. Encję Recipe rozwiązaną przez pull z rejestru obejmuje natomiast skrót, który plik blokady zapisuje dla zawartości jej publikacji.
Plik blokady zapisany przed zmianą zgłasza błąd jako pierwszy. Plik blokady zapisuje encję według tego, co zawiera, a pliki źródła są tego częścią, więc kompilacja lub aggrega pull --verify z plikiem blokady zapisanym przed zmianą pliku zatrzymuje się, zanim to porównanie zostanie wykonane, a The lockfile no longer matches what the release resolves to (Plik blokady nie odpowiada już temu, do czego rozwiązuje się wydanie) podaje encję i oba skróty. Zwykłe aggrega pull podaje plik, który się zmienił, za pomocą An entity reads an input the lock beside it records no pin for (Encja odczytuje dane wejściowe, dla których blokada obok niej nie zapisuje pinu). To samo dotyczy pliku importowanego. Gdy plik blokady nie ma własnego wpisu encji, kompilacja i weryfikujący pull napotykają właśnie to porównanie: encja Recipe lub FeatureRecipe, którą Manifest wskazuje przez odwołanie będące zarazem nazwą encji Component lub Feature osiąganej przez Release, jest zapisywana pod tym odwołaniem jako Component lub Feature, więc nic w pliku blokady się nie zmienia, gdy zmieniają się pliki encji Recipe.
Emitowane komunikaty:
the files of the entity’s local source do not match the pins recorded for them in entity.lock (file <path> digests to <digest> and its recorded pin is <digest>). If the source was changed on purpose, run aggrega pin on the entity to record its files again; otherwise restore the files (pliki lokalnego źródła encji nie odpowiadają pinom zapisanym dla nich w entity.lock (skrót pliku różni się od zapisanego pinu). Jeśli źródło zmieniono celowo, należy uruchomić pin dla encji, aby ponownie zapisać jej pliki; w przeciwnym razie należy przywrócić pliki)
the files of the entity’s local source do not match the pins recorded for them in entity.lock (file <path> digests to <digest> and no pin is recorded for it). If the source was changed on purpose, run aggrega pin on the entity to record its files again; otherwise restore the files (pliki lokalnego źródła encji nie odpowiadają pinom zapisanym dla nich w entity.lock (plik ma skrót, ale nie zapisano dla niego pinu). Jeśli źródło zmieniono celowo, należy uruchomić pin dla encji, aby ponownie zapisać jej pliki; w przeciwnym razie należy przywrócić pliki)
the files of the entity’s local source do not match the pins recorded for them in entity.lock (file <path> is no longer in the source and its recorded pin is <digest>). If the source was changed on purpose, run aggrega pin on the entity to record its files again; otherwise restore the files (pliki lokalnego źródła encji nie odpowiadają pinom zapisanym dla nich w entity.lock (pliku nie ma już w źródle, a jego pin jest zapisany). Jeśli źródło zmieniono celowo, należy uruchomić pin dla encji, aby ponownie zapisać jej pliki; w przeciwnym razie należy przywrócić pliki)
Jak naprawić: podobnie jak w przypadku pliku importowanego, są dwie odpowiedzi, a właściwa zależy od tego, czy zmiana była zamierzona. Jeśli tak, należy uruchomić aggrega pin dla encji Recipe, aby pliki jej źródła zostały ponownie przypięte, i zatwierdzić przepisany przez to plik entity.lock. Jeśli nie, należy przywrócić pliki wskazane w komunikacie.
A symbolic link sits among the files an entity carries (Wśród plików zawartych w encji znajduje się dowiązanie symboliczne)
Każdy plik zawarty w publikacji encji jest odczytywany z własnego katalogu encji, a znajdujące się tam dowiązanie symboliczne jest odrzucane, a nie śledzone. Śledzenie go opublikowałoby bajty, na które wskazuje, pod nazwą samego dowiązania — skądkolwiek wskazuje, również spoza katalogu encji — w artefakcie, który jest następnie skracany i, gdy ma zastosowanie podpisywanie, podpisywany. Pominięcie go opublikowałoby natomiast artefakt, którego zawartość po cichu różni się od katalogu. Dlatego każda postać dowiązania jest odrzucana tak samo: dowiązanie do pliku, dowiązanie do katalogu, dowiązanie wskazujące donikąd, dowiązanie wskazujące na siebie samo i dwa dowiązania wskazujące na siebie nawzajem.
Odrzucenie następuje wszędzie tam, gdzie odczytywane są pliki encji: przez aggrega pin, przez publikację, zanim cokolwiek spakuje (łącznie z przebiegiem próbnym), przez pull i weryfikujący pull porównujące entity.lock z plikami encji, przez kompilację porównującą lokalne źródło z jego pinami oraz przez renderowanie odczytujące katalog lokalnego źródła, zanim cokolwiek z niego zostanie przekazane providerowi. Komunikat wskazuje dowiązanie przez jego ścieżkę obok dokumentu encji, a diagnostyka jest umieszczona przy samym dowiązaniu.
Dowiązanie pominięte przez reguły ignorowania nie jest plikiem zawartym w encji, więc jest pomijane jak każdy inny plik pominięty przez te reguły i nigdy nie jest śledzone. Są to reguły zapisane w entity.lock w chwili przypięcia encji, więc wiersz dodany do .aggregaignore zaczyna obowiązywać po ponownym przypięciu encji.
Emitowany komunikat:
a symbolic link sits among the files an entity carries (<path>). remediation: replace the link with a copy of what it points to, placed inside the entity’s own directory. A link met inside a source directory can instead be left out with a line in the .aggregaignore beside the entity, which takes effect when the entity is pinned again. A link is refused rather than followed because the bytes it points to would travel under the link’s name, from wherever it points (wśród plików zawartych w encji znajduje się dowiązanie symboliczne. Rozwiązanie: należy zastąpić dowiązanie kopią tego, na co wskazuje, umieszczoną we własnym katalogu encji. Dowiązanie napotkane w katalogu źródła można zamiast tego pominąć wierszem w pliku .aggregaignore obok encji, który zaczyna obowiązywać po ponownym przypięciu encji. Dowiązanie jest odrzucane, a nie śledzone, ponieważ bajty, na które wskazuje, trafiłyby pod nazwą dowiązania, skądkolwiek wskazuje)
Jak naprawić: jeśli encja potrzebuje tego, na co wskazuje dowiązanie, należy zastąpić dowiązanie jego kopią w katalogu encji i ponownie przypiąć encję. Jeśli dowiązanie służy tylko wygodzie, a encja go nie odczytuje, należy dodać jego ścieżkę do .aggregaignore obok dokumentu encji i ponownie przypiąć. Które pliki są dostarczane z encją opisuje reguły decydujące o tym, co zawiera encja.
An entity reads an input the lock beside it records no pin for (Encja odczytuje dane wejściowe, dla których plik blokady obok niej nie zapisuje przypięcia)
Encja Recipe lub FeatureRecipe może zależeć od bajtów spoza własnego dokumentu: zdalnego source:, którego współrzędne zapisano w pełni, pliku importowanego przez wpis artifacts za pomocą $import oraz plików source:, które wskazuje katalog lub plik obok niej. Przypięcie każdego z nich jest zapisywane w entity.lock obok encji, a jego zapisanie jest krokiem autora encji, aggrega pin. Dlatego pull nie zapisuje tych przypięć sam: dla encji w jednym z katalogów katalogu, którą buduje Release, porównuje to, co zapisałby ten krok, z zawartością pliku blokady i zatrzymuje się, gdy brakuje w nim przypięcia — lub gdy zawiera przypięcie, któremu dane wejściowe już nie odpowiadają — zamiast zapisywać w katalogu autora bez pytania. Kompilacja, która sama wypełnia swój plik lockfile, jest operacją pull i zatrzymuje się w ten sam sposób.
Push zatrzymuje się na tym samym porównaniu, dla jednej encji, którą ma opublikować. Przed zbudowaniem pakietu i przed nawiązaniem kontaktu z jakimkolwiek rejestrem porównuje to, co krok zapisałby dla encji, z plikiem blokady obok niej i odmawia w ten sam sposób — również przy próbnym uruchomieniu — chyba że push poproszono o samodzielne wykonanie tego kroku. To, co komunikat sugeruje na końcu, różni się w obu przypadkach, ponieważ każde polecenie ma własne sposoby zapisania przypięć; to, co zgłasza, nie różni się.
Lokalne źródło jest porównywane ze swoimi przypięciami jako jeden zbiór plików. Gdy plik blokady nie zapisuje żadnego z nich, każdy plik wnoszony przez źródło jest tu zgłaszany jako brakujący. Gdy je zapisuje, plik dodany po przypięciu jest zgłaszany jako brakujący, a plik zmieniony lub usunięty jako przypięcie, któremu dane wejściowe już nie odpowiadają; kompilacja zgłasza tę samą zmianę jako A local source no longer matches the pins recorded beside its Recipe (Lokalne źródło nie odpowiada już przypięciom zapisanym obok jego encji Recipe). Przypięcia, które plik blokady nadal zapisuje dla lokalnego źródła, którego Recipe już nie deklaruje — gdy jej source: usunięto lub wskazuje teraz zdalny artefakt — nie przypinają niczego, co Recipe odczytuje, więc nie zatrzymują ani pull, ani push, ani weryfikującego pull, ani kompilacji; następne aggrega pin je usuwa.
Komunikat wymienia każde brakujące dane wejściowe, według klasy. Każde to remote source, wskazane przez adres URL i wersję, do której zostało rozwiązane, imported file, wskazany przez klucz artifacts, który go konsumuje, albo local source file, wskazany przez ścieżkę obok encji — dzięki temu wiadomo, czy przypięcia wymaga źródło, czy plik. Każda taka encja w encji Release jest zgłaszana w jednym uruchomieniu.
Encja rozwiązana z rejestru nigdy nie jest tak sprawdzana przez pull, ponieważ jej publikacja już była. Znajduje się w pamięci podręcznej treści, a nie w katalogu, który się tworzy, więc pull ani nie odczytuje, ani nie zapisuje pliku blokady obok niej, a jej źródła są porównywane z plikiem lockfile encji Release. Encja opublikowana za pomocą aggrega push została odrzucona przy publikacji, chyba że jej plik blokady zapisywał każde przypięcie, które krok wtedy by dla niej zapisał, a ten plik blokady jest przenoszony wewnątrz opublikowanego pakietu.
Emitowane komunikaty, z pull i z push:
an input the entity reads has no pin recorded for it in the entity.lock beside it (Recipe "<name>", remote source <url>@<version>: no pin recorded, imported file <key>: the recorded pin no longer matches it). remediation: run aggrega pin <entity-path> and commit the entity.lock it writes beside the entity; to have every pull in this workspace record the pins itself instead, set pin_sources_at_pull: true in the workspace configuration (dane wejściowe odczytywane przez encję nie mają przypięcia zapisanego w entity.lock obok niej (Recipe, zdalne źródło: brak przypięcia, importowany plik: zapisane przypięcie już mu nie odpowiada). Rozwiązanie: uruchomić aggrega pin i zatwierdzić entity.lock zapisany obok encji; aby zamiast tego każdy pull w tym obszarze roboczym sam zapisywał przypięcia, ustawić pin_sources_at_pull w konfiguracji obszaru roboczego)
an input the entity reads has no pin recorded for it in the entity.lock beside it (Recipe "<name>", remote source <url>@<version>: no pin recorded). remediation: run aggrega pin <entity-path> and commit the entity.lock it writes beside the entity; to have this publication record the pins itself instead, re-run it with --pin-sources; to have every publication in this workspace record them, set pin_sources_at_push: true in the workspace configuration (dane wejściowe odczytywane przez encję nie mają przypięcia zapisanego w entity.lock obok niej (Recipe, zdalne źródło: brak przypięcia). Rozwiązanie: uruchomić aggrega pin i zatwierdzić entity.lock zapisany obok encji; aby zamiast tego ta publikacja sama zapisała przypięcia, uruchomić ją ponownie z flagą pin-sources; aby każda publikacja w tym obszarze roboczym je zapisywała, ustawić pin_sources_at_push w konfiguracji obszaru roboczego)
Środkowa część komunikatu publikacji wskazuje to, co akceptuje interfejs, z którego dokonano publikacji: --pin-sources w terminalu, pole pinSources w demonie oraz argument pin_sources narzędzia asystenta.
Jak naprawić: jeśli encja jest własna, należy uruchomić na niej aggrega pin i zatwierdzić zapisany entity.lock, a następnie ponownie wykonać pull lub push — albo wykonać push z --pin-sources, co uruchamia ten krok przed zbudowaniem pakietu. Jeśli należy do kogoś innego — katalogu konsumowanego z jego własnego katalogu — jej wydawca jeszcze jej nie przypiął; można ustawić pin_sources_at_pull: true w konfiguracji obszaru roboczego, aby każdy pull sam zapisywał przypięcia, lub przekazać --pin-sources do pojedynczego pull. aggrega pin opisuje ten krok w całości.
A provides: template could not be evaluated (Nie można obliczyć szablonu provides)
Wpis provides: to szablon tworzący wartość, którą inny komponent odczytuje przez połączenie zależności. Ten warunek zgłasza wpis, którego nie udało się obliczyć: szablon, który się nie parsuje, wywoływana funkcja, której ten interfejs nie rejestruje, odwołanie schodzące przez coś, czego kontekst renderowania nie dostarczył, lub odczyt index klucza, którego mapa nie zawiera.
Różni się od dwóch odmów wykonywanych przed obliczeniem na tym samym bloku — odwołania do korzenia spoza samowystarczalnego zbioru oraz odwołania, które odrzuca kolejność ustalona przez autora bloku — obie opisano powyżej. Tamte wskazują wyrażenie do zmiany; ta zawiera to, co zgłosiło samo obliczenie, dlatego obok podawana jest nazwa wpisu.
Emitowany komunikat, wskazujący instancję komponentu, wpis w bloku oraz to, co zgłosiło obliczenie:
provides template evaluation failed (node "<instance>", provides["<key>"], <what the evaluation reported>) (obliczenie szablonu provides nie powiodło się (węzeł, provides[], co zgłosiło obliczenie))
Nagłówek niesie kod tego warunku, E0056, niezależnie od tego, co zgłosiła ewaluacja. Gdy ewaluacja zatrzymała się na własnym warunku przerywającym — zwykle jest to odczyt przez index klucza, którego mapa nie zawiera — ten warunek jest zgłaszany pod tym warunkiem, a nie zamiast niego: pod caused by (2): najpierw pojawia się zdanie tego warunku, a potem własny raport ewaluacji wraz z jego zdaniem. Czytelnik dopasowujący kody przypisuje więc każdy nieudany wpis provides: do E0056, a przyczynę niepowodzenia ewaluacji odczytuje z warunku pod nim, którego zdanie prowadzi do jego własnego kodu w tabeli wszystkich warunków — E0327 dla brakującego klucza.
Jak naprawić: należy otworzyć blok provides: encji Recipe przy kluczu wskazanym w komunikacie i odczytać zgłoszoną przyczynę — zwykle wskazuje ona pozycję parsowania lub funkcję. Obsługa brakujących kluczy na tym interfejsie renderuje nieobecny klucz końcowy jako nic zamiast zgłaszać błąd, więc błąd tutaj jest usterką strukturalną: szablon, który się nie parsuje, odwołanie schodzące przez kontener, którego nigdy nie dostarczono, lub odczyt index klucza, którego mapa nie zawiera, co wskazuje zgłoszona przyczyna. Gdy wartość jest naprawdę opcjonalna, należy odczytać ją przez pomocnika optional zamiast schodzić do czegoś, czego może nie być.
A Recipe or FeatureRecipe does not publish a provides key its contract declares (Encja Recipe lub FeatureRecipe nie publikuje klucza zadeklarowanego w jej kontrakcie)
Encja Component i encja Feature deklarują w schema.provides klucze, które opublikuje wszystko, co je wiąże — kontrakt wyjściowy, względem którego konsument zapisuje swoje połączenia. Encja Recipe powiązana z encją Component i encja FeatureRecipe powiązana z encją Feature muszą wytworzyć każdy klucz wymieniony w tym kontrakcie. Ta, która tego nie robi, zostaje odrzucona, ponieważ brakujący klucz w przeciwnym razie nie dostarczyłby niczego: odwołanie konsumenta dotarłoby jako nieustawiona zmienna, pusty argument lub nieistniejący plik, bez żadnej informacji o przyczynie.
Kontrakt dotyczy obecności kluczy i niczego więcej. Każdy zadeklarowany klucz musi się pojawić; dodatkowe klucze są dozwolone. Same wartości nigdy nie są sprawdzane — są nieprzejrzystymi wskaźnikami przekazywanymi jako ciągi znaków, więc typy deklarowane przez kontrakt pozostają informacją dla konsumenta, a nie sprawdzeniem wykonywanym przez build.
Zgłaszany jest każdy brak. Encja Recipe, której brakuje trzech kluczy, zgłasza trzy wyniki, każdy umiejscowiony przy własnym wpisie w bloku provides: tej encji Recipe, dzięki czemu wszystkie trzy można poprawić po jednym buildzie. Komunikat podaje brakujący klucz, typ, którego kontrakt go deklaruje, oraz instancję, z którą powiązano encję Recipe — to ostatnie pozwala rozróżnić dwa wyniki, gdy jedna encja Recipe obsługuje kilka instancji jednego typu.
Emitowany komunikat:
Recipe or FeatureRecipe does not publish a provides key its abstract entity’s schema.provides contract declares ("<key>", declared by component type "<type>", bound to component instance "<instance>") (encja Recipe lub FeatureRecipe nie publikuje klucza provides zadeklarowanego w kontrakcie schema.provides jej encji abstrakcyjnej; zadeklarowany przez typ komponentu, powiązany z instancją komponentu)
Para Feature i FeatureRecipe zgłasza ten sam stan poprzez rozwiązanie samego dołączenia, podając parę i klucz:
Recipe or FeatureRecipe does not publish a provides key its abstract entity’s schema.provides contract declares (<attachment context>, <the FeatureRecipe> does not publish provides key "<key>" declared by <the Feature>’s schema.provides contract) (encja Recipe lub FeatureRecipe nie publikuje klucza provides zadeklarowanego w kontrakcie schema.provides jej encji abstrakcyjnej; encja FeatureRecipe nie publikuje klucza provides zadeklarowanego w kontrakcie schema.provides encji Feature)
W tym przypadku zgłaszany jest pierwszy brakujący klucz w kolejności posortowanej, po czym sprawdzanie się kończy, więc ta para podaje jeden klucz na build, podczas gdy para z encją Component podaje wszystkie. W obu przypadkach klucze są przeglądane w kolejności posortowanej, dzięki czemu wynik jest taki sam w kolejnych uruchomieniach.
Jak naprawić: należy dodać brakujący klucz do bloku provides: encji Recipe lub FeatureRecipe albo usunąć go z schema.provides encji Component lub Feature, jeśli nic nie ma go publikować. Klucz, którego szablon renderuje się do niczego, nadal jest publikowany, z pustym ciągiem jako wartością, więc wpis obecny i pusty spełnia kontrakt i nie jest tu zgłaszany. Jeśli pusta wartość ma zatrzymać build, należy ją odrzucić w asercji: asercje encji Recipe odczytują jej rozwiązane wartości provides:.
An assertion stopped the build (Asercja zatrzymała build)
Encje Component, Feature, Recipe i FeatureRecipe mogą zawierać assertions: — nazwane szablony, których celem jest odrzucenie danych wejściowych, a nie wytworzenie tekstu. Asercja wywołuje fail, a to wywołanie zatrzymuje build; argumentem jest komunikat napisany przez autora dla tego, kto na nią trafi.
Asercje są ewaluowane w dwóch momentach, aby reguła odczytywała stan, którego dotyczy: asercje encji Component lub Feature są uruchamiane po rozwiązaniu katalogu, a przed jakimkolwiek renderowaniem, a asercje encji Recipe lub FeatureRecipe — po ustaleniu powiązania, a przed jego renderowaniem.
Odwołanie do klucza, którego nic nie dostarcza, również jest zgłaszane tutaj. Ta powierzchnia ewaluuje ze ścisłą obsługą brakujących kluczy właśnie po to, aby predykat, którego odwołanie wyrenderowało się jako puste, nie mógł porównać się z niczym i po cichu przejść — inaczej jedna literówka unieważniłaby regułę, dla której asercję napisano. Dlatego zwykłe default nie zapewnia na tej powierzchni wartości zastępczej: samo odwołanie zatrzymuje ewaluację, zanim wartość zastępcza zdąży zadziałać. Należy zabezpieczyć odwołanie przez hasKey lub użyć pomocnika optional; odczyt przez index również zatrzymuje build, podając klucz, jak opisuje „A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)”.
Emitowany komunikat, podający rodzaj i typ encji, instancję oraz asercję, a następnie komunikat napisany przez samą asercję:
a dla klucza, którego nic nie dostarcza, zdanie silnika szablonów po własnym zdaniu warunku:
<entity-kind>"<type>" instance "<instance>" assertion "<name>": assertion "<kind>/<type>/<instance>/<name>": assertion failed: template: <kind>/<type>/<instance>/<name>:<line>:<column>: executing "<kind>/<type>/<instance>/<name>" at <.reference>: map has no entry for key "<key>" (asercja nie powiodła się: podczas wykonywania szablonu mapa nie ma wpisu dla klucza)
oraz gdy niepowodzeniem zakończyła się ewaluacja, a nie predykat:
Wartość zadeklarowana jako wrażliwa nie pojawia się w komunikacie. Jeśli asercja odczytuje taką wartość i wywołuje fail ze swoim zdaniem zapisanym w całości jako jeden ciąg w cudzysłowie — fail "…", bez niczego przekazanego do niego potokiem i bez niczego składanego — komunikat zawiera to zdanie w zapisanej postaci, niezależnie od zawartości wartości, ponieważ zdanie nie cytuje niczego, co asercja odczytała. Jeśli jej komunikat cytuje wartość, w miejscu wartości komunikat zawiera <redacted>. Jeśli komunikat jest składany w jakikolwiek inny sposób, a działanie asercji zależało od zawartości wartości, komunikat po nieudanym wyrażeniu zostaje zastąpiony przez failure text withheld: this template reads a value declared sensitive, and the failure depends on what that value holds; zatrzymanie i jego kod pozostają bez zmian. Co liczy się jako zadeklarowane i które odmowy są poza tym zakresem, opisano w vocabulary/compact-form-authoring.md „Co odmowa mówi o zadeklarowanej wartości”.
Sprawdzana samodzielnie encja zgłasza nieudaną asercję jako ostrzeżenie.aggrega validate z plikiem encji Recipe, sprawdzanie tego pliku przez edytor za pośrednictwem aggrega serve oraz narzędzie validate w aggrega mcp z podanym entity budują encję Recipe na symbolach zastępczych i domyślnych wartościach schematu zamiast wartości ustawianych przez encję Release, więc nie potrafią odróżnić asercji czekającej na encję Release od asercji błędnej. W tych przypadkach asercja wywołująca fail — własna asercja encji Recipe lub zadeklarowana przez implementowaną przez nią encję Component — jest zgłaszana jako ostrzeżenie z powyższym komunikatem, zakończone zdaniem A Release must satisfy this assertion before a build of it can pass., a sprawdzenie przechodzi. Odwołanie do klucza, którego nic nie dostarcza, ani asercja, która się nie parsuje, nie są nieudanymi asercjami: każde z nich to błąd w tekście samej asercji i sprawdzenie ocenia je jak każdy inny błąd. Build zawsze ma encję Release i zatrzymuje się na asercji, jak opisano tutaj; zob. nieudana asercja jest ostrzeżeniem.
Jak naprawić: komunikat po ostatnim dwukropku pochodzi od autora asercji i to on mówi, co zmienić — asercję pisze się tak, aby trafienie na nią podawało odpowiedź. Jeśli zgłoszenie dotyczy brakującego klucza, a nie zdania autora, błąd tkwi w samej asercji: należy poprawić odwołanie lub zabezpieczyć je, jak opisano powyżej. Jeśli reguła nie powinna dotyczyć tej encji Release, jest to kwestia encji zawierającej asercję, a nie własnego pliku.
A pipeline step addresses documents the node does not have (Krok potoku adresuje dokumenty, których węzeł nie ma)
Krok potoku adresuje dokument za pomocą zakresu i klucza. Trzy warunki obejmują sytuacje, w których adres do niczego nie prowadzi, i każdy z nich zatrzymuje budowanie, zamiast pozwolić krokowi zgłosić sukces przy edycji, która nigdy nie nastąpiła.
Węzeł go nie wyemitował. Łatka wskazuje parę zakresu i klucza, której nie ma wśród dokumentów wytworzonych przez ten węzeł:
node "<instance>": pipeline PATCH targets a document the node did not emit (węzeł: PATCH potoku wskazuje dokument, którego węzeł nie wyemitował)
Nie ma hosta do zaadresowania. Krok sięgnął po dokumenty komponentu hosta w miejscu, które nie odnosi się do żadnego — we własnym potoku komponentu, którego jedynym zakresem jest jego własne wyjście, lub w encji Feature dołączonej do granicy zamiast do jednego komponentu. Zakres hosta jest pusty wszędzie tam, gdzie działa taki potok, więc adres w nim nie wskazuje na nic:
node "<instance>": pipeline /host operation from a step with no host component (węzeł: operacja /host potoku z kroku bez komponentu hosta)
Dokument nie ma drzewa do zaadresowania. Niektóre jednostki nie mają struktury, na którą mogłaby wskazać ścieżka — treść binarna, tekst swobodny, region, którego cel nie może bezpiecznie przejść. Taka jednostka nadal trafia do kroku, aby można ją było wybrać i wyemitować w całości; nie można jej jednak załatać:
node "<instance>": pipeline PATCH target is not parseable structured YAML/JSON (węzeł: cel PATCH potoku nie jest parsowalnym ustrukturyzowanym YAML/JSON)
pipeline PATCH target is not parseable structured YAML/JSON (node "<instance>", document "<key>") (cel PATCH potoku nie jest parsowalnym ustrukturyzowanym YAML/JSON (węzeł, dokument))
Każdy z nich przychodzi wraz z opisem adresu sporządzonym przez samo przejście, a każdy jest umiejscowiony przy instancji komponentu, której potok go wytworzył.
Dwa z trzech są zgłaszane także przed jakimkolwiek przejściem. To, czy dane miejsce w ogóle ma dokumenty hosta, wynika z tego, gdzie potok został zapisany, więc krok deklarujący, że działa na dokumentach hosta w miejscu, które ich nie ma, jest wskazywany, gdy tylko budowanie wie, co deklaruje każda wtyczka, bez czekania na renderowanie węzła — a encja Feature dołączona do granicy jest wskazywana razem z krokiem:
pipeline /host operation from a step with no host component (operacja /host potoku z kroku bez komponentu hosta)
pipeline /host operation from a step with no host component ("<attachment>") (operacja /host potoku z kroku bez komponentu hosta)
Te dwa odczyty są podziałem jednego warunku, a nie tym samym wynikiem zgłoszonym dwukrotnie: to, co może rozstrzygnąć deklaracja, jest rozstrzygane na podstawie deklaracji, a to, co widzi tylko uruchomienie, pozostaje przy uruchomieniu — krok deklarujący własny zakres może mimo to zwrócić operację na innym.
Te trzy są zatrzymującą budowanie postacią odmów adresowania, które zgłasza samo przejście potoku, opisanych powyżej w „A pipeline patch addresses a document the set does not hold, or one with no tree to address (Łatka potoku adresuje dokument, którego zbiór nie zawiera, lub taki, który nie ma drzewa do zaadresowania)”.
Jak naprawić: wszystkie trzy należą do autora kroku, a nie do użytkownika. W przypadku brakującego celu należy załatać dokument, który węzeł faktycznie emituje, albo wyemitować zamierzony dokument we wcześniejszym kroku i załatać go w późniejszym — krok może odczytać, jakie klucze otrzymał. W przypadku brakującego hosta należy przenieść krok do miejsca, które odnosi się do komponentu hosta, zaadresować zamiast tego własne dokumenty tego miejsca lub usunąć krok. W przypadku jednostki bez drzewa należy zastąpić łatkę emisją całej jednostki: nieprzejrzystą treść się zastępuje, a nie edytuje.
A pipeline patch addresses output that has not been assembled yet (Łatka potoku adresuje wyjście, które nie zostało jeszcze złożone)
Niektóre providery scalają wyjście poszczególnych węzłów grupy dyspozycji w jeden dokument — scalony plik compose, chart parasolowy. Dopóki to scalenie nie nastąpi, nie ma odrębnych dokumentów, są tylko fragmenty, więc łatka adresująca jeden z nich nie ma na co wskazać. Potok dla takiego komponentu jest więc w całości odraczany i odtwarzany, gdy scalenie wytworzy dokumenty; jest to zwykła ścieżka i nie wymaga niczego od autora.
Ten warunek trafia do budowania, gdy łatka mimo to dociera do fragmentu. Przypadek, który wskazuje, to własne wyjście dołączonej encji Feature. Gdy provider komponentu scala swoją grupę, cały potok dołączenia jest wstrzymywany, dopóki scalenie nie wytworzy dokumentów — a to, co otrzymuje odtworzenie, to wyłącznie dokumenty komponentu. Krok działający na własnym wyjściu encji Feature jest oferowany tylko podczas renderowania komponentu, czyli przed jakimkolwiek scaleniem, więc nie ma czego zaadresować. Jest tak niezależnie od tego, jak przekazywane jest własne wyjście encji Feature: czy dołącza do scalenia, czy jest zapisywane jako osobne dokumenty, jego własny zakres nigdy nie jest zakresem, który niesie odtworzenie.
Emitowania to nigdy nie dotyczy. Emisja dodaje dokument, a nie edytuje go, i jest wykonywana dla każdego węzła przy każdym providerze, więc całkowicie wykracza poza ten przypadek.
Warunek jest zgłaszany przed jakimkolwiek przejściem, na podstawie tego, co deklarują wtyczki i providery, a ponownie jako zabezpieczenie podczas renderowania węzła. Emitowane komunikaty:
pipeline PATCH targets an assembler provider’s pre-assembly fragments ("<attachment>") (PATCH potoku wskazuje fragmenty sprzed złożenia providera składającego)
pipeline PATCH targets an assembler provider’s pre-assembly fragments (node "<instance>", <scope>-scope document "<key>" is rendered by an assembler provider). the post-assembly phase re-runs this PATCH once the documents are discrete (PATCH potoku wskazuje fragmenty sprzed złożenia providera składającego (węzeł, dokument zakresu jest renderowany przez provider składający). faza po złożeniu ponownie wykona ten PATCH, gdy dokumenty będą odrębne)
Jak naprawić: należy zaadresować dokumenty komponentu zamiast własnych dokumentów encji Feature, bo ta postać jest odtwarzana po scaleniu; albo przenieść komponent na provider, który nie scala swojej grupy dyspozycji; albo usunąć krok. Która z tych trzech możliwości jest właściwa, zależy od tego, co krok miał zmieniać, a komunikat wskazuje zaadresowany zakres, aby można to było rozstrzygnąć. Zmiana własnego capability: encji FeatureRecipe nie należy do tych możliwości: nie zmienia ona tego, jaki zakres otrzymuje odtworzenie po scaleniu, a tego właśnie dotyczy ten warunek.
A pipeline step’s plugin does not claim the provider rendering what it addresses (Wtyczka kroku potoku nie deklaruje providera renderującego to, co krok adresuje)
Wtyczka używana przez krok potoku może deklarować providery, z którymi została przetestowana. Ta lista jest jawną deklaracją, a nie domniemanym „cokolwiek podobnego”: uruchomienie wtyczki z providerem, którego nie wymienia, grozi łatką napisaną dla innego kształtu wyjścia, więc budowanie zatrzymuje się zamiast próbować.
Provider, z którym dopasowywany jest krok, to ten, który renderuje dokumenty adresowane przez ten krok — własny provider komponentu dla kroku działającego na dokumentach komponentu i własny provider encji Feature dla kroku działającego na dokumentach encji Feature. Przy encji Feature dołączonej do komponentu występują oba przypadki i są to dwie różne wartości z dwóch różnych dokumentów.
Pusta lub nieobecna lista deklaracji nie pasuje do niczego, więc każdy krok używający takiej wtyczki jest zgłaszany tutaj. Wtyczka, której budowanie nie mogło zapytać, to inny przypadek i nie jest tu zgłaszana: niedostępny samoopis oznacza brak deklaracji, a nie pustą deklarację, i taki krok zatrzymuje się z samym błędem rozwiązywania, ładowania lub samoopisu, który należy naprawić.
Jest to zgłaszane, gdy kompilacja wie już, co każdy plugin deklaruje o sobie, przed uruchomieniem, które wywołałoby krok, i raz na każdy napisany krok, a nie raz na kompilację — dzięki temu autor widzi wszystkie błędne kroki potoku w jednej kompilacji. Nazwy encji Provider są dopasowywane dokładnie.
Emitowane komunikaty: pierwszy z własnego potoku komponentu, drugi z potoku encji Feature, który wskazuje także dołączenie:
pipeline plugin is not compatible with the rendering provider ("<provider>") (wtyczka potoku nie jest zgodna z renderującym providerem)
pipeline plugin is not compatible with the rendering provider ("<attachment>", "<provider>") (wtyczka potoku nie jest zgodna z renderującym providerem)
Jak naprawić: wynik jest umiejscowiony przy napisanym kroku, a wskazany provider jest tym, z którym należy uzgodnić deklarację. Jeśli wtyczka jest własna, należy dodać providera do deklarowanej zgodności po przetestowaniu z nim. Jeśli nie, należy wybrać wersję wtyczki, która deklaruje tego providera, renderować ten zakres przez provider, który wtyczka deklaruje, lub usunąć krok.
A provider refused a node’s input (Provider odrzucił dane wejściowe węzła)
Provider może sprawdzić dane wejściowe przekazane mu dla komponentu przed ich wyrenderowaniem i zgłosić to, co wykryje. Wyniki o poziomie ważności halt zatrzymują kompilację; wyniki o poziomie warning i information są pokazywane obok wyniku kompilacji i nie zmieniają niczego w emitowanych bajtach.
Jest to własna interpretacja danych wejściowych dokonana przez providera, a nie przez kompilator, więc to provider decyduje, czemu się sprzeciwia i jak dokładnie to formułuje. Kompilator podaje nazwę komponentu i providera oraz przekazuje komunikaty providera w takiej postaci, w jakiej zostały zwrócone; jeśli provider zgłosił kilka, przychodzą razem, rozdzielone średnikami, dzięki czemu jedna kompilacja informuje o wszystkich.
Ta sama ścieżka jest używana niezależnie od tego, czy dane wejściowe należą do własnej encji Recipe komponentu, czy do dołączonej encji Feature, więc sprawdzenie providera wygląda w obu przypadkach identycznie.
Jak naprawić: należy przeczytać komunikaty providera — wskazują, czego w rozwiązanych danych wejściowych nie mógł zaakceptować. Dane wejściowe są składane z wartości encji Recipe i własnej konfiguracji komponentu, więc poprawka zwykle dotyczy jednego z nich; strona referencyjna providera opisuje, czego on wymaga. Jeśli provider sprzeciwia się czemuś, czego nie można zmienić z poziomu dokumentu, jest to kwestia dla autora encji Recipe lub pluginu.
A provider rendered the same input twice and produced different output (Provider dwukrotnie wyrenderował te same dane wejściowe i wygenerował różne wyniki)
Przy identycznych danych wejściowych kompilacja daje identyczny wynik — to jest kontrakt, względem którego narzędzia do przeglądu i wdrażania odczytują wynik kompilacji. Opcjonalny tryb kompilacji sprawdza to bezpośrednio: każdy komponent jest renderowany dwukrotnie z tych samych danych wejściowych, a emitowane bajty są porównywane. Provider, którego dwa renderowania się różnią, przenosi stan między nimi lub w inny sposób nie jest funkcją swoich danych wejściowych, i kompilacja zostaje zatrzymana.
Zwykła kompilacja renderuje każdy komponent raz, więc ten warunek występuje wyłącznie w trybie sprawdzania. Sama dostępność tego trybu niczego nie zmienia w normalnej kompilacji.
Porównywany jest surowy emitowany wynik providera — te same bajty, z których wycinane są wyrenderowane artefakty — więc wychwytywana jest różnica w dowolnym miejscu tego, co wygenerował, a nie tylko różnica, która przetrwa do pliku końcowego.
Emitowany komunikat:
rendering node "<instance>": node "<instance>" (provider "<provider>"): two renders of identical input produced different output: provider render is not deterministic (renderowanie węzła: węzeł (provider): dwa renderowania identycznych danych wejściowych dały różne wyniki: renderowanie providera nie jest deterministyczne)
Jak naprawić: najpierw należy ustalić, czym różnią się dwie kompilacje komponentu wskazanego w komunikacie — skompilować go dwukrotnie i porównać wyniki. Jeśli różnica dotyczy wartości, którą pobierany chart generuje na nowo przy każdym renderowaniu — losowego hasła, wygenerowanego klucza, znacznika czasu w Secret lub ConfigMap — błąd tkwi w wyniku tego chartu, a nie w providerze, i można go usunąć samodzielnie na jeden z dwóch sposobów. Można dostarczyć wartość, przez ustawienie, które chart do tego udostępnia, z valuesMapping: encji Recipe, tak aby chart przestał ją generować. Albo, jeśli wygenerowany dokument to taki, którego encja Release nie może dostarczać — np. Secret dostarczany osobno przez operatora — można go wyłączyć z kompilacji wpisem omits: w encji Recipe; zob. Recipe → Pole omits:. W przeciwnym razie błąd leży po stronie providera, a nie dokumentów, i nic, co można napisać, go nie usunie. Należy zgłosić go wydawcy pluginu obsługującego tego providera, podając komponent wskazany w komunikacie — typowe przyczyny to znacznik czasu, wartość losowa lub kolejność wynikająca z iteracji po mapie zamiast kolejności zapisanej przez autora. Do czasu poprawki zwykły tryb kompilacji pozostaje nienaruszony, a praktycznym rozwiązaniem jest przypięcie pluginu do wersji, która przeszła sprawdzenie.
An omits entry left out nothing the source rendered (Wpis omits nie pominął niczego, co wyrenderowało źródło)
Każdy wpis listy omits: encji Recipe lub FeatureRecipe, który dotyczy danej kompilacji — jego when: jest nieobecne, puste lub prawdziwe — musi pominąć w wyniku co najmniej jedną rzecz wyrenderowaną przez źródło: dokument renderowany przez chart, usługę, wolumen lub konfigurację zadeklarowane w pliku compose albo zasób zadeklarowany w szablonie CloudFormation. Provider renderujący źródło dopasowuje każdy wpis do tego, co wyrenderował, i zgłasza, ile jednostek każdy pominął; wpis, który nie pominął żadnej, zatrzymuje kompilację.
Wpis, który niczego nie dopasowuje, jest stwierdzeniem o źródle, które przestało być prawdziwe. Zwykłą przyczyną jest aktualizacja źródła, która zmieniła nazwę lub usunęła to, co wpis wskazuje — a dokument lub usługa o zmienionej nazwie trafia wtedy do wyniku pod nową nazwą, czyli dokładnie to, czego wpis miał nie dopuścić — drugą przyczyną jest błąd w samym wpisie. Pominięcie tego sprawiłoby, że dostarczone zostałoby to, co wpis miał wyłączyć, więc kompilacja zostaje zatrzymana i wskazuje wpis.
Komunikat podaje węzeł, providera, dokument deklarujący wpis i pozycję wpisu na liście omits: tego dokumentu, licząc od 0, oraz rodzaj, nazwę i przestrzeń nazw, do których wpis został rozwiązany, przy czym przestrzeń nazw tylko wtedy, gdy wpis ją wskazuje. Dla encji FeatureRecipe dołączonej do komponentu węzłem jest ten komponent; dla dołączonej do granicy wiersz nad komunikatem podaje dołączenie i jego granicę. Jeśli kilka wpisów niczego nie dopasowało, wskazywany jest pierwszy w kolejności zapisu, więc przy każdym uruchomieniu wskazywany jest ten sam wpis. Pole, którego szablon odczytał wartość zadeklarowaną jako wrażliwa, jest pokazywane jako <redacted> zamiast wartości, do której zostało rozwiązane. Wpis odrzucony przez swoje when: nigdy nie jest przekazywany providerowi i nigdy nie jest sprawdzany.
Emitowany komunikat. Kategoria pojawia się w nagłówku w nawiasach kwadratowych:
an omits entry left out nothing the source rendered (node "<node-id>", provider "<provider>", "<document>" omits[<position>], kind "<kind>", name "<name>", namespace "<namespace>"). correct the entry so it names something the source renders, or remove it; a source upgrade that renamed or removed it is the usual cause (wpis omits nie pominął niczego, co wyrenderowało źródło (węzeł, provider, dokument omits[pozycja], rodzaj, nazwa, przestrzeń nazw). należy poprawić wpis tak, aby wskazywał coś, co źródło renderuje, lub go usunąć; zwykłą przyczyną jest aktualizacja źródła, która zmieniła jego nazwę lub go usunęła)
Nagłówek zawiera krótki kod tego warunku, E0334.
Jak naprawić: należy porównać wpis z tym, co źródło renderuje obecnie — skompilować z usuniętym wpisem i sprawdzić, co renderuje komponent — a następnie poprawić rodzaj, nazwę lub przestrzeń nazw wpisu albo usunąć wpis, jeśli to, co wskazywał, zniknęło. Dla chartu wpis wskazuje dokument przez jego własne kind, metadata.name oraz, jeśli wpis podaje przestrzeń nazw, przestrzeń nazw, w której dokument się znajduje; dla pliku compose wskazuje service, volume lub config przez jego klucz; dla szablonu CloudFormation wskazuje zasób przez jego Type i identyfikator logiczny, w dowolnym z szablonów źródła. Zob. Recipe → Pole omits:.
A provider’s omitted counts do not match the omits entries it was handed (Liczniki pominięć zwrócone przez dostawcę nie odpowiadają przekazanym mu wpisom omits)
Dostawca, który deklaruje, że pomija renderowane jednostki, zgłasza dla każdego przekazanego mu wpisu omits:, ile jednostek ten wpis dopasował — jeden licznik na wpis, w kolejności, w jakiej wpisy zostały przekazane. Raport, którego brak, który zawiera za mało lub za dużo liczników albo zawiera licznik mniejszy od zera, nie pozwala stwierdzić, czy wpis w ogóle cokolwiek pominął, więc kompilacja zostaje zatrzymana. Nie powoduje tego nic, co zostało napisane przez autora: warunek ten zgłasza dostawcę, którego zwrócone wyjście nie dotrzymuje deklarowanego przez niego kontraktu.
Emitowany komunikat. Komunikat wskazuje węzeł i dostawcę, następnie liczbę przekazanych wpisów oraz to, co zostało zwrócone — albo liczbę liczników, albo licznik mniejszy od zera i wpis, dla którego go podano:
a provider’s omitted counts do not match the omits entries it was handed (node "<node-id>", provider "<provider>", handed <n> omits entries, returned <m> omitted counts) (liczniki pominięć zwrócone przez dostawcę nie odpowiadają przekazanym mu wpisom omits (węzeł, dostawca, przekazane wpisy omits, zwrócone liczniki pominięć))
Nagłówek zawiera krótki kod tego warunku, E0336.
Jak naprawić: należy zgłosić to wydawcy pluginu obsługującego tego dostawcę, wskazując komponent, który identyfikuje komunikat. Zobowiązania dostawcy opisuje kontrakt pluginu w części Pomijanie renderowanych jednostek.
Assembled output still carries a cross-boundary placeholder (Złożone wyjście nadal zawiera symbol zastępczy odwołania między granicami)
Gdy połączenie zależności przebiega między dwoma złożonymi wyjściami, przenoszona przez nie wartość nie może być znana w chwili renderowania strony konsumującej — publikuje ją druga strona, a rozwiązywana jest dopiero po złożeniu obu. Dlatego kompilacja zapisuje symbol zastępczy w wejściu komponentu konsumującego, a dostawca zastępuje go własną formą odwołania krzyżowego, gdy złożenie już istnieje.
Ten warunek zgłasza symbol zastępczy, który przetrwał to zastąpienie. Przetrwanie oznacza, że rozwiązywanie nigdy do niego nie dotarło: wartość trafiła w miejsce, którego dostawca nie mógł zaadresować — najczęściej została wklejona w dłuższy ciąg zamiast stanowić całą wartość — albo przejście zostało oznaczone, choć po drugiej stronie nie było nic, co mogłoby je rozwiązać. Symbol zastępczy nigdy nie jest poprawnym wyjściem, więc kompilacja zostaje zatrzymana, zamiast wydać plik, który go zawiera.
Komunikat wskazuje dostawcę, który zapisał plik, oraz ścieżkę, pod którą plik się znajduje: ścieżka jest unikatowa tylko w obrębie jednego złożenia, więc dopiero obie te informacje razem identyfikują jeden plik. Zgłaszany jest każdy błędny plik, a nie tylko pierwszy, i każdy tylko raz, niezależnie od tego, ile granic zasiliło złożenie, w którym się znajduje. Błąd jest zgłaszany wobec całego dokumentu Release, a nie wobec granicy w jego obrębie — usterka tkwi w sposobie, w jaki wartość dotarła do pliku, a nie w deklaracji granicy, więc żadna deklaracja granicy nie jest tym, co należy zmienić.
Emitowany komunikat:
assembled output retains an unresolved cross-boundary link placeholder ("<provider>", "<output-path>") (złożone wyjście zachowuje nierozwiązany symbol zastępczy połączenia między granicami)
Jak naprawić: najczęstszą przyczyną jest wartość, którą strona konsumująca wstawiła w dłuższy ciąg. Odwołanie krzyżowe musi stanowić całość wartości, jako którą jest wstrzykiwane, dlatego należy zmienić mapowanie w Recipe tak, aby dostarczało je w całości, a otaczającą treść złożyć zamiast tego we własnym słownictwie celu. Jeśli wartość występuje w całości, a symbol zastępczy nadal przetrwa, usterka leży po stronie dostawcy i należy ją zgłosić wydawcy tego pluginu.
A template did more than copy a value it read off a cross-boundary link (szablon zrobił coś więcej niż skopiowanie wartości odczytanej z połączenia między granicami)
Szablon może odczytywać wartości producenta bezpośrednio z połączenia, pod .context.uses.<alias>.provides, a w encji FeatureRecipe o zakresie granicy — z połączeń granicy pod .boundary. Gdy połączenie łączy dwa komponenty renderowane do różnych wyjść, a dostawca wiąże je własnym odwołaniem, każda z tych wartości trafia do szablonu jako symbol zastępczy, który dostawca zastępuje po złożeniu obu wyjść: odwołaniem między stosami albo samą wartością. Dlatego szablon może taką wartość jedynie skopiować — zapisać ją w całości, wewnątrz dłuższego ciągu lub przez funkcję, która pozostawia ją bez zmian, taką jak quote.
Porównanie, rozgałęzienie, długość lub funkcja zmieniająca wartość — eq, if, len, upper, trimPrefix — zostałyby rozstrzygnięte na podstawie symbolu zastępczego, a nie wartości, i to bez ostrzeżenia. Kompilacja sprawdza to, obliczając szablon dwukrotnie — raz na symbolach zastępczych, raz na rzeczywistych wartościach — i zatrzymuje się, gdy po wpisaniu z powrotem każdego symbolu zastępczego wyniki się różnią. Dotyczy to każdego szablonu, który odczytuje takie połączenie: własnych szablonów encji Recipe, injectMapping: dołączonej encji FeatureRecipe oraz szablonów encji FeatureRecipe o zakresie granicy.
Komunikat wskazuje szablon — pole i encję Recipe, do której należy — a dla każdej wartości provides, od której zależy różnica, komponent konsumujący, alias i gniazdo połączenia oraz komponent produkujący. Wartość, którą szablon jedynie skopiował, nie jest wymieniana.
Emitowany komunikat:
a template does more than copy a value it reads off a cross-boundary link (template "<template>", provides key "<key>" that component "<consumer>" reads off its connection "<alias>" on socket "<socket>" to component "<producer>"). Copy the value as it stands, whole or inside a larger string, because the provider writes in its place what the value becomes in the other output, and branch on a value of the component’s own instead (szablon robi coś więcej niż kopiowanie wartości odczytanej z połączenia między granicami: komunikat wskazuje szablon, klucz provides, komponent konsumujący, który odczytuje go ze swojego połączenia na gnieździe, oraz komponent produkujący. Należy skopiować wartość w niezmienionej postaci, w całości lub wewnątrz dłuższego ciągu, ponieważ dostawca wpisuje w jej miejsce to, czym wartość staje się w drugim wyjściu, a rozgałęzienie oprzeć na własnej wartości komponentu)
Jak naprawić: należy skopiować wartość wskazaną w komunikacie zamiast ją testować lub przekształcać, a decyzję oprzeć na wartości, którą komponent konsumujący sam definiuje — jednym z własnych kluczy values lub infra — a nie na tym, co odczytuje jego połączenie. Opis dostawcy CloudFormation wyjaśnia, czym staje się skopiowana wartość w drugim stosie.
A provider named a directory for a contributor that is not one directory (Dostawca wskazał dla współtwórcy katalog, który nie jest jednym katalogiem)
Dostawca, który umieszcza każdego współtwórcę na jego własnej pozycji wewnątrz jednego obejmującego wyjścia, deklaruje katalog, pod którym znajdują się te pozycje, a kompilacja składa w nim tożsamość każdego komponentu. Wartość musi wskazywać dokładnie jeden katalog: wartość zawierająca separator ścieżki albo wskazująca bieżący lub nadrzędny katalog umieściłaby pliki komponentu gdzie indziej niż pod jego własną pozycją — albo całkowicie poza złożeniem, albo po cichu przestawione w jego obrębie.
Kompilacja zostaje zatrzymana, zamiast złożyć taką ścieżkę. Komunikat wskazuje dostawcę, który zadeklarował wartość, oraz samą wartość, dzięki czemu wiadomo, którego dostawcę należy zmienić i co zadeklarował.
Nie dotyczy to dostawcy, który nie deklaruje takiego katalogu. Każdy współtwórca znajduje się wtedy bezpośrednio w katalogu wdrożenia pod własną nazwą, więc rezygnacja ze wskazania obejmującego katalogu jest uprawnioną odpowiedzią, a nie przeoczeniem.
Emitowany komunikat:
provider named a directory for each contributor’s own sub-directory that is not a single directory name: provider "<provider>" declared nest_segment "<value>"; the value must name one directory, carrying no path separator and naming neither the current nor the parent directory (dostawca wskazał dla własnego podkatalogu każdego współtwórcy katalog, który nie jest nazwą pojedynczego katalogu: dostawca zadeklarował nest_segment; wartość musi wskazywać jeden katalog, nie zawierać separatora ścieżki i nie wskazywać ani bieżącego, ani nadrzędnego katalogu)
Jak naprawić: żaden dokument katalogu nie wytwarza tej wartości, więc we własnych plikach nie ma nic do poprawienia — pochodzi ona z pluginu obsługującego dostawcę. Należy zgłosić to wydawcy tego pluginu, przytaczając wartość wskazaną w komunikacie. Jeśli plugin jest własny, należy zadeklarować nazwę pojedynczego katalogu albo nie deklarować żadnej i pozwolić każdemu współtwórcy znajdować się w katalogu wdrożenia.
A boundary-scope Feature is attached only to a component (Feature o zakresie granicy jest dołączona tylko do komponentu)
FeatureRecipe może zadeklarować, że generuje się raz dla granicy, a nie raz dla każdego komponentu — jeden wspólny zasób dla wszystkiego, co zawiera granica, zamiast jednego na komponent. Dlatego takie dołączenie należy zapisać na granicy: dołączenie o tej nazwie zapisane wyłącznie przy komponencie nie wskazuje zakresu, dla którego recepta miałaby generować, więc nic nie rozstrzyga, przy której granicy miałaby działać, jakie wartości odczytywać ani gdzie zapisać wyjście.
Zapisanie go dodatkowo przy komponencie jest zwyczajne i nie jest zgłaszane. Dołączenie zadeklarowane na granicy obejmuje każdy komponent, który ta granica zawiera, także w zakresach w niej zagnieżdżonych, więc jego przenoszenie jest normalną postacią. Sprawdzane jest, czy nazwę deklaruje własny zakres komponentu lub zakres go obejmujący — wyszukiwanie przebiega na zewnątrz od miejsca komponentu i kończy się na pierwszym zakresie, który ją deklaruje. Komponent powtarzający u siebie dołączenie już zadeklarowane przez obejmujący zakres renderuje się dokładnie tak jak forma z samym zakresem i z tego samego powodu jest dopuszczany.
Komponent nieumieszczony w żadnym zakresie nie ma czego przeszukiwać, więc dołączenie o zakresie granicy przy nim jest zgłaszane tutaj — i jest to rzetelna interpretacja, ponieważ nie istnieje zakres, dla którego taka recepta mogłaby generować.
Emitowany komunikat, wskazujący dołączenie i zakres, w którym znajduje się komponent:
attachment binds a FeatureRecipe with executionScope: boundary and no boundary holding the component declares it ("<attachment>", on a component in boundary "<boundary>") (dołączenie wiąże FeatureRecipe z executionScope: boundary, a żadna granica zawierająca komponent go nie deklaruje (dołączenie, przy komponencie w granicy))
oraz dla komponentu bez zakresu, który nie wnosi takiej wartości:
attachment binds a FeatureRecipe with executionScope: boundary and no boundary holding the component declares it ("<attachment>") (dołączenie wiąże FeatureRecipe z executionScope: boundary, a żadna granica zawierająca komponent go nie deklaruje)
Jak naprawić: należy zadeklarować dołączenie w features: na granicy, dla której ma generować — w zakresie, w którym znajduje się komponent, lub w zakresie go obejmującym — a nie tylko przy komponencie. Jeśli zamierzone było generowanie dla każdego komponentu, należy zamiast tego dołączyć Feature, której FeatureRecipe nie deklaruje zakresu granicy.
Piaskownica odrzuciła plugin
Każdy plugin, zanim zostanie dopuszczony do jakiejkolwiek pracy, zgłasza, czym jest i czego potrzebuje, a piaskownica porównuje to zgłoszenie z tym, co jest gotowa przyznać. Ten warunek obejmuje całą klasę zgłoszeń, których piaskownica nie zaakceptuje, a zdanie komunikatu wskazuje, która ich część została odrzucona: wersja interfejsu pluginów, której host nie obsługuje, rodzaj pluginu, dla którego host nie ma słownictwa, plugin żądający wychodzącego dostępu do sieci lub dostępu do systemu plików, plugin wskazujący wywołanie hosta spoza zestawu oferowanego przez hosta lub importujący z przestrzeni nazw spoza dopuszczonego zestawu, brakujący lub błędnie sformułowany eksport, pole o wartości spoza zamkniętego zbioru dopuszczalnych wartości albo samoopis, którego w ogóle nie da się odczytać.
Odrzucenie następuje przed uruchomieniem pluginu, a odrzucony plugin jest zamykany, zanim błąd zostanie przekazany dalej, więc nic, o co prosił, nie zostaje przyznane nawet na chwilę.
Część tego, czego plugin nie może mieć, nie jest tu sprawdzana, ponieważ nigdy nie jest przyznawana. Host daje gościowi zamrożony zegar, brak systemu plików, brak środowiska i brak miejsca na jego własne wyjście, więc gość, który próbuje sięgnąć po którekolwiek z nich, kończy się błędem w chwili tej próby, a nie zostaje odrzucony z góry. Ten warunek obejmuje zgłoszenie, które plugin składa o sobie, sprawdzane przed jego uruchomieniem.
Emitowane komunikaty. Każdy kończy się zdaniem warunku, a to, co je poprzedza, wskazuje plugin i odrzuconą część jego zgłoszenia. Wersja interfejsu, której host nie obsługuje:
plugin "<plugin>" declares abi_version "<declared>"; host speaks "<supported>": wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin deklaruje abi_version; host obsługuje: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
rodzaj pluginu, dla którego host nie ma słownictwa:
plugin "<plugin>" declares unknown plugin_type "<declared>": wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin deklaruje nieznany plugin_type: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
samoopis, którego nie da się odczytać:
wasm: plugin "<plugin>" describe() output is not valid JSON: <what the read reported>: wasm: plugin rejected by the sandbox (wasm: wyjście describe() pluginu nie jest poprawnym JSON: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
plugin bez eksportu wymaganego przez jego rodzaj, nazwanego na podstawie tego samego rejestru, z którego odczytywany jest sam rodzaj:
<kind> plugin "<plugin>" declares no "<export>" export: wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin nie deklaruje eksportu: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
pole ograniczone do stałego zbioru, zawierające coś innego — ten sam kształt obejmuje tryb składania oraz pola operates i scope poszczególnych eksportów:
plugin "<plugin>" export "<export>" declares unknown scope "<declared>" (want "own", "host", or empty): wasm: plugin rejected by the sandbox (eksport pluginu deklaruje nieznany scope (oczekiwano wartości own, host lub pustej): wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
zdolność parowa zadeklarowana bez obu swoich eksportów albo eksporty bez deklaracji zdolności:
plugin "<plugin>" declares the cross-boundary linking capability but does not export both "link_publish" and "link_resolve": wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin deklaruje zdolność łączenia między granicami, ale nie eksportuje obu funkcji link_publish i link_resolve: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
nazwa zdolności, której żaden Recipe nie mógłby wybrać — provider obsługujący nazwę zawierającą dwukropek albo zgodny z nią krok potoku — ponieważ capability: w encji Recipe jest odczytywane jako nazwa do ostatniego dwukropka i przypięta wersja po nim. parse:<format> parsera i import:<format> importera nie są odrzucane: dwukropek jest częścią tych nazw, a wyszukuje się je według formatu, a nie przez Recipe. To samo odrzucenie uniemożliwia wygenerowanie encji takiego pluginu do publikacji:
plugin "<plugin>" (plugin_type "provider") serves the capability "<name>", which contains a colon; a Recipe’s capability reference is read as the capability up to its last colon and a version pin after it, so no Recipe can name "<name>": report the capability name without a colon: wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin obsługuje zdolność, której nazwa zawiera dwukropek; odwołanie do zdolności w encji Recipe jest odczytywane jako zdolność do ostatniego dwukropka i przypięta wersja po nim, więc żaden Recipe nie może jej wskazać: należy zgłaszać nazwę zdolności bez dwukropka: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
oraz wywołania hosta deklarowane przez plugin w porównaniu z tymi, których faktycznie używa jego plik binarny, co jest sprawdzane w obu kierunkach, tak aby plugin nie mógł ani deklarować powierzchni, której nie używa, ani ukrywać takiej, której używa:
plugin "<plugin>" declares host function "<name>" in describe() that its wasm does not import: wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin deklaruje w describe() funkcję hosta, której jego wasm nie importuje: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
plugin "<plugin>" imports host function "<name>" that its describe() does not declare: wasm: plugin rejected by the sandbox (plugin importuje funkcję hosta, której jego describe() nie deklaruje: wasm: plugin odrzucony przez piaskownicę)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w nich tego nie usunie — odrzucane jest zgłoszenie samego pluginu. W przypadku korzystania z opublikowanego pluginu należy zgłosić komunikat jego wydawcy, a tymczasem wybrać wersję akceptowaną przez hosta. Jeśli plugin jest własny, komunikat wskazuje pole i obie wartości, więc poprawka jest tą, na którą wskazuje zdanie: należy obsługiwać wersję interfejsu obsługiwaną przez hosta, deklarować znany mu rodzaj, utrzymywać każde pole w obrębie jego zamkniętego zbioru, deklarować eksport wymagany przez dany rodzaj i deklarować dokładnie te wywołania hosta, których używa plik binarny — ani więcej, ani mniej.
Plugin nie jest tym rodzajem pluginu, którego oczekuje gniazdo
Każdy punkt podłączenia określa, do jakiego rodzaju pluginu kieruje wywołania, a każdy plugin zgłasza własny rodzaj. Ten warunek zgłasza niezgodność między nimi: plugin obsługujący providera podłączony tam, gdzie oczekiwany jest linter, parser podłączony tam, gdzie oczekiwany jest importer, plugin, który nie jest poleceniem terminala, uruchamiany jako takie polecenie. Sprawdzenie następuje podczas ładowania pluginu, więc plugin niewłaściwego rodzaju nigdy nie dociera do pracy, o którą zostałby poproszony.
Kompilacja zatrzymuje się zamiast mimo wszystko próbować, ponieważ rodzaje nie mają wspólnego interfejsu. Plugin innego rodzaju byłby wywoływany przez eksporty, których nie ma, a to, co by zwrócił, byłoby odczytywane według kształtu, którego nigdy nie wytworzył.
Nie dotyczy to odczytywania samoopisu pluginu bez zakładania jego rodzaju. Powierzchnia, która chce jedynie wiedzieć, co plugin mówi o sobie — wyświetlanie skonfigurowanych elementów, generowanie dla niego encji — nie określa oczekiwań i to sprawdzenie jest tam pomijane.
Emitowany komunikat, wskazujący plugin i oba rodzaje, z oczekiwanym rodzajem podanym słownie oraz jako zadeklarowana wartość:
wasm: plugin "<plugin>": expected a <kind in words> plugin (plugin type "<expected>") but its describe() reports plugin type "<reported>": wasm: declared plugin type does not match plugin describe() (wasm: oczekiwano pluginu innego rodzaju, ale jego describe() zgłasza inny typ pluginu: wasm: zadeklarowany typ pluginu nie zgadza się z describe() pluginu)
Jak naprawić: należy podłączyć plugin rodzaju przyjmowanego przez punkt podłączenia — komunikat wskazuje oczekiwany rodzaj. Jeśli plugin jest tym zamierzonym, podłączenie znajduje się w niewłaściwym miejscu: należy przenieść je na powierzchnię, do której należy jego rodzaj. Jeśli plugin jest własny i powinien być oczekiwanego rodzaju, zgłasza o sobie niewłaściwy rodzaj, a poprawkę należy wprowadzić w pluginie, a nie w konfiguracji, która go podłącza.
A plugin failed while it was running (Plugin zawiódł w trakcie działania)
Plugin, który miał coś wykonać, nie zwrócił wyniku. Obejmują to trzy warunki, a różnią się one jedynie sposobem, w jaki przekazano błąd: plugin, który uległ awarii, plugin, który sam zatrzymał swoje wykonanie, oraz plugin, który działał do końca i zgłosił, że nie może wykonać zadania. Celowo tworzą one jedną taksonomię, tak aby build traktował każdy sposób zawiedzenia pluginu jednakowo.
Plugin, który uległ awarii. Większość błędów wewnątrz pluginu — nieosiągalna instrukcja, dzielenie przez zero, odczyt poza jego pamięcią — jest zamieniana na zwykłe niepowodzenia w drodze powrotnej i nigdy nie dociera do tego warunku. Jest on siatką asekuracyjną za tą ścieżką, na wypadek awarii, która się z niej wymknie.
Plugin, który sam zatrzymał swoje wykonanie. Plugin żądający zakończenia robi coś, do czego model pluginów nie ma zastosowania: plugin zwraca wynik przez wywołanie, którym go uruchomiono, a nie przez zakończenie działania. Zatrzymuje się jego własne wykonanie; proces buildu pozostaje nienaruszony.
Plugin, który zgłosił niepowodzenie. Koperta wyniku zwracana przez plugin ma miejsce, w którym może on stwierdzić, że nie mógł dokończyć pracy, a komunikat, który to stwierdza, jest przekazywany jako niepowodzenie, a nie odczytywany jako wynik.
Emitowane komunikaty, każdy z nazwą pluginu lub eksportu i z tym, co dostarczyło niepowodzenie. Awaria niesie odzyskaną wartość:
wasm: guest plugin "<plugin>" panicked in <export>: <the recovered value>: wasm: guest plugin panicked during call (wasm: plugin gościa uległ panice w; wasm: plugin gościa uległ panice podczas wywołania)
plugin, który sam się zatrzymał, niesie kod, z jakim się zatrzymał:
Jak naprawić: żaden z trzech przypadków nie wynika z plików encji i żadna zmiana w nich go nie usunie — każdy jest błędem wewnątrz pluginu. Należy zgłosić komunikat wydawcy pluginu, podając wskazany w nim eksport, i do czasu poprawki przypiąć plugin do wersji, która działała. Jeśli plugin jest własny: należy zwracać niepowodzenie w kopercie wyniku zamiast ulegać awarii lub kończyć działanie, aby build otrzymał komunikat, który może pokazać; a jeśli zgłoszone niepowodzenie jest przemyślaną odpowiedzią pluginu, jego komunikat zobaczy czytelnik, więc warto w nim napisać, czego w danych wejściowych nie dało się przyjąć.
A plugin returned something that is not the shape the socket reads (Plugin zwrócił coś, co nie ma kształtu odczytywanego przez gniazdo)
Każdy punkt podłączenia odczytuje otrzymany wynik względem oczekiwanego kształtu i odrzuca wszystko inne — pole, którego kształt nie deklaruje, pole, którego wartość nie jest zadeklarowanego dla niego typu, albo bajty, które w ogóle nie są poprawnie zbudowanym wynikiem.
Odrzuca zamiast odczytać, co się da, ponieważ odczytanie tego, co się da, odbyłoby się po cichu. Eksport wywoływany przez podłączenie można wybrać dla każdego podłączenia osobno, więc podłączenie może wskazać eksport, którego wynik ma zupełnie inny kształt. Pominięcie niepasujących części daje pusty wynik — a pusty wynik sam jest prawidłową odpowiedzią: brak werdyktu, brak ustaleń. Obu nie dałoby się wtedy odróżnić, a build toczyłby się dalej dokładnie tak, jakby plugin go zatwierdził.
Emitowany komunikat, z nazwą eksportu, z którego przyszedł wynik, i z przyczyną niepowodzenia odczytu — razem wskazują eksport, który podłączenie powinno było wskazać:
call "<export>": wasm: guest plugin returned an output that is not the shape the socket reads: <what could not be read> (wywołanie: wasm: plugin gościa zwrócił wynik, który nie ma kształtu odczytywanego przez gniazdo)
Jak naprawić: należy porównać funkcję wejściową wskazaną przez podłączenie z eksportami deklarowanymi przez plugin — podłączenie skierowane na niewłaściwy eksport to częsta przyczyna, a przyczyna podana w komunikacie wskazuje pole, które nie pasuje. Jeśli eksport jest właściwy, plugin zwraca kształt, którego punkt podłączenia nie odczytuje, co wymaga poprawki w pluginie; należy to zgłosić wydawcy pluginu, podając zarówno eksport, jak i przyczynę.
A plugin returned a diagnostic at a severity that is not declared (Plugin zwrócił diagnostykę o niezadeklarowanym poziomie ważności)
Plugin może zwracać wraz z wynikiem obserwacje, a każda ma poziom ważności z zamkniętego zbioru: taki, który zatrzymuje build i wskazuje, co naprawić, taki, który jest pokazywany obok buildu, który mimo to się kończy, oraz taki, który rejestruje obserwację i niczego nie zmienia. Poziom spoza tego zbioru to taki, dla którego host nie ma ścieżki obsługi, więc build się zatrzymuje.
Odrzuca zamiast wybierać ścieżkę, a obie alternatywy są gorsze. Pominięcie obserwacji, której nie da się skierować, oznaczałoby potraktowanie jej jako niewymagającej działania — co tam, gdzie plugin decyduje o przyjęciu buildu, oznacza zgodę: zastrzeżenie zgłoszone przez plugin przepuściłoby build, nie będąc nigdy pokazane. Potraktowanie jej jako poziomu zatrzymującego odrzuciłoby build na podstawie wartości, której nikt nie wybrał. Oba warianty są ciche, więc host stwierdza, że wartość jest błędna, a poprawia się plugin.
Sprawdzenie odbywa się raz, w miejscu odczytu wyniku, a nie w każdym miejscu, gdzie obserwacja jest później pokazywana — i jest to zarazem jedyny moment, w którym tożsamość pluginu jest jeszcze pod ręką, bo obserwacja włączona do raportu nie wie już, który plugin ją zgłosił.
Emitowany komunikat, z nazwą pluginu, eksportu, wskazaniem błędnej obserwacji, jej wartością i wartościami zadeklarowanymi:
plugin "<plugin>" call "<export>": wasm: guest plugin returned a diagnostic whose severity the contract does not declare: diagnostic <index> has severity "<value>"; the declared severities are "halt", "warn" and "info" (plugin, wywołanie: wasm: plugin gościa zwrócił diagnostykę o poziomie ważności niezadeklarowanym w kontrakcie: diagnostyka ma poziom ważności; zadeklarowane poziomy ważności to oraz)
Jak naprawić: nie wynika to z plików encji — wartość pochodzi z pluginu. Należy to zgłosić wydawcy pluginu, podając wartość wskazaną w komunikacie. Jeśli plugin jest własny, należy emitować jeden z trzech zadeklarowanych poziomów ważności; komunikat je wymienia, a indeks wskazuje, którą obserwację sprawdzić.
A provider returned two output files under one path (Provider zwrócił dwa pliki wyjściowe pod jedną ścieżką)
Provider zwraca swoje wyjście jako listę plików, z których każdy wskazuje ścieżkę zapisu. Host zbiera je według ścieżki i zapisuje bajty każdego pliku dosłownie, bez własnego serializatora. Dwa pliki o tej samej ścieżce zostawiają w tym zbiorze dwie wartości dla jednego klucza.
Odrzuca zamiast wybierać jeden, ponieważ żadnego z wyborów nie da się potem odróżnić od drugiego. Zachowanie ostatniego odrzuca plik, który provider kazał zapisać; zachowanie pierwszego odrzuca późniejszy. Tak czy inaczej wyjście na dysku jest poprawnie zbudowane i krótsze o jeden plik, a nic nie odnotowuje, że plik pominięto — a ścieżka, która przetrwała, przetrwałaby i tak, więc nic w wyniku nie wskazuje na kolizję. Który z dwóch był zamierzony, może rozstrzygnąć tylko provider.
Jest zgłaszany wszędzie, gdzie provider zwraca pliki: przy renderowaniu jednego węzła i przy składaniu wyjścia grupy dyspozycji w jeden artefakt. Warunek i poprawka są w obu przypadkach takie same, więc oba go zgłaszają.
Emitowany komunikat, ze ścieżką zwróconą dwukrotnie oraz węzłem lub ścieżką dyspozycji, dla której ją zwrócono:
provider guest returned two output files under one path; a conforming guest returns each output path at most once (path "<path>", node "<node>") (gość providera zwrócił dwa pliki wyjściowe pod jedną ścieżką; zgodny gość zwraca każdą ścieżkę wyjściową najwyżej raz)
Jak naprawić: nie wynika to z plików encji — ścieżki pochodzą od providera. Należy to zgłosić jego wydawcy, podając ścieżkę wskazaną w komunikacie. Jeśli provider jest własny, każdą ścieżkę wyjściową należy zwracać najwyżej raz: budować listę ścieżek z użyciem zbioru, tak aby drugi plik pod jedną ścieżką został wychwycony tam, gdzie powstaje, a jeśli potrzebne są oba pliki, nadać drugiemu odrębną ścieżkę.
A provider reported a render fact whose value is not a list (Provider zgłosił fakt renderowania, którego wartość nie jest listą)
Provider może obok swoich plików zgłaszać fakty o wyrenderowanym wyniku — każdy to nazwa i wartość w udokumentowanym słowniku danego providera — a encje Features dołączone do komponentu odczytują je ze swoich szablonów. Wartość każdego faktu jest listą, nawet gdy zawiera jeden element: jedna nazwa może zostać zgłoszona przez więcej niż jedno renderowanie komponentu, czyli przez wywołania jego własnego providera i renderowania dołączonych do niego encji Features, a listy są łączone w jedną pod tą nazwą dla szablonów, które ją odczytują. Provider w chwili renderowania nie może wiedzieć, czy jego zgłoszenie będzie jedynym pod daną nazwą, dlatego wartość będąca obiektem, ciągiem znaków, liczbą, wartością logiczną lub null jest odrzucana w miejscu, w którym provider ją przekazuje, przy każdym renderowaniu, niezależnie od tego, czy jakikolwiek szablon odczytuje ten fakt.
Emitowany komunikat, podający fakt, węzeł, dla którego go zgłoszono, providera, który go zgłosił, oraz rodzaj wartości:
provider guest reported a render fact whose value is not a list; a conforming guest reports every render fact’s value as a JSON array, even with one entry (fact "<fact>", node "<node>", provider "<provider>", its value is <kind>) (gość providera zgłosił fakt renderowania, którego wartość nie jest listą; zgodny gość zgłasza wartość każdego faktu renderowania jako tablicę JSON, nawet z jednym elementem)
Jak naprawić: przyczyną nie jest nic w plikach encji — wartość pochodzi od providera. Należy zgłosić to temu, kto go publikuje, podając fakt wskazany w komunikacie. Jeśli provider jest własny, należy zgłaszać wartość tego faktu jako tablicę JSON — pojedynczy obiekt staje się listą zawierającą ten obiekt — i udokumentować go jako listę wśród faktów zgłaszanych przez providera; zob. Zgłaszanie faktów o tym, co wyemitował gość.
A provider’s link wiring names an output file that was never emitted (Okablowanie połączenia providera wskazuje plik wyjściowy, który nigdy nie został wyemitowany)
Gdy połączenie przebiega między dwiema grupami dyspozycji, provider po każdej stronie jest proszony o jego okablowanie: konsumowany koniec publikuje tożsamość, konsumujący koniec rozwiązuje się względem niej, a każdy z nich może zwrócić okablowanie strukturalne do zastosowania na wyniku własnej grupy. Każdy element okablowania wskazuje plik wyjściowy, którego dotyczy. Późniejszy przebieg dzieli ten plik, stosuje operacje i składa go z powrotem z wiernością co do bajtu.
Nazwa niepasująca do żadnego wyemitowanego pliku nie daje temu przebiegowi niczego do podziału, a przebieg odmawia zamiast pominąć okablowanie. Przenoszone przez nie operacje są tym, co rozwiązuje połączenie, więc ich odrzucenie zostawia złożony wynik odwołujący się do punktu końcowego, którego nic nie okablowało — co kończy się błędem podczas wdrożenia, daleko od providera, który go spowodował, i wygląda na błąd w połączeniu, a nie w okablowaniu.
Pliki, które może wskazać element okablowania, to pliki zwrócone przez renderowanie tej samej grupy. Są one przekazywane providerowi w tym samym wywołaniu, więc provider nigdy nie musi zgadywać nazwy: wybiera ją ze zbioru, który otrzymał.
Emitowany komunikat, podający plik, o który prosiło okablowanie, oraz punkt końcowy, dla którego zostało zwrócone:
link patch names an output file the dispatch group did not emit; a conforming link patch names a file the group’s own render returned (file "<file>", node "<node>") (łatka połączenia wskazuje plik wyjściowy, którego grupa dyspozycji nie wyemitowała; zgodna łatka połączenia wskazuje plik zwrócony przez renderowanie tej grupy)
Jak naprawić: przyczyną nie jest nic w plikach encji — nazwa pochodzi od providera. Należy zgłosić to temu, kto go publikuje, podając plik wskazany w komunikacie. Jeśli provider jest własny, należy wskazywać plik spośród złożonych plików przekazanych w wywołaniu, a nie nazwą zbudowaną niezależnie — ścieżka złożona ręcznie dezaktualizuje się w chwili, gdy zmienia się renderowanie, które ją tworzy, i właśnie tak to wygląda.
A pipeline step’s file emission carries no file (Emisja pliku kroku potoku nie zawiera pliku)
Krok potoku może obok łatanych dokumentów emitować nowy dokument. Każda emisja deklaruje swój rodzaj, a emisja rodzaju plikowego zawiera zapisywany plik: ścieżkę i treść.
Tutaj rodzaj jest poprawny, a pliku brak, więc krok zadeklarował zamiar, którego jego odpowiedź nie realizuje. Na tym polega różnica między tym zatrzymaniem a opisanym niżej zatrzymaniem z powodu niezdefiniowanego rodzaju: host dokładnie wie, co zrobić z emisją emit_file, ale nie ma na czym tego zrobić.
Host odmawia zamiast nic nie emitować, ponieważ emisja, która po cichu nie dostarczyła pliku, byłaby niewidoczna. Emitowanie dokumentu jest często jedynym powodem obecności kroku w potoku, a jego wynikiem jest plik, którego wcześniej nie było — więc build, który by go pominął, wytworzyłby wynik bez dokumentu, a krok raportowałby, że się wykonał.
Emitowany komunikat, podający węzeł i to, która z emisji kroku była błędna:
emit_file side effect carries no file; a conforming emit_file side effect carries a file with its path and content (node "<node>", side effect <index>) (efekt uboczny emit_file nie zawiera pliku; zgodny efekt uboczny emit_file zawiera plik ze ścieżką i treścią)
Jak naprawić: przyczyną nie jest nic w plikach encji — odpowiedź pochodzi od pluginu. Należy zgłosić to temu, kto go publikuje, podając indeks wskazany w komunikacie. Jeśli plugin jest własny, należy wypełniać element pliku w każdej emisji emit_file, podając zarówno ścieżkę, jak i treść; indeks wskazuje, którą emisję w odpowiedzi tego kroku sprawdzić.
A pipeline step declares an emission kind the contract does not define (Krok potoku deklaruje rodzaj emisji, którego kontrakt nie definiuje)
Każda emisja zwracana przez krok potoku deklaruje swój rodzaj, a kontrakt definiuje dwa: jeden zapisuje plik, drugi dostarcza dokument zasobu niestandardowego. Rodzaj jest w transmisji otwartym ciągiem znaków, co pozwala dodać później nowy rodzaj bez psucia istniejących pluginów.
Właśnie ta otwartość sprawia, że niezdefiniowany rodzaj powoduje odmowę, a nie zostaje pominięty. Wartości, której host nie definiuje, nie da się po samym kształcie odróżnić od takiej, którą zdefiniuje późniejsza wersja — więc host, który by ją pominął, po cichu odrzucałby to, co krok przez nią rozumiał, przy każdym buildzie, podczas gdy krok raportowałby sukces. Odmowa utrzymuje punkt rozszerzeń otwarty, nie robiąc z niego dziury: rodzaj, którego ten build nie definiuje, jest zgłaszany jako niezdefiniowany, z przytoczeniem wartości wysłanej przez krok, zamiast zostać przyjęty i zignorowany.
Emitowany komunikat, podający węzeł, błędną emisję i zadeklarowany przez nią rodzaj:
side effect declares a kind the plugin contract does not define; a conforming side effect declares emit_file or emit_crd (node "<node>", side effect <index>, kind "<value>") (efekt uboczny deklaruje rodzaj, którego kontrakt pluginu nie definiuje; zgodny efekt uboczny deklaruje emit_file lub emit_crd)
Jak naprawić: przyczyną nie jest nic w plikach encji — wartość pochodzi od pluginu. Należy zgłosić to temu, kto go publikuje, podając rodzaj wskazany w komunikacie. Jeśli plugin jest własny, należy zadeklarować jeden z rodzajów wymienionych w komunikacie; częstą przyczyną jest literówka w zdefiniowanym rodzaju, a przytoczona wartość to dokładnie to, co zostało wysłane.
Ponowne złożenie w providerze otrzymuje jednostkę, której nie wytworzył jego własny podział
Provider, którego kształtu wyjścia nie da się adresować bezpośrednio, może sam je podzielić: dzieli plik wyjściowy na adresowalne jednostki, każdą pod tokenem, i je zwraca. Krok potoku adresuje następnie jednostkę tym tokenem, a ponowne złożenie wstawia edytowane jednostki z powrotem do pliku z wiernością co do bajtu. Obie połowy tworzą jedną umowę — tokeny, pod którymi plik jest dzielony, to tokeny, które rozwiązuje jego ponowne złożenie.
Gdy ponowne złożenie otrzymuje token, którego nie wytworzył podział tego samego pliku, nie ma zakresu bajtów, do którego mogłaby wrócić edytowana treść. Zostaje ono odrzucone, zamiast pominąć jednostkę, ponieważ pominięta jednostka daje plik poprawnie sformułowany, ale bez edycji, o którą poproszono krok: nic nie zawiodło, nic nie jest zniekształcone, a edycji po prostu brakuje.
Obie połowy mogą się różnić tylko tam, gdzie są rozdzielone — w kodeku, który dzieli sam, a resztę zapożycza ze standardowego strukturalnego ponownego złożenia. Podział pod jednym zestawem tokenów i ponowne złożenie względem innego daje wtedy właśnie ten błąd. Kodek, który posiada obie połowy, nie może do niego doprowadzić: jego własne ponowne złożenie odpowiada za jego własne tokeny.
Emitowany komunikat, podający token, który nie wskazał niczego, oraz plik, względem którego go użyto:
reassemble names a patched unit token the carve did not produce; a conforming codec carves and reassembles a file under the same tokens (token "<token>", file "<file>") (reassemble podaje token jednostki z poprawką, którego podział nie wytworzył; zgodny kodek dzieli i ponownie składa plik pod tymi samymi tokenami (token, plik))
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje. Jeśli provider jest własny, należy sprawić, by tokeny wytwarzane przez jedną połowę były tokenami rozwiązywanymi przez drugą: wyprowadzić je raz i przekazywać dalej, zamiast wyprowadzać je niezależnie po każdej stronie, a gdy podział przepisuje plik przed jego rozdzieleniem, składać ponownie względem tej samej przepisanej postaci. Jeśli provider nie jest własny, należy zgłosić to jego wydawcy, podając token wskazany w komunikacie.
Workload deklaruje formę, której compose nie potrafi wyrazić
Provider compose renderuje długotrwale działające usługi. Workload deklarujący, że działa w jednej kopii na maszynę, że uruchamia się według harmonogramu albo że uruchamia się raz i kończy, nie ma czystego odpowiednika na jednej maszynie, dlatego renderowanie zatrzymuje się, zamiast emitować zwykłą usługę — która uruchomiłaby go, utrzymywała w działaniu i błędnie oddawała to, o co proszono.
Emitowany komunikat. Warunek nazywa rodzaj błędu — provider bez wyrażenia dla czegoś, co deklaruje build — a własne zdanie providera podaje formę, którą otrzymał:
a plugin has no expression for a construct this build declares
compose: workload form "<form>" has no compose mapping; compose supports stateless and stateful only: compose cannot express this workload form (plugin nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez ten build; compose: forma workloadu nie ma odwzorowania w compose; compose obsługuje tylko stateless i stateful: compose nie potrafi wyrazić tej formy workloadu)
Jak naprawić: jeśli celem rzeczywiście jest jednomaszynowe środowisko compose, należy wyrazić pracę jako długotrwale działającą usługę — formy stateless i stateful to dwie, które renderuje. Jeśli zamierzona jest właśnie ta forma, należy renderować tę granicę przez providera, którego cel ma odpowiednik: kopia na maszynę, uruchomienie według harmonogramu i zadanie działające do zakończenia mają bezpośrednie wyrażenia gdzie indziej, a wybór providera należy do granicy, nie do workloadu.
Kontener deklaruje pole, dla którego compose nie ma prymitywu
Dwa pola kontenera nie mają odpowiednika w compose i oba zatrzymują renderowanie, zamiast zostać pominięte.
Hooki uruchamiane, gdy kontener startuje lub ma się zatrzymać. compose nie ma niczego, co by je uruchamiało, a hook po cichu nieuruchomiony to niespodzianka dotycząca poprawności, która ujawnia się w czasie działania, a nie w czasie budowania.
Zbiorcze środowisko pobierane z nazwanego obiektu. compose potrafi odczytywać zmienne z pliku, ale odwołanie do obiektu nie jest plikiem — reinterpretacja jednego jako drugiego zmieniłaby to, co otrzymuje kontener, bez informowania o tym.
Oba są sprawdzane dla zwykłych kontenerów i dla kontenerów uruchamianych przed głównym, więc to samo pole zatrzymuje build wszędzie, gdzie zostało zadeklarowane, a komunikat podaje, z którego kontenera pochodzi.
Emitowane komunikaty. Oba zgłaszają ten sam warunek — provider bez wyrażenia dla czegoś, co deklaruje build — a to własne zdanie providera mówi, którego pola dotyczy:
a plugin has no expression for a construct this build declares
compose: node "<node>" container "<container>": compose: node "<node>" declares container lifecycle hooks; compose has no lifecycle-hook primitive: compose has no lifecycle-hook primitive; container declares lifecycle hooks (plugin nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez ten build; compose: węzeł, kontener: compose: węzeł deklaruje hooki cyklu życia kontenera; compose nie ma prymitywu hooków cyklu życia; kontener deklaruje hooki cyklu życia)
a plugin has no expression for a construct this build declares
compose: node "<node>" container "<container>": compose: node "<node>" declares container envFrom; compose has no env-from-object primitive: compose has no env-from-object primitive; container declares envFrom (plugin nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez ten build; compose: węzeł, kontener: compose: węzeł deklaruje envFrom kontenera; compose nie ma prymitywu środowiska z obiektu; kontener deklaruje envFrom)
Jak naprawić: dla celu compose należy usunąć pole i wykonać jego pracę inaczej — praca startowa należy do kontenera uruchamianego przed głównym, a praca przy zamykaniu do własnej obsługi sygnałów kontenera; zbiorcze środowisko można zapisać jako jawne zmienne albo dostarczyć z pliku, który cel compose potrafi odczytać. Jeśli to pole jest zamierzone, należy renderować tę granicę przez providera, którego cel ma ten prymityw.
Wpis omits podaje rodzaj lub przestrzeń nazw, których plik compose nie ma
Wpis omits: w encji Recipe lub FeatureRecipe, która pobiera plik compose, pomija jedną jednostkę najwyższego poziomu tego pliku, a plik compose ma dokładnie trzy rodzaje, które wpis może podać — service, volume i config, każdy pod kluczem w services:, volumes: lub configs: — i żadnych przestrzeni nazw. Wpis podający jakikolwiek inny rodzaj, w tym Secret dokumentu charta lub network z compose, albo zawierający namespace, nie wskazuje niczego, co plik mógłby pominąć, dlatego renderowanie zatrzymuje się, zamiast traktować wpis jako taki, który nic nie dopasował. Rodzaje są porównywane dokładnie, więc Service zostaje odrzucony tam, gdzie chodzi o service. Każdy wpis jest sprawdzany, zanim cokolwiek zostanie pominięte, a podawany jest pierwszy błędny wpis w kolejności, w jakiej wpisy zapisano.
Emitowane komunikaty. Oba zgłaszają warunek konstrukcji, dla której provider nie ma wyrażenia, a własne zdanie providera podaje wpis i akceptowane rodzaje. Pole, którego szablon odczytał wartość zadeklarowaną jako wrażliwa, jest pokazywane jako <redacted>:
a plugin has no expression for a construct this build declares
compose: an omits entry (name "<name>") names kind "<kind>": compose leaves out a service, a volume or a config, each named by its key under services:, volumes: or configs:, and no other kind (plugin nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez ten build; compose: wpis omits (nazwa) podaje rodzaj: compose pomija usługę, wolumin lub konfigurację, każde wskazane kluczem w services:, volumes: lub configs:, i żaden inny rodzaj)
a plugin has no expression for a construct this build declares
compose: an omits entry (kind "<kind>", name "<name>") names namespace "<namespace>", and a compose file has no namespaces: compose leaves out a service, a volume or a config, each named by its key under services:, volumes: or configs:, and no other kind; remove the namespace from the entry (plugin nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez ten build; compose: wpis omits (rodzaj, nazwa) podaje przestrzeń nazw, a plik compose nie ma przestrzeni nazw: compose pomija usługę, wolumin lub konfigurację, każde wskazane kluczem w services:, volumes: lub configs:, i żaden inny rodzaj; należy usunąć przestrzeń nazw z wpisu)
Jak naprawić: należy podać jednostkę tak, jak robi to plik compose — kind: service, volume lub config, a w name: jej klucz w tej sekcji — i usunąć namespace:. Zob. compose → Tryb pobierany.
Wpis omits wskazuje przestrzeń nazw, której szablon CloudFormation nie ma
Wpis omits: w encji Recipe lub FeatureRecipe, która pobiera szablon CloudFormation, pomija jeden zasób, wskazany przez jego Type jako kind wpisu i jego identyfikator logiczny jako name wpisu. Szablon nie ma przestrzeni nazw, więc wpis zawierający namespace nie wskazuje niczego, co szablon mógłby pominąć, i renderowanie zatrzymuje się, zamiast traktować wpis jako taki, który do niczego nie pasował. Każdy wpis jest sprawdzany, zanim cokolwiek zostanie pominięte, a wskazywany jest pierwszy wpis zawierający przestrzeń nazw, w kolejności, w jakiej wpisy zapisano.
Emitowany komunikat. Zgłasza warunek dotyczący konstrukcji, dla której dostawca nie ma wyrażenia, a zdanie samego dostawcy wskazuje wpis i to, co ten dostawca pomija. Pole, którego szablon odczytał wartość zadeklarowaną jako wrażliwa, jest pokazywane jako <redacted>:
a plugin has no expression for a construct this build declares
cloudformation-provider: an omits entry (kind "<kind>", name "<name>") names namespace "<namespace>", and a CloudFormation template has no namespaces: cloudformation leaves out a resource, named by its Type as the entry’s kind and its logical ID under Resources as the entry’s name; remove the namespace from the entry (wtyczka nie ma wyrażenia dla konstrukcji deklarowanej przez tę kompilację; cloudformation-provider: wpis omits (kind, name) wskazuje przestrzeń nazw, a szablon CloudFormation nie ma przestrzeni nazw: cloudformation pomija zasób wskazany przez jego Type jako kind wpisu i jego identyfikator logiczny w Resources jako name wpisu; należy usunąć przestrzeń nazw z wpisu)
Publikowany port deklaruje transport, którego compose nie potrafi zapisać
Publikowany port compose zapisuje swój transport jako sufiks wpisu, a ten sufiks ma dwie pisownie. Port deklarujący jakikolwiek inny transport nie ma w compose żadnego zapisu.
Renderowanie zatrzymuje się, zamiast pominąć sufiks, ponieważ publikowany port, który po cichu przechodzi na domyślny transport, uruchamia się, przenosząc ruch, do którego jego klienci nie mogą dotrzeć — a to dokładnie ta awaria, której deklarowanie transportu ma zapobiegać, wprowadzona ponownie w chwili tłumaczenia.
Port niedeklarujący transportu nie jest objęty tym błędem. Jest publikowany bez sufiksu, dokładnie tak jak port, który nigdy nie miał transportu.
Emitowany komunikat. Warunek wskazuje rodzaj awarii — wartość bez reprezentacji w tym, co emituje dostawca — a po nim następuje zdanie samego dostawcy:
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" apply service ports: compose publishes a port’s transport as a tcp or udp suffix; this port declares a transport compose cannot express (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, stosowanie portów usługi: compose publikuje transport portu jako sufiks tcp lub udp; ten port deklaruje transport, którego compose nie potrafi wyrazić)
Jak naprawić: dla celu compose należy zadeklarować transport portu jako jeden z dwóch, które compose potrafi zapisać, albo pozostawić go niezadeklarowanym, aby wpis był publikowany bez sufiksu. Jeśli właśnie o ten transport chodziło, należy renderować tę granicę przez dostawcę, którego cel potrafi go wyrazić.
Ilości zasobów nie można przekształcić w wartość compose
Ilości procesora i pamięci kontenera oraz jego liczba nvidia.com/gpu są zapisywane w notacji, której Kubernetes używa dla zasobów, a compose przechowuje je we własnych jednostkach — liczba GPU staje się liczbą rezerwacji urządzeń NVIDIA — więc każda z nich jest odczytywana jako ilość i przekształcana z jej wartości. Uniemożliwiają to dwie sytuacje, a komunikat mówi, która wystąpiła: wartość, która w ogóle nie jest ilością, oraz ilość, dla której compose nie ma dokładnej postaci — ujemna wartość, ilość pamięci niebędąca całkowitą liczbą bajtów, ilość procesora dokładniejsza niż dziewięć miejsc po przecinku rdzenia, liczba GPU niebędąca całkowitą liczbą urządzeń albo ilość przekraczająca największą, jaką compose może przechować. Kontener, którego żądanie i limit nvidia.com/gpu dotyczą różnych liczb, również zatrzymuje renderowanie, ponieważ compose rezerwuje dla usługi jedną liczbę. Renderowanie zatrzymuje się, zamiast zaokrąglić wartość lub wyemitować przybliżenie, ponieważ limit, który po cichu nie jest limitem, o który proszono, to rodzaj różnicy, której nikt nie szuka, dopóki coś nie zostanie zatrzymane za jego przekroczenie.
Emitowane komunikaty. Każdy zaczyna się od warunku — wartości bez reprezentacji w tym, co emituje dostawca — a następnie wskazuje zasób, to, czy wartość jest żądaniem, czy limitem, jej ścieżkę w encji Workload oraz wartość. Po wartości, która nie jest ilością, następuje to, co sprawiło, że nią nie jest, oraz postać, jaką przyjmuje ilość:
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" container "<container>": compose: the <cpu|memory|nvidia.com/gpu><request|limit> at <path>: "<value>" is not a quantity: <reason>; a quantity is a number such as 2, 0.5 or 1.5, with an optional sign and at most one of an integer exponent (1e3, 5E-2) or a unit suffix (n, u, m, k, M, G, T, P, E, Ki, Mi, Gi, Ti, Pi, Ei): resources quantity cannot be converted to a compose deploy.resources value (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, kontener: compose: wartość w podanej ścieżce nie jest ilością; ilość to liczba, np. 2, 0.5 lub 1.5, z opcjonalnym znakiem i co najwyżej jednym z: wykładnikiem całkowitym (1e3, 5E-2) lub sufiksem jednostki (n, u, m, k, M, G, T, P, E, Ki, Mi, Gi, Ti, Pi, Ei): ilości zasobów nie można przekształcić w wartość deploy.resources compose)
Po ilości, której compose nie może przedstawić, następuje zakres, jaki compose przechowuje dla tego zasobu:
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" container "<container>": compose: the memory <request|limit> at <path> is "<value>", a quantity compose cannot represent exactly; a compose memory value is a whole number of bytes from 0 to 9223372036854775807: resources quantity cannot be converted to a compose deploy.resources value (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, kontener: compose: wartość pamięci w podanej ścieżce to ilość, której compose nie może dokładnie przedstawić; wartość pamięci compose to całkowita liczba bajtów od 0 do 9223372036854775807: ilości zasobów nie można przekształcić w wartość deploy.resources compose)
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" container "<container>": compose: the cpu <request|limit> at <path> is "<value>", a quantity compose cannot represent exactly; a compose cpus value is a core count from 0 to 9223372036.854775807 with at most nine decimal places: resources quantity cannot be converted to a compose deploy.resources value (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, kontener: compose: wartość cpu w podanej ścieżce to ilość, której compose nie może dokładnie przedstawić; wartość cpus compose to liczba rdzeni od 0 do 9223372036.854775807 z co najwyżej dziewięcioma miejscami po przecinku: ilości zasobów nie można przekształcić w wartość deploy.resources compose)
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" container "<container>": compose: the nvidia.com/gpu <request|limit> at <path> is "<value>", a quantity compose cannot represent exactly; a compose device count is a whole number of devices from 0 to 9223372036854775807: resources quantity cannot be converted to a compose deploy.resources value (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, kontener: compose: wartość nvidia.com/gpu w podanej ścieżce to ilość, której compose nie może dokładnie przedstawić; liczba urządzeń compose to całkowita liczba urządzeń od 0 do 9223372036854775807: ilości zasobów nie można przekształcić w wartość deploy.resources compose)
Żądanie i limit GPU dotyczące różnych liczb wskazują obie ścieżki i obie liczby:
a plugin has no representation for a value it was given
compose: node "<node>" container "<container>": compose: the nvidia.com/gpu request at <path> and the limit at <path> ask for different counts (<request> and <limit>); compose reserves one device count for a service, so write the same count in both or only the limit: resources quantity cannot be converted to a compose deploy.resources value (wtyczka nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości; compose: węzeł, kontener: compose: żądanie i limit nvidia.com/gpu w podanych ścieżkach dotyczą różnych liczb; compose rezerwuje dla usługi jedną liczbę urządzeń, więc należy wpisać tę samą liczbę w obu lub tylko limit: ilości zasobów nie można przekształcić w wartość deploy.resources compose)
Jeśli szablon encji Workload odczytuje wartość, którą autor zadeklarował jako wrażliwą, żaden komunikat nie cytuje odrzuconej wartości, a obie liczby są pomijane w ten sam sposób.
Jak naprawić: jeśli wartość nie jest ilością, należy zapisać ją w postaci opisanej w Workload → Ilości zasobów; sam sufiks, taki jak m, to to, co pozostawia szablon, gdy interpolowana wartość jest pusta, więc poprawić należy dane wejściowe odczytane przez szablon. Jeśli jest to ilość, której compose nie może przedstawić, należy wpisać wartość z zakresu podanego w komunikacie — pamięć jako całkowitą liczbę bajtów w dowolnej jednostce (1536Mi zamiast 1.5001Gi), czas procesora z dokładnością do co najwyżej dziewięciu miejsc po przecinku rdzenia, a liczbę GPU jako całkowitą liczbę urządzeń (1, a nie 0.5 czy 500m). Jeśli żądanie i limit GPU się różnią, należy wpisać tę samą liczbę w obu albo wpisać tylko limit, czyli liczbę, którą Kubernetes planuje dla tej samej encji Workload.
A resource quantity the helm provider emits is not a quantity (Ilość zasobu emitowana przez dostawcę helm nie jest ilością)
Dostawca helm kopiuje każdą ilość zasobu dosłownie do emitowanych manifestów — wartości resources.requests i resources.limits każdego kontenera i kontenera inicjującego, łącznie z zasobami rozszerzonymi, oraz ephemeral.sizeLimit, persistent.size i persistentTemplate.size każdego woluminu — i najpierw sprawdza każdą z nich względem formy ilości, na encji Workload w postaci, w jakiej obliczyły ją szablony encji Recipe. Wartość spoza tej formy zatrzymuje kompilację tutaj, gdzie w przeciwnym razie kompilacja przeszłaby bez błędów, a wartość odrzuciłby klaster przy instalacji chartu.
Emitowany komunikat. Zaczyna się od warunku, następnie podaje węzeł, ścieżkę pola w encji Workload, wartość i to, co sprawiło, że nie jest ona ilością, oraz określa formę, jaką przyjmuje ilość:
a plugin has no representation for a value it was given (plugin nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości)
helm: node "<node>": <path>: "<value>" is not a quantity: <reason>; a quantity is a number such as 2, 0.5 or 1.5, with an optional sign and at most one of an integer exponent (1e3, 5E-2) or a unit suffix (n, u, m, k, M, G, T, P, E, Ki, Mi, Gi, Ti, Pi, Ei) (helm: węzeł: wartość nie jest ilością; ilość to liczba, np. 2, 0.5 lub 1.5, z opcjonalnym znakiem i co najwyżej jednym z: wykładnik całkowity (1e3, 5E-2) lub przyrostek jednostki (n, u, m, k, M, G, T, P, E, Ki, Mi, Gi, Ti, Pi, Ei))
Jak naprawić: zapisać wartość w formie opisanej w Workload → Ilości zasobów. Gdy pole jest szablonem, poprawić należy wartość odczytaną przez szablon: sam przyrostek, taki jak m lub Mi, zostaje, gdy interpolowana wartość jest pusta, a parametr encji Release trafia do pola dokładnie w takiej postaci, w jakiej został zapisany.
A service type the helm provider cannot render (Typ usługi, którego dostawca helm nie potrafi wyrenderować)
Dostawca helm renderuje każdy wpis services encji Workload jako obiekt Service Kubernetes, którego typem jest type wpisu. Wpis Loopback żąda, by jego porty były osiągalne z własnego adresu pętli zwrotnej hosta i z nikąd indziej, a Service Kubernetes nie ma typu, który to zapewnia: to, na których adresach węzłów nasłuchuje Service NodePort, jest ustawieniem całego klastra, a nie pojedynczego obiektu Service. Dlatego kompilacja zatrzymuje się na pierwszym wpisie Loopback, w kolejności deklaracji usług, zanim zostanie zapisany jakikolwiek zasób.
Zatrzymuje się zamiast renderować wpis jako inny typ, ponieważ każdy z typów, które Service ma, zmienia zasięg portu: Service ClusterIP odbiera publikację, której żąda wpis, a Service NodePort publikuje port na każdym adresie węzła dopuszczonym przez klaster — czyli szerszą ekspozycję, której wpis ma zapobiegać.
Emitowany komunikat. Zaczyna się od warunku, następnie podaje węzeł, ścieżkę usługi w encji Workload i typ:
a plugin has no representation for a value it was given (plugin nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości)
helm: node "<node>": services.<service>: type “Loopback” publishes the service’s ports on the host’s loopback address only, and a Kubernetes Service has no type that does; declare ClusterIP to keep the ports inside the cluster, or NodePort or LoadBalancer to publish them outside it (helm: węzeł: typ „Loopback” publikuje porty usługi tylko na adresie pętli zwrotnej hosta, a Service Kubernetes nie ma takiego typu; należy zadeklarować ClusterIP, aby zachować porty wewnątrz klastra, albo NodePort lub LoadBalancer, aby opublikować je na zewnątrz)
Jak naprawić: dla celu helm zadeklarować typ określający, jak daleko port ma sięgać w klastrze — ClusterIP, aby pozostał wewnątrz, NodePort lub LoadBalancer, aby go opublikować. Wpis Loopback jest przeznaczony dla celu compose, który publikuje port na 127.0.0.1; zob. Workload → services.
A Kubernetes version the helm provider cannot render a chart for (Wersja Kubernetes, dla której dostawca helm nie potrafi wyrenderować chartu)
Dostawca helm renderuje chart ze źródła dla wersji Kubernetes wskazanej przez adnotację aggrega.ai/kubernetes-version na komponencie lub jego granicy i odczytuje wartość tak, jak helm template --kube-version odczytuje swoją flagę. Wartość, którą ta flaga by odrzuciła — "one.two", "latest", pojedyncza liczba, np. "1", liczba z zerem wiodącym, np. "01.20" — nie daje wersji, którą chart mógłby odczytać jako .Capabilities.KubeVersion, więc kompilacja zatrzymuje się przed wyrenderowaniem chartu.
Zatrzymuje się zamiast renderować chart dla wersji domyślnej, ponieważ chart odczytuje wersję, by wybrać wersję API, pole lub cały mechanizm, a chart wyrenderowany dla innej wersji niż wskazana emituje strukturę dla tamtej wersji — której klaster docelowy może nie obsługiwać.
Pusta wartość nie jest odrzucana. Jest traktowana jako nieustawiona, a chart renderuje się dla wersji domyślnej: tej, dla której renderuje standardowe helm template z tego samego wydania helm.
Emitowany komunikat. Zaczyna się od warunku, następnie podaje węzeł i granicę, w której się znajduje, adnotację, wartość i to, co sprawiło, że nie jest ona wersją, oraz określa formę zapisu:
a plugin has no representation for a value it was given (plugin nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości)
helm: node "<node>" in boundary "<boundary>": annotation aggrega.ai/kubernetes-version: "<value>" is not a Kubernetes version a chart can be rendered for: <reason>; write the version of the cluster the chart deploys to, such as “1.31” or “v1.31.2”, on the component or on its boundary (helm: węzeł w granicy: adnotacja aggrega.ai/kubernetes-version: wartość nie jest wersją Kubernetes, dla której można wyrenderować chart; należy zapisać wersję klastra, na który chart jest wdrażany, np. „1.31” lub „v1.31.2”, na komponencie lub jego granicy)
Komunikat podaje zarówno węzeł, jak i jego granicę, ponieważ dostawca odczytuje adnotacje komponentu i jego granicy razem, przy czym własna wartość komponentu ma pierwszeństwo, więc wartość mogła zostać zapisana w jednym z tych miejsc.
Jak naprawić: zapisać wersję klastra, na który chart jest wdrażany — wersję główną i podrzędną, np. "1.31", lub pełną, np. "v1.31.2" — na komponencie lub jego granicy albo usunąć adnotację, aby renderować dla wersji domyślnej. Zob. helm → Wersja Kubernetes, dla której renderowany jest chart.
A health probe cannot be turned into a compose healthcheck (Sondy kondycji nie można przekształcić w healthcheck compose)
Zadeklarowana sonda kondycji staje się healthcheckiem compose, a mogą to uniemożliwić dwie rzeczy.
Sonda sprawdzająca ścieżkę przez HTTP na kontenerze, który nie publikuje żadnego portu. Sprawdzenie jest budowane jako żądanie do portu kontenera, więc bez zadeklarowanego portu nie ma adresu, względem którego można je zbudować.
Sonda, która nie deklaruje żadnego sposobu sprawdzania — ani ścieżki, ani portu do połączenia, ani polecenia do uruchomienia. Nie ma czego przekształcić w sprawdzenie. Jest to zabezpieczenie za schematem, a nie konstrukcja, którą łatwo napisać: sonda jest sprawdzana pod kątem posiadania jednego z trzech sposobów, zanim tu dotrze.
Emitowane komunikaty. Oba zgłaszają ten sam warunek — coś, czego dostawca wymaga, a czego nie mógł rozwiązać do dokładnie jednej wartości — a własne zdanie dostawcy mówi, który przypadek zaszedł:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać wymaganego elementu do dokładnie jednej wartości)
compose: node "<node>" container "<container>": probe http: requires at least one container port; container declares none (compose: węzeł, kontener: sonda http: wymaga co najmniej jednego portu kontenera; kontener nie deklaruje żadnego)
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać wymaganego elementu do dokładnie jednej wartości)
compose: node "<node>" container "<container>": probe declares no shape (http/tcp/exec) (compose: węzeł, kontener: sonda nie deklaruje żadnej formy (http/tcp/exec))
Jak naprawić: zadeklarować port, względem którego ma być wykonywane sprawdzenie, w tym samym kontenerze co sonda — sonda HTTP odczytuje pierwszy port kontenera, więc port musi istnieć, aby sprawdzenie mogło zostać zbudowane. Gdy kontener rzeczywiście niczego nie publikuje, należy sprawdzać go inaczej: sonda uruchamiająca polecenie nie potrzebuje portu. Sondzie bez zadeklarowanego sposobu sprawdzania należy nadać jeden z trzech.
Wolumin configmap nie ma za sobą pliku
Wolumin montujący konfigurację jest dostarczany przez własny mechanizm compose przeznaczony do tego celu, przywoływany po nazwie, a wpis przechowujący treść pochodzi z pliku emitowanego przez Recipe. Ten warunek zgłasza odwołanie bez pasującego wpisu: pliku nie ma, więc montowanie istniałoby bez niczego za sobą, a kontener uruchomiłby się, odczytując pustą ścieżkę.
Sprawdzenie obejmuje całe złożone wyjście, a nie każdy komponent osobno, i jest to celowe: odwołanie i wpis przechowujący treść docierają różnymi drogami i mogą pochodzić z różnych komponentów tej samej grupy, więc złożone wyjście jest pierwszym miejscem, w którym obecne są oba. Sprawdzenie dla każdego komponentu osobno odrzuciłoby odwołanie, którego treść dostarcza inny komponent tej samej grupy.
Zgłaszane jest każde nierozwiązane odwołanie, a nie tylko pierwsze, w stałej kolejności, więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie.
Emitowany komunikat. Na początku jest warunek, potem każda usługa, odwołanie, które wykonała, i miejsce montowania:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
compose AssembleBoundary: service "<service>" references config "<name>" mounted at "<path>"; declare each one as a top-level configs: entry from the Recipe’s artifacts: input: configmap volume requires a file emitted via the Recipe’s artifacts: input; none found (compose AssembleBoundary: usługa odwołuje się do konfiguracji zamontowanej w ścieżce; należy zadeklarować każdą jako wpis configs: najwyższego poziomu z wejścia artifacts: encji Recipe: wolumin configmap wymaga pliku emitowanego przez wejście artifacts: encji Recipe; nie znaleziono żadnego)
Jak naprawić: należy wyemitować plik z wejścia artifacts: encji Recipe pod nazwą, do której odwołuje się wolumin — oba są dopasowywane po tej nazwie, więc częstą przyczyną jest niezgodność między tym, czego żąda wolumin, a tym, co emituje Recipe. Jeśli treść miała pochodzić skądinąd, wolumin jest do tego niewłaściwym mechanizmem: wartość, która należy do środowiska, powinna trafić tam.
To, co pominął wpis omits, jest nadal nazywane przez plik compose
Wpis omits: pomija usługę, wolumin lub konfigurację w pozyskanym pliku compose, a compose odrzuca plik, który nazywa coś, czego nie deklaruje. Dlatego po usunięciu jednostek wpisów każde odwołanie, które reszta pliku nadal wykonuje do jednej z nich, zatrzymuje renderowanie: usługa nazwana przez depends_on, links, volumes_from, extends, wartość build.additional_contexts lub tryb sieci, IPC, PID albo UTS service:; wolumin nazwany jako źródło wpisu volumes:; konfiguracja nazwana przez wpis configs: — odczytywane w każdej usłudze, w hookach pre_start każdej usługi i w każdym zadaniu. Pełna lista oraz wartości, które tylko wyglądają jak odwołania, znajdują się w compose → Tryb pozyskany.
Sprawdzenie odczytuje własny plik deklarującej encji Recipe lub FeatureRecipe, więc zatrzymuje renderowanie nawet wtedy, gdy inny współtwórca tego samego złożonego pliku deklaruje jednostkę o nazwie pominiętej. Zgłaszane jest każde odwołanie, a nie tylko pierwsze — usługi w kolejności kluczy, potem zadania, hooki każdej usługi po niej — więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie.
Emitowany komunikat. Na początku jest warunek, potem każdy odwołujący się wpis, nazywana przez niego jednostka i pole, w którym jest odwołanie:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
compose: what an omits entry left out is still named by the file: service "<service>" names <kind>"<name>" at <field>; compose refuses a file naming a service, a volume or a config it does not declare: leave out what names it as well, change the reference through valuesMapping, or remove the entry (compose: to, co pominął wpis omits, jest nadal nazywane przez plik: usługa nazywa jednostkę w polu; compose odrzuca plik nazywający usługę, wolumin lub konfigurację, których nie deklaruje: należy pominąć również to, co ją nazywa, zmienić odwołanie przez valuesMapping lub usunąć wpis)
Jednostka, której nazwę wpisu zbudowano z wartości zadeklarowanej jako wrażliwa, jest pokazywana jako <redacted>.
Jak naprawić: należy zdecydować, o którą z dwóch możliwości chodziło. Jeśli odwołująca się usługa nadal potrzebuje jednostki, należy ją zachować: usunąć wpis. Jeśli nie, należy zmienić odwołanie przez valuesMapping: encji Recipe — lista podana tam zastępuje listę z pliku bazowego, więc depends_on: [] ją czyści — albo pominąć odwołującą się usługę osobnym wpisem.
To, co pominął wpis omits, jest nadal nazywane przez szablon CloudFormation
Wpis omits: pomija zasób w pozyskanym szablonie CloudFormation, a CloudFormation odrzuca szablon, który nazywa zasób, którego nie deklaruje. Dlatego po usunięciu zasobów wpisów każde odwołanie, które pozostałe szablony nadal wykonują do jednego z nich, zatrzymuje renderowanie: Ref, Fn::GetAtt w postaci listy lub w postaci ciągu z kropkami, DependsOn zasobu albo zmienna Fn::Sub — odczytywane w dowolnym miejscu treści każdego zasobu i każdego wyjścia. Pełna lista oraz wartości, które tylko wyglądają jak odwołania, znajdują się w cloudformation → Pomijanie zasobów w pozyskanym szablonie.
Sprawdzenie odczytuje razem własne szablony deklarującej encji Recipe lub FeatureRecipe: odwołanie do logicznego ID, które nadal deklaruje inny z tych szablonów, nie jest zatrzymywane, natomiast odwołanie do pominiętego zasobu zatrzymuje renderowanie nawet wtedy, gdy inny komponent deklaruje zasób o tym logicznym ID. Zgłaszane jest każde odwołanie, a nie tylko pierwsze — szablon po szablonie w kolejności, w jakiej niesie je źródło, w każdym szablonie zasoby, a potem wyjścia, w kolejności kluczy — więc jedna kompilacja wymienia je wszystkie.
Emitowany komunikat. Na początku jest warunek, potem każde odwołanie: szablon, w którym się znajduje, zasób, który nazywa, sposób nazwania i jego położenie jako ścieżka od korzenia szablonu:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
cloudformation-provider: what an omits entry left out is still named by the source’s templates: template "<template>" names resource "<logical-id>" (type "<type>") by <Ref|Fn::GetAtt|DependsOn|Fn::Sub> at <path>; CloudFormation refuses a template naming a resource it does not declare: leave out what names it as well, or remove the entry (cloudformation-provider: to, co pominął wpis omits, jest nadal nazywane przez szablony źródła: szablon nazywa zasób danego typu w ścieżce; CloudFormation odrzuca szablon nazywający zasób, którego nie deklaruje: należy pominąć również to, co go nazywa, lub usunąć wpis)
Jeśli pola wpisu zbudowano z wartości zadeklarowanej jako wrażliwa, logiczne ID i typ jego zasobu są pokazywane jako <redacted>, podobnie jak każdy krok ścieżki zapisujący to logiczne ID.
Jak naprawić: należy zdecydować, o którą z dwóch możliwości chodziło. Jeśli odwołujący się zasób nadal potrzebuje pominiętego, należy go zachować: usunąć wpis. Jeśli nie, należy pominąć również odwołujący się zasób osobnym wpisem — wartość powiązana z parametrem zastępuje tylko odwołanie do tego parametru, więc nie może zmienić odwołania do zasobu. Wyjścia nazywającego zasób nie można pominąć, więc zasób nazwany przez wyjście pozostaje.
Klucz valuesMapping nie nazywa żadnego parametru pozyskanego szablonu CloudFormation
Pozyskany szablon CloudFormation przyjmuje wartości przez deklarowane przez siebie Parameters, a valuesMapping pozyskującej go encji Recipe lub FeatureRecipe zapisuje jeden klucz na każdy wypełniany parametr. Klucz, który nie nazywa żadnego parametru deklarowanego przez którykolwiek szablon źródła, nie ma dokąd trafić, więc renderowanie zatrzymuje się zamiast go odrzucić — jest to błąd, który CloudFormation sam zgłosiłby dla nieznanego parametru, zgłoszony wtedy, gdy jeszcze można go naprawić. Parametry wypełnia tylko valuesMapping: wartości, których nic nie zmapowało, nigdy nie są odczytywane w ten sposób, więc własne wartości komponentu lub dołączenia zapisane dla innych wejść nigdy tego nie napotykają.
Emitowany komunikat. Na początku jest warunek, potem każdy klucz, który nic nie nazwał, i to, co deklaruje każdy szablon źródła:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
cloudformation-provider: the Recipe’s or FeatureRecipe’s valuesMapping writes the key "<key>", and no template of the source declares a parameter of that name: template "<template>" declares "<parameter>", …; a sourced template takes values only through the parameters it declares, so rename the key to the parameter it is meant for, or remove it from the valuesMapping (cloudformation-provider: valuesMapping encji Recipe lub FeatureRecipe zapisuje klucz, a żaden szablon źródła nie deklaruje parametru o tej nazwie: szablon deklaruje parametry…; pozyskany szablon przyjmuje wartości tylko przez deklarowane parametry, więc należy zmienić nazwę klucza na parametr, dla którego jest przeznaczony, lub usunąć go z valuesMapping)
Jak naprawić: należy porównać klucz z parametrami wymienionymi w komunikacie — zwykle przyczyną jest literówka w kluczu — i zmienić jego nazwę albo usunąć go z valuesMapping. Zobacz cloudformation → Wartości parametrów pozyskanego szablonu.
Another component references a CloudFormation parameter a sourced template’s binding filled (Inny komponent odwołuje się do parametru CloudFormation wypełnionego przez powiązanie pobranego szablonu)
Wypełnienie parametru pobranego szablonu przez valuesMapping encji Recipe lub encji FeatureRecipe dołączonej encji Feature, która go pobiera, zastępuje każde odwołanie do niego w każdym szablonie tego źródła i usuwa jego deklarację. Treść z innego miejsca tego samego złożonego stosu — fragment lub pobrany szablon innego komponentu albo fragment komponentu, do którego dołączono encję Feature — która nadal wskazuje ten parametr przez Ref, zmienną Fn::Sub lub Fn::ValueOf reguły, wskazuje wtedy coś, czego stos już nie deklaruje, co CloudFormation odrzuca podczas wdrażania stosu, dlatego składanie zostaje przerwane. Nazwa, którą jakiś komponent stosu nadal deklaruje jako własny parametr lub jako logiczny identyfikator zasobu, jest odwołaniem rozwiązywanym przez stos i nie powoduje przerwania.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem każde odwołanie: komponent i szablon, w którym się znajduje, parametr oraz komponent, którego valuesMapping w encji Recipe lub dołączonej encji FeatureRecipe go wypełniło — encja Feature dołączona do komponentu jest wskazywana przez ten komponent, a dołączona do granicy przez tożsamość, którą jej zasoby niosą jako aggrega.ai/component-id, złożoną ze ścieżki granicy i nazwy dołączenia, np. bfr--stack--aux:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value
cloudformation-provider: a parameter a sourced template’s binding filled is still referenced from elsewhere in the assembled stack: component "<component>"’s template "<template>" references parameter "<parameter>", which the valuesMapping of a Recipe or FeatureRecipe rendering for component "<component>" binds; …; binding a parameter removes its declaration from the source that declares it, and no template in the stack declares it any more, so the reference names nothing CloudFormation can resolve: reference what the binding component publishes instead, declare the parameter in the template that references it, or remove the key from the valuesMapping
Jak naprawić: jeśli komponent odwołujący się potrzebuje wartości, komponent ją wypełniający powinien opublikować ją przez provides, a należy odwołać się do niej; można też zadeklarować parametr w szablonie odwołującym się, aby przyjmował własną wartość; albo usunąć klucz z valuesMapping, aby parametr pozostał zadeklarowany, a każdy komponent odczytywał wartość przekazaną podczas wdrażania stosu. Zob. cloudformation → Wartości parametrów pobranego szablonu.
A value bound to a CloudFormation parameter cannot take the parameter’s type (Wartość powiązana z parametrem CloudFormation nie może przyjąć typu parametru)
Literał powiązany z parametrem jest konwertowany tak, jak CloudFormation konwertuje tę samą wartość przekazaną dla Type tego parametru podczas wdrażania stosu. Jeśli taka konwersja nie istnieje, renderowanie zostaje przerwane: wartość niebędąca liczbą powiązana z Number lub List<Number>, lista lub mapowanie powiązane z parametrem przyjmującym jedną wartość oraz dowolny literał powiązany z parametrem AWS::SSM::Parameter::Value<…>, którego wartość CloudFormation odczytuje z Parameter Store, a nie z szablonu. Lista powiązana z parametrem, który szablon wskazuje jako zmienną Fn::Sub, również przerywa renderowanie, ponieważ zmienna podstawia jeden ciąg znaków.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem parametr, jego szablon i typ oraz powód, dla którego wartość nie pasuje; żadna wartość nie jest cytowana:
a plugin has no representation for a value it was given
cloudformation-provider: parameter "<parameter>" of template "<template>" is of type <type>, and <why the value does not fit>
Jak naprawić: należy powiązać wartość typu parametru — lub, dla typu Parameter Store, odwołanie dynamiczne {{resolve:ssm:…}} albo funkcję wewnętrzną — albo pozostawić parametr niepowiązany, aby wartość została przekazana podczas wdrażania stosu.
A value bound to a CloudFormation parameter is one its constraints refuse (Wartość powiązana z parametrem CloudFormation jest odrzucana przez jego ograniczenia)
Literał powiązany z parametrem jest sprawdzany względem ograniczeń, które szablon dla niego deklaruje — AllowedValues, AllowedPattern, MinLength, MaxLength, MinValue i MaxValue — czyli kontrola, którą CloudFormation wykonuje na wartości przekazanej podczas wdrażania stosu, przeniesiona na czas budowania, aby wypełnienie parametru nie usuwało żadnej kontroli zadeklarowanej w szablonie. Funkcja wewnętrzna i odwołanie dynamiczne są pozostawiane do sprawdzenia przez CloudFormation, ponieważ ich wartość nie istnieje przed wdrożeniem stosu.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem parametr, jego szablon i ograniczenie; żadna wartość nie jest cytowana:
a plugin has no representation for a value it was given
cloudformation-provider: the value bound to parameter "<parameter>" of template "<template>" does not satisfy its <constraint>, which CloudFormation would refuse when the stack deploys; bind a value the parameter admits
Jak naprawić: należy powiązać wartość dopuszczaną przez ograniczenie; deklaracja parametru w samym szablonie wymienia, co jest dozwolone.
A secret bound to a CloudFormation parameter would be written into the template (Sekret powiązany z parametrem CloudFormation zostałby zapisany w szablonie)
Wartość powiązana z parametrem jest zapisywana w szablonie, gdzie może ją odczytać każdy, kto może odczytać szablon stosu. Renderowanie zostaje przerwane na literale powiązanym z parametrem, który szablon deklaruje jako NoEcho, a jeśli valuesMapping encji Recipe lub FeatureRecipe odczytuje wartość zadeklarowaną przez autora jako wrażliwą — na każdym literale wiązanym przez to mapowanie, ponieważ żadnego jego wyniku nie da się powiązać z wartością, z której pochodzi. Odwołanie dynamiczne i funkcja wewnętrzna są zapisywane tak, jak podano — łącznie z tekstem wewnątrz funkcji wewnętrznej — więc wartość wrażliwa wstawiona przez mapowanie do ciągu Fn::Sub trafia do szablonu jako ten tekst, a tylko odwołanie dynamiczne trzyma sam sekret poza nim.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem parametry i to, co należy powiązać zamiast tego; żadna wartość nie jest cytowana. Jeden z:
a plugin has no representation for a value it was given
cloudformation-provider: parameter "<parameter>" of template "<template>" is declared NoEcho, and the value bound to it would be written into the template as it stands; bind a dynamic reference ({{resolve:secretsmanager:…}} or {{resolve:ssm-secure:…}}) or an intrinsic function instead, or leave the parameter unbound for a deploy-time value
cloudformation-provider: the Recipe’s or FeatureRecipe’s valuesMapping reads a value declared sensitive, so a literal it produces is refused, and binding parameter(s) "<parameter>", … would write a literal into the template as it stands; …
Jak naprawić: należy przechować sekret w Secrets Manager lub jako bezpieczny ciąg Parameter Store i powiązać z nim odwołanie dynamiczne — {{resolve:secretsmanager:<secret>}} lub {{resolve:ssm-secure:<name>}} — zamiast wstawiać go do tekstu funkcji wewnętrznej, albo pozostawić parametr niepowiązany, aby wartość została przekazana podczas wdrażania stosu. Zob. cloudformation → Wartości parametrów pobranego szablonu.
A dynamic reference is bound where CloudFormation does not resolve it (Referencja dynamiczna jest powiązana tam, gdzie CloudFormation jej nie rozwiązuje)
CloudFormation rozwiązuje referencję dynamiczną we właściwościach zasobu, ale nie w danych użytkownika EC2 i nie w metadanych AWS::CloudFormation::Init, a sekcję Outputs szablonu pokazuje każdemu, kto odczytuje stos. Dlatego referencja dynamiczna powiązana z parametrem, do którego dowolny szablon źródła odwołuje się we właściwości UserData, w tych metadanych lub w swojej sekcji Outputs, zatrzymuje renderowanie, zamiast trafić w miejsce, w którym albo nie da się jej wdrożyć, albo zostaje ujawniona.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem parametr, szablon i miejsce, w którym ten szablon się do niego odwołuje; żadna wartość nie jest cytowana:
a plugin has no representation for a value it was given
cloudformation-provider: the value bound to parameter "<parameter>" is a dynamic reference, and template "<template>" references the parameter in <where>, where CloudFormation does not resolve a dynamic reference or shows it to whoever reads the stack; bind an intrinsic function instead, or leave the parameter unbound for a deploy-time value
Jak naprawić: pozostawić parametr niepowiązany i przekazać jego wartość przy wdrażaniu stosu albo powiązać funkcję wewnętrzną, która daje to, czego szablon w tym miejscu potrzebuje.
A rule reads a bound CloudFormation parameter by name (Reguła odczytuje powiązany parametr CloudFormation po nazwie)
Fn::ValueOf w sekcji Rules szablonu wskazuje parametr po jego identyfikatorze logicznym, a nie przez Ref, i odczytuje wartość przekazaną dla niego przy wdrażaniu stosu. Powiązanie parametru usuwa jego deklarację ze wszystkich szablonów źródła, przez co reguła — w którymkolwiek z tych szablonów — nie wskazywałaby niczego, więc renderowanie zostaje zatrzymane.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem reguła, jej szablon i parametr:
a plugin has no expression for a construct this build declares
cloudformation-provider: rule "<rule>" of template "<template>" reads parameter "<parameter>" through Fn::ValueOf, which names a declared parameter by its logical ID, and binding the parameter removes its declaration from the source; leave the parameter unbound so the rule can read it at deploy
Jak naprawić: usunąć klucz parametru z valuesMapping, aby parametr pozostał zadeklarowany, a reguła odczytywała wartość przekazaną przy wdrażaniu stosu.
The assembled CloudFormation stack cannot carry a transform (Złożony stos CloudFormation nie może zawierać transformacji)
Sekcja Transform złożonego stosu powstaje z sekcji wszystkich komponentów, a transformacja przetwarza cały szablon, dlatego transformacja, której działanie nie ogranicza się do treści napisanej z myślą o niej, jest odrzucana, zamiast zmieniać sposób wdrażania treści innego komponentu: AWS::CodeDeployBlueGreen i AWS::Include zawsze, makro zdefiniowane na koncie oraz AWS::ServiceCatalog obok dowolnego innego komponentu, AWS::LanguageExtensions obok treści serverless innego komponentu, a AWS::Serverless-2016-10-31 tam, gdzie jej Globals objęłyby zasoby serverless innego komponentu lub jedno z jej źródeł zdarzeń wskazuje zasób zadeklarowany przez inny komponent. Pełna tabela znajduje się w cloudformation → Sekcje najwyższego poziomu w złożonym stosie.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem każdy komponent w stosie, transformacja i deklarujące ją komponenty oraz powód, dla którego nie można jej zawrzeć:
a plugin has no expression for a construct this build declares
cloudformation-provider: the assembled stack of component "<component>", … cannot carry the transform "<transform>", declared by component "<component>": <why>
Jak naprawić: umieścić komponent deklarujący transformację we własnej granicy, tak aby jego stos nie zawierał niczego, co transformacja mogłaby zmienić; albo, jeśli komunikat wskazuje treść zadeklarowaną przez inny komponent, przenieść tę treść do komponentu deklarującego transformację.
Two components order one pair of transforms oppositely (Dwa komponenty ustalają przeciwną kolejność jednej pary transformacji)
Złożony stos uruchamia transformacje w jednej kolejności, zbudowanej z kolejności każdego komponentu i z kolejności udokumentowanej przez CloudFormation. Gdy dwie kolejności nie mogą obowiązywać jednocześnie — dwa komponenty wymieniają jedną parę transformacji w odwrotnej kolejności albo komponent wymienia AWS::Serverless-2016-10-31 przed AWS::LanguageExtensions, choć CloudFormation dokumentuje kolejność odwrotną — nie ma jednej kolejności do zapisania, więc renderowanie zostaje zatrzymane.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem para i to, kto ustalił każdą z kolejności:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value
cloudformation-provider: the transforms "<first>" and "<second>" are ordered both ways — "<first>" before "<second>" by <who>, and "<second>" before "<first>" by <who> — and the assembled stack’s Transform runs them in one order; declare them in one order
Jak naprawić: zadeklarować parę w jednej kolejności w każdym komponencie, który wymienia obie transformacje, zgodnie z kolejnością CloudFormation tam, gdzie ją dokumentuje.
Two entries reach one stack output name (Dwa wpisy dają jedną nazwę wyjścia stosu)
Nazwa wyjścia stosu dopuszcza tylko litery i cyfry, dlatego powstaje z tego, co napisano, przez zakodowanie znaków spoza tego alfabetu, a nie przez ich pominięcie. Dwa wpisy napisane odmiennie pozostają więc rozróżnione, a to zatrzymanie zgłasza przypadek, w którym dwa z nich mimo to dają jedną nazwę. Renderowanie zostaje zatrzymane, zamiast emitować jedno wyjście tam, gdzie napisano dwa wpisy, co po cichu pominęłoby jeden z nich.
Zgłaszana jest każda nazwa, w której spotkały się dwa lub więcej wpisów, i wymieniany każdy wpis stojący za każdą nazwą, w stałej kolejności — tak aby jedna kompilacja pokazała całą kolizję, a nie jedną jej stronę.
Emitowany komunikat, rozpoczynający się od warunku i kontynuowany szczegółami samego providera:
two things a plugin produced occupy one name in its output
cloudformation-provider: two entries an author wrote reach one stack Output name: <the entries that met> reach the Output name "<name>"; an Output name is built by encoding the component and the entry into the letters and digits a logical id admits, rather than by dropping what it does not, so two entries an author wrote apart stay apart — renaming either end clears the build
Jak naprawić: zmienić nazwę jednego z wpisów lub jednego z komponentów, tak aby oba nie dawały już jednej nazwy — komunikat wskazuje obie strony. Nazwa zachowuje interpunkcję i wielkość liter zapisane przez autora, zakodowane, a nie pominięte, więc różnica w którejkolwiek z nich przechodzi do nazwy, a dwa wpisy zapisane odmiennie otrzymują różne nazwy.
A CloudFormation fragment writes one key twice (Fragment CloudFormation zapisuje jeden klucz dwukrotnie)
Mapowanie przechowuje jedną wartość na klucz, więc fragment zapisujący ten sam klucz dwukrotnie zachowałby treść zapisaną jako ostatnią i odrzucił drugą. Gdy mapowanie jest blokiem zawierającym zasoby lub wyjścia, odrzucona treść to zasób lub wyjście, które zostało zapisane, a nie znalazłoby się w wyniku. Dlatego renderowanie zostaje zatrzymane.
Zgłaszane są oba miejsca, w których zapisano klucz, ponieważ klucz zapisany dwukrotnie to zwykle dwie edycje, które miały być dwoma różnymi kluczami — a autor potrzebuje obu, aby ustalić, który zmienić.
Emitowany komunikat, rozpoczynający się od warunku i kontynuowany szczegółami samego providera:
two things a plugin produced occupy one name in its output
cloudformation-provider: one mapping key is written more than once: the key "<key>" is written at line <first> and again at line <second>; a mapping holds one value per key, so one of the two bodies would be dropped — remove one, or rename one so each key is written once
Jak naprawić: otworzyć fragment w dwóch wierszach wskazanych w komunikacie. Jeśli obie treści miały być jednym elementem, usunąć tę, która jest teraz zbędna; jeśli miały być dwoma, zmienić nazwę jednej, tak aby każda miała własny klucz. Fragment jest szablonem, więc tam, gdzie klucz jest składany, a nie zapisany dosłownie, należy sprawdzić wyrenderowany tekst, a nie tylko źródło.
A cross-boundary reference has no consuming stack to be written into (Odwołanie między granicami nie ma stosu konsumującego, do którego można je wpisać)
Gdy połączenie zależności przebiega między dwoma osobno składanymi wynikami, strona konsumująca jest renderowana z symbolem zastępczym, a odwołanie jest wpisywane, gdy obie strony już istnieją. Ten warunek zachodzi, gdy złożony wynik strony konsumującej nie zawiera żadnego szablonu stosu: nie ma dokumentu, do którego można wpisać odwołanie, więc symbolu zastępczego nie da się zastąpić.
Emitowany komunikat. Warunek wskazuje rodzaj błędu, a własne zdanie providera mówi, którego wejścia dotyczy:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
cloudformation-provider: cross-boundary link resolve received no consumer stack template (rozwiązanie połączenia między granicami nie otrzymało szablonu stosu konsumenta)
Jak naprawić: nic, co zostało zapisane w komponencie konsumującym, nie powoduje tego błędu — wynika on z kształtu tego, co złożyła jego granica. Należy sprawdzić, czy strona konsumująca jest w ogóle renderowana przez provider CloudFormation: połączenie wchodzące do granicy, która składa coś innego, nie ma stosu, w którym mogłoby się znaleźć odwołanie, a połączenie powinno przebiegać między dwiema granicami składanymi przez ten sam provider. Jeśli obie strony mają być CloudFormation, granica konsumująca nie wytworzyła szablonu stosu — to pytanie do autora encji Recipes, które do niej wnoszą treść.
A cross-boundary reference was spliced into a longer string (Odwołanie między granicami zostało wklejone w dłuższy ciąg znaków)
Odwołanie krzyżowe CloudFormation jest obiektem, a nie tekstem, więc może zastąpić tylko całą wartość. Ten warunek zgłasza symbol zastępczy znaleziony wewnątrz większego ciągu znaków — wartość złożona wokół niego zamiast dostarczonej jako całość tego, co wstrzyknięto. Nie ma czego zamienić na obiekt, więc renderowanie zatrzymuje się, zamiast wyemitować odwołanie w kształcie, którego cel nie potrafi odczytać.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem wartość i połączenie, którym dotarła:
a plugin has no representation for a value it was given (plugin nie ma reprezentacji dla otrzymanej wartości)
cloudformation-provider: cross-boundary link value is interpolated into a larger string; only a whole-scalar injection can carry a cross-stack reference: output key "<key>" on socket "<socket>" (wartość połączenia między granicami jest interpolowana w większy ciąg znaków; tylko wstrzyknięcie całego skalara może przenieść odwołanie między stosami: klucz wyjściowy na gnieździe)
Jak naprawić: należy dostarczyć wartość w całości, zamiast składać coś wokół niej. Gdy strona konsumująca potrzebuje wartości wewnątrz dłuższego ciągu — ciągu połączenia, adresu URL — należy zbudować tę kompozycję w słownictwie samego celu na podstawie odwołania, a nie w szablonie encji Recipe, zanim odwołanie zaistnieje. Wklejenie następuje w mapowaniu, które wstrzykuje wartość, więc to tę linię należy zmienić.
Two rendered resources land at one output file (Dwa wyrenderowane zasoby trafiają do jednego pliku wyjściowego)
Każdy wyrenderowany zasób jest zapisywany do pliku, którego nazwa wynika z tego, czym zasób jest i jak się nazywa. Dwa zasoby, które mają te cechy wspólne, otrzymują tę samą nazwę pliku, więc jeden zająłby miejsce drugiego, i renderowanie zatrzymuje się, zamiast wyemitować jeden plik tam, gdzie wyrenderowano dwa zasoby.
Dwa zasoby renderowane identycznie nie są kolizją. Gdy treść zgadza się bajt po bajcie, zachowanie jednego niczego nie traci i renderowanie trwa dalej — więc szablon dołączony dwukrotnie z tym samym wynikiem nie jest zgłaszany.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, potem oba szablony, które je wytworzyły, i plik, w którym się spotkały:
two things a plugin produced occupy one name in its output (dwie rzeczy wytworzone przez plugin zajmują jedną nazwę w jego wyniku)
helm: node "<node>": rendered resources "<one template>" and "<the other>" both derive output "<file>" with differing content: two rendered resources derive the same output filename with differing content (węzeł: wyrenderowane zasoby i oba wyprowadzają wynik o różnej treści: dwa wyrenderowane zasoby wyprowadzają tę samą nazwę pliku wyjściowego z różną treścią)
Jak naprawić: należy nadać obu zasobom odrębne tożsamości — zwykle różni się nazwa, a nazwa pliku z niej wynika. Komunikat wymienia oba szablony, więc należy je otworzyć i sprawdzić, co każdy wytwarza: dwa szablony renderujące ten sam zasób pod jedną nazwą często oznaczają, że jeden z nich jest starszą kopią. Jeśli potrzebne są oba, są to dwa zasoby i każdy potrzebuje własnej nazwy.
A synthesized StatefulSet has no single service to govern it (Syntetyzowany StatefulSet nie ma jednej usługi, która by nim zarządzała)
Obciążenie deklarujące pamięć masową na instancję jest renderowane jako StatefulSet, a StatefulSet wskazuje jedną usługę, która nim zarządza — tę, która nadaje każdej instancji stały adres. Jest to usługa zadeklarowana bez własnego adresu w klastrze. Renderowanie zatrzymują dwa kształty: brak takiej usługi, więc nie ma czego wskazać; oraz więcej niż jedna, więc nie wiadomo, która zarządza. W obu przypadkach powstałby StatefulSet odrzucany przez cel, więc renderowanie zatrzymuje się, zamiast go wyemitować.
Emitowane komunikaty. Oba zgłaszają ten sam warunek — coś, czego provider wymaga, a czego nie mógł rozwiązać do dokładnie jednej wartości — a własne zdanie providera mówi, który z dwóch kształtów wystąpił. Każdy jest wypisywany pod ramką wskazującą węzeł:
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
synthesized StatefulSet requires a headless governing Service (declare a service with type: Headless); none found: synthesized StatefulSet has no headless governing Service (syntetyzowany StatefulSet wymaga zarządzającej usługi typu headless (należy zadeklarować usługę z type: Headless); nie znaleziono żadnej: syntetyzowany StatefulSet nie ma zarządzającej usługi typu headless)
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value (plugin nie mógł rozwiązać czegoś, czego wymaga, do dokładnie jednej wartości)
synthesized StatefulSet declares more than one headless Service; the governing Service is ambiguous (declare exactly one type: Headless service): synthesized StatefulSet has more than one headless Service (syntetyzowany StatefulSet deklaruje więcej niż jedną usługę typu headless; usługa zarządzająca jest niejednoznaczna (należy zadeklarować dokładnie jedną usługę type: Headless): syntetyzowany StatefulSet ma więcej niż jedną usługę typu headless)
Jak naprawić: należy zadeklarować w obciążeniu dokładnie jedną usługę typu headless. Gdy nie zadeklarowano żadnej, należy ją dodać — obciążenie z pamięcią masową na instancję jej potrzebuje, bo to ona daje każdej instancji adres, który z nią pozostaje. Gdy zadeklarowano więcej niż jedną, należy zachować tę, która ma zarządzać, a pozostałym nadać zwykły typ lub je usunąć; druga usługa headless to zwykle taka, która nie musiała być headless.
A plugin reported a failure it did not classify (Plugin zgłosił błąd, którego nie sklasyfikował)
Plugin, który zatrzymuje kompilację, zgłasza dwie rzeczy: własne zdanie opisujące, co się stało, oraz rodzaj błędu, który to zdanie wskazuje. Rodzaje tworzą niewielki zbiór deklarowany przez kompilator — konstrukcja bez wyrażenia, wejście, którego nie dało się rozwiązać do jednej wartości, dwie wytworzone rzeczy chcące jednej nazwy, wartość bez reprezentacji — a ten warunek plugin wybiera, gdy jego błąd nie pasuje do żadnego z nich.
Jest to rozwiązanie awaryjne, a nie cel. Plugin sięgający po nie tam, gdzie pasuje jeden z pozostałych rodzajów, mówi mniej, niż wie, a treść komunikatu wprost stwierdza, że plugin odmówił klasyfikacji, a nie że po prostu coś poszło nie tak — dzięki temu nadużywane rozwiązanie awaryjne jest czytelne, a nie nieodróżnialne od poprawnego zgłoszenia.
Emitowany komunikat. Najpierw warunek, a po nim własne zdanie pluginu:
a plugin reported a failure that none of the declared kinds names (plugin zgłosił błąd, którego nie nazywa żaden z zadeklarowanych rodzajów)
<the plugin's own sentence>
Jak naprawić: należy przeczytać własne zdanie pluginu, w którym znajduje się wszystko, co dotyczy konkretnej kompilacji. Sam warunek mówi tylko, że plugin nie miał dla błędu rodzaju. Jeśli plugin jest własny, należy wybrać rodzaj, którym błąd faktycznie jest; jeśli nie, to zdanie należy przekazać temu, kto plugin publikuje.
A plugin named a condition the socket does not declare (Plugin wskazał warunek, którego gniazdo nie deklaruje)
Plugin zgłasza warunek zadeklarowany przez ten kompilator, zamiast wymyślać własny numer, więc identyfikator, który trafia do użytkownika, jest zawsze taki, na który odpowiada aggrega explain. To zatrzymanie powstaje, gdy zgłoszenie wskazuje cokolwiek innego: numer, pod którym nic nie jest zarejestrowane, numer wycofany, krótki kod zapisany inaczej niż rejestracja, do której się rozwiązuje, albo parę identyfikatorów wskazujących dwa różne warunki.
Kompilacja zatrzymuje się, zamiast po cichu wycofać zgłoszenie. Odrzucenie identyfikatorów i pozostawienie ogólnego warunku awarii pluginu dałoby kompilację wyglądającą dokładnie tak jak kompilacja z pluginem, który nie wskazał żadnego warunku, więc osoba, która musi to naprawić, nigdy nie dowiedziałaby się, że jest coś do naprawienia. Zgłoszenie zaoferowanego numeru zamiast tego dałoby identyfikator, który nie rozwiązuje się do niczego.
Kompilacja nadal otrzymuje informację o tym, co ją zatrzymało. Zatrzymanie przytacza błędny numer, wyjaśnia, dlaczego nie rozwiązuje się on do żadnego warunku, wymienia ogólne warunki, po które plugin sięga, gdy nie ma lepszej identyfikacji, i przekazuje bez zmian własne zdanie pluginu.
Emitowany komunikat:
wasm: guest plugin named a condition the socket does not declare: the guest named "<offered>", and <why it resolves to no condition>; a plugin names a condition this compiler declares, and reaches for one of <the generic conditions and their codes> when it has none better: <the plugin's own sentence> (wasm: plugin gościa wskazał warunek, którego gniazdo nie deklaruje: gość wskazał numer, a przyczyna jest taka, że nie rozwiązuje się on do żadnego warunku; plugin wskazuje warunek zadeklarowany przez ten kompilator, a gdy nie ma lepszego, sięga po jeden z warunków ogólnych: własne zdanie pluginu)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje — błędne jest zgłoszenie pluginu, a awaria, którą zgłaszał, jest rzeczywista. Należy działać zgodnie z własnym zdaniem pluginu, które stanowi ostatnią część komunikatu. Jeśli plugin jest własny, należy zgłaszać warunek zadeklarowany przez ten kompilator — jeden z ogólnych rodzajów wymienionych w komunikacie, gdy awaria nie pasuje do żadnego z bardziej szczegółowych warunków; jeśli plugin nie jest własny, należy przekazać błędny numer jego wydawcy.
A source artifact is cached without a workspace root to anchor it (Artefakt źródłowy jest buforowany bez katalogu głównego obszaru roboczego, który by go zakotwiczał)
Pozyskany artefakt źródłowy jest przechowywany w slocie w pamięci podręcznej artefaktów obszaru roboczego, a ścieżka do tego slotu jest budowana od katalogu głównego obszaru roboczego na zewnątrz. Ten warunek zgłasza pusty katalog główny, co uczyniłoby ścieżkę slotu względną — rozwiązywaną względem katalogu, w którym akurat znajduje się proces w chwili zapisu bajtów, i umieszczającą pamięć podręczną w miejscu, którego nikt nie wybrał.
Jest to odrzucane, a nie rozwiązywane, ponieważ slot zapisany w niewłaściwym miejscu jest gorszy niż brak slotu: późniejsze odczyty szukają we właściwym miejscu, niczego nie znajdują i pozyskują ponownie, więc widoczna byłaby pamięć podręczna, która nigdy niczego nie zawiera, i nic innego nie wskazywałoby przyczyny.
Emitowany komunikat. Otwiera go własne zdanie warunku, a po nim następuje to, co identyfikuje artefakt:
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w nich tego nie usuwa — katalog główny obszaru roboczego dostarcza to, co steruje kompilacją, a nie katalog encji. Należy uruchomić kompilację z wnętrza obszaru roboczego, aby katalog główny został wykryty, a nie przekazany jako pusty. Jeśli kompilator jest sterowany z własnego oprogramowania, należy jawnie przekazać katalog główny obszaru roboczego; wywołujący, który rzeczywiście chce pamięci podręcznej względnej wobec bieżącego katalogu, przekazuje pojedynczą kropkę, która jest akceptowana i wyraża to celowo.
A value would place a cached file outside the cache (Wartość umieściłaby buforowany plik poza pamięcią podręczną)
Buforowana encja i buforowany artefakt źródłowy znajdują się każde w slocie nazwanym dla nich przez pamięć podręczną, a slot ten jest złożony z wartości: odwołania encji i wersji, do której się rozwiązała, albo rodzaju źródła, url, chart, module_subdir, wersji i skrótu. Każda wartość wskazuje jedną pozycję w układzie. Ten warunek zgłasza wartość, która przeniosłaby to, co jest dla niej zapisywane, gdzie indziej niż na wskazaną pozycję — obok innego slotu albo całkiem poza pamięć podręczną — i odrzuca ją, zanim cokolwiek zostanie tam zapisane lub odczytane.
Większość tych wartości pochodzi z miejsc, których pamięć podręczna nie kontroluje: treści udostępnionej przez rejestr, rekordu odczytanego z dysku, współrzędnej zapisanej przez autora encji Recipe lub FeatureRecipe. Odrzucane są tu: wersja będąca ścieżką zamiast wersji, ścieżka url lub module_subdir wychodzące ponad swoje miejsce oraz odwołanie rozwiązujące się do katalogu z kropką. Wartość wskazująca jeden katalog — oraz ścieżka url lub module_subdir pozostające na swoim miejscu lub poniżej — nie jest zmieniana.
module_subdir wychodzący w górę jest odrzucany, zanim cokolwiek zostanie pobrane. Dla źródła git-repository ta sama wartość wskazuje też katalog repozytorium, który archiwizuje pobieranie, a wartość wychodząca ponad repozytorium sprawiłaby, że pobieranie odczytałoby pliki obok kopii roboczej. Dlatego pobieranie ocenia module_subdir, zanim pobierze repozytorium, i odrzuca wartość wychodzącą w górę z tym warunkiem, przytaczając ją pod jej kluczem: nic nie jest pobierane i nic obok kopii roboczej nie jest odczytywane. Ukośnik wsteczny jest w niej odczytywany jako separator, tak jak w ścieżce systemu Windows, więc ..\shared jest odrzucane na każdej maszynie, a nie odczytywane spoza kopii roboczej na jednej z nich; separator na początku lub końcu wartości jest pomijany, więc /charts/app wskazuje charts/app.
Emitowany komunikat. Otwiera go własne zdanie warunku, potem następuje wartość w zapisanej postaci pod kluczem, pod którym ją zapisano, i sposób naprawy:
a value a cache location is built from would place cached files outside the place it names in the cache (version "../../../etc" for entity "demo/app/web"). a version, a name, a kind or a host names one directory of the cache, so it carries no / or \ and is neither . nor ..; a URL path or a module subdirectory may name directories beneath its place but may not climb above it. Correct the value where it was written, or, where a registry served it, ask its publisher to publish a version that carries a well-formed one (wartość, z której budowana jest lokalizacja w pamięci podręcznej, umieściłaby buforowane pliki poza miejscem, które wskazuje w pamięci podręcznej (wersja dla encji). wersja, nazwa, rodzaj lub host wskazują jeden katalog pamięci podręcznej, więc nie zawierają ukośników i nie są katalogiem bieżącym ani nadrzędnym; ścieżka URL lub podkatalog modułu mogą wskazywać katalogi poniżej swojego miejsca, ale nie mogą wychodzić ponad nie. Należy poprawić wartość tam, gdzie ją zapisano, lub, jeśli udostępnił ją rejestr, poprosić wydawcę o opublikowanie wersji z poprawną wartością)
Jak naprawić: jeśli wartość zapisano samodzielnie — source.version, url lub module_subdir encji Recipe lub FeatureRecipe — należy poprawić ją tak, aby wskazywała jeden katalog albo ścieżkę pozostającą w obrębie swojego miejsca; komunikat przytacza wartość i klucz, z którego ją odczytano. Jeśli udostępnił ją rejestr, opublikowana encja zawiera wersję lub współrzędną, która nią nie jest, czego żadna własna zmiana nie naprawi: komunikat wskazuje, co zostało pobrane, a naprawa należy do wydawcy.
Ścieżka zapisywana przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać
Kilka operacji zapisuje lub usuwa własne pliki w miejscach, które wyznaczają same, a nie w miejscach wskazanych przez użytkownika: katalog wyjściowy kompilacji i każdy plik, który w nim zapisuje, oraz katalog .trace, który zastępuje kompilacja ze śledzeniem; plik blokady encji Release i leżący obok niego rejestr zaufania wtyczek, które zapisuje pull; plik entity.lock obok encji, który zapisuje aggrega pin, a także pull przypinający źródła obok każdej przypinanej encji; plik .aggrega-config.yaml obszaru roboczego, gdy polecenie zapisuje konfigurację obszaru roboczego; pamięć podręczna artefaktów i każde jej poddrzewo, które pull wypełnia, a aggrega cache clear i aggrega cache prune opróżniają; pakiety podpisów, które pull przechowuje w tej pamięci podręcznej dla każdego artefaktu, którego podpis zweryfikował; szkice zapisywane przez aggrega import; encje Plugin zapisywane przez aggrega plugin gen-catalog w jego katalogu wyjściowym; oraz znacznik .aggrega/active-release, który serwer językowy edytora zapisuje po zarejestrowaniu domyślnej encji Release, i zawierający go katalog .aggrega. Dotyczy to każdego interfejsu, który uruchomił operację — wiersza poleceń, serwera językowego edytora czy narzędzi asystenta. Granica obszaru roboczego opisuje stosowaną tu zasadę oraz ścieżki, które celowo wychodzą poza obszar roboczy.
Każde z tych miejsc ma katalog, w którym musi pozostać, a to, który to katalog, zależy od katalogu, pod którym operacja je składa:
Obszar roboczy — dla wszystkiego, co jest składane w jego obrębie. To typowy przypadek; dotyczy też wskazanego katalogu, który leży w obszarze roboczym. Katalogi dist i .trace kompilacji są zawsze składane tutaj, pod katalogiem głównym obszaru roboczego, niezależnie od folderu, z którego uruchomiono kompilację; tak samo szkice importu, który nie wskazuje katalogu wyjściowego.
Wskazany katalog leżący poza obszarem roboczym — dla wszystkiego, co jest składane pod nim: katalog wyjściowy przekazany do aggrega plugin gen-catalog lub aggrega import; katalog wskazanej encji Release albo encji wskazanej w konfiguracji obszaru roboczego, leżący poza obszarem roboczym — dla pliku blokady i rejestru zaufania obok niej; oraz katalog encji wskazanej dla aggrega pin albo katalog katalogu wskazany przez --catalog lub wymieniony w konfiguracji w catalog_dirs — dla pliku entity.lock obok każdej znajdującej się tam encji. Sam katalog jest używany tak, jak go wskazano — jeśli jest dowiązaniem, zapis następuje przez nie, tam, dokąd prowadzi — a to, co zapisano pod nim, pozostaje w jego obrębie.
Sam katalog pamięci podręcznej artefaktów — dla wszystkiego, co jest zapisywane w pamięci podręcznej pod nim, i wszystkiego, co usuwają tam aggrega cache clear i aggrega cache prune — zarówno dla domyślnego .aggrega/cache, jak i dla artifact_cache_dir, który konfiguracja zapisuje jako wychodzący poza katalog główny obszaru roboczego (../shared-cache). Własny katalog pamięci podręcznej lub plik w nim, który jest dowiązaniem prowadzącym poza katalog pamięci podręcznej, jest odrzucany nawet wtedy, gdy prowadzi w inne miejsce obszaru roboczego, dzięki czemu nic zapisanego w pamięci podręcznej ani nic usuwanego przez czyszczenie lub przycinanie nie trafia do pliku poza nią. Najpierw oceniane jest położenie samego katalogu pamięci podręcznej: katalog zapisany wewnątrz katalogu głównego obszaru roboczego jest śledzony, dokądkolwiek prowadzi w obrębie obszaru roboczego, i odrzucany — jako ograniczony do obszaru roboczego — gdy prowadzi poza niego; katalog zapisany jako wychodzący poza katalog główny obszaru roboczego jest używany tak, jak go wskazano, a jeśli jest dowiązaniem, zapis następuje przez nie, tam, dokąd prowadzi.
Każde z tych miejsc jest sprawdzane, zanim cokolwiek zostanie w nim zapisane lub usunięte. Najgłębsza istniejąca część ścieżki, po przejściu wszystkich dowiązań symbolicznych po drodze, musi być katalogiem, w którym ścieżka musi pozostać, albo leżeć pod nim. Dowiązanie w dowolnym miejscu drogi, które prowadzi poza ten katalog — dist dowiązany do katalogu gdzie indziej, plik blokady dowiązany do pliku w innym projekcie, .aggrega/cache dowiązany do katalogu współdzielonego z inną pracą, katalog pod katalogiem wyjściowym gen-catalog dowiązany gdzie indziej — sprawiłoby, że zapis lub usunięcie trafiłoby na zewnątrz, dlatego operacja zostaje zatrzymana, a ścieżka pozostaje dokładnie w stanie, w jakim była. Najważniejsze jest to w przypadku kompilacji: wyczyszczenie i ponowne zapisanie katalogu wyjściowego będącego dowiązaniem usunęłoby i nadpisało katalog w zupełnie innym miejscu na komputerze.
Dowiązanie, które nigdzie nie prowadzi, jest traktowane zgodnie z tym, czym jest — jako coś, co nie istnieje — więc sprawdzany jest zawierający je katalog. Gdy takie dowiązanie stoi na samym końcu ścieżki, którą operacja ma utworzyć, plik zostałby utworzony tam, dokąd wskazuje dowiązanie, więc sprawdzane jest również miejsce docelowe. Dowiązanie wskazujące miejsce wewnątrz katalogu, w którym ścieżka musi pozostać, jest śledzone jak zwykle.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie właściwe dla warunku, po nim następuje ścieżka, którą operacja miała zapisać lub usunąć — writing lub removing wskazuje, którą czynność — katalog, w którym musi pozostać, dowiązanie napotkane po drodze i miejsce, do którego ono prowadzi, a na końcu sposób naprawy. Kompilacja, której dist jest dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy, zostaje zatrzymana przy pierwszej rzeczy, której by dotknęła, czyli przy czyszczeniu poprzedniego wyniku:
a path this operation writes or deletes leads through a link out of the directory it must stay inside (removing <workspace>/dist/boundaries, which must stay inside <workspace>, the link <workspace>/dist leads to <elsewhere>/dist-target). nothing was written to or removed from that path. Remove the link, or make it lead to a place inside <workspace>, and run the operation again (ścieżka, którą ta operacja zapisuje lub usuwa, prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać (usuwanie ścieżki, która musi pozostać w obszarze roboczym; dowiązanie prowadzi w inne miejsce). Nic nie zostało zapisane w tej ścieżce ani z niej usunięte. Usuń dowiązanie lub skieruj je do miejsca wewnątrz obszaru roboczego i uruchom operację ponownie)
Diagnostyka nie ma kategorii: błąd tkwi w układzie plików na dysku, a nie w żadnym napisanym dokumencie.
Jak naprawić: należy usunąć dowiązanie wskazane w komunikacie i ponownie uruchomić operację, aby utworzyła w tym miejscu prawdziwy katalog lub plik; albo skierować dowiązanie do miejsca wewnątrz katalogu wskazanego w komunikacie, gdzie będzie śledzone. Przyczyną nie jest nic w plikach encji i żadna zmiana w nich tego nie usunie.
Nazwa zapisywana przez operację zawiera część, której Windows nie może przechować
W systemie Windows niektóre nazwy nie trafiają do pliku w takiej postaci, w jakiej zostały zapisane. Nazwa, którą Windows rezerwuje dla urządzenia — CON, PRN, AUX, NUL, CONIN$, CONOUT$, od COM0 do COM9 i od LPT0 do LPT9 oraz nazwy COM i LPT zapisane z indeksem górnym jeden, dwa lub trzy — wskazuje urządzenie, a nie plik, niezależnie od wielkości liter i rozszerzenia, które po niej następuje, więc nul, Aux.yaml i com1.txt są urządzeniami. Z kolei część ścieżki kończącą się kropką lub spacją Windows może przyciąć, zamiast zachować ją w zapisanej postaci. Zapisanie takiej nazwy umieściłoby jej bajty gdzie indziej niż w pliku, który ona wskazuje.
Dlatego gdy operacja ma zapisać na komputerze z systemem Windows pod katalogiem nazwę, której sama nie wybrała, nazwa zawierająca taką część jest odrzucana, zanim cokolwiek zostanie zapisane: wpis archiwum niesionego przez artefakt źródłowy lub encję katalogu, gdy pamięć podręczna rozkłada archiwum do odczytu; plik, który kompilacja renderuje do katalogu wyjściowego; szkic, który importer zwraca do aggrega import, zarówno przy przebiegu próbnym, jak i przy zapisie; oraz dokument, który zapisuje z powrotem aggrega edit-document, niezależnie od interfejsu, który zażądał edycji. Oceniana jest każda część nazwy, przy czym ukośnik wsteczny jest odczytywany jako separator, tak jak odczytuje go Windows — więc aux/x.yaml jest odrzucana z powodu katalogu aux, report. z powodu końcowej kropki, a .. \evil.yaml z powodu pierwszej części, czyli dwóch kropek i spacji. Zestaw odrzucony z powodu jednej nazwy nie zapisuje żadnej z pozostałych: archiwum nie zostaje rozłożone, wynik kompilacji nie zostaje wyczyszczony ani zapisany i żaden szkic nie trafia na dysk.
W systemach Linux i macOS te same nazwy są zapisywane tak, jak je nazwano, i ten warunek nigdy nie występuje. Nazwa wychodząca poza katalog, pod którym jest zapisywana, to inny błąd, odrzucany na każdej platformie z własnym komunikatem danej operacji, zanim ten warunek zostanie sprawdzony.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie właściwe dla warunku, po nim następuje nazwa, część, której Windows nie może przechować, i katalog, pod którym nazwa miała zostać zapisana, a na końcu sposób naprawy:
a name this operation writes holds a path segment Windows cannot hold as written (the name "aux/x.yaml", its segment "aux", beneath <directory>). It was not written. Windows reserves device names such as CON, PRN, AUX, NUL, COM1 and LPT1, in any letter case and whatever extension follows, and does not hold a segment ending in a full stop or a space as written; rename that segment where the name is produced (nazwa zapisywana przez tę operację zawiera segment ścieżki, którego Windows nie może przechować w zapisanej postaci (nazwa, jej segment, pod katalogiem). Nie została zapisana. Windows rezerwuje nazwy urządzeń, takie jak CON, PRN, AUX, NUL, COM1 i LPT1, niezależnie od wielkości liter i rozszerzenia, i nie przechowuje w zapisanej postaci segmentu kończącego się kropką lub spacją; zmień nazwę tego segmentu tam, gdzie nazwa jest tworzona)
Diagnostyka nie ma kategorii: nazwa pochodzi od tego, co ją wytworzyło — wydawcy archiwum, encji Recipe lub biblioteki, importera, ścieżki wskazanej przez edycję — a nie z jednego dokumentu, któremu kompilator mógłby przypisać błąd.
Jak naprawić: należy zmienić nazwę części wskazanej w komunikacie tam, skąd pochodzi nazwa. W przypadku wpisu archiwum jest to opublikowany artefakt źródłowy lub encja, które może zmienić tylko ich wydawca. W przypadku renderowanego pliku jest to nazwa wyjściowa nadana mu przez encję Recipe lub ArtifactLibrary; w przypadku szkicu — importer, który go nazwał; w przypadku edycji — ścieżka dokumentu. Żadna zmiana na komputerze z systemem Windows nie sprawi, że nazwa będzie użyteczna w zapisanej postaci.
Warunki, które nie zatrzymują kompilacji
Każdy z powyższych warunków zatrzymuje kompilację. Niektóre warunki mają własny krótki kod i komunikat, choć nigdy jej nie zatrzymują; skatalogowano je tutaj, aby posiadany kod zawsze prowadził do jakiegoś wpisu, niezależnie od strony, z której się przyszło.
Dzielą się na cztery rodzaje, a różnicę warto znać, zanim zacznie się szukać poprawki.
Ostrzeżenie doradcze. Kompilacja zgłasza je i działa dalej, a wygenerowany wynik jest taki sam niezależnie od tego, czy się na nie zareaguje. Każde jest w pełni omówione na stronie warnings.md — co je wywołuje, w którym miejscu kompilacji jest odczytywane, co wypisuje i co z nim zrobić — a poniższe wpisy wskazują odpowiednią sekcję zamiast to powtarzać.
Warunek obsługiwany przez edytor. Odpowiada na niego sama integracja z edytorem i nie trafia on ani do wyniku kompilacji, ani do diagnostyki.
Zabezpieczenie za wcześniejszą odmową. Chronioną przez nie regułę egzekwuje wcześniej warunek, który zatrzymuje kompilację, więc kompilacja najpierw napotyka ten wcześniejszy.
Odmowa w poleceniu, które nie jest kompilacją. Jest to twarde zatrzymanie z rzeczywistym rozwiązaniem — kończy polecenie, które je napotkało, i nic nie zostaje opublikowane, zapisane ani zmienione — ale żaden etap kompilacji do niego nie dociera, więc żadna kompilacja go nie zgłasza. Napotyka się je przy publikowaniu lub podpisywaniu artefaktu, przypinaniu danych wejściowych encji, dodawaniu rejestru, edytowaniu dokumentu, przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie oraz sprawdzaniu całego katalogu — pod kątem poprawności lub konwencji publikowania; każdy wpis podaje, do którego polecenia należy i kto może to naprawić.
Powiązanie adnotacji deklaruje jedną ścieżkę na obu listach filarów
Ostrzeżenie doradcze. Powiązanie adnotacji w encji Manifest wskazuje tę samą ścieżkę z kropkami zarówno na liście maps.infra, jak i na liście maps.values. Zadeklarowanie takiego nakładania się jest dozwolone i kompilator go nie pilnuje: rozstrzygnięcie remisu w routingu deterministycznie kieruje ścieżkę przez infra, przez co strona values tej ścieżki staje się nieosiągalna z encji Aggregate.
Jego komunikat zaczyna się od:
annotation binding declares one path in both pillar lists
To ono ostrzega, zanim kompilacja napotka zatrzymanie opisane powyżej w „An annotation routes through a pillar its authoring side may not use” — ostrzeżenie jest wczesnym sygnałem, a zatrzymanie egzekwuje regułę. Lint jest omówiony w sekcji „Binding-map-overlap lint” na stronie warnings.md.
Nazwa załącznika różni się o jedną edycję od zadeklarowanego slotu
Ostrzeżenie doradcze. Komponent dołącza encję Feature pod nazwą, która nie jest żadnym z zadeklarowanych slotów jego typu, ale różni się od jednego z nich o jedną edycję — tak wygląda literówka w nazwie slotu. Załącznik pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, jest dozwolony, więc nic się nie zatrzymuje; ostrzeżenie wskazuje skutek: załącznik jest wolnym załącznikiem, a nie wypełnieniem zamierzonego slotu, który pozostaje pusty. W połączeniu ta sama literówka nie jest dozwolona i zamiast tego zatrzymuje kompilację, wskazując bliski slot; zob. „A connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for”. Jeśli encja Feature załącznika spełnia selector: bliskiego slotu, ostrzeżenie nie jest zgłaszane: takie dopasowanie ocenia zatrzymanie opisane w „An attachment written under another name fits a slot its component leaves empty”, które zgłasza je, gdy slot pozostaje pusty.
Jego komunikat zaczyna się od:
attachment name is a near miss for a declared slot
Omówione w sekcji „Attachment-slot near-miss lint” na stronie warnings.md, wraz z progiem dopasowania i tym, czego celowo nie wykrywa.
Nazwa gniazda w uses: różni się o jedną edycję od zadeklarowanego gniazda
Ostrzeżenie doradcze. Własny blok uses: komponentu wskazuje gniazdo, którego jego typ nie deklaruje, ale które różni się o jedną edycję od zadeklarowanego. Deweloper jest właścicielem topologii deklarowanej przez encję Aggregate i może nazwać gniazdo, którego katalog nie przewidział, więc nazwa gniazda niezadeklarowana przez typ jest w tym miejscu dozwolona i nic się nie zatrzymuje. Ostrzeżenie wskazuje skutek: błędnie zapisana nazwa tworzy własne połączenie ad hoc, bez selektora i bez kontraktu dla krawędzi, a zamierzone gniazdo pozostaje niepodłączone.
Jego komunikat zaczyna się od:
uses socket name is a near miss for a declared socket
Omówione w sekcji „Uses-socket near-miss lint” na stronie warnings.md. Dwa sąsiednie miejsca, w których nazwa gniazda nieobecna w usesSchema encji będącej właścicielem zatrzymuje kompilację, opisano powyżej w „uses: socket not declared in the owning entity’s usesSchema (gniazdo niezadeklarowane w encji będącej właścicielem)”.
Encja Recipe publikuje klucz provides, którego jej encja Component nie deklaruje
Ostrzeżenie doradcze. Encja Recipe powiązana z komponentem publikuje pod provides: klucz, którego typ komponentu nie deklaruje w swoim kontrakcie spec.schema.provides:. Publikowanie więcej, niż deklaruje encja Component, jest dozwolone i takie pozostaje — kontrakt wymaga podzbioru i dopuszcza nadzbiór. Ostrzeżenie wskazuje skutek niewidoczny z żadnej ze stron: konsument czytający przez krawędź uses: widzi zadeklarowany kontrakt celu, a nie to, co emituje jego encja Recipe, więc niezadeklarowany klucz nie jest dostarczany, a odczytujący go szablon konsumenta renderuje pustą wartość.
Jego komunikat zaczyna się od:
Recipe publishes a provides key its Component does not declare
Przypadek odwrotny nie jest doradczy: encja Component deklarująca klucz, którego jej encja Recipe nie publikuje, pozostawia kontrakt niespełniony i zatrzymuje kompilację. Omówione w sekcji „Undeclared-provides-key lint” na stronie warnings.md.
Zadeklarowanego parametru nic nie odczytuje
Ostrzeżenie doradcze. Encja Aggregate deklaruje wpis w spec.parameters:, a żadne odwołanie {{ .parameters.<key> }} we własnym tekście tej encji Aggregate go nie odczytuje, więc niezależnie od wartości dostarczonej przez encję Release wygenerowany wynik jest taki sam. Kompilator nie pilnuje, które ustawienia autor udostępnia, a parametr może zasadnie zostać zadeklarowany przed odwołaniem, które będzie go odczytywać, dlatego jest to ostrzeżenie, a nie zatrzymanie.
Jego komunikat zaczyna się od:
declared parameter is read by no reference in the Aggregate
Omówione w sekcji „Unread declared-parameter warnings” na stronie warnings.md, w tym dlaczego wartość domyślna nie stanowi wyjątku i które odwołania odczyt widzi, a których nie.
Powiązanie dostawcy wskazuje możliwość, której nie obsługuje żaden plugin odczytywany przez kompilację
Ostrzeżenie doradcze. Wpis plugins.providers wskazuje możliwość bez pluginu, a żaden z pluginów dostawców odczytywanych przez kompilację — w katalogach, wewnątrz kompilatora ani wśród zapisanych w pliku blokady — tej możliwości nie obsługuje. Tak wygląda błędnie zapisana nazwa możliwości, a taki wpis nie jest przez nic odczytywany: powiązanie jest sprawdzane tylko wtedy, gdy encja Recipe prosi o jego możliwość, a wpis bez pluginu nie wybiera niczego, czego rozstrzygnięcie możliwości nie wybrałoby i bez niego.
Jest to ostrzeżenie, a nie zatrzymanie, ponieważ kompilacja nie może mieć pewności. Powiązania zapisuje się raz dla całego obszaru roboczego, a kompilacja dotyczy jednej encji Release, więc plugin obsługujący daną możliwość może być odczytywany tylko przez inną encję Release. Wpis wskazujący plugin oceniany jest inaczej i zatrzymuje kompilację tam, gdzie jest na pewno błędny — zob. powyżej „A plugins.providers binding names a plugin that does not serve the capability (Powiązanie wskazuje plugin, który nie obsługuje możliwości)”.
Jego komunikat zaczyna się od:
plugins.providers entry names a capability no provider-rendering plugin the build reads serves
po czym podaje możliwość oraz obsługiwaną możliwość różniącą się o jedną edycję, jeśli taka istnieje. Omówione w sekcji „Provider-binding unserved-capability warning” na stronie warnings.md.
Pozycja w edytorze wypada poza dokumentem
Warunek obsługiwany przez edytor. Funkcje edytora zależne od położenia kursora — przejście do definicji, podpowiedź po najechaniu, uzupełnianie — najpierw lokalizują kursor w sparsowanej strukturze dokumentu. Ten warunek zgłasza ten krok, gdy pozycja wskazuje wiersz, którego dokument nie ma. Zdarza się to przejściowo, gdy edycja jest w toku, a pozycja wysłana przez edytor została zmierzona względem tekstu, który dokument już zdążył zmienić.
Jego komunikat brzmi:
position out of range (pozycja poza zakresem)
Nie dociera do żadnej kompilacji ani diagnostyki. Każda funkcja, która może go napotkać, odpowiada brakiem wyniku zamiast zgłaszać błąd. Takiego zachowania wymaga protokół edytora: żądanie, na które nie można odpowiedzieć, nie zwraca nic, a edytor pyta ponownie po następnym naciśnięciu klawisza.
W plikach nie ma nic do poprawienia i nic nie pojawia się w kompilacji. Funkcję, która nie odzyskuje sprawności przy następnej edycji, warto zgłosić jako defekt.
Własne zabezpieczenie wejścia kroku scalania schematów
Zabezpieczenie, do którego kompilacja nie dociera. Gdy encja Component lub Feature rozszerza inną i obie deklarują schematy, schematy te są łączone w jeden. Biblioteka wykonująca łączenie odrzuca dane wejściowe, których nie może scalić strukturalnie:
merger: invalid merge input (merger: nieprawidłowe dane wejściowe scalania)
Należy do kroku łączenia, do którego kompilacja dociera zawsze, gdy encja rozszerzająca i jej baza deklarują schematy. Chroni przed przekazaniem pustego łańcucha lub elementu łańcucha bez schematu — a wywołujący nie może przekazać ani jednego, ani drugiego: buduje łańcuch wyłącznie ze schematów, których obecność już stwierdził, i łączy tylko wtedy, gdy łańcuch nie jest pusty.
Zabezpieczenie pozostaje, ponieważ jest odmową przyjęcia błędnych danych przez eksportowaną bibliotekę. Jego usunięcie nie usunęłoby żadnego zatrzymania osiągalnego w kompilacji; zamieniłoby natomiast jasną odmowę w awarię dla wywołującego spoza kompilatora, który przekazał takie dane, co jest jednoznacznie gorsze.
Sam łańcuch nie jest sprawą tego kroku. Łańcuch zapętlony oraz łańcuch przekraczający limit głębokości są odrzucane przez pojedyncze przejście extends: przed połączeniem jakiegokolwiek schematu — zob. „Cyclic extends chain” i „An extends: chain runs past the depth bound” powyżej.
Jest skatalogowany, ponieważ jest zadeklarowany i ma własny kod, więc posiadany kod zawsze daje się odnaleźć. Nic, co można napisać, go nie wywołuje, a jego napotkanie oznaczałoby, że opisany wyżej układ przestał obowiązywać — warto to zgłosić jako defekt, zamiast obchodzić.
Jawna wartość wyparła wartość dostarczoną przez adnotację
Ostrzeżenie. Rozwijanie sterowane adnotacjami zamienia adnotację, którą ma encja Aggregate lub Release, w dołączenie encji Feature z własną konfiguracją. Gdy to samo dołączenie ma również konfigurację zapisaną jawnie — w komponencie, w zakresie nad nim lub w encji Release — jawna wartość wygrywa przy każdym kluczu, który obie obejmują. Jest to zamierzona reguła, a wygenerowane wyjście nie jest błędne, więc kompilacja się kończy. Ostrzeżenie wskazuje skutek: wkład adnotacji do tego klucza nie jest już nigdzie widoczny w wyjściu, a autor adnotacji może nie wiedzieć, że został on stłumiony.
Zgłasza każde wyparcie, a nie tylko te, które coś zmieniły. Scalanie nadpisuje stłumioną wartość, więc nie ma już czego porównać i nic nie może stwierdzić, czy obie wartości były zgodne — zapis, że wyparcie nastąpiło, stanowi cały dowód. Jest odczytywany po złożeniu całej kaskady dołączeń i rozwinięcia, czyli w najwcześniejszym momencie, w którym ten zapis istnieje.
Jego komunikat zaczyna się od:
annotation contribution overridden by an explicit value (wkład adnotacji nadpisany jawną wartością)
a dalej podaje wypartą adnotację, następnie współrzędne klucza, który ją wyparł, a potem miejsce, w którym zapisano wypartą adnotację. Pozycja przed nim to dokument, w którym znajduje się wynik, i klucz w tym dokumencie:
<file> at <authored key>: annotation contribution overridden by an explicit value ("<annotation-key>", component "<component>", attachment "<attachment>", pillar "<pillar>", key "<the key at issue>", annotation declared at "<where the annotation was written>")
Dwie z tych wartości łatwo źle odczytać. component jest podawany tylko wtedy, gdy wypierający wpis go ma: wpis zapisany dla całego zakresu nie ma własnego komponentu, a podanie takiego, którego nigdy nie miał, odesłałoby czytelnika do klucza, którego nikt nie napisał. Natomiast annotation declared at wskazuje, gdzie zapisano wypartą adnotację, czyli zakres, z którego została odziedziczona, jeśli nie zapisano jej w komponencie, który ją wyparł — nie jest to więc klucz komponentu powtórzony pod inną etykietą.
Co z tym zrobić: nic, jeśli jawna wartość jest zamierzona. Ostrzeżenie istnieje po to, by pierwszeństwo było wyborem, a nie niespodzianką. Jeśli nie jest zamierzona, są dwa wyjścia o różnym zasięgu. Można usunąć jawny wpis, a wartość adnotacji trafi do tego klucza. Można też usunąć adnotację z komponentu lub zakresu, który ją ma, a wtedy nie będzie żadnego wkładu — co wpływa również na każdy inny klucz dostarczany przez tę adnotację. Jeśli potrzebne są obie strony, ale dla różnych kluczy, należy zawęzić tę, która sięga dalej niż zamierzono, tak aby przestały się nakładać.
Połączenie przechodzi między złożonymi wyjściami dwóch różnych providerów
Gdy dwa końce połączenia zależności składają się w różne wyjścia, provider deklarujący łączenie ponad granicami realizuje je natywnie — publikując referencję po stronie produkującej i rozwiązując ją po stronie konsumującej. To powiązanie jest zapisane we własnym słownictwie jednego providera, a provider nie potrafi rozwiązać referencji opublikowanej przez innego. Dlatego połączenia, którego końce są renderowane przez różnych providerów, nie wiąże żaden z nich.
To ostrzeżenie nie zatrzymuje kompilacji. Połączenie nadal przenosi swoją wartość: kontrakt wstrzykiwania przekazuje skalar strony produkującej do strony konsumującej dokładnie tak jak wszędzie indziej, więc pozostaje działające połączenie powiązane w zwykły sposób, a nie zepsute. Wynik informuje, że oczekiwane natywne powiązanie nie nastąpiło — a wyjście jest takie samo niezależnie od tego, czy się na nie zareaguje.
Do zgłoszenia wystarczy jeden provider deklarujący łączenie. Oba końce nie muszą tego deklarować: jedna deklaracja oznacza, że natywne powiązanie było oczekiwane i jest niemożliwe, a autor, który dołączył tego providera, jest tym, który go chciał. Wymaganie obu deklaracji nie dawałoby żadnej informacji w zwykłym mieszanym wdrożeniu, w którym jeden provider łączy, a drugi nie — a właśnie dla takiego przypadku to istnieje.
Rozmieszczenie końców nie ma znaczenia. Złożone wyjście jest identyfikowane łącznie przez ścieżkę i providera, więc dwa końce o różnych providerach zawsze trafiają do różnych wyjść, niezależnie od rozmieszczenia. Odczytywani są dwaj providerzy i ich dwie deklaracje.
Jest zgłaszane raz dla każdego takiego połączenia, z pozycją wskazującą dokument i klucz, w którym połączenie zapisano.
Emitowany komunikat, zaczynający się od dalszego końca, a następnie podający gniazdo i providera każdego końca:
cross-boundary link between endpoints rendered by different providers is not supported ("<target-component>", socket "<socket>", consumer provider "<provider>", target provider "<provider>") (łączenie ponad granicami między końcami renderowanymi przez różnych providerów nie jest obsługiwane)
Jak naprawić: jeśli wystarcza wartość skalarna, którą połączenie już przenosi, nie trzeba nic robić — to informacja, a nie błąd. Jeśli potrzebne jest natywne powiązanie, oba końce muszą być renderowane przez jednego providera: należy przenieść jeden koniec do granicy kierowanej przez providera drugiego albo obsłużyć obie zdolności jednym providerem. Jeśli żadne z tych rozwiązań nie jest możliwe, wdrożenie korzysta z formy przenoszącej wartość, a połączenie działa.
Program uruchamiający wtyczki wiersza poleceń zbudowano bez sposobu odnajdywania wtyczek
Wtyczkę, która dodaje polecenie terminala, uruchamia komponent, który najpierw musi zamienić odwołanie do wtyczki na bajty. Ten warunek zgłasza, że komponent ten zbudowano bez części wykonującej tę zamianę, więc nie ma drogi od odwołania do czegokolwiek, co można uruchomić.
Dotyczy polecenia terminala, a nie kompilacji, więc nie dociera do niego żaden etap kompilacji: jest zgłaszany tam, gdzie wywoływane jest zainstalowane polecenie, a jego skutkiem jest to, że polecenie się nie uruchamia, a nie zatrzymanie jakiejkolwiek kompilacji.
Żadna ścieżka w dostarczanym narzędziu wiersza poleceń nie może go zgłosić. Każde miejsce, w którym narzędzie buduje ten komponent, dostarcza mechanizm wyszukiwania, więc zabezpieczenie zadziała tylko tam, gdzie komponent buduje coś innego i pomija ten mechanizm.
Emitowany komunikat, będący własnym zdaniem tego warunku:
cliplugin: no plugin resolver configured (cliplugin: nie skonfigurowano mechanizmu rozwiązywania wtyczek)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i nic, co można zapisać w katalogu lub obszarze roboczym, tego nie usuwa. Przy korzystaniu z opublikowanego narzędzia wiersza poleceń nie da się dotrzeć do tego warunku — zainstalowane polecenie, które się nie uruchamia, zgłasza coś innego i należy przeczytać wypisany przez nie komunikat. Przy osadzaniu programu uruchamiającego wtyczki we własnym oprogramowaniu należy podczas jego tworzenia dostarczyć mechanizm wyszukiwania, który zamienia odwołanie do wtyczki na jej bajty.
Alias rejestru jest już powiązany z innym hostem
Odmowa przy dodawaniu rejestru do obszaru roboczego, a nie przy kompilacji. Alias to krótka nazwa wybierająca jeden wpis rejestru, więc jest unikatowy wśród wpisów. Rejestracja aliasu zajętego już przez inny host jest odrzucana, zamiast pozwolić mu przesłonić istniejące powiązanie, co po cichu zmieniłoby cel każdego odwołania używającego tego aliasu.
Ponowne dodanie tego samego hosta pod jego istniejącym aliasem nie jest konfliktem — aktualizuje to wpis na miejscu, co robi ponowne uruchomienie polecenia w celu zmiany innych ustawień hosta.
Emitowany komunikat, podający alias i host, który już go zajmuje:
workspaceconfig: registry alias "<alias>" is already used by host "<host>"; choose a different alias or address that host directly: registry alias is already used by another host (workspaceconfig: alias rejestru jest już używany przez host; należy wybrać inny alias lub odwoływać się do tego hosta bezpośrednio: alias rejestru jest już używany przez inny host)
Jak naprawić: naprawa należy do operatora, w wierszu poleceń. Należy nadać nowemu rejestrowi inny alias albo zostawić go bez aliasu i odwoływać się do niego przez host. Jeśli zamiarem było przeniesienie aliasu na nowy host, należy najpierw usunąć go z wpisu wskazanego w komunikacie w .aggrega-config.yaml — odmowa istnieje po to, by przeniesienie aliasu było działaniem celowym, a nie skutkiem ubocznym dodania rejestru.
Rejestr udostępnia dokument zaufania, którego nie da się odczytać jako takiego
Odmowa przy dodawaniu rejestru, a nie przy kompilacji. Rejestr może publikować tożsamości podpisujące, którymi oczekuje podpisywania artefaktów, aby dodanie rejestru mogło je przypiąć, zamiast zmuszać operatora do ich przepisywania. Ten warunek zgłasza rejestr, który odpowiedział dokumentem nienadającym się do użycia jako polityka zaufania.
Jest to twarda odmowa właśnie dlatego, że punkt końcowy odpowiedział. Rejestr, który nic nie publikuje, to zwykły, oczekiwany wynik, który jest tolerowany; rejestr publikujący coś nieczytelnego to błąd konfiguracji, a nieprzypięcie z niego niczego pozostawiłoby rejestr po cichu nieprzypiętym, choć wyglądałoby na przypięty.
Zgłaszane są tu trzy przypadki: treść, której w ogóle nie da się zdekodować, w tym dokument zawierający pole niezdefiniowane w formacie; wpis tożsamości niepodający ani dokładnej tożsamości, ani wzorca; oraz wpis tożsamości bez wystawcy. Dwa ostatnie są odrzucane, ponieważ taki wpis nigdy nie może pasować do podpisu, więc osłabiałby przypięcie, sprawiając wrażenie, że je wzmacnia.
Emitowane komunikaty. Treść, której nie da się zdekodować:
registrytrust: advertised trust config is malformed: <what the decoder reported> (registrytrust: ogłaszana konfiguracja zaufania jest nieprawidłowa)
wpis tożsamości bez niczego do dopasowania:
registrytrust: advertised trust config is malformed: <list>[<index>]: an identity entry must set identity or identity_regexp (registrytrust: ogłaszana konfiguracja zaufania jest nieprawidłowa: wpis tożsamości musi ustawiać identity lub identity_regexp)
oraz wpis bez wystawcy:
registrytrust: advertised trust config is malformed: <list>[<index>]: an identity entry must set issuer (registrytrust: ogłaszana konfiguracja zaufania jest nieprawidłowa: wpis tożsamości musi ustawiać issuer)
Każdy z nich jest poprzedzony poleceniem, które go napotkało:
aggrega registry add: <the message above>
Jak naprawić: naprawa należy do operatora rejestru, a nie do użytkownika — należy przekazać mu komunikat, ponieważ wskazuje on dokładny wpis i to, czego w nim brakuje. Aby tymczasem kontynuować, można dodać rejestr bez przypinania jego ogłaszanej polityki i samodzielnie dostarczyć tożsamości lub klucz; polecenie przyjmuje je bezpośrednio, tak samo jak w przypadku rejestru, który w ogóle nie publikuje polityki.
Rejestr nie publikuje dokumentu zaufania
Zwykły, oczekiwany wynik, a nie błąd, i niczego nie zatrzymuje. Rejestr może publikować oczekiwane tożsamości podpisujące, a większość tego nie robi. Zapytany o nie, taki rejestr odpowiada, że ich nie ma, a dodawanie rejestru jest kontynuowane — wynik jest zgłaszany jako powiadomienie, a tożsamości przypina się zamiast tego ręcznie.
Celowo odróżnia się go od rejestru, z którym nie udało się połączyć. Ten odpowiedział; odpowiedź brzmiała, że nie publikuje polityki. Rozdzielenie tych przypadków pozwala tolerować celowy brak, a jednocześnie nadal widzieć problem z osiągalnością jako taki.
Zgłaszane jako powiadomienie, które podaje rejestr, jego odpowiedź i co zrobić zamiast tego:
Notice: <host> publishes no trust policy (HTTP 404); pin its trust by hand with —identity or —key (Powiadomienie: host nie publikuje polityki zaufania (HTTP 404); należy ręcznie przypiąć zaufanie za pomocą —identity lub —key)
Warunek, pod którym jest rejestrowane, to registrytrust: registry advertises no trust config.
Wyjątkiem jest oficjalny hub: ma wbudowaną konfigurację bazową, więc gdy nie publikuje dokumentu, przypinana jest ta konfiguracja, a powiadomienie podaje odpowiedź huba i informuje, że zamiast tego używana jest konfiguracja bazowa, zamiast prosić o przypięcie tożsamości.
Jak naprawić: nic nie jest zepsute. Aby podpisy z tego rejestru były sprawdzane, należy przy jego dodawaniu podać tożsamość lub klucz, dokładnie tak, jak mówi powiadomienie — to normalna ścieżka dla rejestru, który nie publikuje polityki. W przeciwnym razie rejestr zostaje dodany bez stanowiska co do podpisów, a pochodzące z niego artefakty są weryfikowane tylko wtedy, gdy mają podpis.
Rejestr jest dodawany w trybie offline bez polityki zaufania do przypięcia
Odmowa przy dodawaniu rejestru, nie przy kompilacji. Dodanie rejestru to jedyny moment, w którym przypinane jest jego zaufanie: ogłaszane przez niego tożsamości podpisujące są pobierane raz, a każde późniejsze pobranie jest weryfikowane względem tej przypiętej kopii. Gdy przestrzeń robocza jest offline, tego pobrania nie da się wykonać, więc rejestr nigdy nie zostaje zapytany. Zamiast zapisywać wpis, który nie ufa niczemu — i do którego każde późniejsze pobranie by rejestr zobowiązywało — dodanie rejestru innego niż oficjalny hub jest odrzucane, chyba że politykę poda się samodzielnie.
Trzy przypadki nie są odrzucane. Podanie tożsamości lub klucza rejestruje dokładnie je i nie wykonuje żadnego pobrania, więc działa tak samo offline jak online. Oficjalny hub jest dodawany na podstawie wbudowanej linii bazowej, którą ma niezależnie od tego, czy pobranie zostanie wykonane. Natomiast żądanie braku pobrania — --fetch-trust=false — rejestruje wpis na podstawie flag, dokładnie tak jak online.
Występuje wszędzie tam, gdzie dodawany jest rejestr: aggrega registry add, aggrega config init --registry <host>, żądania aggrega/registryAdd i aggrega/configInit w aggrega serve, których komunikat błędu zawiera krótki kod przed zdaniem, oraz narzędzia rejestracji w aggrega mcp, które uruchamiają te polecenia. Inicjowanie konfiguracji nie przyjmuje tożsamości ani klucza, więc offline może zainicjować tylko hub; każdy inny rejestr należy zamiast tego dodać poleceniem aggrega registry add.
Emitowany komunikat, będący własnym zdaniem tego warunku:
a registry other than the official hub is not registered offline without a trust policy supplied by hand, because the policy it advertises cannot be fetched; register it once while online, or pin its trust by hand with aggrega registry add <host> --identity <identity>=<issuer> or --key <public-key-file> (rejestr inny niż oficjalny hub nie jest rejestrowany offline bez ręcznie podanej polityki zaufania, ponieważ ogłaszanej przez niego polityki nie można pobrać; należy zarejestrować go raz w trybie online lub ręcznie przypiąć jego zaufanie)
opakowany przez polecenie, które go napotkało, i rejestr, który wskazuje:
aggrega registry add: <host>: <the message above>
Jak naprawić: należy zarejestrować rejestr raz, gdy przestrzeń robocza jest online — przekazując --offline=false dla tego jednego uruchomienia lub czyszcząc ustawienie offline — tak aby jego ogłaszana polityka została pobrana i przypięta; później nic nie trzeba powtarzać, ponieważ kolejne pobrania są weryfikowane względem przypiętej kopii. Jeśli przejście w tryb online nie jest możliwe, politykę należy podać ręcznie: jeden lub więcej wpisów --identity <identity>=<issuer> dla rejestru bezkluczowego albo --key wskazujące plik klucza publicznego dla rejestru z kluczem, czyli to, co zostałoby przypięte z jego ogłoszenia.
Tag jest już opublikowany z inną treścią
Odmowa przy publikowaniu, nie przy kompilacji. Opublikowane bajty są zamrożone: zanim cokolwiek zostanie wysłane, wyszukiwana jest docelowa wersja, a skrót, na który wskazuje, porównywany jest ze skrótem, który dałaby posiadana treść. Wersja wskazująca już na inną treść jest odrzucana.
Ponowne opublikowanie identycznej bajt po bajcie treści nie jest konfliktem. Skróty się zgadzają, nic nie jest wysyłane, a polecenie zgłasza, że wersja jest już opublikowana — więc ponowne uruchomienie publikacji, która częściowo się powiodła, jest bezpieczne i kończy publikację: dołączana jest data publikacji, której wersji wciąż brakuje, oraz jej podpis, jeśli push podpisuje, a wersja, której nie brakuje żadnego z nich, nie otrzymuje nic, jak opisuje Completing a publication an earlier push left partial.
Nie ma flagi, która by to nadpisywała. Zmieniona treść jest publikowana pod nową wersją, dzięki czemu odbiorcy mają wersję, na którą mogą świadomie przejść, a nie wersję, która zmieniła się bez ich wiedzy.
Emitowane komunikaty, wskazujące wersję, przechowywany przez nią skrót i skrót, który zaoferowano. Publikowanie encji katalogu, które wskazuje też kontrolę weryfikującą podbicie wersji:
aggrega push: <reference>:<version> is already published as <existing digest>; refusing to overwrite with <proposed digest> — publish a new version (aggrega lint —pre-publish verifies the bump): oci: tag already published with different content (wersja jest już opublikowana; odmowa nadpisania — należy opublikować nową wersję (aggrega lint —pre-publish weryfikuje podbicie): oci: tag jest już opublikowany z inną treścią)
oraz publikowanie artefaktu danych:
aggrega push-artifact: <reference>:<version> is already published as <existing digest>; refusing to overwrite with <proposed digest> — publish a new version: oci: tag already published with different content (wersja jest już opublikowana; odmowa nadpisania — należy opublikować nową wersję: oci: tag jest już opublikowany z inną treścią)
Jak naprawić: należy podnieść wersję i opublikować ponownie. Dla encji katalogu oznacza to metadata.version oraz katalog danej wersji, w którym znajduje się encja; zmieniają się one razem. Wcześniej warto sprawdzić, czy zmiana była zamierzona: różne skróty dla wersji, której rzekomo nie zmieniano, oznaczają, że treść na dysku nie jest treścią, którą opublikowano, a ustalenie przyczyny jest cenniejsze niż publikowanie na niej. Kontrola przed publikacją wskazana w komunikacie porównuje wersję z poprzednią i pozwala potwierdzić, że podbicie jest właściwe.
Encja dzieli katalog z inną encją
Odmowa przy przypinaniu i publikowaniu, nie przy kompilacji. Każdy rodzaj encji ma własny katalog, z wyjątkiem trzech, które katalog główny przestrzeni roboczej przechowuje obok siebie: Aggregate, Release i Manifest. Opublikowana encja to jeden artefakt pod jedną współrzędną dla każdej wersji, a katalog, w którym jest tworzona, to odzwierciedla — krok przypinania zapisuje jedyny plik entity.lock, na który katalog ma miejsce, a publikacja pakuje encję z jej katalogu. Dlatego encja dowolnego innego rodzaju, obok której jest inna encja, jest odrzucana w obu tych momentach: przez aggrega pin, przez pull lub push z żądaniem przypięcia w imieniu autora oraz przez aggrega push niezależnie od tego, czy przypina. Odmowa następuje, zanim cokolwiek zostanie pobrane, i nic nie jest zapisywane.
Katalog zawierający kilka encji nadal jest wczytywany, lintowany, walidowany i kompilowany. Układ jest oceniany dopiero wtedy, gdy coś jest tworzone z katalogu, czyli w momencie, w którym komunikat może wskazać przeszkadzającą encję. Pull, który nie przypina, nie zapisuje niczego obok encji i nie jest odrzucany.
Encją obok niej jest każdy inny dokument YAML bezpośrednio w tym samym katalogu, którego kind: jest rodzajem encji. Pliki wykresu, fragment compose, manifest Kubernetes czy README nie są encjami, a podkatalog — lokalny wykres, drzewo source/ — nie znajduje się obok encji, cokolwiek zawiera. Odczytywane są tylko rodzaj i nazwa każdego sąsiada, więc nic, co sąsiad deklaruje, nie może zmienić wyniku.
Nazwa katalogu nie jest oceniana. Encja sama w swoim katalogu jest przypinana i publikowana w deklarowanej wersji, gdziekolwiek ten katalog się znajduje; układ <name>/<version>/ stosowany w katalogu biblioteki standardowej jest konwencją, a nie kontrolą.
Emitowany komunikat, wskazujący encję, każdą encję obok niej i pliki do przeniesienia:
the entity shares its directory with another entity, and an entity of its kind has a directory of its own (Recipe "<name>", beside it: Recipe "<name>" in <file>). remediation: give each entity a directory of its own — move <file> into a directory of its own, together with any file only that entity reads; only the Aggregate, Manifest and Release kinds may share a directory with other entities (encja dzieli katalog z inną encją, a encja tego rodzaju ma własny katalog. Naprawa: należy dać każdej encji własny katalog — przenieść plik do własnego katalogu wraz z każdym plikiem, który czyta tylko ta encja; tylko rodzaje Aggregate, Manifest i Release mogą dzielić katalog z innymi encjami)
Jak naprawić: należy przenieść każdą encję wskazaną w komunikacie do własnego katalogu, zabierając pliki, które czyta tylko ona — lokalny wykres, importowany plik oraz entity.lock, jeśli zapisuje przypięcia tej encji — i uruchomić aggrega pin dla każdej, która czyta zdalne źródło lub importuje plik, tak aby każda blokada zapisywała własną encję. Układ <kind>/<provider-or-publisher>/…/<name>/<version>/ umieszcza ją tam, gdzie katalog biblioteki standardowej trzyma każdą encję. Katalog jest odnajdywany przez przechodzenie go, więc kompilacja katalogu po przeniesieniu renderuje ten sam wynik.
An entity kind has no artifact media type (Rodzaj encji nie ma typu nośnika artefaktu)
Odmowa przy publikowaniu, nie przy buildzie. Każdy publikowalny rodzaj encji ma typ nośnika dla każdego z dwóch kształtów, jakie przyjmuje jego artefakt — sam dokument albo archiwum dokumentu i deklarowanych przez niego plików — a pakowanie encji wyszukuje go według rodzaju. Ten warunek zgłasza rodzaj bez wpisu.
Żaden build do niego nie dochodzi. Jedyne inne miejsce, w którym działa to samo wyszukiwanie, traktuje brak wpisu jako „to nie jest biblioteka” i kontynuuje, więc warunek nigdy się tam nie ujawnia.
Emitowany komunikat: własne zdanie warunku, ujęte w polecenie i pakowany plik:
aggrega push: bundle <path>: oci: unknown entity kind for mediatype dispatch (aggrega push: pakiet: oci: nieznany rodzaj encji przy wyborze typu nośnika)
Jak naprawić: należy sprawdzić pole kind: publikowanego pliku względem rodzajów wypisywanych przez aggrega push --list-kinds — błędnie zapisany lub nieobsługiwany rodzaj jest zgłaszany tutaj, a poprawienie pola jest całym rozwiązaniem. Jeśli rodzaj znajduje się na tej liście, jest to luka w narzędziach, a nie w encji, i warto ją zgłosić, podając ten rodzaj.
A published archive carries an entry Windows cannot use (Opublikowane archiwum zawiera wpis, którego Windows nie może użyć)
Ostrzeżenie zgłaszane przy publikowaniu encji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a build go nie zgłasza. Encja, która niesie pliki obok swojego dokumentu, publikuje się jako archiwum, a każda nazwa w archiwum — własna nazwa pliku dokumentu encji, a następnie każdy niesiony plik — jest oceniana według reguły, którą powyższe zatrzymanie „A name the operation writes holds a part Windows cannot hold” stosuje w systemie Windows: część, którą Windows rezerwuje dla urządzenia, w dowolnej wielkości liter i z dowolnym rozszerzeniem, albo część kończąca się kropką lub spacją. Tak więc aux/x.yaml je wywołuje z powodu katalogu aux, report. z powodu końcowej kropki, a dokument o nazwie con.yaml, który importuje plik schematu, z powodu własnej nazwy. Encja, która niczego nie niesie, publikuje się jako sam dokument, rozmieszczony pod nazwą wybraną przez produkt, a encja Plugin nie publikuje archiwum, więc żadna z nich go nie wywołuje.
Jest zgłaszane na każdej platformie i niczego nie odrzuca. Obszar roboczy w systemie Windows odmawia rozmieszczenia takiego wpisu, w ramach tamtego zatrzymania, więc nie może użyć tej wersji; ostrzeżenie pozwala publikującemu dowiedzieć się o tym, zanim dowie się ktoś w systemie Windows. Publikacja lub jej przebieg próbny przebiega albo zatrzymuje się dokładnie tak, jak bez niego.
Zgłasza je każdy interfejs publikujący encję, każdy we własnej postaci.aggrega push oraz jego --dry-run wypisują na standardowe wyjście błędów po jednym wierszu na wpis, każdy zaczynający się od warning: . Narzędzie publish-entity asystenta odpowiada wpisami jako windows_unusable_entries, a tekst odpowiedzi również je wymienia. aggrega serve odpowiada na aggrega/publishEntity wpisami jako windowsUnusableEntries i przekazuje same wiersze ostrzeżeń do żądania, które poprosiło o raportowanie. Każda odpowiedź pomija to pole, gdy takiego wpisu nie ma.
Jego komunikat zaczyna się od:
an entry this publication carries cannot be used on Windows (wpisu, który niesie ta publikacja, nie można użyć w systemie Windows)
i kontynuuje, podając wpis i pierwszą z jego części, której Windows nie może zawierać, a następnie sposób naprawy. Opisane w sekcji „A published archive carries an entry Windows cannot use” w warnings.md.
Jak naprawić: należy zmienić nazwę części wskazanej w komunikacie, na dysku i wszędzie, gdzie deklaracje encji wskazują ten plik, i opublikować ponownie. Jeśli wersja nie jest przeznaczona do użytku w systemie Windows, nic nie trzeba zmieniać.
Two catalog identities publish to one repository location (Dwie tożsamości katalogu publikują do jednej lokalizacji repozytorium)
Odmowa przy sprawdzaniu całego katalogu, a nie przy kompilacji. Miejsce, do którego encja jest publikowana, wyprowadza się z jej tożsamości i zamienia na małe litery, więc dwie tożsamości różniące się tylko wielkością liter trafiają w to samo miejsce. Opublikowanie obu sprawiłoby, że bajty jednej encji zostałyby nadpisane bajtami drugiej, a nic w żadnej z encji by o tym nie świadczyło.
Sprawdzenie obejmuje cały katalog naraz, ponieważ kolizja jest właściwością pary, a nie którejkolwiek encji z osobna — żadna nie jest błędna sama w sobie, a odczytanie którejkolwiek w izolacji niczego nie ujawnia.
Emitowany komunikat. Otwiera go ramka kontroli katalogu, następnie własne zdanie tego warunku, a po nim każda kolidująca grupa, z których każda podaje wspólną lokalizację i tożsamości, które do niej trafiają:
catalog validation failed: oci: distinct catalog identities map to the same OCI repository location: (walidacja katalogu nie powiodła się: oci: różne tożsamości katalogu są odwzorowywane na tę samą lokalizację repozytorium OCI:)
<location> <- <identity>, <identity>
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednej z encji wskazanych w komunikacie, w jej metadata.name oraz w katalogu, który ją odzwierciedla. Wybór encji do przemianowania należy do użytkownika; najczęściej spotyka się pary różniące się tylko wielkością liter, a wybranie jednej pisowni i konsekwentne jej stosowanie zapobiega ponownemu pojawieniu się pary. Zmiana nazwy jest rzeczywistą zmianą tożsamości encji, więc wszystko, co odwołuje się do starej nazwy, musi zostać zmienione razem z nią — to powód, by rozwiązać kolizję, zanim którakolwiek nazwa zostanie opublikowana, a nie później.
Keyless signing was asked for without the services it needs (Zażądano podpisywania bezkluczowego bez usług, których ono wymaga)
Odmowa przy podpisywaniu podczas publikacji, a nie przy kompilacji. Podpisywanie bezkluczowe nie ma formy offline: uzyskuje tożsamość, zleca wystawienie dla niej krótkotrwałego certyfikatu, zapisuje podpis tam, gdzie można go później sprawdzić, a następnie odrzuca klucz. Każdy z tych kroków jest wymianą z działającą usługą. Ten warunek zgłasza, że tożsamość, od której rozpoczyna się przepływ, była niedostępna, więc przepływ zostaje odrzucony, zamiast zostać rozpoczęty i porzucony w połowie.
Zgłaszają go dwa przypadki: brak jakiejkolwiek konfiguracji dostarczającej tożsamość oraz skonfigurowane źródło, które niczego nie zwróciło.
Obszar roboczy offline zgłasza to inaczej, w ramach odmowy obejmującej każdy krok sieciowy, ponieważ odmowa następuje, zanim w ogóle nastąpi żądanie tożsamości.
Emitowane komunikaty. Brak źródła tożsamości:
signing: keyless signing requires a live identity provider, Fulcio, and Rekor: an identity token source is required (signing: podpisywanie bezkluczowe wymaga działającego dostawcy tożsamości, Fulcio i Rekor: wymagane jest źródło tokenu tożsamości)
oraz źródło, które niczego nie zwróciło:
signing: keyless signing requires a live identity provider, Fulcio, and Rekor: an identity token is required (signing: podpisywanie bezkluczowe wymaga działającego dostawcy tożsamości, Fulcio i Rekor: wymagany jest token tożsamości)
Jak naprawić: poprawka leży po stronie operatora, w sposobie uruchamiania publikacji. W zautomatyzowanym potoku tożsamość pochodzi z własnych poświadczeń potoku, więc zwykle oznacza to, że zadanie nie otrzymało uprawnienia, które je wystawia. Przy uruchomieniu interaktywnym tożsamość pochodzi z logowania, o które polecenie poprosi. Jeśli działająca tożsamość nie jest w ogóle pożądana, należy zamiast tego podpisać posiadanym kluczem — ta ścieżka nie wymaga żadnej z tych usług i jest właściwa w środowisku, które nie może się z nimi połączyć.
An unsigned publish targets a registry or a policy that requires a signature (Niepodpisana publikacja trafia do rejestru lub podlega zasadom wymagającym podpisu)
Odmowa przy publikacji, a nie przy kompilacji. Tam, gdzie wymagany jest podpis, niepodpisana treść nie zostaje opublikowana. Sprawdzenie odbywa się przed przesłaniem jakichkolwiek bajtów, więc do rejestru nie trafia nic częściowego.
Dwa warunki, ponieważ wymóg ma dwa źródła, a środki zaradcze się różnią. Jednym jest własne stanowisko rejestru docelowego, które dotyczy wszystkiego, co jest w nim publikowane. Drugim są zasady podpisywania obszaru roboczego, obejmujące zbiór rodzajów artefaktów, gdziekolwiek są publikowane. Gdy zachodzą oba, zgłaszany jest warunek rejestru, ponieważ wskazanie miejsca docelowego jest bardziej przydatne.
Nie ma flagi, która publikowałaby tu niepodpisaną treść. Jawne wyłączenie podpisywania nie łagodzi odmowy — zmienia jedynie wartość domyślną dla artefaktów, w przypadku których podpisywanie jest opcjonalne.
Podpis jest tworzony przed przesłaniem, a nie po nim, więc niepowodzenie podpisywania również trafia tutaj i nic nie zostaje opublikowane.
Emitowane komunikaty. Własny wymóg rejestru:
aggrega push: registry "<host>" requires signatures; re-run signing the artifact (there is no flag to push unsigned content here): signing: registry requires signatures; refusing to push unsigned content (aggrega push: rejestr wymaga podpisów; należy uruchomić ponownie, podpisując artefakt (nie ma tu flagi do wypychania niepodpisanej treści): signing: rejestr wymaga podpisów; odmowa wypchnięcia niepodpisanej treści)
wymóg zasad obszaru roboczego, który podaje rodzaj, przez który artefakt znalazł się w zakresie:
aggrega push: the signing policy requires a signature for kind "<kind>"; re-run signing the artifact (there is no flag to push unsigned content here): signing: signing policy requires a signature for this artifact kind; refusing to push unsigned content (aggrega push: zasady podpisywania wymagają podpisu dla rodzaju; należy uruchomić ponownie, podpisując artefakt (nie ma tu flagi do wypychania niepodpisanej treści): signing: zasady podpisywania wymagają podpisu dla tego rodzaju artefaktu; odmowa wypchnięcia niepodpisanej treści)
oraz podpis, którego nie udało się utworzyć, zgłaszany w ramach warunku rejestru i przytaczający pierwotne niepowodzenie:
Jeden rodzaj niepowodzenia podpisywania jest nazwany osobno, ponieważ ogólne odrzucenie skłania do ponownego uzyskania poświadczenia, co nie może pomóc:
aggrega push: sign <reference>:<version>: the identity token carries no verified email or subject claim — the OIDC flow/client did not return an email-scoped identity (re-exporting or re-acquiring the token will not help); configure the identity provider/client/scope to return one: <the underlying failure>: signing: registry requires signatures; refusing to push unsigned content (aggrega push: podpisanie: token tożsamości nie zawiera zweryfikowanego oświadczenia e-mail ani podmiotu — przepływ/klient OIDC nie zwrócił tożsamości o zakresie e-mail (ponowne wyeksportowanie lub uzyskanie tokenu nie pomoże); należy skonfigurować dostawcę tożsamości/klienta/zakres tak, aby ją zwracał: signing: rejestr wymaga podpisów; odmowa wypchnięcia niepodpisanej treści)
Jak naprawić: poprawka leży po stronie operatora. Należy podpisać artefakt i opublikować ponownie — posiadanym kluczem albo ścieżką bezkluczową, zależnie od konfiguracji obszaru roboczego. Jeśli wymóg podpisu jest nieoczekiwany, komunikat wskazuje, które źródło go nałożyło: własne stanowisko rejestru znajduje się we wpisie tego rejestru w .aggrega-config.yaml, a wymóg zależny od rodzaju — w zasadach podpisywania całego obszaru roboczego. Złagodzenie któregokolwiek z nich to decyzja o tym, co można publikować bez podpisu, dlatego zawężenie zakresu zasad jest zwykle lepsze niż ich wyłączenie.
References signed together need different signing credentials (Referencje podpisywane razem wymagają różnych poświadczeń podpisu)
Odmowa przy podpisywaniu, a nie przy kompilacji. aggrega sign otrzymujące kilka referencji oraz aggrega deprecate --from otrzymujące plik wsadowy podpisują wszystko, co otrzymały, jednym poświadczeniem: jednym posiadanym kluczem albo jedną tożsamością bezkluczową. O tym, jakiego poświadczenia wymaga referencja, decyduje konfiguracja jej rejestru — signing.key_path mające zastosowanie do tego rejestru wybiera wskazany klucz, a gdy żadne nie ma zastosowania, referencja jest podpisywana bezkluczowo. Gdy referencje podane razem wymagałyby różnych poświadczeń — klucza dla jednego rejestru i żadnego dla innego albo dwóch różnych kluczy — nic nie zostaje podpisane, a komunikat wymienia rejestry po każdej ze stron.
Sprawdzenie następuje, zanim zostanie zażądana tożsamość i zanim zostanie odczytany jakikolwiek rejestr, więc nic nie zostaje podpisane ani dołączone, a nikt nie jest proszony o dane dla uruchomienia, które się nie odbędzie. Podpisu nie można odwołać u nikogo, kto już go pobrał, dlatego uruchomienie jest odrzucane, zamiast podpisywać je dowolnym poświadczeniem, którego wymaga jedna z referencji.
Klucz przekazany przez --key decyduje dla każdej referencji. Ma zastosowanie do każdej podanej referencji, niezależnie od konfiguracji poszczególnych rejestrów, więc takie uruchomienie nigdy nie jest tu odrzucane.
Występuje wszędzie tam, gdzie podpisywany jest wsad: aggrega sign, aggrega deprecate --from, żądania aggrega/signArtifacts i aggrega/deprecateArtifact serwera aggrega serve, którego komunikat błędu zawiera krótki kod przed zdaniem, oraz narzędzia sign-artifacts i deprecate-artifact serwera aggrega mcp. Wywołanie narzędzia docierające do serwera przez nasłuchujące gniazdo nigdy nie używa klucza wskazanego w konfiguracji, więc tam każda referencja jest podpisywana tożsamością przesłaną w wywołaniu, a wywołanie nie jest tu odrzucane.
Emitowany komunikat. Otwiera go zdanie opisujące warunek, następnie każde poświadczenie z rejestrami, dla których by podpisywało, a na końcu zalecane rozwiązanie:
aggrega sign: signing: the references named together need different signing credentials, so nothing was signed (<registry> signs with the held key signing.key_path names, <registry> signs keyless: no signing.key_path applies). remediation: sign them in separate runs, one per credential: the references on <registry>, then the references on <registry>; each run signs as it would on its own (referencje podane razem wymagają różnych poświadczeń podpisu, więc nic nie zostało podpisane (rejestr podpisuje posiadanym kluczem wskazanym przez signing.key_path, rejestr podpisuje bezkluczowo: żadne signing.key_path nie ma zastosowania). rozwiązanie: podpisz je w osobnych uruchomieniach, po jednym na poświadczenie: najpierw referencje z jednego rejestru, potem z drugiego; każde uruchomienie podpisuje tak, jak podpisałoby samodzielnie)
oraz, gdy rejestr we wsadzie wymaga podpisów, z jego nazwą na końcu rozwiązania:
aggrega sign: signing: the references named together need different signing credentials, so nothing was signed (<registry> signs with the held key signing.key_path names, <registry> signs keyless: no signing.key_path applies). remediation: sign them in separate runs, one per credential: the references on <registry>, then the references on <registry>; each run signs as it would on its own, and <registry> requires signatures, so this refusal holds back signing that would otherwise have gone ahead rather than signing that cannot be done (referencje podane razem wymagają różnych poświadczeń podpisu, więc nic nie zostało podpisane (rejestr podpisuje posiadanym kluczem wskazanym przez signing.key_path, rejestr podpisuje bezkluczowo: żadne signing.key_path nie ma zastosowania). rozwiązanie: podpisz je w osobnych uruchomieniach, po jednym na poświadczenie: najpierw referencje z jednego rejestru, potem z drugiego; każde uruchomienie podpisuje tak, jak podpisałoby samodzielnie, a rejestr wymaga podpisów, więc ta odmowa wstrzymuje podpisywanie, które w przeciwnym razie by się odbyło, a nie podpisywanie niemożliwe do wykonania)
Drugi rejestr z własnym kluczem jest opisywany jako podpisujący „with a different held key” („innym posiadanym kluczem”). Ścieżka klucza nigdy nie jest wypisywana: komunikat wskazuje ustawienie, bo to ono podlega zmianie.
Jak naprawić: należy podzielić referencje według poświadczenia wymaganego przez ich rejestry i uruchomić polecenie raz na każde poświadczenie — jedno aggrega sign z referencjami z rejestrów podpisywanych kluczem, drugie z pozostałymi; w przypadku aggrega deprecate --from — jeden plik wsadowy na poświadczenie. Każde uruchomienie podpisuje wtedy tak, jak podpisałoby samodzielnie. Aby zamiast tego podpisać wszystkie referencje jednym kluczem w jednym uruchomieniu, należy przekazać ten klucz przez --key.
A detached signature does not verify against the key supplied (Odłączony podpis nie przechodzi weryfikacji podanym kluczem)
Negatywny wynik sprawdzenia samego podpisu nad ładunkiem względem klucza publicznego, całkowicie offline: ładunek różni się od podpisanego, podpis został zmieniony albo klucz nie jest tym, który go utworzył.
Nic w dostarczanym zestawie narzędzi do tego nie prowadzi. Sprawdzenie, do którego należy ten warunek, nie ma wywołań poza własnymi testami, więc żadne polecenie uruchamiane przez użytkownika — kompilacja, pobieranie ani publikacja — go nie zgłasza. Jest tu skatalogowany po to, by kod do czegoś się odwoływał, a nie dlatego, że kompilacja może go wypisać. Weryfikacja faktycznie wykonywana przy pobieraniu dotyczy pełnego pakietu podpisu i jest zgłaszana osobno.
Emitowany komunikat, przytaczający to, co zgłosił weryfikator:
signing: signature does not verify: <what the verifier reported> (podpis nie przechodzi weryfikacji)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i nic, co można zapisać w katalogu lub przestrzeni roboczej, tego nie usuwa. Przy korzystaniu z opublikowanego narzędzia wiersza poleceń ten warunek jest nieosiągalny, a obserwowany problem z podpisem zgłasza zamiast tego jeden z opisanych wyżej warunków weryfikacji pakietu. Przy bezpośrednim użyciu pakietu podpisującego we własnym oprogramowaniu ładunek, podpis i klucz muszą być trzema elementami, które do siebie należą — zwykłą przyczyną jest ładunek ponownie zserializowany między podpisaniem a weryfikacją, ponieważ bajty różnią się wtedy, mimo że treść wygląda tak samo.
A resolved artifact is not a documentation bundle (Rozwiązany artefakt nie jest pakietem dokumentacji)
Referencja rozwiązująca się do artefaktu innego rodzaju — encji katalogu, wtyczki — jest odrzucana, a nie zapisywana w pamięci podręcznej jako dokumentacja, więc źle wskazana referencja zawodzi tam, gdzie wskazuje, a nie później jako nieczytelny pakiet.
Gdzie występuje. Pakiet dokumentacji jest pobierany do pamięci podręcznej współdzielonej przez wszystkie projekty na maszynie, ze skonfigurowanego rejestru przestrzeni roboczej, w zarezerwowanej przestrzeni nazw docs: przez serwer dla asystentów jeden raz, przy starcie i zanim na cokolwiek odpowie, przez aggrega explain i objaśnienie kodu w edytorze przy pierwszej potrzebie oraz przez aggrega scaffold --example — w każdym przypadku tylko wtedy, gdy maszyna nie ma kopii dopuszczanej przez sprawdzenie podpisu przestrzeni roboczej. Jest to sprawdzenie, które każde pobranie wykonuje na tym, co otrzymało.
Nigdy nie przerywa sesji. Pobranie zgłasza swój wynik w strumieniu logów serwera, a połączenie i tak jest kontynuowane; odrzucony artefakt kosztuje zasoby dokumentacji, które w tej sesji odpowiadają wtedy „nie znaleziono”. aggrega scaffold --example bez pakietu nie ma czego zapisać, więc tam jest to odmowa polecenia i nic nie zostaje zapisane.
Emitowany komunikat, wskazujący referencję i oba typy mediów:
docscache: <reference>@<version> has media type "<what was found>", want "<what a documentation bundle is>": docscache: artifact is not a documentation bundle (referencja ma inny typ mediów niż oczekiwany: artefakt nie jest pakietem dokumentacji)
Jak naprawić: nic w plikach encji tego nie powoduje i żadna zmiana w treści tego nie usuwa. Referencja użyta przy pobraniu wskazuje na coś, co nie jest pakietem dokumentacji — należy sprawdzić skonfigurowany rejestr przestrzeni roboczej, ponieważ referencja pakietu jest z niego wyprowadzana, a poprawnie zbudowana referencja wskazująca inny artefakt rozwiązuje się pomyślnie i zawodzi dopiero tutaj.
A page is absent from a documentation bundle (Brak strony w pakiecie dokumentacji)
Pakiet dokumentacji został zapisany w pamięci podręcznej, a jego zawartość zweryfikowana, lecz żądanej strony — lub, w przypadku aggrega scaffold --example, katalogu przykładu — w nim nie ma. Różni się to od całkowitego braku pakietu: pakiet jest obecny i poprawny, brakuje w nim jedynie wpisu.
Nie dociera do żadnej kompilacji. Powierzchnia, która udostępnia strony dokumentacji edytorowi lub asystentowi, zamienia go w zwykłą odpowiedź „nie znaleziono” dla żądanego zasobu. aggrega scaffold --example niczego nie zapisuje i zgłasza go jako odmowę wskazującą przykład i pakiet, po której następuje odesłanie do aggrega scaffold --example --list, wypisującego przykłady, które pakiet faktycznie zawiera.
Warto odróżniać, którą z dwóch odpowiedzi „nie znaleziono” się otrzymuje, choć powierzchnia przedstawia je tak samo. Ta oznacza, że pakiet jest w pamięci podręcznej i jest poprawny, a strony w nim nie ma. Druga — brak pakietu, który obszar roboczy może odczytać, ponieważ żaden nie jest w pamięci podręcznej albo jedyna kopia jest odrzucana przez kontrolę podpisu obszaru roboczego — oznacza, że pozyskanie się nie powiodło, a strumień dziennika serwera podaje przyczynę.
Emitowany komunikat, podający stronę i pakiet, w którym jej szukano:
page "<page>" in <reference>@<version>: docscache: page not found in documentation bundle (strona w pakiecie: docscache: nie znaleziono strony w pakiecie dokumentacji)
Jak naprawić: w plikach nic nie jest uszkodzone. Strony brakuje w pakiecie, ponieważ pakiet jest od niej starszy albo żądana ścieżka nie jest ścieżką, pod którą strona jest opublikowana — pakiet jest pozyskiwany w wersji, którą serwer podaje jako własną, więc strony dodanej po tej wersji w nim nie ma. Jeśli strona nigdy nie istniała, żądanie podało ścieżkę, której dokumentacja nie używa, a właściwą można znaleźć w opublikowanej dokumentacji.
An edit would produce a document its schema refuses (Edycja dałaby dokument odrzucany przez jego schemat)
Odmowa przy edycji dokumentu, a nie przy kompilacji. Jedna ustrukturyzowana edycja — dodanie komponentu, dołączenie Feature, połączenie krawędzi lub ustawienie wartości — zostaje złożona i wstawiona do dokumentu, po czym wynik jest sprawdzany względem schematu dla rodzaju tego dokumentu. Jeśli kontrola zgłasza zastrzeżenia, edycja zostaje odrzucona i nic nie jest zapisywane. Dotyczy to aggrega edit-document oraz tej samej funkcji wywoływanej przez edytor za pośrednictwem aggrega serve lub przez asystenta — są to cienkie punkty wejścia do jednej implementacji.
Rodzaj jest odczytywany z dokumentu, nigdy nie podaje go wywołujący. Wywołujący mógłby podać niewłaściwy rodzaj, a wynik zostałby wtedy sprawdzony względem schematu, według którego dokument nie jest napisany — co przepuściłoby dokładnie tę edycję, którą ta kontrola ma odrzucać.
Plik pozostaje bajt w bajt taki, jaki był, a zapis jest atomowy, więc odrzuconej edycji nie da się odróżnić od takiej, której nigdy nie próbowano, a poprawione żądanie można ponowić względem dokumentu wyjściowego.
Jej przedmiotem jest żądanie poprawnie sformułowane. Żądanie wskazało edycję, którą ta funkcja stosuje, a dokument, który by powstał, zostałby odrzucony przez schemat tworzenia, gdyby wpisać go ręcznie — dlatego nie powtarza się tu żadnej reguły tworzenia: żądanie, by encja Release zawierała wartość dewelopera, jest odrzucane przez ten sam schemat w obu przypadkach. Żądanie, które w ogóle nie wskazało edycji — ścieżka węzła, która niczego w dokumencie nie osiąga, wartość zapisana jako mapowanie tam, gdzie wymagany jest skalar, wpis już istniejący z inną zawartością — jest odrzucane na własnych warunkach, a każda powierzchnia zgłasza to własnym kanałem.
Dokument, który był już niepoprawny, również jest zgłaszany. Kontrola jest wykonywana nawet wtedy, gdy edycja niczego nie zmieniła, więc edycja dokumentu, którego produkt odmówiłby odczytania, informuje o tym zamiast zgłaszać sukces.
Sprawdzenie jest tym samym, które stosuje każdy odczyt dokumentu, więc odrzuca także encję Recipe lub FeatureRecipe, której potok deklaruje jeden identyfikator kroku dwukrotnie, a tej reguły nie może wyrazić żaden schemat; zastrzeżenie po zdaniu zaczyna się wtedy od własnego zdania i wskazówki tego warunku, jak opisano w A pipeline declares one step id twice (Potok deklaruje jeden identyfikator kroku dwukrotnie).
Emitowany komunikat, zawierający po zdaniu zastrzeżenie samego schematu — rodzaj dokumentu i plik, następnie pozycję, błędny klucz i to, co schemat w tym miejscu stwierdził — i kończący się poradą:
the edit was refused because the resulting document would not be valid, and nothing was written: document envelope validation failed (<kind>, at <path>); <line>:<column>: <field-path>: … <the schema's own objection>. correct the document to match its kind’s schema (edycja została odrzucona, ponieważ wynikowy dokument nie byłby poprawny, i nic nie zapisano: walidacja koperty dokumentu nie powiodła się. Należy poprawić dokument tak, aby odpowiadał schematowi jego rodzaju)
Jak naprawić: należy otworzyć dokument w pozycji podanej w komunikacie i przeczytać zastrzeżenie, które mówi, czego schemat oczekiwał przy tym kluczu. Zmiany zwykle wymaga żądanie, a nie dokument — należy poprosić o wpis, który schemat dopuszcza w tym miejscu, a to samo żądanie zostanie zastosowane bez problemu. Jeśli klucz w ogóle nie może występować w dokumencie tego rodzaju, należy on do powierzchni tworzenia, która go dopuszcza, a strona encji danego rodzaju wymienia deklarowane przez nią pola. To, co jest dopuszczalne semantycznie, nie jest rozstrzygane na tym etapie — na przykład czy gniazdo zależności jest gniazdem deklarowanym przez producenta — więc ta odmowa zawsze dotyczy kształtu dokumentu, nigdy tego, co może być konsumowane poprzez połączenie.
An annotation key uses a prefix the platform reserves (Klucz adnotacji używa prefiksu zarezerwowanego przez platformę)
Odmowa przy sprawdzaniu encji względem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Prefiks aggrega.ai/, a poza encją Feature także feature.aggrega.ai/, należą do platformy: klucz zapisany pod jednym z nich niesie znaczenie nadawane przez platformę, więc własna encja, która tam zapisuje, rości sobie prawo do przestrzeni nazw, która do niej nie należy.
Podczas tworzenia doradza, a na bramce publikacji odmawia, i oba odczyty wskazują ten sam warunek. Wykryty problem jest w obu przypadkach taki sam; różni się tylko skutek. Tak zachowuje się większość opisanych tu reguł konwencji publikowania, więc stwierdza się to raz i przyjmuje za oczywiste w poniższych wpisach, które nie mówią inaczej — dwie reguły porównujące z już opublikowaną wersją zaznaczają to we własnych wpisach, ponieważ w ogóle nie mogą działać na lokalnej zawartości.
Jego komunikat zaczyna się od:
an annotation key on the entity uses a prefix the platform reserves (klucz adnotacji encji używa prefiksu zarezerwowanego przez platformę)
Jak naprawić: należy przenieść klucz pod prefiks należący do własnej organizacji. Jeśli obszar roboczy ma mimo to powód, by zapisywać pod zarezerwowanym prefiksem, reguła ta należy do wyłączeń opisanych w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Nazwa encji nie ma kształtu oczekiwanego dla jej rodzaju
Odmowa przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Każdy rodzaj encji ma konwencję kształtu nazwy — liczbę segmentów dla rodzajów cloud-native, PascalCase dla rodzajów bibliotecznych — a nazwa zadeklarowana przez tę encję nie pasuje do kształtu oczekiwanego dla jej rodzaju.
Jego komunikat zaczyna się od:
the entity’s name does not follow the documented name shape for its kind (nazwa encji nie ma udokumentowanego kształtu nazwy dla jej rodzaju)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę encji na kształt oczekiwany dla jej rodzaju; konwencje dla poszczególnych rodzajów są wymienione w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md, wraz z możliwością rezygnacji dla katalogu, który celowo nazywa encje po swojemu.
Schemat używa dynamicznej referencji, której nie da się rozwiązać z wyprzedzeniem
Odmowa przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Schemat zawarty w encji używa konstrukcji dynamicznej referencji, której cel jest wybierany w trakcie walidacji dokumentu, a nie ustalany przy pisaniu schematu. Referencje są tu rozwijane z wyprzedzeniem, więc nie trwa żadna walidacja, względem której taka konstrukcja mogłaby zostać rozwiązana.
Jego komunikat zaczyna się od:
a schema in the entity uses a dynamic reference construct that cross-document reference resolution cannot follow (schemat w encji używa konstrukcji dynamicznej referencji, której rozwiązywanie referencji między dokumentami nie potrafi śledzić)
Jak naprawić: należy zastąpić konstrukcję dynamiczną zwykłą referencją wskazującą cel bezpośrednio. Jeśli schemat rzeczywiście potrzebuje tej konstrukcji i nie będzie przywoływany między dokumentami, reguła ma możliwość rezygnacji opisaną w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Schemat deklaruje identyfikator należący do platformy
Odmowa przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Schemat zawarty w encji deklaruje własny identyfikator, podczas gdy identyfikator kanoniczny jest wyprowadzany z tożsamości encji. Zadeklarowany identyfikator wypiera wyprowadzony, więc referencja zapisana względem identyfikatora kanonicznego przestaje się rozwiązywać.
Jego komunikat zaczyna się od:
a schema in the entity declares an identifier of its own, where the platform owns that schema’s identity (schemat w encji deklaruje własny identyfikator, podczas gdy tożsamość tego schematu należy do platformy)
Jak naprawić: należy usunąć zadeklarowany identyfikator i pozwolić go wyprowadzić. Możliwość rezygnacji, dla schematu celowo publikowanego pod własnym identyfikatorem, jest opisana w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Etykieta kategorii encji Component i jej katalog wskazują różne kategorie
Odmowa przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Encja Component ma etykietę kategorii i jest umieszczona w katalogu kategorii; konwencja mówi, że oba wskazują tę samą kategorię, tak aby katalog przeglądany przez czytelnika i etykieta dopasowywana przez selektor nie mogły się rozminąć.
Jego komunikat zaczyna się od:
the entity’s category label does not match the category directory the entity is filed under (etykieta kategorii encji nie zgadza się z katalogiem kategorii, w którym encja jest umieszczona)
Jak naprawić: należy zmienić to z dwojga, co jest błędne, tak aby się zgadzały — albo przenieść plik do katalogu wskazanego przez etykietę, albo poprawić etykietę na kategorię wskazaną przez katalog. Zamknięty zbiór kategorii oraz możliwość rezygnacji opisano w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Rozszerzenie schematu jest zapisane bezpośrednio w treści schematu
Odmowa przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, a nie przy kompilacji. Encja Component lub Feature zapisuje rozszerzenie schematu Aggrega bezpośrednio w treści swojego schematu, podczas gdy encja ma pełnoprawną powierzchnię do deklarowania tego samego. Forma zapisana bezpośrednio działa, a konwencja preferuje powierzchnię deklaracyjną, ponieważ to ją opisują strony encji i to ją odczytują narzędzia.
To jedyna reguła w tej grupie, którą zgłasza także kompilacja, jako ostrzeżenie, które nie zatrzymuje kompilacji. Sprawdzenie encji pod kątem konwencji publikowania na bramce publikacji podnosi to samo ustalenie do rangi odmowy.
Jego komunikat zaczyna się od:
the entity writes an Aggrega schema extension directly into schema content instead of declaring it under usesSchema or featuresSchema (encja zapisuje rozszerzenie schematu Aggrega bezpośrednio w treści schematu, zamiast zadeklarować je w usesSchema lub featuresSchema)
Jak naprawić: należy przenieść rozszerzenie na własną powierzchnię gniazd lub załączników encji, gdzie deklarują je strony encji component.md i feature.md. Możliwość rezygnacji opisano w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Encja Plugin nie ustala żadnego limitu czasu wykonania, więc obowiązują limity platformy
Ostrzeżenie zgłaszane przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, zarówno podczas tworzenia, jak i na bramce publikacji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a kompilacja go nie zgłasza. Encja Plugin deklaruje limit pamięci i limit czasu, które host stosuje przy ładowaniu i uruchamianiu pluginu. Encja, która nie deklaruje żadnego z nich, działa z domyślnymi wartościami platformy, co jest obsługiwanym wynikiem, a nie błędem — zgłoszenie informuje więc, że obowiązują wartości domyślne i że można je ustalić jawnie.
Jego komunikat zaczyna się od:
the Plugin entity declares no runtime resource cap of its own, so the platform defaults apply (encja Plugin nie deklaruje własnego limitu zasobów w czasie wykonania, więc obowiązują wartości domyślne platformy)
Jak naprawić: należy ustalić limity, których plugin faktycznie potrzebuje, lub świadomie pozostawić wartości domyślne. Reguła nie ma ustawienia rezygnacji, ponieważ zgłasza fakt dotyczący encji, a nie ocenę: nie ma czego łagodzić. Pola opisano na stronie plugin.md.
Slot załącznika przyjmuje wyłącznie materiał tajny, nie deklarując, że go obsługuje
Ostrzeżenie zgłaszane przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, zarówno podczas tworzenia, jak i na bramce publikacji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a kompilacja go nie zgłasza. Slot załącznika może za pomocą selektora ustalić, że wypełnić go może tylko encja Feature zawierająca sekrety, a osobno może zapisać, że to, co go wypełnia, obsługuje materiał tajny. Selektor określa, które wypełnienia są dopuszczalne; zapis określa obsługę. Slot, który ustala pierwsze i pomija drugie, pozostawia obsługę do wywnioskowania z selektora, zamiast odczytania jej ze slotu. Sprawdzany jest każdy slot zadeklarowany przez encję: slot z jej własnego bloku załączników oraz, w encji Component, slot deklarowany przez gniazdo zależności dla każdego połączenia przez nie poprowadzonego — ustalenie dotyczące slotu gniazda podaje gniazdo obok slotu.
Jego komunikat zaczyna się od:
an attachment slot admits only secret material and does not declare that it handles it (slot załącznika przyjmuje wyłącznie materiał tajny i nie deklaruje, że go obsługuje)
Jak naprawić: należy zadeklarować obsługę w slocie, obok ustalającego ją selektora. Reguła nie ma ustawienia rezygnacji z tego samego powodu co reguła limitów encji Plugin: zgłasza fakt dotyczący encji i pozostawia decyzję użytkownikowi.
Encja Recipe publikuje klucz provides, którego jej encja Component nie deklaruje — sprawdzane przy publikacji
Ostrzeżenie zgłaszane przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania, zarówno podczas tworzenia, jak i na bramce publikacji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a kompilacja go nie zgłasza. Encja Recipe publikuje klucz w provides:, a encja Component implementowana przez tę Recipe nie deklaruje tego klucza w filarze provides swojego schematu. Konsument łączący się przez połączenie odczytuje zadeklarowany kontrakt encji Component, a nie to, co emituje Recipe, więc klucz jest wytwarzany, a potem odrzucany tam, gdzie coś próbuje go skonsumować.
🔴 Opisują to dwa warunki i nie są one tym samym. Ostrzeżenie zgłaszane przez kompilację jest opisane wyżej w sekcji „A Recipe publishes a provides key its Component does not declare”; ten warunek jest zgłaszany przy sprawdzaniu encji pod kątem konwencji publikowania i ma własny kod. Ustalenie to ten sam fakt napotkany na dwóch powierzchniach — aby rozpoznać, z którym ma się do czynienia, należy odczytać kod w diagnostyce.
Jego komunikat zaczyna się od:
the Recipe publishes a provides key the Component it implements does not declare, so a consumer wiring that key is refused (encja Recipe publikuje klucz provides, którego implementowana przez nią encja Component nie deklaruje, więc konsument łączący ten klucz zostaje odrzucony)
Jak naprawić: należy zadeklarować klucz w encji Component, aby kontrakt odczytywany przez konsumenta obejmował to, co emituje Recipe — albo przestać publikować go z encji Recipe, jeśli nic nie ma go konsumować. Możliwość rezygnacji opisano w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Adnotacja metryk encji Component i jej klucz provides są niezgodne
Ostrzeżenie zgłaszane, gdy encja jest sprawdzana pod kątem konwencji publikacji, zarówno podczas tworzenia, jak i na bramce publikacji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a kompilacja go nie zgłasza. Encja Component może określić, jak uwierzytelniają się metryki jej produktu, w adnotacji observability.aggrega.ai/metrics-credential — none, target-key lub separate-token — i może zadeklarować klucz provides metrics_credential_required, który publikuje każda z jej encji Recipes, aby powiedzieć, czy metryki jednej instancji wymagają poświadczenia. Oba są jednym faktem o produkcie widzianym z dwóch stron, więc encja Component stwierdzająca, że jej metryki nie wymagają poświadczenia, nie deklaruje takiego klucza, a ta, która stwierdza, że wymagają poświadczenia, deklaruje go. Ten warunek zgłasza encję Component, w której oba są niezgodne, podając encję Component, wartość adnotacji oraz klucz, który jest nadmiarowy lub brakujący.
Jego komunikat zaczyna się od:
a Component’s annotation stating how its metrics authenticate disagrees with whether it declares the provides key saying an instance’s metrics need a credential (adnotacja encji Component określająca, jak uwierzytelniają się jej metryki, jest niezgodna z tym, czy deklaruje ona klucz provides mówiący, że metryki instancji wymagają poświadczenia)
Jak naprawić: należy poprawić to z dwojga, co jest błędne — zadeklarować metrics_credential_required w filarze provides i publikować go z każdej encji Recipe, gdy metryki wymagają poświadczenia; usunąć go, gdy nie wymagają; albo zmienić adnotację na wartość opisującą produkt. Reguła nie ma ustawienia wyłączenia, z tego samego powodu co reguła limitów encji Plugin; jakie wartości odczytuje i których encji Components nie odczytuje, opisano w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Połączenie i cel, do którego prowadzi, nie wskazują jednego klucza
Ostrzeżenie zgłaszane, gdy encja Release jest sprawdzana pod kątem konwencji publikacji; nigdy niczego nie zatrzymuje, a kompilacja go nie zgłasza. Serwer sprawdzający klucz przechowuje weryfikowany klucz we własnym slocie, a wywołujący przedstawia klucz w połączeniu, przez które dociera do tego serwera. Żadna ze stron nie widzi klucza drugiej, więc oba są jednym kluczem tylko dlatego, że ich autorzy zapisują ten sam lokalizator po obu stronach. Ten warunek zgłasza połączenie, którego cel deklaruje slot na klucz wymagany od wywołujących, a oba nie są jednym kluczem: połączenie niesie poświadczenie, a slot klucza celu jest pusty, slot klucza celu jest wypełniony, a połączenie nie niesie poświadczenia, albo oba są wypełnione, a ich lokalizatory są zapisane inaczej.
W odróżnieniu od powyższych reguł ta odczytuje całą encję Release, a nie jedną encję, więc występuje tylko wtedy, gdy sprawdzana jest encja Release, i nigdy na bramce publikacji, która sprawdza pojedynczą encję; gdziekolwiek jest zgłaszana, ma charakter porady. Wynik podaje komponent, połączenie, cel i oba sloty i nigdy nie cytuje żadnego lokalizatora. Scrape — połączenie na gnieździe scrape_target — jest oceniany według tego, co jego cel stwierdza o swoich metrykach: wcale, gdy adnotacja observability.aggrega.ai/metrics-credential celu ma wartość none, nigdy względem klucza celu, gdy ma wartość separate-token, a w pozostałych przypadkach jak każde inne połączenie; połączenie na dowolnym innym gnieździe jest oceniane niezależnie od tego, co stwierdza cel.
Jego komunikat zaczyna się od:
a connection and the target it reaches do not name one key: they write different locators for it, or only one of them names one (połączenie i cel, do którego prowadzi, nie wskazują jednego klucza: zapisują dla niego różne lokalizatory lub tylko jedno z nich go wskazuje)
Jak naprawić: obie strony powinny odczytywać jeden parametr — credential połączenia i api_key celu — tak aby klucz przedstawiany przez wywołującego i klucz weryfikowany przez serwer nie mogły zostać zapisane rozbieżnie; albo, gdy połączenie ma nie przedstawiać klucza, należy usunąć z niego poświadczenie. Które sloty są odczytywane, co jest porównywane oraz wyłączenie opisano w sekcji „The discipline rules” w aggrega-lint.md.
Publikowana zmiana narusza to, na co pozwala rubryka ewolucji
Odmowa podczas kontroli poprzedzającej publikację, a nie podczas kompilacji. Publikowana wersja jest porównywana z wersją opublikowaną wcześniej, a różnica między nimi jest klasyfikowana według udokumentowanej rubryki. Ten warunek zgłasza, że różnica jest taka, której rubryka się sprzeciwia.
Wymaga opublikowanego poprzednika do porównania, więc ta reguła i opisana niżej kontrola podbicia wersji to dwie reguły w tej grupie, których nie można uruchomić wyłącznie na lokalnej treści: bez odpytania rejestru nie ma czego porównać, a kontrola jest pomijana, a nie uznawana za zaliczoną.
Jego komunikat zaczyna się od:
the version being published changes the published predecessor in a way the documented evolution rubric objects to (publikowana wersja zmienia opublikowanego poprzednika w sposób, któremu sprzeciwia się udokumentowana rubryka ewolucji)
Jak naprawić: należy odczytać klasyfikację w diagnostyce, która wskazuje, czemu w zmianie rubryka się sprzeciwiła, i albo uczynić zmianę zgodną, albo opublikować ją w wersji, która ją dopuszcza. Rubrykę opisano w sekcji „The version-bump rubric” w aggrega-lint.md.
Oferowana wersja jest mniejszym podbiciem, niż wymaga zmiana
Odmowa podczas kontroli poprzedzającej publikację, a nie podczas kompilacji. Publikowana zmiana jest klasyfikowana według rubryki ewolucji, a oferowana dla niej wersja jest mniejszym krokiem, niż wymaga ta klasyfikacja — na przykład usunięcie lub zawężenie zaoferowane jako poprawka (patch). Nadmierne podbicie jest zawsze akceptowane; zatrzymuje tu zbyt małe podbicie.
W odróżnieniu od powyższych reguł o tej decyduje się tutaj, a nie we wtyczce konwencji. To, jakie podbicie zaoferowano, wiadomo dopiero w chwili publikacji, a wtedy nie trwa żadna kompilacja, więc porównanie klasyfikacji z oferowaną wersją odbywa się w tym momencie.
Jego komunikat zaczyna się od:
the version bump being published is smaller than the evolution check’s classification of the change requires (publikowane podbicie wersji jest mniejsze, niż wymaga klasyfikacja zmiany dokonana przez kontrolę ewolucji)
Jak naprawić: należy opublikować w wersji, której wymaga klasyfikacja; diagnostyka wskazuje, która to wersja. Jeśli zmiana wydaje się mniejsza, niż ją sklasyfikowano, rubryka w sekcji „The version-bump rubric” w aggrega-lint.md określa, co przypisuje zmianę do każdej klasy. Pierwsza publikacja encji nie ma poprzednika, więc porównanie jest pomijane i zgłaszane jako niewykonane, a nie zaliczone.
Import zatrzymał się w trakcie tłumaczenia źródła
Odmowa podczas przekształcania obcego opisu źródłowego w robocze pliki autorskie, a nie podczas kompilacji. Importer zgłosił diagnostykę na tyle poważną, że zatrzymała tłumaczenie, więc wynik jest częściowy: część źródła stała się roboczymi plikami autorskimi, a część nie.
Częściowy wynik jest zamierzony, a nie jest pozostałością awarii. Warunek nazywa skutek, a nie przyczynę — to, czego nie udało się przetłumaczyć, jest zgłaszane w diagnostykach obok niego, po jednej na każdą konstrukcję, której importer nie mógł przenieść, słowami samego importera. Ten warunek pozwala wywołującemu odróżnić sytuację „import się zatrzymał i dał część odpowiedzi” od „import całkowicie się nie powiódł”, które są różnymi sytuacjami z różnymi dalszymi krokami.
Jego komunikat zaczyna się od:
the importer reported a diagnostic that stops the import, so the source was not fully turned into draft authoring files (importer zgłosił diagnostykę zatrzymującą import, więc źródło nie zostało w pełni przekształcone w robocze pliki autorskie)
Jak naprawić: należy odczytać diagnostyki zgłoszone obok — każda wskazuje konstrukcję w źródle, której importer nie mógł przetłumaczyć. Poprawka leży w przekazanym źródle albo w ręcznym dokończeniu wersji roboczej: import daje punkt wyjścia do edycji, więc konstrukcję, która nie przetrwała tłumaczenia, należy napisać bezpośrednio po stronie Aggrega. aggrega-import.md opisuje, co polecenie tworzy i gdzie zapisuje.
More than one importer recognises the source (Źródło rozpoznaje więcej niż jeden importer)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Import nie wskazał formatu, więc format został rozpoznany na podstawie sygnatur deklarowanych przez importery — zarówno te z katalogu przestrzeni roboczej, jak i importery podstawowe kompilatora, z których każdy podaje składnię, w jakiej czytane jest źródło, nazwy plików, do których się stosuje, oraz ścieżki, które jego sparsowane drzewo musi lub nie może zawierać — i do źródła pasowały sygnatury importerów obsługujących więcej niż jeden format. Import nie wybiera między nimi: to, w jakim formacie jest źródło, jest deklaracją importerów, a nie kompilatora, a wybór byłby zgadywaniem, które przekazałoby źródło importerowi, dla którego może ono nie być przeznaczone.
Nie jest to to samo co jeden format ogłaszany przez więcej niż jeden importer, opisane wyżej w sekcji „A parse or import format is advertised by more than one plugin (Format parsowania lub importu jest ogłaszany przez więcej niż jedną wtyczkę)”. Tam format jest ustalony, a konkurują obsługujące go importery, więc wybór między nimi należy do wpisu plugins.importer; tutaj różnią się same formaty, więc nie rozstrzyga tego żadne dołączenie, a rozstrzyga wskazanie formatu. Importer rozpoznający źródło rozpoznaje je jako każdy ogłaszany przez siebie format, więc importer ogłaszający więcej niż jeden format, którego jedna z sygnatur pasuje, również jest tu odrzucany.
Jego komunikat zaczyna się od:
more than one importer recognises the source (źródło rozpoznaje więcej niż jeden importer)
Dalsza część komunikatu podaje źródło i każdy format, jako który zostało rozpoznane, w kolejności tożsamości i wersji importerów, a następnie sposób naprawy:
more than one importer recognises the source (source "<source>", recognised as "<format>", "<format>"). Pass —format to name the one to read it as (for example —format <format> or —format <format>) (źródło rozpoznaje więcej niż jeden importer (źródło, rozpoznane jako). Należy przekazać —format, aby wskazać format, w jakim ma być czytane (na przykład —format lub —format))
Jak naprawić: należy wskazać format — --format w aggrega import albo format w narzędziu importu asystenta i w metodzie aggrega/import sesji. Jeśli któryś z importerów nigdy nie powinien rozpoznawać takiego źródła, zmiany wymagają sygnatury tego importera, które jego autor deklaruje w samoopisie describe(), a jego encja Plugin zapisuje przy generowaniu; albo, jeśli jest to importer z katalogu przestrzeni roboczej, można pominąć go w katalogu czytanym przez przestrzeń roboczą — importer podstawowy jest zawsze wśród próbowanych, więc źródło rozpoznawane przez jeden z nich obok innego importera rozstrzyga się wskazaniem formatu. aggrega-import.md opisuje, jak rozpoznawany jest format.
No importer recognises the source (Żaden importer nie rozpoznaje źródła)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Import nie wskazał formatu, więc format został rozpoznany na podstawie sygnatur deklarowanych przez importery — zarówno te z katalogu przestrzeni roboczej, jak i importery podstawowe kompilatora — i do źródła nie pasowały sygnatury żadnego formatu. Import nie zgaduje: przekazanie źródła importerowi, który nigdy nie zadeklarował, że czyta taki kształt, tworzyłoby szkic ze źródła, dla którego może on nie być przeznaczony.
Jest to odpowiednik sytuacji „More than one importer recognises the source (Źródło rozpoznaje więcej niż jeden importer)” opisanej wyżej. Tam źródło przypisuje sobie kilka formatów; tutaj żaden. W obu przypadkach rozstrzyga wskazanie formatu i nic nie jest zapisywane, dopóki nie zostanie wskazany.
Jego komunikat zaczyna się od:
no importer recognises the source (żaden importer nie rozpoznaje źródła)
Dalsza część komunikatu podaje źródło, następnie sposób naprawy i każdy format ogłaszany przez importery katalogu, w kolejności ich odczytania:
no importer recognises the source (source "<source>"). Pass —format to name it explicitly (for example —format <format> or —format <format>) (żaden importer nie rozpoznaje źródła (źródło). Należy przekazać —format, aby wskazać format jawnie (na przykład —format lub —format))
Jeśli żaden importer nie ogłasza żadnego formatu, sposób naprawy informuje o tym zamiast przykładów.
Katalogowi proponuje się inne rozwiązanie, ponieważ wskazanie dowolnego formatu nie może mu pomóc. Katalog jest odczytywany wyłącznie poprzez wzorce plików, które deklaruje jego importer, a sygnatura niedeklarująca żadnego wzorca pliku nie dotyczy żadnego z plików katalogu — dlatego katalog zawierający, powiedzmy, jeden eksport Langflow nie zostaje rozpoznany przez żadną sygnaturę, a wskazanie formatu langflow zostałoby z kolei odrzucone zgodnie z An importer that declares no file patterns is handed a directory (Importer, który nie deklaruje wzorców plików, otrzymuje katalog). Odmowa dotycząca katalogu nazywa go więc katalogiem i proponuje zaimportowanie osobno jednego z jego plików albo wskazanie formatu, którego importer deklaruje wzorce plików — tylko tych formatów, odczytanych z własnych deklaracji importerów:
no importer recognises the source (directory "<directory>"). Import one of the directory’s files on its own, or pass —format naming a format whose importer reads a directory through the file patterns it declares (for example —format <format> or —format <format>) (żaden importer nie rozpoznaje źródła (katalog). Zaimportuj osobno jeden z plików katalogu albo przekaż —format, wskazując format, którego importer odczytuje katalog poprzez deklarowane przez siebie wzorce plików (na przykład —format lub —format))
Jeśli żaden importer nie deklaruje wzorca pliku, odmowa proponuje zaimportowanie osobno jednego z plików katalogu i informuje, że żaden importer w katalogu encji nie deklaruje wzorców plików, poprzez które odczytywany jest katalog.
Jak naprawić: należy wskazać format — --format w aggrega import albo format w narzędziu importu asystenta i w metodzie aggrega/import sesji; każde z nich formułuje odmowę wokół przyjmowanego pola i rozpoczyna ją krótkim kodem tego warunku, a odpowiedź sesji zawiera ponadto w swoich danych oba kody warunku. W przypadku katalogu należy zaimportować osobno ten jeden plik, o który chodziło — sygnatura niewskazująca żadnego pliku dotyczy pliku importowanego osobno, niezależnie od jego nazwy — albo wskazać jeden z formatów wymienionych w odmowie. Jeśli źródło powinno było zostać rozpoznane, zmiany wymagają sygnatury importera obsługującego jego format, które jego autor deklaruje w samoopisie describe(), a jego encja Plugin zapisuje przy generowaniu. aggrega-import.md opisuje, jak rozpoznawany jest format.
An importer that declares no file patterns is handed a directory (Importer, który nie deklaruje wzorców plików, otrzymuje katalog)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Wskazane źródło jest katalogiem, a katalog jest przekazywany importerowi jako dokładnie te pliki, które wybierają zadeklarowane przez importer wzorce plików — to, które pliki katalogu czyta importer, jest więc jego własną deklaracją. Importer obsługujący format źródła nie deklaruje wzorców plików: czyta jeden plik i nie mówi nic o tym, które pliki katalogu do niego należą.
Nic nie jest otwierane. Import zatrzymuje się po ustaleniu importera, zanim zostanie odczytany jakikolwiek plik katalogu, zamiast przekazywać importerowi wszystkie pliki z katalogu.
Jego komunikat zaczyna się od:
the importer serving the source’s format declares no file patterns, so it reads one file and cannot read a directory (importer obsługujący format źródła nie deklaruje wzorców plików, więc czyta jeden plik i nie może czytać katalogu)
Dalsza część komunikatu podaje format, importer i katalog w postaci, w jakiej go wskazano, a następnie sposób naprawy:
the importer serving the source’s format declares no file patterns, so it reads one file and cannot read a directory (format "<format>", importer "importer/<name>", directory "<directory>"). Import one of the directory’s files on its own instead; the importer reads a directory once it declares the file patterns its files are named by (importer obsługujący format źródła nie deklaruje wzorców plików, więc czyta jeden plik i nie może czytać katalogu (format, importer, katalog). Zamiast tego należy zaimportować osobno jeden z plików katalogu; importer czyta katalog, gdy zadeklaruje wzorce nazw swoich plików)
Jak naprawić: należy zaimportować osobno jeden plik danego formatu. Aby importer czytał katalogi swojego formatu, jego autor deklaruje wzorce nazw jego plików — pole files sygnatury rozpoznawania w samoopisie describe(), które jego encja Plugin zapisuje przy generowaniu. aggrega-import.md opisuje, co czyta import katalogu.
No file in the directory matches the importer’s file patterns (Żaden plik w katalogu nie pasuje do wzorców plików importera)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Wskazane źródło jest katalogiem, format jest ustalony, a obsługujący go importer deklaruje wzorce plików — ale żaden plik w katalogu, na żadnej głębokości, nie pasuje do żadnego z nich. Przekazanie importerowi braku źródła spowodowałoby jego błąd na pustym źródle, sformułowany w kategoriach treści, a nie tego, które pliki odczytano, dlatego import zatrzymuje się tutaj, nie odczytując niczego.
Jeśli format został rozpoznany, a nie wskazany, importer, którego sygnatura rozpoznała katalog, dopasował jeden z jego plików, więc ta sytuacja występuje tylko wtedy, gdy uruchamiany importer jest inny — jest to inny importer tego samego formatu wybrany przez wpis plugins.importer albo inna jego wersja.
Jego komunikat zaczyna się od:
no file in the directory matches the file patterns the importer serving the source’s format declares (żaden plik w katalogu nie pasuje do wzorców plików deklarowanych przez importer obsługujący format źródła)
Dalsza część komunikatu podaje format, importer, katalog w postaci, w jakiej go wskazano, i każdy wzorzec deklarowany przez importer, a następnie sposób naprawy:
no file in the directory matches the file patterns the importer serving the source’s format declares (format "<format>", importer "importer/<name>", directory "<directory>", file patterns "<pattern>", "<pattern>"). Name a directory holding a file one of those patterns matches, or the format of an importer whose patterns match the files this directory holds (żaden plik w katalogu nie pasuje do wzorców plików deklarowanych przez importer obsługujący format źródła (format, importer, katalog, wzorce plików). Należy wskazać katalog zawierający plik pasujący do jednego z tych wzorców albo format importera, którego wzorce pasują do plików w tym katalogu)
Jak naprawić: należy zaimportować katalog zawierający pliki danego formatu — wzorzec jest dopasowywany do końca ścieżki pliku wewnątrz katalogu, więc liczy się plik na dowolnej głębokości — albo wskazać format, w jakim są pliki katalogu. aggrega-import.md opisuje, co czyta import katalogu.
A file read from the directory and a file named in the importer’s with.sources have the same name (Plik odczytany z katalogu i plik wskazany w with.sources importera mają tę samą nazwę)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Wskazane źródło jest katalogiem, a jego pliki trafiają do importera jako nazwane źródła, każde pod swoją ścieżką wewnątrz katalogu. Wpis plugins.importer dołączający importer wskazuje własne pliki w with.sources, które również trafiają do niego jako nazwane źródła, każde pod swoją nazwą bazową — i jedna nazwa występuje w obu. Nazwa jest tym, po czym importer odróżnia jedno źródło od drugiego, więc przekazanie mu obu sprawiłoby, że jedno przesłaniałoby drugie, bez żadnej wskazówki, które; zamiast tego import zatrzymuje się i niczego nie przekazuje.
Jego komunikat zaczyna się od:
a file read from the directory and a file named in the importer’s with.sources have the same name (plik odczytany z katalogu i plik wskazany w with.sources importera mają tę samą nazwę)
Dalsza część komunikatu podaje nazwę i plik z with.sources, a następnie sposób naprawy:
a file read from the directory and a file named in the importer’s with.sources have the same name (name "<name>", the with.sources file "<path>"). Each source reaches the importer under one name, so rename one of the two files, or leave the file out of the importer’s with.sources (plik odczytany z katalogu i plik wskazany w with.sources importera mają tę samą nazwę (nazwa, plik with.sources). Każde źródło trafia do importera pod jedną nazwą, więc należy zmienić nazwę jednego z dwóch plików albo usunąć plik z with.sources importera)
Jak naprawić: należy zmienić nazwę jednego z dwóch plików albo usunąć plik z with.sources wpisu, jeśli katalog już go zawiera. Plik z with.sources zachowuje swoją nazwę bazową, więc koliduje z plikiem o tej samej nazwie na najwyższym poziomie katalogu; plik w podkatalogu ma ten podkatalog w swojej nazwie. Sekcja Który importer przekształca źródło w wersje robocze opisuje with.sources wpisu.
An import’s target names a capability no Recipe in the catalog binds to (Cel importu wskazuje możliwość, z którą nie wiąże się żadna encja Recipe w katalogu)
Odmowa przy przekształcaniu obcego opisu źródła w robocze pliki autorskie, a nie przy kompilacji. Import otrzymał cel — --target w aggrega import albo target w narzędziu importu asystenta i w metodzie aggrega/import sesji — aby utworzył roboczą encję Manifest mapującą każdy utworzony typ komponentu na encję Recipe tego dostawcy. Cel jest możliwością dostawcy, dopasowywaną do spec.capability, z którą wiąże się każda encja Recipe w katalogu przestrzeni roboczej, i żadna encja Recipe nie wiąże się z podaną. Utworzona dla niego encja Manifest niczego by nie mapowała, a każdy typ komponentu wyglądałby wtedy na brakujący w katalogu, podczas gdy błędna jest sama opcja — najczęściej z powodu literówki.
Nic nie jest uruchamiane ani zapisywane. Import zatrzymuje się po załadowaniu katalogu, zanim zostanie rozpoznany format źródła i zanim uruchomi się importer, więc nie powstaje żadna wersja robocza i żaden plik nie jest zapisywany, również przy próbnym uruchomieniu.
Jego komunikat zaczyna się od:
no Recipe in the workspace’s catalog binds to the capability the import’s target names (żadna encja Recipe w katalogu przestrzeni roboczej nie wiąże się z możliwością wskazaną przez cel importu)
Dalsza część komunikatu podaje cel dokładnie tak, jak go podano, oraz możliwości, z którymi wiążą się encje Recipes katalogu, każdą raz i w kolejności posortowanej, a następnie sposób naprawy:
no Recipe in the workspace’s catalog binds to the capability the import’s target names (target "<target>", the catalog’s Recipes bind to "<capability>", "<capability>"). Name one of those capabilities as the target, or leave the target out and no Manifest is drafted; nothing was drafted or written (żadna encja Recipe w katalogu przestrzeni roboczej nie wiąże się z możliwością wskazaną przez cel importu (cel, encje Recipes katalogu wiążą się z). Należy podać jedną z tych możliwości jako cel albo pominąć cel, a wtedy nie powstanie robocza encja Manifest; niczego nie utworzono ani nie zapisano)
Jeśli katalog nie zawiera żadnej encji Recipe, komunikat informuje o tym zamiast listy, a sposobem naprawy jest dodanie do katalogu encji Recipe danego dostawcy.
Jak naprawić: należy podać jedną z możliwości wymienionych w komunikacie — na przykład compose lub helm, tak jak zapisuje ją spec.capability encji Recipe — albo pominąć cel, co nie tworzy encji Manifest. Jeśli zamierzony dostawca nie ma jeszcze w katalogu żadnej encji Recipe, należy najpierw dodać jego encje Recipes do folderu katalogu, który odczytuje przestrzeń robocza. aggrega-import.md opisuje, co tworzy import, któremu podano cel.
A child Release inherits a boundary directory that resolves where its parent writes (Potomna encja Release dziedziczy katalog granicy, który rozwiązuje się do miejsca zapisu rodzica)
Ostrzeżenie. Encja Release rozszerza inną i dziedziczy po niej katalog wyjściowy granicy, a ten katalog nie zawiera żadnej zmiennej szablonu — więc rozwiązuje się do tej samej ścieżki dla obu, a kompilacja potomka zapisuje tam, gdzie zapisuje kompilacja rodzica.
Dziedziczenie katalogu jest obsługiwanym kształtem, a nie błędem. Katalog jest szablonem, więc rodzic zapisuje go raz, a potomek, który wypełnia parametr, rozwiązuje go gdzie indziej bez żadnego powielania; właśnie dlatego potomek nie musi powtarzać topologii granic rodzica. Wąski i rzeczywisty jest przypadek szczątkowy, który to ostrzeżenie wskazuje: bez zmiennej nie ma niczego, co mogłoby rozwiązać się inaczej.
Nie może zatrzymać kompilacji i jest to właściwość reguły, a nie ostrożność wobec niej. Zapis do tej samej rozwiązanej ścieżki może być w pełni zamierzony przez autora — potomek, który zamienia jedynie renderujące encje Recipes, aby porównać ich wynik, albo zmienia jedynie rozmiary — więc reguła zatrzymująca na podstawie takiego wnioskowania odrzucałaby poprawne dane wejściowe na podstawie zgadywania.
Jego komunikat zaczyna się od:
inherited boundary directory carries no template variable, so it resolves to the path the extended Release writes to (dziedziczony katalog granicy nie zawiera zmiennej szablonu, więc rozwiązuje się do ścieżki, do której zapisuje rozszerzana encja Release)
Jak naprawić: jeśli obie miały zapisywać w różnych miejscach, należy umieścić w katalogu odwołanie do parametru i pozwolić każdej encji Release go wypełnić. Jeśli zapis do jednej ścieżki był zamierzony, nic nie trzeba zmieniać — ostrzeżenie informuje jedynie, co się stanie, a kompilacja i tak generuje swoje wyjście.
Znajdowanie zatrzymania na podstawie krótkiego kodu wypisanego przez build
Nagłówek w nawiasach kwadratowych diagnostyki zatrzymującej wskazuje kategorię, której można przypisać błąd, a jeśli błąd wskazuje jeden z warunków skatalogowanych tutaj, także krótki kod tego warunku — literę E i cztery cyfry, jak w [CATALOG_ERROR E0209]. Numer jest przydzielany raz i potem się nie zmienia, więc krótki kod wklejony do zgłoszenia lub wyszukiwarki nadal wskazuje ten sam warunek, który wskazywał w chwili zapisania. Pozostałe dwa identyfikatory, które ma warunek, oraz to, którego z trzech kiedy użyć, opisano w sentinels.md.
Własny wiersz komunikatu warunku zaczyna się od stałego zdania opisującego warunek. Wszystko po tym zdaniu zależy od wystąpienia — wadliwy dokument, napisany klucz, błędna wartość i porada dla danego wystąpienia — a powyższe wpisy przytaczają cały kształt komunikatu dla warunku, który każdy z nich dokumentuje. Stałe zdanie jest częścią, która za każdym razem jest taka sama, i dlatego to ją należy dopasowywać.
Poniższa tabela łączy te dwa elementy w zakresie tej strony: dla każdego skatalogowanego tu warunku podaje krótki kod wypisywany przez build i zdanie, od którego zaczyna się wiersz jego komunikatu, obok wpisu powyżej, który wyjaśnia, jak poprawić definicję. Nagłówki wpisów są przytoczone dokładnie, więc wyszukanie jednego z nich na tej stronie prowadzi do jego wpisu. Tabela wszystkich warunków rozwiązuje krótki kod dla każdego warunku deklarowanego przez kompilator, także tych, których nie obejmuje żaden wpis na tej stronie.
Jeśli jeden wpis występuje przy dwóch krótkich kodach, obejmuje dwa odrębne warunki, a każdy z nich rejestruje własne zdanie; aby ustalić, który z nich zgłosił build, należy czytać zdania, a nie wspólny nagłówek.
aggrega explain <code> wykonuje to wyszukiwanie w terminalu: przyjmuje dowolny z kodów warunku i wypisuje warunek wraz z wpisem powyżej, który go dokumentuje. Opisano je w aggrega explain.
Krótki kod
Zaczyna się od
Opisano w
E0001
cliplugin: no plugin resolver configured
Program uruchamiający wtyczki wiersza poleceń zbudowano bez sposobu odnajdywania wtyczek
annotation contribution overridden by an explicit value
Jawna wartość wyparła wartość dostarczoną przez adnotację
E0005
policy violation
A governance plugin rejected the build (Wtyczka nadzoru odrzuciła kompilację)
E0006
required attachment slot unfilled
Required attachment slot not bound (Wymagany slot dołączenia nie jest powiązany)
E0007
selector violation
Cross-node type safety violation via selector: (Naruszenie bezpieczeństwa typów między węzłami przez selector:)
E0008
attachment slot selector unsatisfied
The Feature filling an attachment slot does not satisfy the slot’s selector (Feature wypełniający slot dołączenia nie spełnia selektora slotu)
E0009
pipeline step typed-I/O contract violation
A pipeline step’s typed input or output does not satisfy its declared contract (Typowane dane wejściowe lub wyjściowe kroku potoku nie spełniają zadeklarowanego kontraktu)
E0010
pipeline step failed
A pipeline step failed (Krok potoku zakończył się niepowodzeniem)
E0011
pipeline patch targets a document not present in the set
A pipeline patch addresses a document the set does not hold, or one with no tree to address (Łatka potoku adresuje dokument, którego zbiór nie zawiera, lub dokument bez drzewa do zaadresowania)
E0012
pipeline patch targets an opaque (non-structured) unit
A pipeline patch addresses a document the set does not hold, or one with no tree to address (Łatka potoku adresuje dokument, którego zbiór nie zawiera, lub dokument bez drzewa do zaadresowania)
E0013
feature type mismatch between Aggregate and Release
Feature type mismatch between Aggregate and Release (Niezgodność typu funkcji między Aggregate a Release)
E0014
inject entry carries both `value:` and `from:`; schema requires exactly one
Wpis inject: zawiera zarówno literał, jak i klucz źródłowy
E0015
uses-edge inject dictates a delivery mechanism the socket does not permit
Krawędź uses narzuca sposób dostarczania w gnieździe, które nie dopuszcza żadnego; krawędź uses narzuca mechanizm dostarczania spoza listy dozwolonych gniazda
E0016
jsonpatch: test operation failed
Operacja test w łatce nie pasuje do dokumentu
E0017
annotation-transform plugin output was rejected: an injection targets a component coordinate the host did not supply, or carries a value that is not a string or an object of subkeys
An annotation-transform plugin names a component it was not given, or injects a value no annotation takes (Plugin przekształcający adnotacje wskazuje komponent, którego nie otrzymał, lub wstrzykuje wartość, której nie przyjmuje żadna adnotacja)
E0018
policy attachment settings do not satisfy the plugin's declared settings schema
A governance attachment’s settings do not match the plugin’s declared schema (Ustawienia dołączenia nadzoru nie pasują do schematu zadeklarowanego przez wtyczkę)
E0019
endpoint requires form: reference
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
E0020
schedule is not a valid cron expression
Wartość schedule: workloadu nie jest wyrażeniem akceptowanym przez sprawdzenie
E0021
persistentTemplate volume requires form: stateful
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
E0022
pipeline PATCH target is not parseable structured YAML/JSON
A pipeline step addresses documents the node does not have (Krok potoku adresuje dokumenty, których węzeł nie ma)
E0023
form: reference requires an endpoint
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
E0024
schedule requires form: scheduled
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
E0025
form: scheduled requires a schedule
Forma workload: nie zgadza się z polami obok niej
E0026
imported artifact content does not match the digest recorded for it in entity.lock
An imported artifact no longer matches the digest recorded beside its Recipe (Zaimportowany artefakt nie zgadza się już ze skrótem zapisanym obok jego encji Recipe)
E0027
artifacts $import: is not a bare-name artifact-library reference (<Library>#/artifacts/<entry>)
Biblioteczny $import: nie jest zapisany w formie samej nazwy
E0028
artifacts output filename collision: two artifact outputs carry the same filename
Two artifact outputs of one Recipe carry the same filename (Dwa wyjścia artefaktów jednej encji Recipe mają tę samą nazwę pliku)
E0029
artifact template references a pillar the Recipe does not declare
An artifacts: template reads a pillar the Recipe does not declare (Szablon artifacts: odczytuje filar, którego encja Recipe nie deklaruje)
E0030
artifact-library import references a bundle not present in the ArtifactLibrary
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0031
artifact-library import references an ArtifactLibrary not present in the catalog
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0032
assembled output collision: two contributors write the same output path
Two contributors write the same output path (Dwóch kontrybutorów zapisuje tę samą ścieżkę wyjściową)
E0033
assertion failed
An assertion stopped the build (Asercja zatrzymała build)
E0034
duplicate delivery key across attachment-inject and another inject source
An attachment delivers a key another inject source already claimed (Załącznik dostarcza klucz, który zajęło już inne źródło inject)
E0035
provider expected to assemble its dispatch group provides no boundary assembler
The plugin serving a provider cannot assemble what that provider combines (Wtyczka obsługująca dostawcę nie potrafi złożyć tego, co ten dostawca łączy)
E0036
merged-path assembly has conflicting assembly-name annotation values
Chart-name mismatch on a merged helm-chart umbrella (Niezgodność nazwy chartu w scalonym chartcie parasolowym helm-chart)
E0037
cross-boundary link between endpoints rendered by different providers is not supported
Połączenie przechodzi między złożonymi wyjściami dwóch różnych providerów
E0038
derived name collision: one name is derived more than once in one key space
The same name is derived more than once inside the output (Ta sama nazwa jest wyprowadzana więcej niż raz wewnątrz wyjścia)
E0039
FeatureRecipe template references a per-component-only field with executionScope: boundary
FeatureRecipe template references a field outside its scope’s allowlist (Szablon FeatureRecipe odwołuje się do pola spoza listy dozwolonych pól swojego zakresu)
E0040
library $import: carries a registry host; reference the library by bare-name identity
A library $import: addresses its library by registry location (Import biblioteki wskazuje bibliotekę przez lokalizację w rejestrze)
E0041
multiple contributors share an instance ID at the same dispatch path
Instance-ID collision across boundaries assembling to the same path (Kolizja identyfikatorów instancji między granicami składanymi w tej samej ścieżce)
E0042
locals entry references a sibling defined later in the same block
locals: entry references a sibling defined later in the same block (Wpis locals: odwołuje się do sąsiedniego wpisu zdefiniowanego dalej w tym samym bloku)
E0043
template references a key the locals block does not declare
Klucz locals: nie istnieje
E0044
mapping-library import references an entry not present in the MappingLibrary
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0045
valuesMapping $import: is not a bare-name mapping-library reference (<Library>#/mappings/<entry>)
Biblioteczny $import: nie jest zapisany w formie samej nazwy
E0046
mapping-library import references a MappingLibrary not present in the catalog
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0047
assembled output retains an unresolved cross-boundary link placeholder
Assembled output still carries a cross-boundary placeholder (Złożone wyjście nadal zawiera symbol zastępczy odwołania między granicami)
E0048
dispatch path produced multiple provider outputs
Path collision: two contributors emit at incompatible paths (Kolizja ścieżek: dwóch współtwórców emituje pod niezgodnymi ścieżkami)
E0049
path template references a field not in the documented allowlist
Path-template references a variable outside the allowlist (Szablon ścieżki odwołuje się do zmiennej spoza listy dozwolonych)
E0050
pipeline /host operation from a step with no host component
A pipeline step addresses documents the node does not have (Krok potoku adresuje dokumenty, których węzeł nie ma)
E0051
pipeline PATCH targets an assembler provider's pre-assembly fragments
A pipeline patch addresses output that has not been assembled yet (Łatka potoku adresuje wyjście, które nie zostało jeszcze złożone)
E0052
pipeline PATCH targets a document the node did not emit
A pipeline step addresses documents the node does not have (Krok potoku adresuje dokumenty, których węzeł nie ma)
E0053
pipeline plugin is not compatible with the rendering provider
A pipeline step’s plugin does not claim the provider rendering what it addresses (Wtyczka kroku potoku nie deklaruje providera renderującego to, co krok adresuje)
E0054
provider rejected node input
A provider refused a node’s input (Provider odrzucił dane wejściowe węzła)
E0055
Recipe or FeatureRecipe does not publish a provides key its abstract entity's schema.provides contract declares
A Recipe or FeatureRecipe does not publish a provides key its contract declares (Encja Recipe lub FeatureRecipe nie publikuje klucza zadeklarowanego w jej kontrakcie)
E0056
provides template evaluation failed
A provides: template could not be evaluated (Nie można obliczyć szablonu provides)
E0057
provides block references a root outside the self-contained set
provides: template references a non-self-contained root (Szablon provides: odwołuje się do korzenia, który nie jest samowystarczalny)
E0058
provider render is not deterministic
A provider rendered the same input twice and produced different output (Provider dwukrotnie wyrenderował te same dane wejściowe i wygenerował różne wyniki)
E0059
duplicate delivery key across self-inject and uses-inject
Duplicate delivery key across inject sources (Zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
E0060
template references a root the render context does not define
Szablon odwołuje się do korzenia, którego kontekst renderowania nie definiuje; szablon wartości self-inject odwołuje się do danych innego węzła
E0061
unknown provider
Unknown provider (Nieznany provider)
E0062
custom inject mechanism has no matching key in injectMapping output; add the mechanism's key to the Recipe injectMapping
A component declares an inject mechanism the attached Feature maps nothing to (Komponent deklaruje mechanizm inject, do którego dołączona encja Feature niczego nie mapuje)
E0063
workload-library import references an entry not present in the WorkloadLibrary
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0064
workload $import: is not a bare-name workload-library reference (<Library>#/workloads/<entry>)
Biblioteczny $import: nie jest zapisany w formie samej nazwy
E0065
workload-library import references a WorkloadLibrary not present in the catalog
A library $import: names a library or an entry the catalog does not hold (Import biblioteki wskazuje bibliotekę lub wpis, których katalog nie zawiera)
E0066
uses edge target does not exist
Wiszący cel uses
E0067
active toggle did not resolve to a boolean
Przełącznik active: nie rozwiązuje się do true ani false
An Aggregate reached graph building without being normalised (Encja Aggregate dotarła do budowania grafu bez normalizacji)
E0076
sub-module placed in no boundary: route it into a boundary under `aggregates`, or name its components there under `components`
Komponenty podmodułu nie zostały umieszczone w żadnej granicy
E0077
uses edge target was pruned because its active toggle resolved to false
Krawędź uses wskazuje komponent usunięty przez przełącznik active:
E0078
producer-consumption re-entry denied: a producer reached through the host may not issue a further producer-consumption call
A plugin asks the host to parse a source while a parse is already running for it (Wtyczka prosi hosta o sparsowanie źródła, gdy parsowanie dla niej już trwa)
E0079
wasm: recorded command mirror does not match plugin describe()
A Plugin entity’s recorded command set does not match the plugin (Zapisany w encji Plugin zestaw poleceń nie zgadza się z pluginem)
E0080
wasm: entity contract claim does not match plugin describe()
A Plugin entity’s claims disagree with the plugin’s own self-report (Deklaracje encji Plugin są niezgodne z tym, co plugin raportuje o sobie)
E0081
wasm: guest plugin returned a diagnostic whose severity the contract does not declare
A plugin returned a diagnostic at a severity that is not declared (Plugin zwrócił diagnostykę o niezadeklarowanym poziomie ważności)
E0082
wasm: guest plugin reported an error
A plugin failed while it was running (Plugin zawiódł w trakcie działania)
E0083
wasm: guest plugin panicked during call
A plugin failed while it was running (Plugin zawiódł w trakcie działania)
E0084
wasm: stamped host-function record does not match .wasm imports
A Plugin entity’s recorded host functions do not match the binary (Funkcje hosta zapisane w encji Plugin nie zgadzają się z plikiem binarnym)
E0085
wasm: plugin rejected by the sandbox
Piaskownica odrzuciła plugin
E0086
wasm: plugin invoked proc_exit
A plugin failed while it was running (Plugin zawiódł w trakcie działania)
E0087
wasm: declared plugin type does not match plugin describe()
Plugin nie jest tym rodzajem pluginu, którego oczekuje gniazdo
E0088
wasm: entity metadata.version does not match plugin describe()
A Plugin entity’s recorded version does not match the plugin (Zapisana w encji Plugin wersja nie zgadza się z pluginem)
E0089
every published version this reference could select has been withdrawn
Every version a reference could select has been withdrawn (Każda wersja, którą odwołanie mogłoby wybrać, została wycofana)
E0090
format is advertised by more than one importer plugin
A parse or import format is advertised by more than one plugin (Format parsowania lub importu jest deklarowany przez więcej niż jedną wtyczkę)
E0091
format is advertised by more than one parser plugin
A parse or import format is advertised by more than one plugin (Format parsowania lub importu jest deklarowany przez więcej niż jedną wtyczkę)
E0092
capability is served by more than one provider plugin; add a plugins.providers entry to select one
A capability is served by more than one provider plugin (Funkcjonalność jest obsługiwana przez więcej niż jeden plugin providera)
E0093
manifest maps multiple version-distinct keys to the same base type; the type-to-recipe lookup is ambiguous
Encja Manifest mapuje dwa klucze różniące się wersją na jeden typ
E0094
duplicate entity identity within a single catalog directory
Two catalog entities in one directory share an identity (Dwie encje katalogu w jednym katalogu mają tę samą tożsamość)
E0095
malformed recipe reference in a Manifest mapping value
Manifest mapping value is not a shape a recipe reference accepts (Wartość mapowania encji Manifest nie ma kształtu, który przyjmuje odwołanie do receptury)
E0096
manifest mapping entry's recipe spec.implements does not match the mapped component-type / feature-type key
Recipe implements does not match the mapped component type (implements encji Recipe nie odpowiada zmapowanemu typowi komponentu)
E0097
no importer plugin advertises the requested format
No plugin advertises a requested parse or import format (Żadna wtyczka nie deklaruje żądanego formatu parsowania lub importu)
E0098
no parser plugin advertises the requested format
No plugin advertises a requested parse or import format (Żadna wtyczka nie deklaruje żądanego formatu parsowania lub importu)
E0099
no recipe resolved for component/feature instance: add an explicit Manifest mapping for its type
No Recipe is mapped for a component or feature instance (Dla instancji komponentu lub funkcji nie zmapowano encji Recipe)
E0100
plugins.providers entry names a plugin no provider-rendering plugin serving the capability matches
A plugins.providers binding names a plugin that does not serve the capability (Powiązanie plugins.providers wskazuje wtyczkę, która nie obsługuje danej możliwości)
E0101
no provider-rendering plugin version satisfies the recipe's provider version pin
No provider plugin version satisfies a Recipe’s provider pin (Żadna wersja wtyczki dostawcy nie spełnia przypięcia dostawcy w encji Recipe)
E0102
wasm plugin reference must be the plugin coordinate identity (<pluginType>/<name>:<version>), not a registry-qualified or artifact path
A plugin reference carries a registry host or an artifact path (Odwołanie do pluginu zawiera host rejestru lub ścieżkę artefaktu)
E0103
no catalog version satisfies the referenced version constraint
No catalog version satisfies a version constraint (Żadna wersja w katalogu nie spełnia ograniczenia wersji)
E0104
wasm plugin reference must carry a pluginType scope (<pluginType>/<name>); an empty scope cannot bind to an OCI location
A plugin or recipe reference carries no scope (Odwołanie do pluginu lub recipe nie zawiera zakresu)
E0105
recipe reference must be provider-scoped (<provider>/<name>); an empty provider cannot bind to an OCI location
A plugin or recipe reference carries no scope (Odwołanie do pluginu lub recipe nie zawiera zakresu)
E0106
resolve: invalid library reference URI
A library reference is not written in the identity form (Odwołanie do biblioteki nie jest zapisane w postaci tożsamości)
E0107
resolve: minimal version selection conflict — incompatible library version requirements
Two consumers of one library require incompatible versions (Dwóch konsumentów jednej biblioteki wymaga niezgodnych wersji)
The catalog view a build was given cannot load the bodies pinning needs (Widok katalogu przekazany kompilacji nie może wczytać treści potrzebnych do przypinania)
E0109
resolve: catalog lookup cannot load resolved recipe and plugin bodies
The catalog view a build was given cannot load the bodies pinning needs (Widok katalogu przekazany kompilacji nie może wczytać treści potrzebnych do przypinania)
E0110
resolve: source-template evaluation failure at lock time
Resolving a source: coordinate registers a narrower function set (Rozwiązywanie współrzędnej rejestruje węższy zestaw funkcji)
E0111
resolve: source-template parse error
Resolving a source: coordinate registers a narrower function set (Rozwiązywanie współrzędnej rejestruje węższy zestaw funkcji)
Resolving a source: coordinate registers a narrower function set (Rozwiązywanie współrzędnej rejestruje węższy zestaw funkcji)
E0113
resolve: sub-aggregate inclusion depth exceeded
The chain of module imports is deeper than the pin walk descends (Łańcuch importów modułów jest głębszy, niż schodzi przejście przypinania)
E0114
resolve: no entity in the catalog matches this URI
A reference names no entity the catalog holds (Odwołanie nie wskazuje żadnej encji, którą zawiera katalog)
E0115
compactform: ambiguous dispatch — $mode required
Schemat w formie kompaktowej deklaruje pole o nazwie dosłownie type
E0116
compactform: constraint not valid for declared type
A compact-form constraint does not apply to the type it was written on (Ograniczenie formy kompaktowej nie ma zastosowania do typu, przy którym je zapisano)
E0117
compactform: $jsonschema content invalid
A $jsonschema: escape carries content that is not a schema (Furtka $jsonschema: zawiera treść, która nie jest schematem)
E0118
compactform: cross-document $ref carries a registry host; reference the library by identity
A $ref: addresses a library by registry location (Odwołanie $ref: adresuje bibliotekę przez lokalizację w rejestrze)
E0119
compactform: $ref unresolvable
A $ref: is not written in a form the compiler can resolve (Odwołanie $ref: nie jest zapisane w formie, którą kompilator potrafi rozwiązać)
E0120
compactform: unknown keyword
A compact-form schema uses a keyword the compact form does not know (Schemat w formie kompaktowej używa słowa kluczowego, którego forma kompaktowa nie zna)
E0121
compactform: cross-document $ref target not found
A $ref: is not written in a form the compiler can resolve (Odwołanie $ref: nie jest zapisane w formie, którą kompilator potrafi rozwiązać)
E0122
deprecation: build consumes a deprecated entity
The build consumes an artifact its publisher has deprecated (Kompilacja korzysta z artefaktu, który wydawca oznaczył jako przestarzały)
E0123
docscache: artifact is not a documentation bundle
A resolved artifact is not a documentation bundle (Rozwiązany artefakt nie jest pakietem dokumentacji)
E0124
docscache: page not found in documentation bundle
A page is absent from a documentation bundle (Brak strony w pakiecie dokumentacji)
E0125
egress: network access refused because the workspace is offline; remediation: pass `--offline=false` to allow the network for this one run, or clear the top-level `offline` key in the configuration file (or AGGREGA_OFFLINE) to allow it from now on; where the work is a build that needs content the machine does not have, run `aggrega pull --release <release>` from a connected environment first to populate the cache
The workspace is offline and the step needs the network (Przestrzeń robocza jest offline, a krok wymaga sieci)
E0126
externalinputs: acquisition is disabled for unpinned inputs
A render requests an external input the lockfile does not pin (Renderowanie żąda wejścia zewnętrznego, którego lockfile nie przypina)
E0127
externalinputs: fetched bytes mismatch the pinned digest
Fetched bytes do not match a pinned digest (Pobrane bajty nie pasują do przypiętego skrótu)
E0128
externalinputs: URL scheme is not allowed
An external input’s URL uses a scheme that is not allowed (URL wejścia zewnętrznego używa niedozwolonego schematu)
E0129
externalinputs: store blob mismatches its pinned record
A stored external input no longer matches its record (Zapisane wejście zewnętrzne nie pasuje już do swojego rekordu)
E0130
lockfile: out of date; it no longer matches what its Release resolves to
The lockfile no longer matches what the release resolves to (Plik blokady nie odpowiada już temu, do czego rozwiązuje się wydanie)
E0131
lockfile: file failed schema validation
The lockfile does not satisfy its schema (Plik lockfile nie spełnia swojego schematu)
E0132
oci: manifest has multiple layers of the expected content media type
A manifest carries no layer of the expected kind, or more than one (Manifest nie zawiera warstwy oczekiwanego rodzaju albo zawiera więcej niż jedną)
E0133
oci: cached manifest digest mismatch
Fetched or cached bytes do not match the digest committed for them (Pobrane lub zbuforowane bajty nie zgadzają się z zatwierdzonym dla nich skrótem)
E0135
oci: content digest mismatch
Fetched or cached bytes do not match the digest committed for them (Pobrane lub zbuforowane bajty nie zgadzają się z zatwierdzonym dla nich skrótem)
E0136
oci: network unreachable
The registry could not be reached (Nie udało się połączyć z rejestrem)
E0137
oci: artifact not found at remote source
An artifact is not at the source the build was told to find it (Artefakt nie znajduje się w źródle, w którym kompilacja miała go znaleźć)
E0138
oci: authentication required or failed
The registry will not serve an artifact without credentials it accepts (Rejestr nie udostępni artefaktu bez akceptowanych przez siebie poświadczeń)
E0139
oci: tag already published with different content
Tag jest już opublikowany z inną treścią
E0140
oci: manifest has no layer of the expected content media type
A manifest carries no layer of the expected kind, or more than one (Manifest nie zawiera warstwy oczekiwanego rodzaju albo zawiera więcej niż jedną)
E0141
oci: distinct catalog identities map to the same OCI repository location
Two catalog identities publish to one repository location (Dwie tożsamości katalogu publikują do jednej lokalizacji repozytorium)
E0142
oci: referrer discovery could not be completed
The registry could not answer what is attached to an artifact (Rejestr nie mógł odpowiedzieć, co jest dołączone do artefaktu)
E0143
oci: unknown entity kind for mediatype dispatch
An entity kind has no artifact media type (Rodzaj encji nie ma typu nośnika artefaktu)
E0144
cached signature bundle does not match its recorded digest
A cached signature bundle does not match the digest recorded for it (Zbuforowany pakiet podpisu nie zgadza się z zapisanym dla niego skrótem)
E0145
plugin reference is not a Plugin entity
A plugin reference is not a Plugin entity (Odwołanie do pluginu nie jest encją Plugin)
E0146
circular reference expansion
Odwołanie do biblioteki rozwija się w samo siebie
E0147
registrytrust: advertised trust config is malformed
Rejestr udostępnia dokument zaufania, którego nie da się odczytać jako takiego
E0148
registrytrust: registry advertises no trust config
Rejestr nie publikuje dokumentu zaufania
E0149
attachment name is a near miss for a declared slot
Nazwa załącznika różni się o jedną edycję od zadeklarowanego slotu
E0150
attachment does not conform to its declared slot shape
Attachment does not conform to its declared slot shape (Załącznik nie jest zgodny z zadeklarowanym kształtem slotu)
E0151
component declared in more than one boundary: declare each component in exactly one boundary
A component is placed in more than one boundary (Komponent jest umieszczony w więcej niż jednej granicy)
E0152
duplicate Aggregate/Manifest identity (metadata.name) in the Release directory
The Release directory declares one Aggregate or Manifest twice (Katalog encji Release deklaruje jedną encję Aggregate lub Manifest dwukrotnie)
E0153
feature merge conflict: reconcile the Aggregate and Release declarations for the feature
A feature attached by both the Aggregate and the Release cannot be merged (Funkcji dołączonej zarówno przez encję Aggregate, jak i Release nie można scalić)
E0154
the compiler's own views of the catalog disagree
A guard needs a catalog entity the build resolved and cannot see (Strażnik potrzebuje encji katalogu, którą kompilacja rozwiązała, a której nie widzi)
E0155
duplicate delivery key across inject sources
Duplicate delivery key across inject sources (Zduplikowany klucz dostarczania w źródłach inject)
E0156
invalid inject key: the from-key must name a provides key its source publishes
Inject from key is not in the target’s provides (Klucz from w inject nie występuje w provides celu)
E0158
invalid parameter reference: check the {{ .parameters.* }} expression names a declared parameter and parses as a Go template
A {{ .parameters.* }} reference cannot be interpolated (Nie można zinterpolować odwołania {{ .parameters.* }})
E0160
manifest annotation bindings collide on same Feature path+pillar
Dwa powiązania adnotacji w encji Manifest konkurują o jedno miejsce routingu
E0161
manifest annotation binding uses reserved prefix
A Manifest annotation binding claims the reserved aggrega.ai/ prefix (Powiązanie adnotacji encji Manifest zajmuje zarezerwowany prefiks aggrega.ai/)
E0162
missing required feature: attach a Feature of the required type to the component
Required feature not attached (Wymagana funkcja nie jest dołączona)
E0163
required uses socket not populated
Required uses: socket not populated (Wymagane gniazdo uses: nie zostało wypełnione)
E0164
parameter contract violated
Parameter type mismatch / contract violation (Niezgodność typu parametru / naruszenie kontraktu)
E0165
required parameter not supplied
Parameter type mismatch / contract violation (Niezgodność typu parametru / naruszenie kontraktu)
E0167
Recipe publishes a provides key its Component does not declare
Encja Recipe publikuje klucz provides, którego jej encja Component nie deklaruje
E0168
authored pillar does not conform to its declared schema
Authored values or infra do not conform to the declared schema (Utworzone values lub infra nie są zgodne z zadeklarowanym schematem)
E0169
self-inject on component without spec.inject allowlist
Self-inject on a component without an allowlist (Self-inject w komponencie bez listy dozwolonych); Self-inject mechanism not in the component’s allowlist (Mechanizm self-inject spoza listy dozwolonych komponentu)
E0170
aggregate/manifest reference unresolvable
A Release’s aggregate: or manifest: reference resolves to nothing (Odwołanie aggregate: lub manifest: encji Release nie wskazuje niczego)
E0171
unknown uses socket: name a socket the entity declares in its usesSchema — only a component's own uses block may name one the catalog did not declare
uses: socket not declared in the owning entity’s usesSchema (Gniazdo uses niezadeklarowane w usesSchema encji będącej właścicielem)
Encja Release dotarła do rozwiązywania z pominięciem ścieżki wczytywania
E0173
declared parameter is read by no reference in the Aggregate
Zadeklarowanego parametru nic nie odczytuje
E0174
uses socket name is a near miss for a declared socket
Nazwa gniazda w uses: różni się o jedną edycję od zadeklarowanego gniazda
E0175
file load failed: the file could not be read, or its bytes did not parse
A file cannot be read, or its bytes do not parse (Nie można odczytać pliku lub jego bajtów nie da się sparsować)
E0176
signing: keyless signing requires a live identity provider, Fulcio, and Rekor
Keyless signing was asked for without the services it needs (Zażądano podpisywania bezkluczowego bez usług, których ono wymaga)
E0177
signing: no signature found for an artifact that requires one
An artifact that must be signed carries no signature (Artefakt, który musi być podpisany, nie ma podpisu)
E0178
signing: keyless verification requires at least one trusted identity
A keyless trust policy names no acceptable signer (Bezkluczowa polityka zaufania nie wskazuje żadnego akceptowanego podpisującego)
E0179
signing: signature does not verify
A detached signature does not verify against the key supplied (Odłączony podpis nie przechodzi weryfikacji podanym kluczem)
E0180
signing: signature bundle does not verify
A signature does not verify (Podpis nie przechodzi weryfikacji)
E0181
signing: signing policy requires a signature for this artifact kind; refusing to push unsigned content
An unsigned publish targets a registry or a policy that requires a signature (Niepodpisana publikacja trafia do rejestru lub podlega zasadom wymagającym podpisu)
E0182
signing: cannot load pinned trust root
The pinned trust root cannot be read (Nie można odczytać przypiętego korzenia zaufania)
E0183
signing: registry requires signatures; refusing to push unsigned content
An unsigned publish targets a registry or a policy that requires a signature (Niepodpisana publikacja trafia do rejestru lub podlega zasadom wymagającym podpisu)
E0184
signing: unsupported held-key type
A pinned verification key is not the key profile the verifier accepts (Przypięty klucz weryfikacyjny nie ma profilu akceptowanego przez weryfikator)
E0185
signing: signature identity is not trusted for this registry
A signature verifies but its signer is not one the registry trusts (Podpis przechodzi weryfikację, ale jego sygnatariusz nie jest zaufany przez rejestr)
E0186
no source adapter serves the source kind
A Recipe’s source: names a kind nothing knows how to acquire (Źródło encji Recipe wskazuje rodzaj, którego nic nie potrafi pozyskać)
E0187
cacheslot: empty workspaceRoot
A source artifact is cached without a workspace root to anchor it (Artefakt źródłowy jest buforowany bez katalogu głównego obszaru roboczego, który by go zakotwiczał)
E0188
artifacts entry: shape must be a string scalar or {$import: <local-path>}
Pole typu inline-lub-import nie jest zapisane w żadnym z dwóch kształtów
E0189
artifactlibrary: entry must be a mapping of filename to a string body
Treść wpisu biblioteki nie ma kształtu, który ta biblioteka przechowuje
E0190
schemalibrary: forbidden JSON Schema keyword
Schemat używa słowa kluczowego JSON Schema, którego biblioteka nie dopuszcza
E0191
mappinglibrary: entry body must be a string scalar
Treść wpisu biblioteki nie ma kształtu, który ta biblioteka przechowuje
E0192
a document nests too many levels deep
Dokument jest zagnieżdżony głębiej, niż czytnik zejdzie
E0193
parameters: shape must be an inline object or {$import: <local-path>}
A Release’s parameters: block is written in neither of its two shapes (Blok parameters: encji Release nie jest zapisany w żadnym z dwóch kształtów)
E0194
schemalibrary: template not found
Nie można rozwiązać odwołania $instantiate:
E0195
schemalibrary: template parameter missing
Nie można rozwiązać odwołania $instantiate:
E0196
schemalibrary: template parameter type mismatch
Nie można rozwiązać odwołania $instantiate:
E0197
valuesmapping: shape must be a string scalar or {$import: <path-or-library-identity>}
Pole typu inline-lub-import nie jest zapisane w żadnym z dwóch kształtów
E0198
wellKnownAnnotations: a key is declared at a scope the provider's contract does not render
Provider deklaruje dobrze znaną adnotację w zakresie, którego nie renderuje
E0199
workloadlibrary: entry body must be a string scalar
Treść wpisu biblioteki nie ma kształtu, który ta biblioteka przechowuje
E0200
workload: shape must be a string scalar or {$import: <path-or-library-identity>}
Pole typu inline-lub-import nie jest zapisane w żadnym z dwóch kształtów
E0201
assertion name declared twice across the extends chain
Nazwa asercji jest zadeklarowana dwukrotnie w łańcuchu extends:
E0202
cyclic extends chain
Cyclic extends chain (Cykliczny łańcuch extends); Cyclic extends on Components or Features (Cykliczne extends w encjach Components lub Features)
E0204
FeatureRecipe: valuesMapping requires source
A FeatureRecipe’s valuesMapping requires source (Pole valuesMapping w encji FeatureRecipe wymaga source)
E0205
inheritance merge failed
Nie można złożyć łańcucha extends:
E0207
recipe output-component-labels constraint: key is also declared in outputLabels
A promoted component label is also declared literally (Przenoszona etykieta komponentu jest też zadeklarowana dosłownie)
E0208
recipe output-labels constraint: key uses a reserved namespace
An output-label key uses a reserved namespace (Klucz etykiety wyjściowej używa zarezerwowanej przestrzeni nazw)
E0209
Recipe: valuesMapping requires source
valuesMapping requires source (valuesMapping wymaga source)
E0210
Recipe: at least one input kind required
At least one input kind must be present (Musi występować co najmniej jeden rodzaj wejścia)
E0211
filename collision across input kinds: two input-kind blocks produced a file under one output name
Emission-time filename collision across input kinds (Kolizja nazw plików między rodzajami wejścia w czasie emisji)
E0212
workload attachment slot is not referenceable
A Workload references a slot whose fill publishes no locator (Encja Workload odwołuje się do slotu, którego wypełnienie nie publikuje lokalizatora)
E0213
workload featuresSchema cross-check failed
A Workload attachment names a slot the entity does not declare, or a delivery the slot forbids (Załącznik encji Workload wskazuje slot, którego encja nie deklaruje, lub sposób dostarczenia, którego slot zabrania)
E0214
workload validation failed
A Workload does not satisfy the Workload schema (Encja Workload nie spełnia schematu Workload)
E0215
document envelope validation failed
YAML anchor aliased inside its own content (Kotwica YAML użyta jako alias we własnej treści); Divergent Release (extends + aggregate pointer) (Rozbieżna encja Release – extends + wskaźnik aggregate)
An x-aggrega-when: or x-aggrega-validate: predicate cannot be evaluated (Nie można obliczyć predykatu x-aggrega-when: lub x-aggrega-validate:)
E0218
validator/jsonschema: schema resolution failed
Zadeklarowanego schematu nie można rozwiązać
E0220
extends chain exceeds maximum depth
Łańcuch extends: przekracza limit głębokości
E0221
merger: invalid merge input
Własne zabezpieczenie wejścia kroku scalania schematów
E0222
registry alias matches more than one host
A registry alias matches more than one host (Alias rejestru pasuje do więcej niż jednego hosta)
E0223
a cross-cutting socket is bound by capability but attaches by uri
A plugin binding sets a key the socket it attaches to does not read (Powiązanie pluginu ustawia klucz, którego gniazdo, do którego się podłącza, nie odczytuje)
E0224
workspace configuration is invalid
The workspace configuration is invalid (Konfiguracja obszaru roboczego jest nieprawidłowa)
E0225
capability is bound to more than one provider plugin
A capability is bound to more than one provider plugin (Capability jest powiązana z więcej niż jednym pluginem providera)
E0226
registry alias is already used by another host
Alias rejestru jest już powiązany z innym hostem
E0227
a governance attachment declares no role or an unknown role
A governance attachment declares no role, or one that is not a known role (Dołączenie governance nie deklaruje roli albo deklaruje rolę nieznaną)
E0228
a provider socket binding sets a field with no referent on that socket
A plugin binding sets a key the socket it attaches to does not read (Powiązanie pluginu ustawia klucz, którego gniazdo, do którego się podłącza, nie odczytuje)
E0229
position out of range
Pozycja w edytorze wypada poza dokumentem
E0246
the digest recorded as trusted for this plugin does not match the digest its cached manifest reports
A trusted plugin’s recorded digest disagrees with the cached artifact (Zapisany skrót zaufanego pluginu nie zgadza się z artefaktem w pamięci podręcznej)
E0247
a plugin recorded as trusted for an accept-or-reject verdict is no longer attached at any verdict role
A plugin recorded as a trusted gate is no longer attached (Wtyczka zapisana jako zaufana bramka nie jest już podłączona)
E0248
wasm: guest plugin returned an output that is not the shape the socket reads
A plugin returned something that is not the shape the socket reads (Plugin zwrócił coś, co nie ma kształtu odczytywanego przez gniazdo)
E0250
provider named a directory for each contributor's own sub-directory that is not a single directory name
A provider named a directory for a contributor that is not one directory (Dostawca wskazał dla współtwórcy katalog, który nie jest jednym katalogiem)
E0251
recipe source is an empty string, which names neither sourceless mode nor sourced mode
Pole source: encji Recipe jest pustym ciągiem
E0252
artifact-library bundle file name does not name a file of its own beneath the artifacts key its output is nested under
An ArtifactLibrary bundle file names no file of its own under the key it was imported at (Plik pakietu ArtifactLibrary nie nazywa własnego pliku pod kluczem, pod którym został zaimportowany)
E0253
annotation binding does not resolve against its target Feature
Annotation binding does not resolve against its target Feature (Powiązanie adnotacji nie rozwiązuje się względem docelowej encji Feature)
E0254
annotation subkey does not conform to the target Feature's schema at the routed pillar
A bound annotation value does not conform to the target Feature’s schema (Powiązana wartość adnotacji nie jest zgodna ze schematem docelowej encji Feature)
E0255
annotation routes through a pillar its authoring side may not use
An annotation routes through a pillar its authoring side may not use (Adnotacja jest kierowana przez filar, którego jej strona autorska nie może używać)
E0256
annotation binding declares one path in both pillar lists
Powiązanie adnotacji deklaruje jedną ścieżkę na obu listach filarów
E0257
declared schema contract could not be compiled into a usable schema, so nothing was validated against it: correct the contract where it is declared, or remove it if the configuration it covers needs no validation
A declared schema contract cannot be read as a schema (Zadeklarowanego kontraktu schematu nie można odczytać jako schematu)
E0259
attachment binds a FeatureRecipe with executionScope: boundary and no boundary holding the component declares it
A boundary-scope Feature is attached only to a component (Feature o zakresie granicy jest dołączona tylko do komponentu)
E0260
component placed in no boundary: name it under a boundary's `components`, or place the sub-module that contributes it under `aggregates`
A component the composition holds is placed in no boundary (Komponent należący do kompozycji nie jest umieszczony w żadnej granicy)
E0261
boundary names a component the composition does not hold: correct the name, or remove the entry
Granica wskazuje komponent, którego kompozycja nie zawiera
E0262
component identity cannot be the name its emitted resources are stamped with: rename the component
Component identity cannot be stamped on what it emits (Tożsamości komponentu nie można oznaczyć tego, co emituje)
E0263
the target will not accept a name derived from this component's authored identity: rename the component
The target will not accept a name derived from an authored identity (Cel nie zaakceptuje nazwy wyprowadzonej z tożsamości nadanej przez autora)
E0264
provider guest never accepted a component identity the compiler composed for it
A provider never accepted a name the compiler composed (Dostawca nigdy nie zaakceptował nazwy skomponowanej przez kompilator)
E0265
provider does not support the node's input kind
workload: requires a provider that can synthesize (workload: wymaga providera zdolnego do syntezy)
E0266
a schema `$import:` could not be applied
A schema $import: cannot be applied (Nie można zastosować $import: schematu)
E0267
a schema block declares a key that names no data pillar
A schema block names a key that is not a data pillar (Blok schematu zawiera klucz, który nie jest filarem danych)
E0268
reassemble names a patched unit token the carve did not produce; a conforming codec carves and reassembles a file under the same tokens
Ponowne złożenie w providerze otrzymuje jednostkę, której nie wytworzył jego własny podział
E0269
provider guest returned two output files under one path; a conforming guest returns each output path at most once
A provider returned two output files under one path (Provider zwrócił dwa pliki wyjściowe pod jedną ścieżką)
E0270
link patch names an output file the dispatch group did not emit; a conforming link patch names a file the group's own render returned
A provider’s link wiring names an output file that was never emitted (Okablowanie połączenia providera wskazuje plik wyjściowy, który nigdy nie został wyemitowany)
E0271
emit_file side effect carries no file; a conforming emit_file side effect carries a file with its path and content
A pipeline step’s file emission carries no file (Emisja pliku kroku potoku nie zawiera pliku)
E0272
side effect declares a kind the plugin contract does not define; a conforming side effect declares emit_file or emit_crd
A pipeline step declares an emission kind the contract does not define (Krok potoku deklaruje rodzaj emisji, którego kontrakt nie definiuje)
E0273
template reads the name the target gives the resources it renders for the node, and this node's provider reports no such name; a conforming template reads a value the node's own provider supplies
Szablon odczytuje nazwę renderowaną, której provider węzła nie raportuje
E0274
the plugin identity recorded as trusted no longer matches what this resolution reports
A gate recorded as trusted resolves to a different identity (Bramka zapisana jako zaufana rozwiązuje się do innej tożsamości)
E0275
the edit was refused because the resulting document would not be valid, and nothing was written
An edit would produce a document its schema refuses (Edycja dałaby dokument odrzucany przez jego schemat)
E0276
the version being published changes the published predecessor in a way the documented evolution rubric objects to
Publikowana zmiana narusza to, na co pozwala rubryka ewolucji
E0277
an annotation key on the entity uses a prefix the platform reserves
An annotation key uses a prefix the platform reserves (Klucz adnotacji używa prefiksu zarezerwowanego przez platformę)
E0278
the entity's name does not follow the documented name shape for its kind
Nazwa encji nie ma kształtu oczekiwanego dla jej rodzaju
E0279
a schema in the entity uses a dynamic reference construct that cross-document reference resolution cannot follow
Schemat używa dynamicznej referencji, której nie da się rozwiązać z wyprzedzeniem
E0280
a schema in the entity declares an identifier of its own, where the platform owns that schema's identity
Schemat deklaruje identyfikator należący do platformy
E0281
the entity's category label does not match the category directory the entity is filed under
Etykieta kategorii encji Component i jej katalog wskazują różne kategorie
E0282
the entity writes an Aggrega schema extension directly into schema content instead of declaring it under usesSchema or featuresSchema
Rozszerzenie schematu jest zapisane bezpośrednio w treści schematu
E0283
the Plugin entity declares no runtime resource cap of its own, so the platform defaults apply
Encja Plugin nie ustala żadnego limitu czasu wykonania, więc obowiązują limity platformy
E0284
an attachment slot admits only secret material and does not declare that it handles it
Slot załącznika przyjmuje wyłącznie materiał tajny, nie deklarując, że go obsługuje
E0285
the Recipe publishes a provides key the Component it implements does not declare, so a consumer wiring that key is refused
Encja Recipe publikuje klucz provides, którego jej encja Component nie deklaruje — sprawdzane przy publikacji
E0286
the version bump being published is smaller than the evolution check's classification of the change requires
Oferowana wersja jest mniejszym podbiciem, niż wymaga zmiana
E0287
the importer reported a diagnostic that stops the import, so the source was not fully turned into draft authoring files
Import zatrzymał się w trakcie tłumaczenia źródła
E0288
a plugin has no expression for a construct this build declares
A workload declares a form compose cannot express (Workload deklaruje formę, której compose nie potrafi wyrazić); A container declares a field compose has no primitive for (Kontener deklaruje pole, dla którego compose nie ma prymitywu); An omits entry names a kind or a namespace a compose file does not have (Wpis omits wskazuje rodzaj lub przestrzeń nazw, których plik compose nie zawiera); An omits entry names a namespace a CloudFormation template does not have (Wpis omits wskazuje przestrzeń nazw, której szablon CloudFormation nie zawiera); A rule reads a bound CloudFormation parameter by name (Reguła odczytuje powiązany parametr CloudFormation po nazwie); The assembled CloudFormation stack cannot carry a transform (Złożony stos CloudFormation nie może zawierać transformacji)
E0289
a plugin could not resolve something it requires to exactly one value
A health probe cannot be turned into a compose healthcheck (Sondy kondycji nie można przekształcić w healthcheck compose); A configmap volume has no file behind it (Za woluminem configmap nie stoi żaden plik); What an omits entry left out is still named by the compose file (To, co pominął wpis omits, jest nadal wskazywane przez plik compose); What an omits entry left out is still named by a CloudFormation template (To, co pominął wpis omits, jest nadal wskazywane przez szablon CloudFormation); A valuesMapping key names no parameter of a sourced CloudFormation template (Klucz valuesMapping nie wskazuje żadnego parametru pozyskanego szablonu CloudFormation); Another component references a CloudFormation parameter a sourced template’s binding filled (Inny komponent odwołuje się do parametru CloudFormation wypełnionego przez powiązanie pozyskanego szablonu); Two components order one pair of transforms oppositely (Dwa komponenty porządkują jedną parę transformacji w przeciwnej kolejności); A cross-boundary reference has no consuming stack to be written into (Odwołanie między granicami nie ma stosu konsumującego, do którego można je zapisać); A synthesized StatefulSet has no single service to govern it (Zsyntetyzowany StatefulSet nie ma jednej usługi, która by nim zarządzała)
E0290
two things a plugin produced occupy one name in its output
An authored export name is one the build derives for a cross-stack reference (Nadana przez autora nazwa eksportu jest nazwą, którą kompilacja wyprowadza dla odwołania między stosami); The output a cross-stack reference publishes on already carries an Export (Wyjście, na którym publikuje odwołanie między stosami, ma już Export); Two entries reach one stack output name (Dwa wpisy trafiają do jednej nazwy wyjścia stosu); A CloudFormation fragment writes one key twice (Fragment CloudFormation zapisuje jeden klucz dwukrotnie); Two rendered resources land at one output file (Dwa wyrenderowane zasoby trafiają do jednego pliku wyjściowego)
E0291
a plugin has no representation for a value it was given
A published port declares a transport compose cannot spell (Opublikowany port deklaruje transport, którego compose nie potrafi zapisać); A resources quantity cannot be converted to a compose value (Ilości zasobów nie można przekształcić w wartość compose); A resource quantity the helm provider emits is not a quantity (Ilość zasobu emitowana przez provider helm nie jest ilością); A service type the helm provider cannot render (Typ usługi, którego provider helm nie potrafi wyrenderować); A Kubernetes version the helm provider cannot render a chart for (Wersja Kubernetes, dla której provider helm nie potrafi wyrenderować chartu); A value bound to a CloudFormation parameter cannot take the parameter’s type (Wartość powiązana z parametrem CloudFormation nie może przyjąć typu parametru); A value bound to a CloudFormation parameter is one its constraints refuse (Wartość powiązana z parametrem CloudFormation jest odrzucana przez jego ograniczenia); A secret bound to a CloudFormation parameter would be written into the template (Sekret powiązany z parametrem CloudFormation zostałby zapisany w szablonie); A dynamic reference is bound where CloudFormation does not resolve it (Odwołanie dynamiczne jest powiązane w miejscu, w którym CloudFormation go nie rozwiązuje); A cross-boundary reference was spliced into a longer string (Odwołanie między granicami zostało wplecione w dłuższy ciąg)
E0292
a plugin reported a failure that none of the declared kinds names
A plugin reported a failure it did not classify (Plugin zgłosił błąd, którego nie sklasyfikował)
E0293
wasm: guest plugin named a condition the socket does not declare
A plugin named a condition the socket does not declare (Plugin wskazał warunek, którego gniazdo nie deklaruje)
E0294
components in different subsystems take the same identity: rename one of them, since a subsystem contributes nothing to a component's identity
Dwa podsystemy deklarują komponent pod jedną nazwą
E0295
library reference: a reference to a library entry carries no whitespace or line break
Odwołanie do wpisu biblioteki zawiera białe znaki
E0296
release extends chain composes both named boundaries and top-level components: declare one routing shape across the chain, never both
A Release chain’s links disagree about the routing shape (Ogniwa łańcucha encji Release nie zgadzają się co do kształtu routingu)
E0297
inherited boundary directory carries no template variable, so it resolves to the path the extended Release writes to
A child Release inherits a boundary directory that resolves where its parent writes (Potomna encja Release dziedziczy katalog granicy, który rozwiązuje się do miejsca zapisu rodzica)
E0298
oci: published bundle carries no entity document
A published bundle holds no entity, or holds two (Opublikowany pakiet nie zawiera żadnej encji albo zawiera dwie)
E0299
oci: published bundle carries more than one entity document
A published bundle holds no entity, or holds two (Opublikowany pakiet nie zawiera żadnej encji albo zawiera dwie)
E0300
oci: published bundle cannot be unpacked
A published artifact cannot be read as an entity (Opublikowanego artefaktu nie można odczytać jako encji)
E0301
oci: published artifact is not an entity document
A published artifact cannot be read as an entity (Opublikowanego artefaktu nie można odczytać jako encji)
E0302
an input the entity reads has no pin recorded for it in the entity.lock beside it
An entity reads an input the lock beside it records no pin for (Encja odczytuje dane wejściowe, dla których plik blokady obok niej nie zapisuje przypięcia)
E0303
the entity shares its directory with another entity, and an entity of its kind has a directory of its own
Encja dzieli katalog z inną encją
E0304
a path names content outside the entity's own directory
A path names content outside the entity’s own directory (Ścieżka wskazuje treść poza własnym katalogiem encji)
E0305
the files of the entity's local source do not match the pins recorded for them in entity.lock
A local source no longer matches the pins recorded beside its Recipe (Lokalne źródło nie odpowiada już pinom zapisanym obok jego encji Recipe)
E0306
plugin artifact not found on this machine
Plik .wasm pluginu nie znajduje się na tej maszynie
E0307
a value a cache location is built from would place cached files outside the place it names in the cache
A value would place a cached file outside the cache (Wartość umieściłaby buforowany plik poza pamięcią podręczną)
E0308
a Feature reaches a component alongside a Feature it declares a conflict with
Two Features declared to conflict reach one component (Dwie encje Features zadeklarowane jako kolidujące trafiają do jednego komponentu)
E0309
a symbolic link sits among the files an entity carries
A symbolic link sits among the files an entity carries (Wśród plików zawartych w encji znajduje się dowiązanie symboliczne)
E0310
a registry other than the official hub is not registered offline without a trust policy supplied by hand, because the policy it advertises cannot be fetched; register it once while online, or pin its trust by hand with `aggrega registry add <host> --identity <identity>=<issuer>` or `--key <public-key-file>`
Rejestr jest dodawany w trybie offline bez polityki zaufania do przypięcia
E0311
reference carries a malformed version pin
A version pin is none of the forms a pin takes (Przypięcie wersji nie ma żadnej z form, jakie przyjmuje przypięcie)
E0312
a provider socket binding names a capability containing a colon, which no Recipe can select
A provider binding names a capability containing a colon (Powiązanie providera wskazuje capability zawierającą dwukropek)
E0313
plugins.providers entry names a capability no provider-rendering plugin the build reads serves
Powiązanie dostawcy wskazuje możliwość, której nie obsługuje żaden plugin odczytywany przez kompilację
E0314
plugin was built from a working tree with uncommitted changes, so no commit reproduces the version it reports
A plugin was built from a working tree with uncommitted changes (Plugin zbudowano z drzewa roboczego z niezatwierdzonymi zmianami)
E0315
a connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for
A connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Połączenie niesie dołączenie pod nazwą, dla której jego gniazdo nie deklaruje slotu)
E0316
a Release attachment takes the name of an attachment one of a component's connections carries
A Release attachment takes the name of a connection’s attachment (Załącznik w encji Release przyjmuje nazwę załącznika połączenia)
E0317
a Release connection attachment names no Feature type, and the type is required for an attachment only the Release makes
A Release connection attachment names no Feature type (Załącznik połączenia w encji Release nie wskazuje typu Feature)
E0318
duplicate delivery key across two attachments: an attachment's FeatureRecipe writes a delivery key another attachment already delivered
Two attached Features deliver one key, the later through its FeatureRecipe’s injectMapping (Dwie dołączone encje Features dostarczają jeden klucz, późniejsza przez injectMapping swojej encji FeatureRecipe)
E0319
connection alias is already used by another connection of the same component
Dwa połączenia jednego komponentu pod jednym aliasem
E0320
a path this operation writes or deletes leads through a link out of the directory it must stay inside
Ścieżka zapisywana przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać
E0321
a file this operation reads leads through a link out of the directory it must stay inside
A file the operation reads leads through a link out of the directory it must stay inside (Plik czytany przez operację prowadzi przez dowiązanie poza katalog, w którym musi pozostać)
E0323
template reads its callers' render facts, but the FeatureRecipe does not set readsCallerRenderFacts
Szablon odczytuje fakty renderowania wywołujących bez zadeklarowania tego
E0324
a reference a document makes to another file leads out of the directory it must stay inside
A reference to another file leads out of the directory it must stay inside (Odwołanie do innego pliku prowadzi poza katalog, w którym musi pozostać)
E0325
provider guest reported a render fact whose value is not a list; a conforming guest reports every render fact's value as a JSON array, even with one entry
A provider reported a render fact whose value is not a list (Provider zgłosił fakt renderowania, którego wartość nie jest listą)
E0326
pipeline step reads its callers' render facts, but a pipeline step does not read the components connecting to its host; it reads only the host's own render facts
A pipeline step reads its callers’ render facts (Krok potoku odczytuje fakty renderowania swoich wywołujących)
E0327
template indexes a map with a key the map does not hold
A template indexes a map with a key the map does not hold (Szablon indeksuje mapę kluczem, którego mapa nie zawiera)
E0328
attachment written under a name no slot declares fits a slot its component leaves empty
An attachment written under another name fits a slot its component leaves empty (Dołączenie zapisane pod inną nazwą pasuje do slotu, który jego komponent pozostawia pusty)
E0329
a connection and the target it reaches do not name one key: they write different locators for it, or only one of them names one
Połączenie i cel, do którego prowadzi, nie wskazują jednego klucza
E0330
signing: the references named together need different signing credentials, so nothing was signed
References signed together need different signing credentials (Referencje podpisywane razem wymagają różnych poświadczeń podpisu)
E0331
signing: no verified signature is recorded for an artifact that requires one
No verified signature is recorded for an artifact that requires one (Dla artefaktu, który wymaga podpisu, nie zapisano zweryfikowanego podpisu)
E0332
signing: the recorded signature was made for a different artifact
A recorded signature was made for a different artifact (Zapisany podpis został złożony dla innego artefaktu)
E0333
signing: a recorded signature is not the one a pull would record
A recorded signature is not the one a pull would record (Zapisany podpis nie jest tym, który zapisałby pull)
E0334
an omits entry left out nothing the source rendered
An omits entry left out nothing the source rendered (Wpis omits nie pominął niczego, co wyrenderowało źródło)
E0335
provider does not support omits
The provider does not support omits (Provider nie obsługuje omits)
E0336
a provider's omitted counts do not match the omits entries it was handed
A provider’s omitted counts do not match the omits entries it was handed (Liczniki pominięć zwrócone przez dostawcę nie odpowiadają przekazanym mu wpisom omits)
E0337
no importer plugin version satisfies the plugins.importer entry's version pin
A plugins.importer entry pins a version of its importer the catalog does not hold (Wpis przypina wersję swojego importera, której katalog nie zawiera)
E0338
importer is attached by more than one plugins.importer entry
An importer is attached by more than one plugins.importer entry (Importer jest podłączony przez więcej niż jeden wpis plugins.importer)
E0339
more than one importer recognises the source
More than one importer recognises the source (Źródło rozpoznaje więcej niż jeden importer)
E0340
a name this operation writes holds a path segment Windows cannot hold as written
Nazwa zapisywana przez operację zawiera część, której Windows nie może przechować
E0341
the importer serving the source's format declares no file patterns, so it reads one file and cannot read a directory
An importer that declares no file patterns is handed a directory (Importer, który nie deklaruje wzorców plików, otrzymuje katalog)
E0342
no file in the directory matches the file patterns the importer serving the source's format declares
No file in the directory matches the importer’s file patterns (Żaden plik w katalogu nie pasuje do wzorców plików importera)
E0343
a file read from the directory and a file named in the importer's `with.sources` have the same name
A file read from the directory and a file named in the importer’s with.sources have the same name (Plik odczytany z katalogu i plik wskazany w with.sources importera mają tę samą nazwę)
E0344
an entry this publication carries cannot be used on Windows
A published archive carries an entry Windows cannot use (Opublikowane archiwum zawiera wpis, którego Windows nie może użyć)
E0345
a container declares one environment variable twice
A container gives one environment variable two values (Kontener nadaje jednej zmiennej środowiskowej dwie wartości)
E0346
a Component's annotation stating how its metrics authenticate disagrees with whether it declares the provides key saying an instance's metrics need a credential
Adnotacja metryk encji Component i jej klucz provides są niezgodne
E0347
template reads the render facts of a component its host is wired to, but the FeatureRecipe does not set readsTargetRenderFacts
A template reads its targets’ render facts without declaring it (Szablon odczytuje fakty renderowania swoich celów bez zadeklarowania tego)
E0348
pipeline step reads the render facts of a component its host is wired to, but a pipeline step reads only the host's own render facts
A pipeline step reads its targets’ render facts (Krok potoku odczytuje fakty renderowania swoich celów)
E0349
no Recipe in the workspace's catalog binds to the capability the import's target names
An import’s target names a capability no Recipe in the catalog binds to (Cel importu wskazuje możliwość, z którą nie wiąże się żadna encja Recipe w katalogu)
E0350
no importer recognises the source
No importer recognises the source (Żaden importer nie rozpoznaje źródła)
E0351
provider does not support boundary artifacts
The provider does not support boundary artifacts (Provider nie obsługuje artefaktów granicy)
E0352
boundary output directory does not name a directory beneath the output root
A boundary’s output directory is not a directory beneath the output root (Katalog wyjściowy granicy nie jest katalogiem wewnątrz katalogu głównego wyjścia)
E0353
boundary-level Feature instance name is not a directory name
A boundary-level Feature is named . or .. (Feature na poziomie granicy ma nazwę . lub ..)
E0354
a template does more than copy a value it reads off a cross-boundary link
A template did more than copy a value it read off a cross-boundary link (szablon zrobił coś więcej niż skopiowanie wartości odczytanej z połączenia między granicami)
E0355
inject delivery: shape must be a list of entries, each `in:` with exactly one of `from:` or `value:`
An inject: delivery is not a list of entries (Dostarczanie wstrzykiwania nie jest listą wpisów)
E0356
suspend requires form: scheduled
A workload suspend: is set on a form other than scheduled (Pole wstrzymania workload ustawiono w formie innej niż harmonogramowana)
E0357
a Manifest name mapping's key names no component instance or attachment in this build, so the entry binds nothing
A Manifest name mapping names nothing in the build (Mapowanie name w encji Manifest nie wskazuje niczego w buildzie)
E0358
uses edge target names a component its module does not export
A uses target names a module’s component the module does not export (Cel uses wskazuje komponent modułu, którego moduł nie eksportuje)
E0359
no source adapter is registered in this program for the source kind
No source adapter is registered in this program for a source kind (W tym programie nie zarejestrowano adaptera źródła dla rodzaju źródła)
E0360
the netrc file could not be read
The netrc file cannot be read (Nie można odczytać pliku netrc)
E0361
the source URL carries a credential
A source URL carries a credential (URL źródła zawiera dane uwierzytelniające)
E0362
inject entry on a connection carries `value:`; a connection delivers the target's published keys, each named with `from:`
An inject: entry on a connection carries a literal (Wpis wstrzykiwania w połączeniu zawiera literał)
E0363
annotation subkey is not routed by the annotation's binding
An annotation subkey is not routed by its binding (Podklucz adnotacji nie jest kierowany przez jej powiązanie)
E0364
a value template failed while it ran
A value template failed while it ran (Szablon wartości zakończył się błędem podczas działania)
E0365
boundary-level Feature's output is routed to a dispatch path nothing assembles
A boundary-level Feature’s output reaches no assembled file (Wynik encji Feature na poziomie granicy nie trafia do żadnego złożonego pliku)
E0366
FeatureRecipe injectMapping output could not be read as a dictionary of deliveries
An attached Feature’s injectMapping output cannot be read (Nie można odczytać wyniku injectMapping dołączonej encji Feature)
E0367
a scalar annotation value does not route to exactly one path of its binding
A bare annotation value does not route to exactly one path of its binding (Sama wartość adnotacji nie jest kierowana do dokładnie jednej ścieżki swojego powiązania)
E0368
FeatureRecipe injectMapping output writes a key no delivery mechanism of the host reads
An attached Feature’s injectMapping output writes deliveries under a key nothing delivers (Wynik injectMapping dołączonej encji Feature zapisuje dostarczenia pod kluczem, którego nic nie dostarcza)
E0369
template reads a path as a value and iterates it, and the data holds nothing at that path
A template reads and iterates a path that holds nothing (Szablon odczytuje i iteruje ścieżkę, która nic nie zawiera)
E0370
a pipeline declares one step id twice
A pipeline declares one step id twice (Potok deklaruje jeden identyfikator kroku dwukrotnie)
E0371
catalog document declares a kind a catalog does not hold
A catalog document declares a kind a catalog does not hold (Dokument katalogu deklaruje rodzaj, którego katalog nie zawiera)
E0372
inject entry on an attachment carries `value:`; an attachment delivers the keys its FeatureRecipe publishes, each named with `from:`, and a literal belongs in the component's own inject block
An inject: entry on an attached Feature carries a literal (Wpis wstrzykiwania w dołączonej encji Feature zawiera literał)
E0373
a document declares an API version this compiler no longer reads
A document declares an API version this compiler no longer reads (Dokument deklaruje wersję API, której ten kompilator już nie odczytuje)
E0374
a plugin declares a plugin ABI version this compiler no longer speaks
A plugin declares a plugin ABI version this compiler no longer speaks (Wtyczka deklaruje wersję ABI wtyczek, której ten kompilator już nie obsługuje)
E0375
oci: artifact carries a media type this compiler no longer reads
An artifact carries a media type this compiler no longer reads (Artefakt ma typ mediów, którego ten kompilator już nie odczytuje)
E0376
egress: the server did not answer in time
A server did not answer in time (Serwer nie odpowiedział na czas)
E0377
registry: the repository listing did not end in time
A registry’s repository listing did not end in time (Lista repozytoriów rejestru nie zakończyła się na czas)
E0378
oci: the registry kept asking to slow down
A registry kept asking to slow down (Rejestr wciąż prosił o zwolnienie)
Domena lintera (niekrytyczna)
Kompilator jest ściśle bez własnego zdania w kwestii wykonania. Nigdy nie zatrzymuje kompilacji z powodu wzorców, które są jedynie podejrzane — nieużywanych wartości, osieroconych sekretów, niepołączonych celów. Taki wzorzec wywołuje co najwyżej ostrzeżenie — własne ostrzeżenie kompilacji w przypadku nielicznych skatalogowanych powyżej w sekcji „Warunki, które nie zatrzymują kompilacji”, takich jak zadeklarowany parametr, którego nic nie odczytuje — a pozostałe należą do domeny lintera, w której przedsiębiorstwa mogą dobrowolnie korzystać z pluginów Wasm egzekwujących ich własne konwencje.
Osierocone poświadczenia
Encja Feature z poświadczeniami dołączona bez kontraktu dostarczania inject: nie jest błędem kompilacji. Rdzeń kompilatora zachowuje deklarację w grafie IR i nie emituje ostrzeżenia. Korporacyjne pluginy lintera mogą wykrywać ten wzorzec i ostrzegać o nim; korporacyjne renderery mogą też zdecydować się na niejawne montowanie osieroconych sekretów zgodnie z własnymi konwencjami Black-Box. Ponieważ obie interpretacje są prawidłowe, rdzeń kompilatora nie opowiada się po żadnej ze stron.