Ostrzeżenia i komunikaty lintera
Ostrzeżenia niekrytyczne, które kompilator zgłasza podczas kompilacji. Ostrzeżenia nie zatrzymują kompilacji — ujawniają usterki w sposobie pisania definicji, deterministyczne rozstrzygnięcia remisów wybrane przez kompilator oraz zasoby, których szablony programisty nigdy nie wykorzystały. Każde zgłoszenie trafia na stderr poprzedzone prefiksem określającym jego rodzaj — warning:, lint: lub notice:, zależnie od przebiegu, który je zgłosił — dzięki czemu potoki CI mogą je przechwycić i ponownie wyświetlić; wyrenderowane artefakty powstają niezależnie od tego.
Krytyczne przerwania kompilacji (diagnostyki, które zatrzymują kompilację) opisano w fatal-halts.md.
Wszystkie ostrzeżenia według krótkiego kodu
Część tego, co kompilator zgłasza bez zatrzymywania kompilacji, to osobny warunek: ma krótki kod, ten sam czterocyfrowy identyfikator, który wypisuje diagnostyka zatrzymująca kompilację, oraz stałe zdanie, od którego zaczyna się komunikat. Poniższa tabela pozwala przejść od jednego do drugiego, dzięki czemu posiadany kod wskazuje, czego dotyczy zgłoszenie, nawet gdy czytany wiersz jest ostrzeżeniem, a nie zatrzymaniem.
O miejscu w tabeli decyduje deklaracja, a nie opis. Każda reguła oceniana przez kompilator określa skutek naruszenia — zatrzymanie kompilacji albo zgłoszenie i dokończenie kompilacji — a poniższe wiersze należą do drugiego rodzaju. Ostrzeżenie dodane do kompilatora pojawia się więc tutaj bez ręcznego dopisywania wiersza, a takie, które staje się warunkiem zatrzymującym, znika z tabeli.
Zakres tabeli ma dwa ograniczenia i warto znać oba, zanim uzna się, że brakuje jakiegoś kodu:
- Nie wszystko na tej stronie należy do tej kategorii. Kilka opisanych niżej zgłoszeń pochodzi z osobnego przebiegu, a nie z zadeklarowanej reguły, a niektóre nie mają żadnego warunku — wypisywane przez nie wiersze wyglądają dokładnie tak, jak opisano w ich sekcjach, ale nie ma kodu do odszukania, więc nie ma też wiersza. Typowym przykładem jest kod klasy
unsupported-field: nazywa on klasę zgłoszeń, a nie warunek. - Wiersz w tabeli nie oznacza sekcji poniżej. Ostrzeżenie zgłaszane na późnym etapie renderowania jest skatalogowane, a nie omówione, więc kod może prowadzić tu do zdania, a jego pełniejszy opis znajduje się w fatal-halts.md w części „Conditions that do not halt a build”, która katalogowuje każdy warunek mający kod, ale niezatrzymujący kompilacji.
sentinels.md pozwala odszukać każdy krótki kod wypisany przez kompilację, zarówno ostrzegawczy, jak i zatrzymujący, i od niego należy zacząć, gdy nie wiadomo jeszcze, z jakim rodzajem kodu ma się do czynienia.
| Krótki kod | Zaczyna się od |
|---|---|
E0004 | annotation contribution overridden by an explicit value |
E0037 | cross-boundary link between endpoints rendered by different providers is not supported |
E0149 | attachment name is a near miss for a declared slot |
E0167 | Recipe publishes a provides key its Component does not declare |
E0173 | declared parameter is read by no reference in the Aggregate |
E0174 | uses socket name is a near miss for a declared socket |
E0256 | annotation binding declares one path in both pillar lists |
E0297 | inherited boundary directory carries no template variable, so it resolves to the path the extended Release writes to |
Lint nakładania się nazw w filarach schematu
Uruchamia się, gdy encja Component lub Feature deklaruje tę samą nazwę właściwości zarówno w filarze values:, jak i w filarze infra: bloku spec.schema:, na tym samym poziomie zagnieżdżenia. Autorzy schematów, którzy umieszczają tę samą nazwę pola w obu filarach, zwykle zamierzają umieścić ją tylko w jednym z nich; lint zgłasza to powtórzenie, aby autor mógł rozstrzygnąć, do którego filaru należy pole.
Miejsce w potoku. Lint działa w przebiegu walidacji po unifikacji schematu, a przed budową topologii. Przechodzi przez schemat po rozwinięciu form zwartych, nie podążając za $ref: (zob. zasadę miękkiego pomijania poniżej), i zgłasza każdą nakładającą się właściwość jako osobne ostrzeżenie.
Postać komunikatu:
notice: LINT: Component "core/compute/web-server:1.0.0" at ./catalog/component/core/compute/web-server/1.0.0/component.yaml declares property "storage_size" in both values: and infra: pillars (path: storage_size)Dla właściwości zagnieżdżonych ścieżka jest ścieżką kropkową do właściwości, liczoną od korzenia filaru:
notice: LINT: Feature "core/db-pool:1.0.0" at ./catalog/feature/core/db-pool/1.0.0/feature.yaml declares property "timeout" in both values: and infra: pillars (path: connection.timeout)Wczytanie całego katalogu — aggrega validate bez argumentu — wskazuje każdą encję przez nazwę i wersję oraz plik, z którego została odczytana, jak powyżej. Budowanie lub walidacja pojedynczej encji Release odczytuje tylko encje, do których ta encja Release sięga, i wskazuje każdą z nich przez nazwę i wersję — at core/db-pool:1.0.0 — raz na encję, niezależnie od tego, ile odwołań w encji Release do niej prowadzi: encja Aggregate wskazująca encję Feature samą nazwą i encja Manifest mapująca ją przez nazwę i wersję prowadzą do jednej encji Feature, zgłaszanej raz.
Widoczność w edytorze. Zgłoszenie trafia do diagnostyki edytora przez serwer języka, z poziomem ostrzeżenia, na początku pliku, a nie przy kluczu — wskazuje encję katalogu, a nie pozycję w edytowanym dokumencie, więc nie ma klucza, przy którym mógłby stanąć znacznik. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Zasada łagodnego pomijania. Przechodzenie kończy się bez ostrzeżenia, gdy gałąź schematu zawiera jedną z furtek JSON Schema 2020-12, które uniemożliwiają statyczne wyznaczenie zbioru właściwości: $ref (odwołania między dokumentami lub w obrębie dokumentu), patternProperties (deklaracje właściwości oparte na kształcie klucza), additionalProperties ustawione na true lub na schemat (właściwości, które gałąź dopuszcza bez ich nazywania), oraz operatory złożenia oneOf / anyOf / allOf (alternatywy i koniunkcje, których gałęzie mogą deklarować różne zbiory właściwości). Przechodzenie przez te gałęzie wymagałoby albo obliczenia wskazanego lub złożonego schematu w czasie lintowania (a takiej pracy lint nie wykonuje), albo prowadziłoby do fałszywych alarmów, gdy nazwa właściwości values: jednej gałęzi przypadkiem pokrywa się z nazwą właściwości infra: innej gałęzi. Lint nie zgłasza ostrzeżenia dla danego poziomu zagnieżdżenia; głębsze poziomy tego samego schematu są nadal przechodzone i lintowane.
Uwaga dla autorów. Kompilator nie odrzuca nakładania się nazw w filarach — lint ma charakter doradczy. Encja Component z storage_size w obu filarach się kompiluje; values.storage_size po stronie dewelopera i infra.storage_size po stronie operatora są walidowane niezależnie przez schematy swoich filarów, a szablon valuesMapping: encji Recipe wybiera, wartość którego filaru trafia do renderowanego wyniku. Lint istnieje, ponieważ taki wzorzec niemal zawsze jest pomyłką; świadome powielanie między filarami jest na tyle rzadkie, że autorzy, którzy naprawdę go chcą, mogą zignorować ostrzeżenie. Szerszy opis mechaniki międzyfilarowej — w tym rzadkich przypadków, w których celowe przekazywanie wartości między filarami jest uzasadnione — zawiera vocabulary/data-pillars.md, sekcja „Cross-pillar mechanics”.
Lint nakładania się map powiązań
Uruchamia się, gdy powiązanie adnotacji w encji Manifest deklaruje tę samą ścieżkę z kropkami zarówno na liście maps.infra, jak i maps.values. Ścieżka byłaby kierowana przez oba filary; deterministyczne rozstrzygnięcie kompilatora kieruje ją przez infra:, przez co strona values: staje się nieosiągalna z encji Aggregate. Lint zgłasza tę sytuację, aby autor mógł albo zawęzić powiązanie do jednego filaru, albo świadomie zaakceptować kierowanie wyłącznie po stronie infra.
Miejsce w potoku. Lint działa po rozwiązaniu encji Manifest, a przed jakimkolwiek rozwinięciem adnotacji, więc kompilacja zgłasza nakładające się powiązanie niezależnie od tego, czy adnotacja encji Aggregate kiedykolwiek do niego dociera. Przechodzi przez powiązania w mappings.features.annotations w kolejności, w jakiej zostały napisane, wyznacza część wspólną list maps.infra i maps.values każdego powiązania i zgłasza jedno ostrzeżenie na każdą nakładającą się ścieżkę. W obrębie jednego powiązania nakładające się ścieżki są zgłaszane w kolejności, w jakiej deklaruje je lista maps.values tego powiązania — czyli w kolejności, w jakiej zostały zapisane — więc powtarzane uruchomienia na identycznych danych wejściowych zgłaszają identyczną sekwencję.
Postać komunikatu:
lint: annotation binding declares one path in both pillar lists (Manifest, at .spec.mappings.features.annotations, "compliance.aggrega.ai/data-class", on Feature "core/pii-redaction", at path "classifier_endpoint", which the routing tie-break sends through the pillar "infra", declare a second binding under another annotation key to route it through "values") lint: annotation binding declares one path in both pillar lists (Manifest, at .spec.mappings.features.annotations.audit-scope, "audit-scope", on Feature "core/pii-redaction", at path "retention_endpoint", which the routing tie-break sends through the pillar "infra", declare a second binding under another annotation key to route it through "values")Te dwa wiersze pochodzą z jednej kompilacji jednej encji Manifest, a ich lokalizatory różnią się kształtem klucza adnotacji. Lokalizator adresuje dokument ścieżką z kropkami, więc zatrzymuje się na pierwszym segmencie, który sam zawiera kropkę: audit-scope nie zawiera żadnej i lokalizator dociera do powiązania, natomiast compliance.aggrega.ai/data-class ją zawiera, więc lokalizator wskazuje zamiast tego blok annotations, w którym się znajduje. Dlatego klucz, którego dotyczy problem, jest też pierwszą wartością w cudzysłowie w każdym ostrzeżeniu — to jedyna część, której lokalizator nie zawsze może przenieść.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia też do diagnostyki edytora przez serwer języka, z ważnością ostrzeżenia, umieszczone tam, dokąd sięga jego lokalizator — na samym powiązaniu w przypadku zwykłego klucza i na otaczającym bloku annotations w przypadku klucza zawierającego kropkę. Autor, który nigdy nie czyta wyjścia terminala, i tak je widzi. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Dopasowanie programowe. Ostrzeżenie niesie ErrAnnotationBindingPillarOverlap z pkg/resolver, więc konsument rozpoznaje tę klasę za pomocą errors.Is, a nie przez dopasowanie tekstu komunikatu. Jak każdy doradczy sentinel nigdy nie wpływa na werdykt kompilacji — akcesor i kody warunku opisuje sentinels.md.
Deterministyczne rozstrzygnięcie. Środowisko uruchomieniowe rozwiązuje kolizję, kierując ścieżkę wyłącznie przez filar infra:. Wybór jest spójny między kompilacjami; autor może na nim polegać. Strona values: zostaje usunięta z efektywnego kierowania powiązania — adnotacje po stronie encji Aggregate próbujące dotrzeć do tej ścieżki nie otrzymują celu kierowania, a kompilacja zatrzymuje się po stronie encji Aggregate w czasie rozwijania, z błędem opisanym w fatal-halts.md „An annotation routes through a pillar its authoring side may not use (Adnotacja jest kierowana przez filar, którego jej strona autorska nie może używać)”. Lint jest powierzchnią wczesnego ostrzegania; to zatrzymanie jest powierzchnią egzekwowania.
Uwaga dla autorów. Podobnie jak lint nakładania się filarów schematu, ten lint ma charakter doradczy — powiązanie się kompiluje, a rozstrzygnięcie w czasie wykonania daje deterministyczne wyjście. Lint uruchamia się, ponieważ ten wzorzec jest niemal zawsze niezamierzony; autor powiązania, który naprawdę chciałby, aby oba filary kierowały tę samą ścieżkę, napisałby dwa osobne powiązania z różnymi kluczami adnotacji.
Lint bliskiej pomyłki w nazwie slotu dołączenia
Uruchamia się, gdy instancja komponentu dołącza encję Feature pod nazwą, która nie jest żadnym z zadeklarowanych slotów featuresSchema jej typu Component, ale różni się o jedną edycję od takiego slotu — jeden wstawiony, usunięty lub zamieniony znak albo dwa sąsiednie znaki przestawione — którego selector dołączona encja Feature nie spełnia. Tak wygląda literówka w nazwie slotu, a lint podaje obie pisownie, aby autor widział tę parę.
Dlaczego istnieje. Zadeklarowanie slotu nie zamyka powierzchni dołączeń: dołączenie pod nazwą, której nie deklaruje żaden slot, jest dozwolone, ponieważ właśnie ta otwartość pozwala jednej encji katalogu obsłużyć zarówno dołączenie wypełniające slot, jak i poświadczenie współdzielone w szerszym zakresie. Kosztem jest to, że błędnie zapisana nazwa slotu staje się po cichu wolnym dołączeniem zamiast wypełnieniem slotu, o który chodziło autorowi — kompilacja kończy się powodzeniem, a slot po prostu pozostaje pusty. Lint jest jawnie udokumentowanym środkiem łagodzącym dokładnie ten przypadek.
Miejsce w potoku. Lint działa na etapie rozwiązywania, w tym samym przebiegu co semantyczne strażniki uwzględniające katalog, na rozwiązanej encji Aggregate. Porównuje nazwy dołączeń każdej instancji komponentu z zadeklarowanymi nazwami slotów typu Component tej instancji i emituje jedno ostrzeżenie na każdą parę bliskiej pomyłki.
Postać komunikatu:
lint: attachment name is a near miss for a declared slot (Aggregate nearmiss, at .spec.components.db.features.app_user_passwrod, "app_user_passwrod", on component type "core/datastore/postgres", near the declared slot "app_user_password")Pierwsza wartość w cudzysłowie to nazwa, pod którą zapisano dołączenie; tego dotyczy zdanie otwierające ostrzeżenie. Dwie kolejne poprzedzają słowa, które mówią, czym są: typ Component, na którym znajduje się dołączenie, oraz zadeklarowany slot, od którego dzieli je jedna edycja.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia także do diagnostyki edytora przez serwer języka, z poziomem ważności ostrzeżenia, umieszczone na błędnym kluczu dołączenia. Autor, który nigdy nie czyta wyjścia terminala, i tak zobaczy tę parę. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Próg i jego kompromis. Lint łączy w pary tylko nazwy odległe o jedną edycję i tylko wtedy, gdy obie mają co najmniej cztery znaki. Poniżej tej długości niemal każda krótka nazwa jest o jedną edycję od każdej innej, więc łączenie ich w pary dawałoby szum zamiast sygnału; powyżej jednej edycji pary przestają przypominać literówki. Przestawienie liczy się jako jedna edycja, a nie dwie, ponieważ zamiana dwóch znaków jest najczęstszym błędem, a surowsze liczenie by go pomijało.
Uwaga dla autorów. Lint ma charakter doradczy i nigdy nie zmienia werdyktu kompilacji — kompilator nie narzuca, jak autor nazywa dołączenie. Autor, który celowo dołącza encję Feature pod nazwą przypominającą slot, może zignorować ostrzeżenie; dołączenie działa dokładnie tak, jak je zapisano.
Nie tam, gdzie Feature pasuje do slotu. Nazwa odległa o jedną edycję od slotu, którego selector dołączona encja Feature spełnia, nie wywołuje ostrzeżenia. Takie zestawienie nie jest błędnie wpisanym wolnym dołączeniem, lecz wypełnieniem zapisanym pod inną nazwą, a to, czy ma znaczenie, zależy od tego, czy slot ostatecznie pozostanie pusty, co wiadomo dopiero po złożeniu wszystkich zakresów. Gdy slot pozostaje pusty, kompilacja zostaje zatrzymana i wskazuje dołączenie oraz slot — zob. „An attachment written under another name fits a slot its component leaves empty (Dołączenie zapisane pod inną nazwą pasuje do slotu, który jego komponent pozostawia pusty)” w fatal-halts.md — więc zatrzymanie jest jedynym zgłoszonym wynikiem, nigdy ostrzeżenie obok niego. Gdy slot wiąże coś innego, dołączenie jest zwykłym dodatkowym dołączeniem i nic nie jest zgłaszane. Do slotu, który nie deklaruje selector, nie pasuje żadna encja Feature, więc nazwa bliska takiemu slotowi zawsze wywołuje ostrzeżenie.
Nie na połączeniu. Lint odczytuje własny blok features: komponentu, który jest otwarty. Dołączenia przenoszone przez połączenie są kluczowane wyłącznie slotami deklarowanymi przez jego gniazdo, więc nazwa odległa o jedną edycję od jednego z tych slotów nie jest tam dozwolona: kompilacja zostaje zatrzymana, a komunikat zatrzymania w tym samym zdaniu wskazuje slot, któremu ta nazwa jest bliska. Obok nie jest zgłaszane żadne ostrzeżenie. Zob. „A connection carries an attachment under a name its socket declares no slot for (Połączenie przenosi dołączenie pod nazwą, dla której jego gniazdo nie deklaruje slotu)” w fatal-halts.md.
Lint bliskiej pomyłki w nazwie gniazda uses
Uruchamia się, gdy własny blok uses: komponentu wskazuje gniazdo, które nie należy do gniazd usesSchema zadeklarowanych przez typ Component tego komponentu, ale różni się od jednego z nich o jedną edycję — jeden wstawiony, usunięty lub zastąpiony znak albo dwa sąsiednie znaki zamienione miejscami. Tak wygląda literówka w nazwie gniazda, a lint podaje obie pisownie, aby autor widział tę parę.
Dlaczego istnieje. Zadeklarowanie gniazda nie zamyka powierzchni uses: we własnym komponencie dewelopera: nazwa gniazda, której nie deklaruje żaden wpis usesSchema, jest dozwolona, ponieważ milczenie katalogu o gnieździe oznacza, że połączenia nie przewidziano, a nie że jest zabronione, a topologia encji Aggregate należy do dewelopera. Kosztem jest to, że błędnie zapisana nazwa gniazda staje się osobnym połączeniem ad hoc zamiast podłączać gniazdo, o które chodziło autorowi — kompilacja się udaje, zamierzone gniazdo po prostu pozostaje niepodłączone, a krawędź ad hoc nie ma selektora ani kontraktu na poziomie krawędzi. Lint jest jawnie opisanym środkiem łagodzącym dokładnie ten przypadek. To, z czego rezygnuje gniazdo ad hoc i co zachowuje, opisano w entities/component.md, w sekcji „Topology Sockets: usesSchema”.
Jaką powierzchnię obejmuje. Wyłącznie własny blok uses: komponentu — jedyną powierzchnię, na której akceptowana jest niezadeklarowana nazwa gniazda. Blok uses: dołączenia Feature może wskazywać tylko gniazdo zadeklarowane przez dołączony Feature, a blok uses: na poziomie krawędzi w encji Release może wskazywać tylko gniazdo zadeklarowane przez konsumujący Component; błędna nazwa w którymkolwiek z tych miejsc już zatrzymuje kompilację, więc ostrzeżenie nie miałoby nic do dodania.
Miejsce w potoku. Lint działa na etapie rozwiązywania, w tym samym przebiegu co semantyczne zabezpieczenia uwzględniające katalog, na rozwiązanej encji Aggregate. Porównuje własne nazwy gniazd każdej instancji komponentu z zadeklarowanymi nazwami gniazd typu Component tej instancji i emituje jedno ostrzeżenie na każdą parę bliskiej pomyłki. Komponent pochodzący z podagregatu nie jest objęty: jego wewnętrzne komponenty są włączane do grafu po wykonaniu tego przebiegu.
Postać komunikatu:
lint: uses socket name is a near miss for a declared socket (Aggregate aggregate, at .spec.components.web, "databses", on component type "core/devtool/adminer", near the declared socket "databases")Pierwsza wartość w cudzysłowie to nazwa gniazda zapisana przez autora, której dotyczy pierwsze zdanie ostrzeżenia. Dwie kolejne poprzedzają słowa mówiące, czym są: typ Component, w którym wskazano gniazdo, oraz zadeklarowane gniazdo, od którego nazwa różni się o jedną edycję. Konsekwencja, której ostrzeżenie nie opisuje wprost, to ta przedstawiona powyżej: błędnie zapisana nazwa jest połączeniem ad hoc, więc nie ma selektora ani kontraktu na poziomie krawędzi, a gniazdo, o które chodziło autorowi, pozostaje niepodłączone.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia również do diagnostyki edytora przez serwer języka, z poziomem ważności ostrzeżenia, umiejscowione na komponencie, którego blok uses: zawiera błędną nazwę. Autor, który nigdy nie czyta wyjścia terminala, nadal widzi tę parę. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Próg i jego kompromis. Lint łączy w pary nazwy tylko w odległości jednej edycji i tylko wtedy, gdy obie nazwy mają co najmniej cztery znaki — to ta sama granica, której używa lint bliskiej pomyłki w nazwie slotu dołączenia, z tego samego powodu. Poniżej tej długości niemal każda krótka nazwa różni się od każdej innej o jedną edycję, więc łączenie ich w pary dawałoby szum zamiast sygnału; powyżej jednej edycji pary przestają przypominać literówki. Przestawienie liczy się jako jedna edycja, a nie dwie, ponieważ zamiana dwóch znaków to najczęstsza pomyłka, a surowsze liczenie by ją pomijało.
Uwaga dla autorów. Lint ma charakter doradczy i nigdy nie zmienia werdyktu kompilacji — kompilator nie kontroluje, jak autor nazywa gniazdo. Autor, który celowo tworzy połączenie ad hoc pod nazwą przypominającą zadeklarowane gniazdo (połączenie cache obok zadeklarowanego gniazda caches, przeznaczone do czegoś innego), może zignorować ostrzeżenie; krawędź zachowuje się dokładnie tak, jak ją zapisano. Nie ma flagi, która je wycisza, i żadna nie jest potrzebna: nie wpływa ono na werdykt.
Lint niezadeklarowanego klucza provides
Uruchamia się, gdy Recipe powiązany z instancją komponentu publikuje w swoim provides: klucz, którego typ Component tej instancji nie deklaruje w swoim kontrakcie spec.schema.provides:.
Dlaczego istnieje. Publikowanie więcej, niż deklaruje Component, jest dozwolone i takie pozostaje: kontrakt provides wymaga podzbioru i dopuszcza nadzbiór, więc Recipe, który pokrywa kontrakt swojego Component i dodatkowo emituje inne klucze, jest Recipe, który ten kontrakt spełnia. Lint wskazuje konsekwencję, która w przeciwnym razie jest niewidoczna z obu stron. Konsument czytający przez krawędź uses: widzi zadeklarowany kontrakt celu, a nie to, co akurat emituje Recipe celu — właśnie to zapewnia wymienność Recipes, ponieważ dwa Recipes realizujące jeden Component prezentują wtedy konsumentowi tę samą powierzchnię, a ich zamiana nie może po cichu wycofać klucza, od którego konsument zaczął zależeć. Niezadeklarowany klucz nie jest więc dostarczany przez krawędź, a szablon konsumenta, który go odczytuje, renderuje pustą wartość zamiast zakończyć się błędem.
Ustalenie jest zgłaszane u przyczyny — w encji Recipe, który opublikował klucz — ponieważ tam można je nazwać. U konsumenta klucz jest odwołaniem w szablonie, którego kompilator nie potrafi przypisać do konkretnego celu, a diagnostyka oparta na zgadywaniu byłaby gorsza niż żadna. Dlatego oba miejsca celowo nie są ze sobą powiązane: pusta wartość pojawia się u konsumenta, wyjaśnienie tutaj, a oba trafiają do tego samego wyjścia kompilacji.
Która para jest porównywana. Napisane przez autora klucze provides: powiązanego Recipe z zadeklarowanymi kluczami spec.schema.provides: typu Component. Ten zadeklarowany zbiór jest tym samym, względem którego sprawdzany jest klucz from: w bloku inject:, więc oba mechanizmy zgadzają się co do tego, co deklaruje Component. Porównanie jest dokładne, a nie oparte na podobieństwie, więc w odróżnieniu od dwóch lintów bliskich pomyłek opisanych wyżej nie ma progu i nie łączy nazw w pary.
Porównywany Recipe to ten, z którym instancja jest faktycznie powiązana, dopasowany po tej samej nazwie instancji i typie katalogowym, po których wiąże renderowanie, więc nadpisanie Recipe dla pojedynczej instancji w Manifest jest respektowane, a nie uśredniane. Instancja komponentu, której typ nie rozwiązuje się do żadnego katalogowego Component, jest pomijana: nie odczytano żadnej deklaracji, a to nie to samo co deklaracja niczego.
Miejsce w potoku. Lint działa na etapie rozwiązywania, w tym samym przebiegu co semantyczne strażniki uwzględniające katalog, na rozwiązanej encji Aggregate — przed renderowaniem, więc ujawnia się zarówno w aggrega validate --release, jak i w aggrega build. Objęte są zarówno Components zadeklarowane w korzeniu encji Aggregate, jak i komponenty zagnieżdżone w podsystemach. Komponent pochodzący z podagregatu nie jest objęty: jego wewnętrzne komponenty są włączane do grafu po zakończeniu tego przebiegu, więc niezadeklarowany klucz takiego komponentu nadal jest wstrzymywany przed konsumentami, ale żadne ostrzeżenie go nie wskazuje.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na instancję komponentu i klucz, wskazujący Recipe, który opublikował klucz, oraz Component, który go nie deklaruje:
lint: Recipe publishes a provides key its Component does not declare (Recipe broker-with-region, at .spec.provides.region, "region", on component type "core/ai-model/openai-compatible", bound to component instance "gateway")Ustalenie należy do instancji, która je niesie, więc dziesięć instancji jednego typu Component publikujących ten sam niezadeklarowany klucz daje dziesięć wierszy zamiast jednego, a każdy wskazuje własną instancję. Każdy wiersz jest przypisany do Recipe, który opublikował klucz, ponieważ to ten dokument należy edytować, aby rozwiązać problem. Przejście jest deterministyczne, więc te same dane wejściowe dają przy każdym uruchomieniu tę samą sekwencję ostrzeżeń.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia też do diagnostyki edytora przez serwer języka, z poziomem ważności ostrzeżenia, umieszczone na instancji komponentu, której type: wiąże Recipe. Autor, który nigdy nie czyta wyjścia terminala, nadal je widzi. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Uwaga dla autorów. Lint ma charakter doradczy i nigdy nie zmienia werdyktu kompilacji — Recipe publikujący więcej, niż deklaruje jego Component, nadal się kompiluje. Poprawka jest jedną z dwóch, a wybór właściwej należy do autora: zadeklarować klucz w encji Component, gdy konsumenci mają go czytać, albo pozostawić go niezadeklarowanym, gdy jest wewnętrznym stanem roboczym Recipe — wtedy miejscem na taki stan jest locals:. Przypadek odwrotny nie jest doradczy: Component deklarujący klucz, którego jego Recipe nie publikuje, pozostawia kontrakt niespełniony i zatrzymuje kompilację.
Ostrzeżenia Ghost Infrastructure Tracker
Pojawia się, gdy klucz zadeklarowany przez autora trafia do węzła, a żaden szablon zadeklarowany przez powiązaną encję Recipe nigdy się do niego nie odwołuje. Nieodczytane klucze stają się cichą infrastrukturą: konfiguracją, o którą poprosił deweloper lub operator, a której Recipe nigdy nie wprowadza do wyrenderowanego wyniku. Tracker je ujawnia, aby rozbieżność między tym, co zostało napisane, a tym, co zawiera wynik, była widoczna, a nie cicha.
Które napisane klucze są porównywane. Trzy grupy, dla każdego węzła:
.values— własny filar węzła po stronie dewelopera..infra— własny filar węzła po stronie operatora..context.uses.<alias>.values— wartości dla poszczególnych połączeń, przenoszone na każdej krawędziuses:, przez którą węzeł konsumuje. Ta grupa ma zakres konsumenta w sposób naturalny: mapauseswęzła zawiera tylko krawędzie, których jest on źródłem, więc nieodczytana wartość połączenia jest zawsze przypisywana węzłowi, który ją napisał, a nigdy celowi krawędzi.
Które odwołania są zbierane. Każdy szablon zadeklarowany przez powiązaną encję Recipe. Ostrzeżenie mówi, że klucza nie odczytuje nic, co jest twierdzeniem o całej encji Recipe, więc cokolwiek węższego niż cała Recipe uczyniłoby je fałszywym, a nie przybliżonym — klucz konsumowany przez współrzędną source: zostałby zgłoszony jako nieodczytany przez to samo uruchomienie, które pobrało wskazaną przez niego wersję. Odczytywane bloki to:
valuesMapping:, nakładka wartości przekazywana dostawcy.source:— całe pole, gdy jest napisane jako pojedynczy ciąg znaków, oraz każde jego pole o wartości tekstowej, gdy jest napisane jako obiekt. Współrzędna źródła jest szablonem obliczanym dla każdej konsumującej instancji, więc wersja, nazwa chartu, referencja git lub podkatalog modułu wybrane z.valueslub.infraodczytują te klucze.locals:iprovides:, każdy wpis.assertions:, każdy wpis.workload:, syntetyzowana treść encji Workload.artifacts:, zawartość każdego wpisu.pipeline:, wejściewith:każdego kroku i jego warunekwhen:.
Wynikają z tego trzy ograniczenia i wszystkie trzy są granicami tego, co można rzetelnie stwierdzić, a nie wyborami. Każde z nich wycisza odczyt zamiast go poszerzać, co jest kierunkiem najmniej kosztownym: niezgłoszony klucz kosztuje czytelnika jedno ostrzeżenie, które wciąż może znaleźć, czytając Recipe, podczas gdy błędnie zgłoszony informuje go, że działające ustawienie zostało zignorowane.
- Recipe bez wbudowanego
valuesMapping:w ogóle nie jest odczytywana. Jej klucze są pomijane, a nie zgłaszane, niezależnie od tego, co robią jej pozostałe szablony. - Blok, który Recipe importuje z pliku lub z referencji do biblioteki, nie jest w tym momencie dostępny, więc nie można zebrać jego odwołań. Klucze węzła są wtedy całkowicie pomijane, a nie zgłaszane — dotyczy to w równym stopniu importowanego
valuesMapping:, importowanegoworkload:i importowanego wpisuartifacts:. - Szablon, którego nie da się sparsować, nie daje żadnego zbioru odwołań. Zgłoszenie każdego klucza jako nieodczytanego przykryłoby diagnostykę parsowania, którą obliczenie zgłasza dla tego samego szablonu, więc zamiast tego nic nie jest zgłaszane. Wpis
artifacts:jest odczytywany ze standardowymi ogranicznikami{{ }}, które nie są parą deklarowaną przez każdego dostawcę dla tego pola; odczytana z niewłaściwą parą taka treść daje odwołania, których autor nigdy nie napisał, albo nie daje się sparsować, a oba wyniki mogą jedynie wyciszyć ostrzeżenie.
valueSchema gniazda nigdy nie jest oznaczane. usesSchema.<socket>.valueSchema deklaruje kontrakt, który musi spełniać wartość połączenia. Jest to schemat, a nie napisana instancja, i nie należy do porównywanych danych wejściowych — więc nigdy nie może zostać zgłoszony. To, co wytwarza zadeklarowana wartość domyślna gniazda, jest instancją jak każda inna, odczytaną lub nieodczytaną na własnych zasadach.
Odwołanie wskazujące cały filar liczy każdy klucz pod nim jako odczytany. {{ .infra.port }} oznacza port jako odczytany, a pozostałe klucze filaru nadal mogą wywołać ostrzeżenie. {{ optional .infra `port` 8080 }} przekazuje całą mapę .infra do funkcji, więc zebrane odwołanie wskazuje filar, a nie klucz pod nim, każdy klucz tego filaru liczy się jako odczytany, a filar nic nie zgłasza. To samo dotyczy iterowania po filarze za pomocą range oraz sięgania do jednego wpisu uses przez index. Autor encji Recipe, który chce pokrycia na poziomie kluczy, pisze odwołania do poszczególnych kluczy.
Dotyczy to każdego z powyższych bloków, co warto wiedzieć, zanim cichy filar zostanie odczytany jako pominięte ostrzeżenie: Recipe, której wersja source: jest zapisana jako {{ optional .infra `source_version` "1.2.3" }}, przekazała całą mapę .infra do funkcji, więc ta Recipe nie zgłasza niczego o żadnym kluczu .infra w żadnym renderowanym przez nią węźle. Filar .values pozostaje nienaruszony — oba są liczone osobno.
Miejsce w potoku. Tracker działa podczas renderowania bazowego, równolegle z obliczaniem szablonów. Każdy szablon encji Recipe jest parsowany i przechodzony w celu zebrania ścieżek pól z kropkami, do których się odwołuje (.values.port, .infra.replicas, .context.uses.<alias>.values.retry_budget); rozwiązany zbiór kluczy każdej grupy jest porównywany z sumą tych odwołań, a różnica stanowi zbiór nieodczytanych. Przechodzona jest Recipe w postaci napisanej: współrzędna source: jest odczytywana jako tekst szablonu, a nie jako wartość, którą ten szablon wytworzył dla tej instancji.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na nieodczytany klucz, wskazujący węzeł, ścieżkę grupy, klucz oraz Recipe, której żaden szablon go nie odczytuje:
warning: node "data.main-db": .values key "database_name" is read by no template in recipe "helm-postgres-sourced-with-artifacts" — correct the spelling, or remove the key warning: node "data.main-db": .infra key "storage_class" is read by no template in recipe "helm-postgres-sourced-with-artifacts" — correct the spelling, or remove the key warning: node "frontend": .context.uses.my-api.values key "retry_budget" is read by no template in recipe "helm-web-ui-sourced-with-artifacts" — correct the spelling, or remove the keyWiersz nie wskazuje żadnego pola encji Recipe i jest to celowe: autorem klucza jest deweloper, operator lub autor krawędzi uses:, na której klucz jest przenoszony, i żaden z nich nie edytuje encji Recipe. Wskazanie bloku, w którym szukano odwołania, dałoby takiemu czytelnikowi współrzędną w dokumencie, którego nie otwiera. Dwa środki zaradcze proponowane w wierszu to te, z których może skorzystać — błędnie zapisany klucz jest częstą przyczyną, a klucz, który nigdy nie miał być odczytany, warto usunąć.
Kolejność jest stała: .values węzła, następnie jego .infra, potem każdy alias uses w kolejności emitowania krawędzi, z kluczami posortowanymi w obrębie każdej grupy. Te same dane wejściowe dają zatem tę samą sekwencję ostrzeżeń przy każdym uruchomieniu.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora tylko wtedy, gdy serwer języka uruchamia etap renderowania artefaktów podczas inspekcji grafu IR — aggrega serve --build-on-inspect lub klucz konfiguracji serve.build_on_inspect, który ta flaga nadpisuje i który domyślnie jest wyłączony. To ustawienie dodaje ostrzeżenia zgłaszane przez build podczas renderowania i żadnej z kontroli, na których build się zatrzymuje. Wpis wskazuje węzeł, a nie klucz autorski, więc jest wyświetlany na kluczu kind: encji Aggregate.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie zatrzymanie krytyczne. Deweloperzy mogą zasadnie konsumować różne podzbiory .values w warunkowej logice szablonów — Recipe, której szablon rozgałęzia się na .values.mode, odczytuje mode, ale warunkowo odczytuje .values.replication_password tylko wtedy, gdy mode == "replication". Statyczne przejście nie potrafi rozstrzygnąć, czy klucz bez odwołań jest obojętny, czy jest błędem. Celem trackera jest uwidocznienie rozbieżności, a nie jej pilnowanie; ciche pominięcie to tryb awarii, któremu tracker zapobiega.
Reakcja autora encji Recipe. Gdy autor encji Recipe widzi ostrzeżenie Ghost Infrastructure dla klucza, który Recipe miała konsumować, rozwiązaniem jest wprowadzenie klucza do szablonu. Gdy nieodczytany klucz jest celowym pominięciem (funkcja, której chart nie obsługuje, możliwość autorska, którą Recipe celowo ignoruje), autor może udokumentować pominięcie w komentarzu nagłówkowym encji Recipe, aby przyszli czytelnicy wiedzieli, że rozbieżność jest zamierzona.
Ostrzeżenia o nieodczytanych zadeklarowanych parametrach
Zgłaszane, gdy encja Aggregate deklaruje wpis w spec.parameters:, a żadne odwołanie {{ .parameters.<key> }} we własnym tekście tej encji Aggregate go nie odczytuje.
Zadeklarowany parametr to powierzchnia autorska służąca do zmieniania jednej wartości w zależności od encji Release: encja Release spełnia deklarację, a odwołanie przenosi spełnioną wartość do wartości komponentu, do których ona należy. Deklaracja, której nic nie odczytuje, nie daje tej zmienności miejsca, w którym mogłaby trafić — cokolwiek dostarczy dla niej encja Release, wyrenderowany wynik jest taki sam. Jest to ograniczona do parametrów postać tego samego problemu, który niesie autorski klucz wartości, którego nic nie konsumuje.
Wartość domyślna nie jest zwolnieniem. Wartość domyślna, której nie odczytuje żadne odwołanie, trafia do wyniku nie bardziej niż wartość dostarczona przez encję Release, więc deklaracja z wartością domyślną jest zgłaszana dokładnie tak samo jak deklaracja bez niej.
Które odwołania są zbierane. Własny tekst encji Aggregate i nic poza nim. Wynikają z tego trzy konsekwencje:
- Parametr, do którego sięga wyłącznie predykat
validate:schematu encji Component, nie jest tu widoczny. Taki predykat wskazuje parametr przez rozwiązaną mapę parametrów, a nie przez odwołanie z kropkami w encji Aggregate, więc deklaracja jest zgłaszana jako nieodczytana, mimo że predykat ją odczytuje. - Tekst, którego nie da się sparsować jako szablonu, nie daje żadnego zbioru odwołań. Zgłoszenie każdej deklaracji jako nieodczytanej zagłuszyłoby diagnostykę, którą interpolacja zgłasza dla tego samego tekstu, więc zamiast tego nic nie jest zgłaszane.
- Odwołanie wskazujące całą mapę
parameters— iterowanie po niej lub sięganie do jednego wpisu przez index — sprawia, że każda deklaracja liczy się jako odczytana, ponieważ zebrane odwołanie wskazuje wtedy mapę, a nie klucz pod nią, i nie można sformułować żadnego twierdzenia dla poszczególnych kluczy.
Miejsce w potoku. Odczyt odbywa się na etapie rozwiązywania, na surowym tekście encji Aggregate i jej zadeklarowanym kontrakcie parametrów — przed renderowaniem. Dlatego ostrzeżenie pojawia się zarówno w aggrega validate, jak i w aggrega build.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na każdą nieodczytaną deklarację, wskazujący encję Aggregate i lokalizator deklaracji:
lint: declared parameter is read by no reference in the Aggregate (Aggregate fullstack-app, at .spec.parameters.unread_probe, "unread_probe")Wyniki pojawiają się w kolejności, w jakiej encja Aggregate deklaruje swoje parametry, więc ta sama encja Aggregate daje tę samą sekwencję przy każdym uruchomieniu. Każdy z nich niesie lokalizator deklaracji, który wskazuje problematyczny klucz. Komunikat również podaje klucz, dlatego pojawia się on dwukrotnie w wierszu terminala, który wypisuje także lokalizator: edytor pokazuje komunikat w miejscu, w którym go umieścił, i nigdy nie pokazuje tekstu lokalizatora, więc komunikat pomijający klucz brzmiałby identycznie dla każdej nieodczytanej deklaracji.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia również do diagnostyki edytora przez serwer języka, z poziomem ważności ostrzeżenia, umieszczone na deklaracji wskazanej przez jego lokalizator, a nie na encji Aggregate jako całości. Jest zgłaszane przed etapem renderowania artefaktów, więc nie wymaga żadnego przełącznika: sesja edytora pokazuje je niezależnie od tego, czy serve.build_on_inspect jest włączone.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie krytyczne zatrzymanie. Parametr może zostać zadeklarowany przed odwołaniem, które będzie go odczytywać, a statyczny przegląd nie potrafi odróżnić tego od błędu — z tego samego powodu odczyt kluczy autorskich jedynie doradza. Kompilator nie nadzoruje, jakie pokrętła udostępnia autor.
Ostrzeżenie o nieobsługiwanej zdolności w powiązaniu Provider
Występuje, gdy wpis w plugins.providers w konfiguracji obszaru roboczego wskazuje capability, ale nie wskazuje uri, a żadna z wtyczek dostawców odczytywanych przez kompilację nie obsługuje tej zdolności. Wtyczki odczytywane przez kompilację to wtyczki z jej katalogów, dostawcy wbudowani w kompilator oraz wtyczki zapisane w jej pliku blokady.
Dlaczego istnieje. Powiązanie jest odczytywane tylko wtedy, gdy capability: w encji Recipe żąda jego zdolności, a wpis, który nie wskazuje żadnej wtyczki, nie wybiera niczego, czego rozstrzyganie zdolności nie wybrałoby bez niego. Dlatego wpis z błędnie zapisaną zdolnością — hlem zamiast helm — nie jest przez nic konsultowany i niczego nie zmienia, a bez tego ostrzeżenia nic by o tym nie informowało.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie krytyczne zatrzymanie. Powiązania zapisuje się raz dla całego obszaru roboczego, a kompilacja dotyczy jednej encji Release. Wtyczka obsługująca zdolność może być taką, którą odczytuje tylko inna encja Release w obszarze roboczym, a ta kompilacja jej nie widzi, więc zatrzymanie w tym miejscu odrzucałoby poprawny obszar roboczy na podstawie domysłu. Wpis, który wskazuje również wtyczkę, to inny przypadek: polecenie pull rozstrzyga każdy taki wpis niezależnie od tego, czy używa go jakaś encja Recipe, więc kompilacja ma wtyczkę i wie, co ona obsługuje, a zdolność, której ta wtyczka nie obsługuje, powoduje zatrzymanie — zob. fatal-halts.md „A plugins.providers binding names a plugin that does not serve the capability (Powiązanie wskazuje wtyczkę, która nie obsługuje zdolności)”. Wpis dla zdolności, którą obsługuje jakaś wtyczka odczytywana przez kompilację, nie jest zgłaszany, niezależnie od tego, czy używa go encja Recipe w tej encji Release.
Miejsce w potoku. Każda kompilacja i każda walidacja encji Release odczytuje każdy wpis w złożonej konfiguracji obszaru roboczego — warstwy wraz z ich uzupełnieniami providers_append — przed analizą grafu encji Release, więc ostrzeżenie pojawia się zarówno w aggrega validate --release, jak i w aggrega build, a także w aggrega pull, które renderuje encję Release jeden raz, na podstawie pliku blokady, który ma zapisać, aby wykryć zewnętrzne dane wejściowe pobierane przez jej kompilację. Ta ocena nie zmienia niczego w tym, która wtyczka renderuje encję Recipe; to jest odczytywane z pliku blokady.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na wpis, w kolejności, w jakiej zawiera je złożona lista, z nazwą zdolności oraz — jeśli istnieje — obsługiwanej zdolności odległej o jedną edycję:
warning: plugins.providers entry names a capability no provider-rendering plugin the build reads serves: capability "hlem", which is one edit from "helm"; the entry names no plugin, so it selects nothing a Recipe would not resolve without it, and none of the plugins this build reads — in the catalog directories, inside the compiler, or among those the lockfile records — serves the capability: correct its spelling, or keep it where the plugin serving it is one only another Release readsPróg. Pisownia jest proponowana tylko w odległości jednej edycji i tylko wtedy, gdy obie nazwy mają co najmniej cztery znaki — to ta sama granica, której używają opisane wyżej linty bliskich trafień, i z tego samego powodu.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora przez serwer języka z poziomem ważności ostrzeżenia. Wpis znajduje się w pliku konfiguracyjnym, a nie w edytowanym dokumencie, więc jest umieszczany na początku tego dokumentu, a nie przy kluczu.
Pokrycie metadanych według encji
To, które koperty encji zawierają metadata.labels i metadata.annotations, zależy od rodzaju. Encje Component, Feature oraz rodzaje bibliotek zawierają oba klucze; encja Aggregate zawiera tylko etykiety; encje Recipe, FeatureRecipe, Manifest, Release i Plugin nie przyjmują żadnego z tych kluczy na poziomie koperty. Status języka przedstawia stan dla każdej encji i to tam należy go sprawdzać.
Widoczność w edytorze. Żadne ostrzeżenie tego nie obejmuje, przy żadnym ustawieniu: nie ma czego zgłaszać, ponieważ encja albo zawiera te klucze, albo ich nie przyjmuje, a klucz, którego dany rodzaj nie przyjmuje, rozstrzyga jego schemat przy wczytywaniu dokumentu, a nie etap renderowania zgłaszający to później. Autor sprawdza stronę statusu, zamiast czekać na ostrzeżenie.
Ostrzeżenia o nieobsługiwanych polach
Jedna klasa obejmuje wszystko, co autor zapisał, a czego cel nie jest w stanie uwzględnić. Ma ona dwa elementy — pole Workload, którego cel nie potrafi wyrazić, oraz adnotację aggrega.ai/, na którą cel nie reaguje — i oba dzielą jeden kod klasy oraz jedną flagę wyciszającą, ponieważ autor, który chce wyciszyć „to, co ten cel ignoruje”, chce wyciszyć to wszystko naraz, a nie przełączać każdą rzecz osobno.
Pole Workload, którego cel nie potrafi wyrazić
Cele różnią się wiernością odwzorowania. Pole Workload, które jeden cel wyraża natywnie, może nie mieć odpowiednika w innym — Docker Compose nie zna na przykład pojęcia ograniczenia szeregowania, konta usługi ani klasy priorytetu. Gdy encja Workload deklaruje takie pole, a cel nie potrafi go wyrazić, pole jest pomijane z ostrzeżeniem, po jednym ostrzeżeniu na każde zapisane pole. Nie jest ani po cichu odrzucane, ani traktowane jako błąd krytyczny.
Od krytycznego zatrzymania różni je szczegółowość. Nieobsługiwana forma zatrzymuje budowanie w sposób jawny — cel w ogóle nie potrafi wytworzyć obciążenia o takim kształcie. Obsługiwana forma zawierająca niewyrażalne pole jest renderowana bez tego pola i informuje o tym.
W celu compose klasa obejmuje obecnie scheduling, serviceAccount, replicas, runtimeClassName, priorityClassName, imagePullSecrets, dnsPolicy, dnsConfig.options, kontenerowe runAsNonRoot oraz każdy klucz zasobu rozszerzonego poza nvidia.com/gpu — na przykład amd.com/gpu — ponieważ ten jeden jest zarezerwowany dla procesorów GPU NVIDIA. Poniższe przypadki emitują częściowy wariant tej samej klasy, w którym pole jest ograniczane, a nie usuwane:
persistentTemplate— szablony woluminów dla poszczególnych replik są niedostępne, więc wolumin sprowadza się do jednego współdzielonego woluminu trwałego, zamiast znikać.- Wpis
attachmentskontenera zas: env— compose nie potrafi pobrać zmiennej środowiskowej z załącznika, więc zmienna jest emitowana z pustą wartością. Ostrzeżenie wskazuje wpis według jego zapisanej współrzędnej (containers.<name>.attachments.<KEY>lubinitContainers[<i>].attachments.<KEY>dla pozycyjnego wpisu init), dzięki czemu wiadomo, która zmienna dociera pusta i do którego kontenera należy. Wpis zas: filejest normalnie montowany jako bind mount i nie zgłasza niczego. - Wpis
volumes, którego nie montuje żaden kontener — ostrzeżenie wskazuje wolumin według jego zapisanej współrzędnej (volumes.<name>). To, co trafia do wyniku, zależy od wariantu: woluminpersistentlubpersistentTemplatejest nadal deklarowany jako wolumin nazwany, który zostaje utworzony i pozostaje nieużywany, natomiast woluminconfigmap,secretlubephemeraltrafia do wyniku wyłącznie przez punkt montowania kontenera, więc gdy nic go nie montuje, deklaracja nie daje żadnego wyniku. W obu przypadkach zapisany wolumin niczego nie robi: należy go zamontować w kontenerze albo usunąć. Każdy kontener obciążenia liczy się jako montujący, łącznie z kontenerami init, więc wolumin montowany tylko przez kontener init nie zgłasza niczego. - Blok
healthdeklarujący więcej niż jedno gniazdo sondy — usługa compose ma jedenhealthcheck, więc kolejność priorytetówlive > ready > startupzachowuje jedno gniazdo, a każde inne zadeklarowane gniazdo nie trafia do żadnej części wyniku. Ostrzeżenie wskazuje blok według jego zapisanej współrzędnej (containers.<name>.healthlubinitContainers[<i>].healthdla pozycyjnego wpisu init) i podaje zarówno gniazdo, które zostało przetłumaczone, jak i gniazda odrzucone, dzięki czemu wiadomo, która sonda działa w wyniku, a która zapisana intencja jest bezczynna. Blok deklarujący jedno gniazdo jest tłumaczony bez strat i nie zgłasza niczego. hostNetworkw obciążeniu, które deklaruje równieżinitContainers— własna usługa obciążenia działa w sieci węzła, ale każdy kontener init staje się osobną usługą, która samodzielnie dołącza do sieci granicy, ponieważ współdzielenie przestrzeni nazw usługi głównej uczyniłoby oczekiwanie usługi głównej na nią cyklicznym. Jest to węższe niż modelowany kształt poda, w którym wszystkie kontenery współdzielą jedną przestrzeń nazw, więc różnica jest nazywana, zamiast czekać na wykrycie w czasie działania. Obciążenie deklarującehostNetworkbez kontenerów init jest tłumaczone bez strat i nie zgłasza niczego.
Adnotacja, na którą cel nie reaguje
Adnotacje aggrega.ai/ to dyrektywy platformy, które provider odczytuje i stosuje do tego, co renderuje — przestrzeń nazw, prefiks rejestru, konto usługi. To, które z nich provider odczytuje, jest jego własną deklaracją, składaną dla każdego rodzaju wejścia, ponieważ provider, który posiada każde pole jednostki wdrożeniowej syntetyzowanej przez siebie, często nie ma gdzie umieścić tej samej wartości, gdy renderuje dostarczony artefakt. Macierzą jest strona Well-Known Annotations.
Własna encja Recipe węzła i każda funkcja dołączona do tego węzła są renderowane osobno, każda przez cel wskazany przez jej własne capability: i przy rodzajach wejścia deklarowanych przez jej własne source:, workload: i artifacts:. Gdy taka adnotacja dociera do jednego z tych renderowań, a deklaracja rozstrzygniętego celu nie obejmuje klucza dla żadnego z rodzajów wejścia deklarowanych przez to renderowanie, cel nie stosuje niczego dla tego klucza, a budowanie informuje o tym ostrzeżeniem wskazującym klucz, cel i każdy rodzaj wejścia deklarowany przez to renderowanie:
warning: node "frontend" (provider "helm-chart"): target "helm-chart" does not support annotation aggrega.ai/namespace on sourced input and ignored itPoniższe konsekwencje wynikają ze sposobu, w jaki adnotacje docierają do renderowania, i każda z nich jest zamierzona:
- Jedna zapisana linia może dać kilka ostrzeżeń. Adnotacja granicy kaskadowo obejmuje każdy komponent pod nią, a te komponenty mogą być renderowane przez różne cele i różne rodzaje wejścia. Każde ostrzeżenie jest prawdziwym stwierdzeniem o jednym renderowaniu, więc otrzymuje się po jednym na każde renderowanie, które nie może zastosować klucza — co zarazem pokazuje, które części wyniku są dotknięte.
- Funkcja dołączona do węzła jest oceniana według własnej encji FeatureRecipe, a nie według encji Recipe węzła. Załącznik, który generuje własne zasoby, renderuje je przez cel wskazany przez jego FeatureRecipe, przy rodzajach wejścia deklarowanych przez tę FeatureRecipe — więc adnotacja stosowana przez własny cel węzła może nie trafić do niczego w plikach załącznika i odwrotnie. Informacja o każdym z nich przychodzi niezależnie, ponieważ są to różne pliki. To samo dotyczy funkcji dołączonej do granicy zamiast do nazwanego komponentu. Załącznik, którego FeatureRecipe nie deklaruje żadnego z
source:,workload:iartifacts:, nie renderuje własnych plików — wnosi wkład przez wstrzykiwanie wartości, przez krawędźusesjego encji Feature albo przez potok działający na dokumentach wyemitowanych przez coś innego — więc nie ma własnego wyniku, w którym mogłoby brakować adnotacji, i nie jest dla niego zgłaszane żadne ostrzeżenie. - Renderowanie deklarujące więcej niż jeden rodzaj wejścia jest oceniane według wszystkich. Zadeklarowane rodzaje składają się przez dodawanie, a ich wyniki są sumowane, więc cel odczytujący klucz dla dowolnego z nich stosuje go i wartość pojawia się w wyrenderowanym wyniku. W takim przypadku nie jest zgłaszane żadne ostrzeżenie, ponieważ nie ma czego zgłaszać. Ostrzeżenie pojawia się tylko wtedy, gdy klucz pomija każdy zadeklarowany rodzaj, i wymienia je wszystkie —
on sourced or synthesized input. - Sprawdzane są tylko gołe klucze
aggrega.ai/. Klucz z dodatkowym prefiksem —compliance.aggrega.ai/data-classalbo własnyacme.aggrega.ai/team— należy do słownictwa autora, które kompilator przenosi bez interpretacji. Nic nigdy nie ostrzega o takim kluczu. - Cel, który nie deklaruje żadnego wsparcia, nie zgłasza niczego. Ostrzeżenie porównuje to, co zapisał autor, z tym, co provider zadeklarował jako odczytywane; provider, który niczego nie zadeklarował, nie daje punktu odniesienia, a wnioskowanie odmowy z milczenia zgłaszałoby deklarację, której autor providera nigdy nie złożył. Provider, który nie odczytuje żadnego z kluczy, deklaruje to przez
readsNoWellKnownAnnotations: true, jak robi toterraform, i wtedy ostrzeżenie dotyczy każdego czystego klucza docierającego do któregoś z jego renderowań.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie zatrzymanie. Granica, która zasadnie obejmuje komponenty na niejednorodnych celach, zawsze będzie miała jakiś węzeł, który nie może zastosować danego klucza — to normalny kształt encji Release obejmującej kilka celów, a nie pomyłka — więc odmowa budowania odrzucałaby poprawne Releases. Wartość przechodzi bez zmian, a ostrzeżenie o tym informuje.
Kod klasy i gwarancja przekazywania poza pasmem
Każde ostrzeżenie niesie stabilny, nadający się do dopasowania maszynowego kod klasy unsupported-field, dzięki czemu narzędzia mogą dopasowywać klasę zamiast parsować treść komunikatu. Każdy element klasy — pole pominięte w całości, pole w formie zredukowanej i adnotacja, na którą cel nie reaguje — niesie ten sam kod, co pozwala jednym filtrem wyciszyć całą klasę. Ostrzeżenia są przekazywane poza pasmem względem renderowanych artefaktów, co oznacza, że renderowane bajty są identyczne bajt w bajt niezależnie od tego, czy ostrzeżenia się pojawiają — ich wyciszenie nie może zmienić wyniku.
Widoczność w edytorze. Każdy element klasy trafia do diagnostyki edytora tylko wtedy, gdy serwer języka uruchamia etap renderowania artefaktów podczas inspekcji grafu IR — aggrega serve --build-on-inspect lub klucz konfiguracji serve.build_on_inspect, który ta flaga nadpisuje i który jest domyślnie wyłączony. To ustawienie dodaje komunikaty doradcze zgłaszane przez kompilację podczas renderowania, a nie dodaje żadnego ze sprawdzeń, na których kompilacja się zatrzymuje. Powyższy kod klasy jest przekazywany w publikowanej diagnostyce tak samo jak w wierszu terminala, więc klient edytora dopasowuje tę samą klasę, którą czyta autor. Każdy wpis wskazuje węzeł i cel, a nie klucz autorski, dlatego jest wyświetlany przy kluczu kind: encji Aggregate.
Wyciszanie klasy
Oba polecenia renderujące przyjmują --no-unsupported-field-warnings, co wycisza wyłącznie tę klasę, a wszystkie pozostałe ostrzeżenia renderowania nadal się pojawiają:
aggrega build --release release.yaml --no-unsupported-field-warningsaggrega validate ./catalog/recipe/compose/mariadb/1.0.0/recipe.yaml --no-unsupported-field-warningsFlaga wpływa tylko na wyświetlanie i nie zmienia renderowanego wyniku. aggrega lint nie ma odpowiednika tej flagi, ponieważ nie wykonuje przebiegu renderowania — sprawdza wyłącznie konwencje publikowania, więc żadne ostrzeżenie renderowania nie może się tam pojawić.
Po flagę należy sięgać, gdy obniżona wierność została zaakceptowana świadomie — na przykład w przypadku celu compose używanego do lokalnego programowania, gdzie pola harmonogramowania i konta usługi produkcyjnej encji Workload mają z założenia pozostać bez efektu. W pozostałych przypadkach należy ją pozostawić wyłączoną: ostrzeżenie jest sposobem, by dowiedzieć się, że zdefiniowane pole nie dociera do celu.
Wartość zadeklarowana jako wrażliwa jest przekazywana jako literał
Pojawia się, gdy dołączenie wypełnia slot, dostarczając daną, którą jego schemat deklaruje jako wrażliwą, do klucza dostarczania jako wartość literalną, a nie jako referencję, którą cel rozwiązuje podczas wdrożenia.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na każdy klucz dostarczania, wskazujący instancję dołączenia, mechanizm dostarczania, do którego trafia klucz, oraz sam klucz, przypisany do węzła i celu, który go wyrenderował:
warning: node "db" (provider "compose"): attachment "user_password" delivers a value declared sensitive to env delivery key "MARIADB_PASSWORD" as a literal; where the target supports it, fill the slot with an attachment that delivers a reference insteadKod klasy. Ostrzeżenie niesie stabilny, czytelny maszynowo kod klasy sensitive-by-value, dzięki czemu narzędzia dopasowują klasę zamiast parsować treść komunikatu. Kod jest przekazywany zarówno w wierszu terminala, jak i w ustrukturyzowanej diagnostyce publikowanej przez serwer języka, więc autor i klient edytora odczytują tę samą klasę — z zastrzeżeniem opisanego niżej warunku widoczności w edytorze, od którego zależy, czy serwer języka w ogóle publikuje to ostrzeżenie.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora tylko wtedy, gdy serwer języka uruchamia etap renderowania artefaktów podczas inspekcji grafu IR — aggrega serve --build-on-inspect lub klucz konfiguracji serve.build_on_inspect, który ta flaga nadpisuje i który jest domyślnie wyłączony. To ustawienie dodaje ostrzeżenia zgłaszane przez build podczas renderowania, ale żadnego ze sprawdzeń, na których build się zatrzymuje. Wpis wskazuje węzeł i cel, a nie klucz autorski, dlatego jest wyświetlany przy kluczu kind: encji Aggregate.
To osobna klasa i --no-unsupported-field-warnings jej nie obejmuje. Ta flaga wycisza opisaną wyżej klasę unsupported-field; to ostrzeżenie nadal pojawia się obok niej. Nie istnieje flaga, która by je wyciszała.
Build kończy się powodzeniem, a wyrenderowane bajty pozostają niezmienione. Ostrzeżenie jest przekazywane poza wyrenderowanymi artefaktami, tak jak klasa unsupported-field, więc to, co trafia do wyniku, jest takie samo niezależnie od tego, czy wiersz się pojawi.
Wartość zadeklarowana jako wrażliwa dociera do celu przez mapowanie wartości
Uruchamia się, gdy renderowanie ze źródła source: przekazuje swojemu celowi wynik mapowania valuesMapping:, a encja, której wartości to mapowanie odczytuje, deklaruje liść values jako wrażliwy: mapowanie encji Recipe nad liściem zadeklarowanym przez jej encję Component albo mapowanie encji FeatureRecipe dla encji Feature dołączonej do komponentu nad liściem, który ta encja Feature deklaruje. Mapowanie to jeden szablon, którego klucze wyjściowe są jego własnym wymysłem, więc żadna deklaracja nie nazywa żadnego z nich, a cel nie otrzymuje dla tego liścia oznaczenia wrażliwości na poziomie klucza. Jest to jedyny kształt renderowania, w którym deklaracja nie trafia do żadnego renderowanego klucza, a autor nadal ma na to wpływ.
Kształt komunikatu. Jeden wiersz na każdy zadeklarowany liść, podający liść pod jego współrzędną z kodu źródłowego oraz encję Recipe lub FeatureRecipe, której mapowanie warunkuje powiązanie, przypisany do węzła i celu, który go wyrenderował. Wiersz dla dołączonej encji Feature zaczyna się od nazwy, pod którą została dołączona, ponieważ jeden komponent może mieć kilka dołączeń jednej encji Feature i ich wiersze byłyby w przeciwnym razie identyczne — drugi wiersz poniżej dotyczy encji Feature dołączonej do komponentu api jako token:
warning: node "api" (provider "terraform"): "values.token" is declared sensitive, but recipe "terraform/api" maps its values through a valuesMapping whose output keys no declaration names, so the target receives no per-key sensitivity marking for it; where the mapping reads it, the mapping's whole output is marked as carrying a value declared sensitive instead; a recipe declaring no valuesMapping renders the declared leaf paths as its own keys, and the per-key marking travels with them warning: node "api" (provider "terraform"): attachment "token": "values.token" is declared sensitive, but FeatureRecipe "terraform/api-token" maps its values through a valuesMapping whose output keys no declaration names, so the target receives no per-key sensitivity marking for it; where the mapping reads it, the mapping's whole output is marked as carrying a value declared sensitive instead; a FeatureRecipe declaring no valuesMapping renders the declared leaf paths as its own keys, and the per-key marking travels with themNa czym polega wpływ autora. Bez mapowania wartości otrzymywane przez renderowanie ze źródła są kluczowane samymi ścieżkami zadeklarowanych liści, więc deklaracja dokładnie łączy się ze swoim renderowanym kluczem, a oznaczenie wędruje razem z nią — w celu Terraform jest to wygenerowany plik nadpisań opisany w sekcji Wejścia modułu zadeklarowane jako wrażliwe. Przy mapowaniu oznaczenie, które faktycznie dociera, obejmuje wynik mapowania jako całość i tylko wtedy, gdy mapowanie odczytuje zadeklarowaną wartość: wpływa na tekst, który plugin tworzy, gdy odmawia lub ostrzega, i nie zmienia żadnego renderowanego bajtu.
Trzy kształty celowo pozostają bez ostrzeżenia. Renderowanie wyłącznie artefaktów i renderowanie wyłącznie obciążenia nie przekazują celowi żadnej mapy wartości, więc liść values nie ma tam renderowanego klucza do oznaczenia, niezależnie od tego, jak został napisany. Encja Feature dołączona do granicy również nie wywołuje ostrzeżenia, cokolwiek mapuje jej FeatureRecipe: granica nie ma bloku values:, więc takie dołączenie renderuje się wobec pustego filaru values, żaden z liści values jej encji Feature nie może tam przenosić danej, a usunięcie mapowania niczego by nie oznaczyło. Każdy z nich jest trwałą właściwością kształtu, a nie czymś, co autor może zmienić, więc ostrzeżenie o nim pojawiałoby się przy każdej kompilacji i nie wskazywałoby żadnego działania; to ograniczenie omówiono zamiast tego w sekcji Deklarowanie liścia jako wrażliwego. Renderowanie ze źródła source: bez valuesMapping: również nie wywołuje ostrzeżenia, ponieważ tam oznaczenie dociera.
Kod klasy. Ostrzeżenie zawiera stabilny, przeznaczony do dopasowywania maszynowego kod klasy sensitivity-not-conveyed, dzięki czemu narzędzia dopasowują klasę zamiast analizować treść komunikatu: narzędzie build asystenta wymienia z nim każde znalezisko w advisories. Nazywa on klasę znalezisk, a nie zarejestrowany warunek, więc nie ma wiersza w tabeli na początku tej strony.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora, z poziomem ważności ostrzeżenia i z tym samym wierszem, który drukuje kompilacja w terminalu, za każdym razem, gdy serwer języka renderuje encję Release — przy kompilacji lub podglądzie kompilacji, o które zostanie poproszony, albo przy inspekcji grafu IR z aggrega serve --build-on-inspect lub z kluczem konfiguracji serve.build_on_inspect, który ta opcja nadpisuje i który domyślnie jest wyłączony. Wpis wskazuje węzeł i cel, a nie klucz z kodu źródłowego, więc jest wyświetlany przy kluczu kind: encji Aggregate.
Jest to osobna klasa i --no-unsupported-field-warnings jej nie obejmuje. Ta flaga wycisza powiadomienia o wierności celu, czyli inną ocenę dokonywaną z innych powodów; to ostrzeżenie nadal pojawia się obok niej. Nie ma flagi, która by je wyciszała.
Kompilacja kończy się powodzeniem, a renderowane bajty pozostają niezmienione. Ostrzeżenie zgłasza brak — żaden renderowany klucz nie ma oznaczenia — a mapowanie jest zwykłym, obsługiwanym kształtem, więc nie ma powodu do przerwania i nic w wyniku się nie zmienia, niezależnie od tego, czy wiersz się pojawi.
Wywołanie modułu Terraform pobierane przez silnik podczas inicjalizacji
Występuje, gdy moduł Terraform dołączany przez build lub napisana przez autora treść Terraform w encji Recipe deklaruje blok module, którego source Terraform pobiera podczas inicjalizacji konfiguracji, zamiast odczytać go z plików umieszczonych przez build: adres rejestru, URL archiwum git, Mercurial lub HTTP, zasobnik S3 lub GCS albo ścieżka bezwzględna — lub ścieżka lokalna wychodząca poza dołączony moduł, która wskazuje pliki, których build nie dołączył. Plik blokady ustala commit i skrót archiwum dołączonego modułu, a własny plik blokady zależności Terraform rejestruje wyłącznie dostawców, więc moduł wskazany przez takie wywołanie jest pobierany w wersji, którą silnik wtedy wybierze, i nic, co rejestruje ten build, go nie obejmuje.
Co jest odczytywane. Pliki konfiguracyjne, które silnik ładuje przy wywołaniu modułu — te bezpośrednio we własnym katalogu modułu oraz w każdym katalogu, do którego stamtąd prowadzi lokalny source — i nic w katalogu, którego nic nie wywołuje, więc wywołanie zapisane w katalogu examples/ lub tests/ modułu nie jest zgłaszane. Odczytywane jest to, co mówi source, a nigdy moduł, który ten source wskazuje. Plik w spec.boundary.artifacts encji Recipe jest przetwarzany i zapisywany przez sam kompilator i nie trafia do żadnego dostawcy, więc zapisany w nim blok module nie jest odczytywany i nie wywołuje ostrzeżenia. Pełną regułę podaje sekcja Strukturalna walidacja danych wejściowych na stronie dostawcy.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na wywołanie, podający węzeł i dostawcę, następnie blok, plik i wiersz, w którym się znajduje, oraz source w zapisanej postaci; source wychodzący poza moduł informuje o tym zamiast wskazywać pobieranie:
warning: node "app" (provider "terraform"): module "vpc" (main.tf, line 2) has the source "terraform-aws-modules/vpc/aws", which Terraform downloads when the configuration is initialised, at whatever version it then selects, so no commit or digest this build records covers that module warning: node "app" (provider "terraform"): module "shared" (main.tf, line 2) has the local source "../shared", which resolves outside the module this build placed, so Terraform reads whatever sits at that path when the configuration is initialised rather than files this build vendoredWywołania pojawiają się w kolejności, w jakiej silnik do nich dociera — najpierw własny katalog modułu, potem każdy katalog w kolejności, w jakiej lokalny source po raz pierwszy do niego dociera, a w obrębie pliku w kolejności zapisu bloków — więc te same dane wejściowe dają tę samą sekwencję przy każdym uruchomieniu. Zgłasza je każde uruchomienie, które renderuje: aggrega build; aggrega pull, które renderuje encję Release raz, aby ustalić, co pobiera jej build; oraz aggrega validate na encji Recipe, której moduł znajduje się w obszarze roboczym, co renderuje tę encję Recipe samodzielnie.
Kod klasy. Każde ostrzeżenie ma stabilny, możliwy do maszynowego dopasowania kod klasy module-fetched-at-init, dzięki czemu narzędzia dopasowują klasę zamiast analizować treść komunikatu. Kod jest przekazywany w ustrukturyzowanej diagnostyce: narzędzie build asystenta wymienia z nim każde zgłoszenie w advisories, a serwer językowy publikuje go przy każdym wpisie. Oznacza on klasę zgłoszeń, a nie zarejestrowany warunek, więc nie ma wiersza w tabeli na początku tej strony.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora w warstwie aggrega-build, z poziomem ostrzeżenia, za każdym razem, gdy serwer językowy renderuje encję Release — przy zleconym buildzie lub podglądzie buildu albo przy inspekcji grafu IR z aggrega serve --build-on-inspect lub z kluczem konfiguracji serve.build_on_inspect, który ta opcja nadpisuje i który domyślnie jest wyłączony. Wpis wskazuje węzeł, a nie klucz autorski, więc jest wyświetlany przy kluczu kind: encji Aggregate.
To osobna klasa i żadna flaga jej nie wycisza. --no-unsupported-field-warnings wycisza klasę nieobsługiwanych pól i nie obejmuje tej.
Build kończy się powodzeniem, a wyrenderowane bajty pozostają niezmienione. Ostrzeżenie jest przekazywane poza wyrenderowanymi artefaktami, więc dołączony moduł, treść napisana przez autora i konfiguracja główna są identyczne bajt w bajt niezależnie od tego, czy się pojawi.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie zatrzymanie. Moduł wywołujący inny moduł to prawidłowe dane wejściowe: Terraform pobiera wywoływany moduł i konfiguracja działa. Autor rezygnuje z przypięcia tego modułu przez build, co jest faktem do zgłoszenia, a nie błędem do odrzucenia, a to, czy pobieranie jest dopuszczalne, zależy od decyzji autora.
Plugin uruchomiony bez zapisanego skrótu, z którym można by go porównać
Pojawia się, gdy kompilator ma uruchomić plugin, bajty tego pluginu powinien weryfikować zapisany skrót, a przestrzeń robocza nie zawiera dla niego żadnego skrótu. Plugin zostaje uruchomiony; ostrzeżenie informuje, że nic nie porównało uruchomionych bajtów z bajtami, które ktokolwiek przejrzał.
aggrega pull zapisuje skrót każdego pobranego pluginu w pliku blokady encji Release, a każde późniejsze rozwiązywanie porównuje znalezione bajty z tym skrótem. Przestrzeń robocza, dla której nie wykonano jeszcze pobrania, lub taka, której plik blokady jest starszy niż plugin dołączony później w konfiguracji, nie ma skrótu dla tego pluginu — porównanie nie ma więc z czym porównać i bez tego komunikatu przeszłoby bez śladu.
Krok potoku, provider lub plugin dołączony w roli werdyktu, którego encja Plugin jest zdefiniowana w jednym z własnych katalogów, również nie ma skrótu, a pobranie mu go nie nadaje: pobranie nigdy nie przypina takiej encji, a kompilacja za każdym razem odczytuje jej .wasm na nowo — w typowym przypadku z miejsca obok encji — a nie względem czegokolwiek, co zapisało pobranie. Wyjątkiem jest plugin dołączony w roli transformacji i zdefiniowany w takim katalogu: jego bajty kształtują renderowany wynik, więc pobranie zapisuje skrót znalezionego dla niego pliku .wasm, a gdy to nastąpi, kompilacja sprawdza ten plugin względem skrótu i ten komunikat nie jest dla niego zgłaszany.
warning: plugin "governance/label-injector:1.0.0" resolved from cache with no recorded digest to check it against, so it runs unverified; run `aggrega pull --release <release>` to record it warning: plugin "pipeline-step/patch" resolved from local with no recorded digest to check it against, so it runs unverified; it is read from beside its Plugin entity in a catalog directory on every build, and a pull records its digest only for a plugin attached at a transform role; otherwise publish the plugin and reference the published entity to have its digest recordedJest to wiersz, który kompilacja, pobranie lub walidacja pokazuje wśród innych ostrzeżeń. Polecenie, które rozwiązuje plugin poza takim przebiegiem — instalując, listując lub uruchamiając własne pluginy wiersza poleceń przestrzeni roboczej, albo aggrega lint rozwiązujące pluginy, którymi wykonuje lint — wypisuje to samo zdanie w osobnym wierszu, bez wcięcia.
Komunikat podaje źródło, z którego pochodzą bajty — to samo słowo, którego używają dla niego aggrega pull i aggrega plugin list — i kończy się tym, co obowiązuje dla tego źródła. Dla bajtów z pamięci podręcznej treści rozwiązaniem jest pobranie encji Release, co zapisuje skrót i sprawia, że każde późniejsze uruchomienie tego pluginu jest sprawdzane. Dla bajtów odczytanych obok encji Plugin w katalogu pobranie zapisuje skrót tylko dla pluginu dołączonego w roli transformacji, o czym komunikat informuje: dla każdego innego zdefiniowanego tam pluginu żadne pobranie tego nie zmienia, a sposobem objęcia go zapisanym skrótem jest jego opublikowanie i odwołanie się do opublikowanej encji.
Jest pokazywany raz na plugin dla każdego polecenia, niezależnie od tego, ile razy polecenie rozwiązuje ten plugin. Renderowanie rozwiązuje swojego providera raz na węzeł, a kompilacja, która wypełnia własny plik blokady, może renderować encję Release więcej niż raz; powtarzanie komunikatu za każdym razem by go zagrzebało. Usługa edytora pokazuje go we własnym strumieniu błędów jeden raz przez cały czas swojego działania, natomiast każde żądanie, na które odpowiada, zgłasza go edytorowi od nowa — więc z każdej odpowiedzi, z której korzysta edytor, można się dowiedzieć, których pluginów dany przebieg użył bez weryfikacji.
Widoczność w edytorze. Ostrzeżenie trafia do diagnostyki edytora razem z innymi uwagami doradczymi przebiegu, z poziomem ważności ostrzeżenia: walidacja encji Release publikuje je na encji Aggregate tej encji Release, a kompilacja lub podgląd kompilacji, o które prosi edytor, publikuje je w warstwie aggrega-build. Wskazuje plugin, a nie zapisany przez użytkownika klucz, więc jest umieszczane na początku pliku. Ponieważ każdy przebieg zgłasza to, co rozwiązał, wpis pozostaje tak długo, jak długo przebieg rozwiązuje plugin bez weryfikacji, i znika przy pierwszym przebiegu, który tego nie robi. Nie zmienia żadnego werdyktu i nie powoduje niepowodzenia rozwiązywania, więc odpowiedzi sesji są takie same niezależnie od tego, czy jest pokazywane.
Dwa rodzaje rozwiązywania niczego nie zgłaszają i żaden z nich nie jest przeoczeniem:
- Plugin wbudowany w kompilator.
aggrega pullzapisuje to, co pobrało, a dla bajtów dostarczanych w pliku binarnym nie ma czego pobierać — dlatego nigdy nie zapisuje się dla nich skrótu i nie ma polecenia, które by to zmieniło. Tożsamością tych bajtów jest plik binarny. Własne pluginy kompilatora i ich wersje wyświetlaaggrega plugin listi są one zapisywane w sekcjitoolchainpliku blokady. - Rozwiązywanie, do którego żaden skrót nigdy nie miał się odnosić.
aggrega validate --plugin ./some.wasmwskazuje plik podany w wierszu poleceń, aaggrega lintanalizuje właśnie sprawdzany artefakt; w obu przypadkach plugin jest przedmiotem sprawdzania, a nie narzędziem obdarzanym zaufaniem, więc nie ma zapisu, z którym można by go porównać.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie zatrzymanie. Odczytanie dokumentu ma sens również w przestrzeni roboczej, której nikt jeszcze nie przygotował — odmowa walidacji lub lintowania do czasu uruchomienia aggrega pull uczyniłaby polecenia raportujące bezużytecznymi dokładnie wtedy, gdy są najbardziej przydatne. aggrega build w ogóle nie wytworzy artefaktów bez pliku blokady, więc kompilacja napotyka to ostrzeżenie tylko dla pluginu, dla którego plik blokady nie zawiera skrótu — w typowym przypadku odczytanego obok swojej encji w katalogu.
Kiedy brak pliku blokady powoduje odmowę. Gdy edytor prosi usługę kompilatora o graf encji Release, a przestrzeń robocza w ogóle nie ma pliku blokady, usługa zatrzymuje się i prosi o niego, zamiast rysować graf. Plik blokady, który istnieje, ale po prostu nie zawiera skrótu dla pluginu, to opisany wyżej przypadek: plugin zostaje uruchomiony, a to ostrzeżenie o tym informuje. Narysowany graf jest tym, na podstawie czego czytelnik następnie wnioskuje, a graf zbudowany z niezweryfikowanych bajtów wyglądałby dokładnie tak samo jak sprawdzony. Zob. aggrega serve.
A published archive carries an entry Windows cannot use (Opublikowane archiwum zawiera wpis, którego Windows nie może użyć)
Pojawia się, gdy aggrega push — lub jego --dry-run — publikuje archiwum, którego jeden z wpisów zawiera część, której Windows nie może przechować w zapisanej postaci: nazwę zarezerwowaną przez Windows dla urządzenia, taką jak CON, PRN, AUX, NUL, COM1 lub LPT1, w dowolnej wielkości liter i z dowolnym rozszerzeniem, albo część kończącą się kropką lub spacją. aux/x.yaml zawiera taką część w nazwie katalogu; report. i COM1.yaml — w nazwie pliku. W systemie Windows aggrega odmawia rozpakowania takiego wpisu, więc obszar roboczy w Windows w ogóle nie może użyć tej wersji. Ostrzeżenie pojawia się na każdej platformie, ponieważ publikacja jest przeznaczona dla każdego, kto ją pobierze, i to dzięki niemu autor dowiaduje się o tym, zanim dowie się ktoś korzystający z Windows.
Co odczytuje. Nazwy, które będzie zawierać archiwum: własną nazwę pliku dokumentu encji, a następnie każdy plik, który encja wskazuje obok siebie — pliki wymienione w sekcji Bundling. Zatem dokument o nazwie con.yaml, który importuje plik schematu, wywołuje ostrzeżenie z powodu własnej nazwy. Encja, która niczego nie wskazuje, jest publikowana jako sam dokument, który odbiorca umieszcza pod nazwą wybraną przez produkt, a nie tą nadaną przez autora, więc nigdy nie wywołuje ostrzeżenia, niezależnie od nazwy pliku. Encja Plugin nie publikuje archiwum i również nigdy nie wywołuje ostrzeżenia.
Postać komunikatu. Jeden wiersz na wpis, na standardowym wyjściu błędów, w kolejności składania nazw — najpierw dokument, potem dołączane do niego pliki w porządku leksykograficznym — przed właściwym raportem przebiegu próbnego lub publikacji na standardowym wyjściu:
warning: an entry this publication carries cannot be used on Windows (the entry "aux/x.yaml", its segment "aux"). Windows reserves device names such as CON, PRN, AUX, NUL, COM1 and LPT1, in any letter case and whatever extension follows, and does not hold a segment ending in a full stop or a space as written, so a workspace on Windows refuses to unpack the entry. This warning does not stop the publication; rename that segment to publish a version Windows can usePierwsza wartość w cudzysłowie to wpis w postaci, w jakiej nazywa go archiwum. Druga to pierwszy z jego segmentów — części rozdzielonych ukośnikami — którego Windows nie może przechować; to tę część należy przemianować. Wiersz zaczyna się stałym zdaniem danego warunku. Zgłasza go publikacja, a nie reguła oceniana przez kompilację, więc nie ma on wiersza w tabeli na początku tej strony; tabela wszystkich warunków wymienia go pod kodem E0344.
Niczego nie blokuje. Wypchnięcie lub jego przebieg próbny przebiega albo zostaje odrzucone dokładnie tak, jak bez tego ostrzeżenia, i kończy się z tym samym kodem wyjścia.
Gdzie jeszcze trafia. Narzędzie publish-entity asystenta odpowiada tymi samymi wpisami jako windows_unusable_entries, a aggrega serve odpowiada na aggrega/publishEntity z nimi jako windowsUnusableEntries; każde z tych pól jest nieobecne, gdy takich wpisów nie ma. Zob. aggrega mcp i aggrega serve. Usługa przekazuje też sam wiersz ostrzeżenia żądaniu, które prosiło o raport, wraz z resztą raportu publikacji.
Widoczność w edytorze. Brak w postaci diagnostyki: publikacja nie jest kompilacją, więc nic stąd nie trafia na listę problemów. Edytor publikujący przez usługę odczytuje windowsUnusableEntries z odpowiedzi.
Dlaczego ostrzeżenie, a nie zatrzymanie. Taka nazwa jest poprawna, a Linux i macOS używają pliku pod jego nazwą, więc odrzucenie publikacji oznaczałoby odrzucenie działającej encji na podstawie domysłu, kto ją pobierze. Decyzja o zmianie nazwy należy do autora.