Polecenia
Co robi polecenie po uruchomieniu
Każde polecenie kończy się czymś, co można zobaczyć. Nic nie kończy się sukcesem po cichu, ponieważ polecenie, które nic nie mówi, wygląda dokładnie tak samo jak takie, które nigdy się nie uruchomiło.
- Wybór encji Release zmienia oba wskaźniki i nie wywołuje powiadomienia. Wynik już widać, a powiadomienie o nim tylko nauczyłoby zamykania powiadomień bez czytania.
- Walidacja i lint zgłaszają, ile problemów znalazły — także wtedy, gdy nie znalazły żadnego. Czyste wykonanie to oznajmia, zamiast zostawiać panel Problems nietknięty i budzić wątpliwość, czy polecenie w ogóle się wykonało.
- Szkic encji i inspekcja kończą się dokumentem otwartym w karcie. Pokazanie konfiguracji kończy się panelem, a nie dokumentem, ponieważ zgłasza listę ustawień do przeczytania od góry do dołu, a nie plik do zachowania.
- Długa operacja pokazuje postęp z przyciskiem Cancel. Dotyczy to wszystkiego, co sięga do rejestru, renderuje lub rozwiązuje encję Release, przechodzi katalog lub uruchamia wtyczkę na danych wejściowych: walidacji, lintowania, budowania, budowania podglądu, grafu topologii, pobierania, inspekcji, wypychania, podpisywania, oznaczania jako przestarzałe i importu. Tworzenie szkicu dokumentu, raportowanie efektywnej konfiguracji i utrzymywanie pamięci podręcznych do nich nie należą, więc działają bez niego. Utrzymania pamięci podręcznej nie można ponadto w ogóle przerwać — kompilator nie ma sposobu, by zatrzymać je w połowie — więc chroni je wcześniejsze potwierdzenie, a nie przycisk, który mógłby jedynie zatrzymać oczekiwanie edytora.
- Naciśnięcie Cancel zatrzymuje kompilator, a nie tylko oczekiwanie edytora. Przez serwer językowy rozszerzenie wysyła anulowanie dla żądania, które wystawiło; przez podproces kończy ten proces. Anulowanie kompilacji następuje na granicach faz samej kompilacji, więc ciężka faza, która już trwa, najpierw się kończy — dlatego komunikat mówi, że operacja została zatrzymana, a nie że zatrzymała się natychmiast. Tak czy inaczej wynik jest zgłaszany jako stopped, nigdy jako niepowodzenie.
- Operacja na pamięci podręcznej, która coś usuwa, najpierw pyta i wymienia pamięci podręczne, których dotknie. Opróżnianie i oczyszczanie dotyczą własnych pamięci podręcznych tego obszaru roboczego oraz pamięci podręcznych skompilowanych modułów i opisów wtyczek współdzielonych przez każdy projekt na tej maszynie, więc te potwierdzenia wymieniają obie. Przycinanie dotyczy tylko współdzielonej pamięci podręcznej skompilowanych modułów, więc jego potwierdzenie wymienia tylko ją i mówi, że własne pamięci podręczne obszaru roboczego pozostają nietknięte. Następnie komunikat mówi, co zostało usunięte i ile pozostawiono na miejscu, ponieważ inny proces ma to otwarte, jeśli coś takiego jest; odmowa informuje, że nic nie zostało usunięte.
- Wypychanie, podpisywanie i oznaczanie jako przestarzałe mówią, co jest teraz prawdą dla odbiorców — że opublikowana wersja jest tym, co inni pobierający ją teraz otrzymują, że podpis jest dostępny do weryfikacji, że znacznik przestarzałości jest tym, co teraz widzą mechanizmy rozwiązywania. Każde z nich wymienia rejestr, do którego dotarło, i to, czy cokolwiek faktycznie opuściło tę maszynę, odczytane z tego, co zrobił kompilator, a nie z tego, o co poproszono, więc publikacja, która niczego nie dostarczyła, nigdy nie jest zgłaszana jako taka, która dostarczyła.
- Niepowodzenie pokazuje własny komunikat kompilatora z przyciskiem obok, nigdy zamiast niego przeredagowanego podsumowania. Komunikat kompilatora zwykle wskazuje, co uruchomić lub co poprawić, a przycisk Show output przenosi do pełnego tekstu w kanale wyjściowym Aggrega. Operacja, która uruchamia plik binarny
aggregai spotyka się z odmową, podaje status, z jakim zakończył się plik binarny, a następnie bez zmian słowa, które zapisał, odmawiając, a kanał wyjściowy kończy się tym samym zdaniem, wiersz po wierszu. Inspekcja odrzucona z powodu dokumentu deklarującego encję oferuje zamiast tego Open document, ponieważ to tego dokumentu dotyczy komunikat, a kanał nie zawiera nic więcej.
Polecenia

-
Aggrega: Get started — przywraca stronę powitalną po jej wyłączeniu i otwiera ją. Ponownie włącza
aggrega.getStarted.show, więc wyłączenie strony jest wyborem, który można cofnąć, a nie drzwiami zatrzaskującymi się za plecami. Zaznaczenie pola wyboru u dołu strony ponownie włącza to samo ustawienie i niczego nie otwiera: to właśnie ta strona jest otwarta, więc pole wyboru zachowuje fokus klawiatury, a klawisz Space na przemian je zaznacza i odznacza. Ikona domu na pasku tytułu panelu Commands to coś innego: otwiera stronę i nie zmienia żadnego ustawienia, więc rzut oka na stronę nigdy nie jest jednocześnie decyzją dotyczącą uruchamiania. -
Aggrega: Stop opening the welcome page on startup — sprawia, że strona powitalna przestaje się otwierać przy uruchomieniu, wyłączając
aggrega.getStarted.showwe własnych ustawieniach użytkownika. Powstrzymuje to jej pojawianie się bez prośby, ale nie czyni jej niedostępną: Aggrega: Get started ją przywraca. Odznaczenie pola wyboru u dołu strony uruchamia to samo polecenie, więc decyzję można podjąć zarówno z palety, jak i z miejsca, w którym strona jest czytana. -
Aggrega: Open settings — otwiera preferencje tego rozszerzenia. Również koło zębate w prawym górnym rogu panelu Commands. Otwiera własną stronę ustawień edytora przefiltrowaną do tego rozszerzenia, więc preferencja ma jedno miejsce przechowywania i jedno miejsce zapisu. Różni się od Show config, które pokazuje, co kompilator ustalił dla obszaru roboczego, a nie jak ustawiony jest edytor.
-
Aggrega: Select Release… — wybiera encję Release, na której pracuje edytor. Działa natychmiast, ponownie sprawdza otwarte pliki względem niej i każe panelowi Catalog ponownie odczytać swoją listę; nic nie jest uruchamiane ponownie. Dostępne też przez kliknięcie wskaźnika Release na pasku stanu. Zob. Wybór Release.
-
Aggrega: Set the selected Release as this workspace’s default — zapisuje wybraną encję Release w
.aggrega/active-release, aby późniejsza sesja zaczynała się od niej. Plik zapisuje serwer językowy, który odmawia, własnymi słowami, gdy.aggregalub znacznik jest dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy Aggrega. Działa lokalnie w danej kopii roboczej i nie zmienia bieżącego wyboru. -
Aggrega: Set authoring_release in .aggrega-config.yaml… — otwiera plik konfiguracyjny, aby ustawić
build.authoring_release, zatwierdzoną w repozytorium wartość domyślną współdzieloną przez zespół. Ma ona pierwszeństwo przed plikiem znacznika. Plik konfiguracyjny, który serwer językowy zgłasza jako dowiązanie prowadzące poza obszar roboczy Aggrega, nie jest otwierany, a błąd wyjaśnia dlaczego. -
Aggrega: Select Compiler Version — wybiera wersję kompilatora
aggregauruchamianą na tej maszynie spośród wydań, z którymi działa to rozszerzenie, po potwierdzeniu ostrzeżenia; nowa wersja zastępuje wcześniejszą dopiero wtedy, gdy serwer językowy zostanie na niej uruchomiony. Zob. Pobieranie kompilatora. -
Aggrega: Start or restart the language server — uruchamia serwer językowy, gdy żaden nie działa, a gdy działa, kończy go i uruchamia nowy, zerując licznik prób ponownego uruchomienia. Nigdy nie jest pomijane w palecie poleceń: jego zadaniem jest uruchamianie, więc ukrywanie go, gdy nic nie działa, oznaczałoby ukrywanie go w jedynej sytuacji, w której jest potrzebne. Dostępne też przez kliknięcie wskaźnika serwera językowego na pasku stanu. Gdy w oknie nie ma folderu rozpoznawanego przez Aggrega, polecenie to zgłasza, zamiast sprawiać wrażenie, że nic nie robi.
-
Aggrega: Toggle the artifact-rendering stage while inspecting — przełącza ustawienie
aggrega.server.buildOnInspectw miejscu, więc interfejs ustawień zawsze jest z nim zgodny, i proponuje ponowne uruchomienie, które je stosuje — serwer językowy odczytuje ustawienie przy starcie. Dostępne też z menu szybkich akcji na pasku stanu, które pokazuje, czy ustawienie jest obecnie włączone. Etap dodaje porady, któreaggrega buildzgłasza podczas renderowania, i żadnego ze sprawdzeń, na których budowanie się zatrzymuje. Wyniki przychodzą oznaczone warstwą, która je zgłosiła, więc porady etapu są grupowane w panelu Problems osobno od walidacji i czyszczone niezależnie od niej. Ponowne uruchomienie stosujące zmianę opróżnia panel Problems i ponownie sprawdza otwarte pliki, więc po wyłączeniu etapu jego porady znikają z panelu, a po włączeniu wracają przy następnym rysowaniu grafu. -
Aggrega: Validate active file / Build / Preview build / Lint — uruchamiają odpowiednią operację kompilatora za pośrednictwem serwera językowego. Build, preview build i pull działają na wybranej encji Release, zamiast za każdym razem o nią pytać. Build kompiluje wybraną encję Release z włączonymi wszystkimi kontrolami i zapisuje wygenerowane artefakty w katalogu
dist/w folderze projektu, dzięki czemu trafiają obok pracy, którą wybrano do otwarcia — albo, gdy nie wybrano folderu projektu lub wybrany nie znajduje się w obszarze roboczym Aggrega, do katalogudist/w katalogu głównym obszaru roboczego Aggrega — a końcowy wiersz kompilacji i jej powiadomienie podają katalog, do którego zapisała.aggrega builduruchomione w terminalu zapisuje do katalogudist/w katalogu głównym obszaru roboczego Aggrega niezależnie od miejsca uruchomienia, więc przy folderze projektu poniżej tego katalogu głównego edytor i terminal zapisują do dwóch różnych katalogów; preview build wykonuje tę samą kompilację i podaje, co zostałoby zapisane, nie naruszając katalogu wyjściowego.W panelu Commands przycisk Build ma obok siebie strzałkę o nazwie Build options, otwierającą opcje dotyczące następnej kompilacji — Auto pull przed renderowaniem rozwiązuje zależności wybranej encji Release do pliku blokady i jest wyłączona, dopóki się jej nie włączy, co jest domyślnym ustawieniem samego wiersza poleceń dla tego samego wyboru. Dopóki Build nie może zostać uruchomione, strzałka pozostaje na miejscu, wyszarzona, a wskazanie jej pokazuje powód, dla którego Build nie może zostać uruchomione; nie otwiera niczego, dopóki Build nie będzie mogło zostać uruchomione. Każda opcja ma obok siebie pole — puste, gdy jest wyłączona, zaznaczone, gdy jest włączona — dzięki czemu jej stan można odczytać bez naciskania czegokolwiek, a zdanie mówiące, co daje jej włączenie, pojawia się podczas wskazywania wiersza lub po dotarciu do niego klawiszami strzałek. Przełączenie opcji niczego nie uruchamia i pozostawia listę otwartą, więc można przełączyć kolejną; naciśnięcie Build — lub ponownie strzałki — zamyka listę. Opcje obowiązują przez czas sesji i nie są nigdzie zapisywane, więc zamknięcie okna je odrzuca, i należą wyłącznie do Build: preview build podaje, co zapisałaby kompilacja, nie zapisując niczego z tego, a rozwiązywanie zależności zapisuje plik blokady, więc preview build nie przyjmuje żadnych opcji.
Obie umieszczają w panelu Problems ustalenia mające pozycję w dokumencie, oznaczone warstwą, która je zgłosiła — wśród nich odmowę zgłoszoną przez kompilator podczas renderowania, przypisaną do dokumentu, który ona wskazuje, takiego jak encja Recipe, której encję Workload odrzucił, z krótkim kodem otwierającym stronę z jej wyjaśnieniem, podczas gdy kompilacja lub podgląd kończy się słowami samego kompilatora w kanale wyjściowym i w powiadomieniu — i zapisują ostrzeżenia niewskazujące żadnej pozycji — wycofany pin, nierozwiązywalny element nadrzędny — w kanale wyjściowym Aggrega wraz z listą artefaktów. Zamknięcie pliku usuwa jego własne ustalenia z panelu Problems i pozostawia to, co znalazła w nim kompilacja, podgląd lub graf: dotyczą one encji Release, a nie pliku, który był otwarty, więc pozostają, dopóki kompilator nie przestanie ich zgłaszać. Build, Preview lub graf, które kompilator odrzuca, ponieważ zależność się nie rozwiązuje, również umieszczają tę odmowę w panelu Problems — w dokumencie, który wskazuje kompilator, lub w encji Release, gdy nie wskazuje żadnego — i pozostaje ona przez otwarcie i zamknięcie tego pliku, dopóki następne Build, Preview lub graf tej encji Release nie otrzyma odpowiedzi bez niej.
Kompilacja z Auto pull zapisuje przed nimi, co zrobiło rozwiązywanie zależności: jeden wiersz dla każdego przypiętego odwołania, z wersją, do której się rozwiązało, jego rodzajem, gdy kompilator go podaje, oraz, gdy kompilator to zgłasza, miejscem, z którego to uruchomienie pobrało odwołanie, wyrażonym słowem, które
aggrega pull --detaildla niego wypisuje —fetched-fresh,cache-reuse,local,in-binarylubexternal— a następnie podsumowanie, któreaggrega pullwypisuje w terminalu,Pull complete:, a po nim zapisany plik blokady, nazwany względem katalogu głównego obszaru roboczego, i liczby tego, co zarejestrowało rozwiązywanie.Lint sprawdza konwencje publikowania i umieszcza każde ustalenie w panelu Problems, więc kliknięcie jednego z nich otwiera encję, której dotyczy. Każde jest oznaczone krótkim kodem, który
aggrega lintwypisuje dla reguły, która je wygenerowała, a oznaczenie otwiera stronę wyjaśniającą ten kod; reguła bez krótkiego kodu jest zamiast tego oznaczona własną nazwą. Ustalenie przypisane do pliku, ale nie do wiersza, znajduje się na początku tego pliku, a nie w zgadniętej pozycji, a każde ustalenie jest też zapisywane w kanale wyjściowym Aggrega, pod dokumentem, którego dotyczy, jako wiersz, któryaggrega lintdla niego wypisuje: jego ważność, krótki kod reguły, własna tożsamość reguły i jej własne sformułowanie, bez zmian. Gdy konfiguracja nadaje swoim encjom Releases własne foldery katalogu podworkspace.releases, Lint sprawdza katalog raz dla każdej encji Release, w folderach, które ta encja Release odczytuje — encje Releases odczytujące te same foldery są sprawdzane razem — i zgłasza każde sprawdzenie osobno: kanał wyjściowy rozpoczyna je wierszem, którym rozpoczyna jeaggrega lint, podając jego encje Releases i odczytane foldery, i wymienia pod spodem jego ustalenia; końcowe powiadomienie podaje, co znalazło każde sprawdzenie i w ilu encjach, dla jego własnych encji Releases; a każdy wpis w Problems kończy się podaniem encji Releases, których sprawdzenie go znalazło, więc ustalenie w folderze odczytywanym przez dwa sprawdzenia jest wymienione raz dla każdego z nich.Wszystkie cztery podają, ile ustaleń wygenerowały, także gdy nie ma żadnego, więc czyste uruchomienie można odróżnić od polecenia, które się nie uruchomiło; wszystkie cztery podczas pracy pokazują postęp z przyciskiem Cancel.
-
Aggrega: Pull — uruchamia plik binarny
aggregadla wybranej encji Release i przesyła strumieniowo jego wyjście do kanału wyjściowego Aggrega. Rozwiązuje do pamięci podręcznej zależności katalogu encji i źródeł deklarowane przez encję Release i zapisuje plik blokady dla każdej encji Release, rejestrując w nim zewnętrzne dane wejściowe, z których korzysta renderowanie tej encji Release, aby późniejsze budowanie pobierało je z lokalnego magazynu. Łączy się z rejestrem, więc pokazuje postęp z przyciskiem Cancel i kończy się komunikatem o tym, co zrobiło. Build, Preview lub otwarty graf, które kompilator odrzuca, ponieważ encja Release nie ma pliku blokady, kończą się jednym powiadomieniem:Aggrega: <release> has no lockfile., po którym następuje własne zdanie kompilatora, z przyciskiem Pull: jego naciśnięcie uruchamia to polecenie, z plikiem binarnym skonfigurowanym w rozszerzeniu, dla encji Release wskazanej przez kompilator — lub dla wybranej encji Release, gdy kompilator żadnej nie wskazał — a kanał wyjściowy zawiera zdanie kompilatora w wierszu, którym kończy się operacja. Przerysowanie, o które nie proszono, na przykład otwartego grafu po zapisaniu, zgłasza to samo powiadomienie najwyżej tak często, jak pozwalają dwa ustawieniaaggrega.notifications. Niezależnie od tego, co zapisuje plik blokady wybranej encji Release — to polecenie, budowanie z Auto pull lubaggrega pullwpisane w terminalu — otwarte pliki są względem niego ponownie sprawdzane, a ostrzeżenie o rozjechaniu się pliku blokady samo znika z panelu Problems, gdy zapis je rozwiąże: graf otwarty na tej encji Release jest przerysowywany, co ponownie sprawdza plik blokady, a gdy żaden graf nie pokazuje tej encji Release — żaden nie jest otwarty albo otwarty wciąż pokazuje wcześniej wybraną encję Release — rozszerzenie raz prosi o jej graf, niczego nie rysując. W ten sposób śledzony jest tylko plik blokady wybranej encji Release i tylko w folderach otwartych w oknie; ostrzeżenie dotyczące pliku blokady innej encji Release pozostaje, dopóki nie zostanie pokazany graf tej encji Release. -
Aggrega: Draft entity… — wybiera rodzaj spośród tych, które obsługuje kompilator, a następnie prosi serwer językowy o dokument startowy i otwiera go w nowej, niezapisanej karcie. Rodzaje są pobierane na żądanie, a nie przechowywane w rozszerzeniu, więc wybór podąża za uruchomionym kompilatorem: rodzaj, który kompilator zyska, jest oferowany bez zmiany tego rozszerzenia. Użytkownik czyta nazwę, którą będzie nosił dokument, a szkic jest żądany za pomocą własnego tokenu kompilatora dla tego rodzaju — a monit, który następnie pyta o nazwę, podaje, jaki rodzaj nazywa, tymi samymi słowami, które właśnie przeczytano. Nic nie jest zapisywane na dysku: szkic można edytować, zapisać lub odrzucić. Wywołanie wskazujące rodzaj, którego kompilator nie rozpoznaje — może go zawierać skrót klawiszowy lub nagrany przepływ pracy — wraca z własnym komunikatem kompilatora wymieniającym rodzaje, które rozpoznaje. Jest to również drugi wiersz panelu Catalog, Draft entity.
-
Aggrega: Inspect… — wybiera encję widoczną dla obszaru roboczego i pokazuje, do czego się rozwiązuje, w nowej karcie. Inspekcja jest adresowana nazwą, więc encja rozwiązana ze skonfigurowanego katalogu katalogu encji jest tu oferowana tak samo jak encja zadeklarowana w obszarze roboczym. Rozwiązuje się w kategoriach wybranej encji Release, a oferowane encje to te, które panel Catalog wymienia dla tej encji Release: nazwa deklarowana przez kilka wariantów, po jednym na encję Release, rozwiązuje się do wariantu wybranej encji Release, a nazwa, której ta encja Release nie rozwiązuje, jest zgłaszana jako nierozwiązana wraz z powodem podanym przez kompilator, który wskazuje wpis tej encji Release w
workspace.releases. Gdy nie wybrano encji Release, rozwiązuje się przez własne katalogi katalogu encji obszaru roboczego. Gdy dokument w obszarze roboczym deklaruje encję, a katalog encji niczego z niego nie rozwiązał — na przykład dokument narusza schemat swojego rodzaju albo leży poza wszystkimi katalogami katalogu encji — powiadomienie mówi, że encji nie można poddać inspekcji z powodu deklarującego ją dokumentu, a po nim następuje własne zdanie kompilatora mówiące, co jest nie tak, zaś jego przycisk Open document otwiera ten dokument; kanał wyjściowy Aggrega zawiera to samo zdanie. Inspekcja odrzucona z jakiegokolwiek innego powodu kończy się tak jak każda nieudana operacja. Odczytywanie, jakie encje zawiera obszar roboczy, pokazuje postęp i można je zatrzymać, podobnie jak następujące po nim rozwiązywanie. Po naciśnięciu w panelu Commands encje są oferowane jako menu obok przycisku; po uruchomieniu stąd — jako lista do wyboru. Inspekcja oferowana przez wiersz panelu Catalog jest tą samą inspekcją i kończy się w ten sam sposób. -
Aggrega: Import into Aggrega — zob. Import do Aggrega.
-
Aggrega: Cache… — wybiera operację na pamięci podręcznej, a następnie uruchamia ją za pośrednictwem serwera językowego. Po naciśnięciu w panelu Commands cztery operacje są oferowane jako menu obok przycisku; po uruchomieniu stąd — jako lista do wyboru. Nie jest uruchamiany żaden proces, a każda odpowiedź wraca jako ustrukturyzowany wynik, który przedstawia panel: status wymienia każdą pamięć podręczną, jej zawartość i zakres jej współdzielenia, niczego nie usuwając; prune usuwa wpisy, do których nie odwołuje się żaden plik blokady, i podaje, co zachował, wraz ze wszystkim, czego nie miał podstaw odzyskać, oraz operacją, która by to zrobiła; evict najpierw pyta o limit rozmiaru — wielkość w bajtach, taką jak
5GiBlub512MiB, albo liczbę bajtów, odczytywaną przez ten sam parser, którego używa wiersz poleceń — i przycina do niego współdzieloną pamięć podręczną skompilowanych modułów; clear opróżnia wszystkie pamięci podręczne. Trzy operacje, które coś usuwają, najpierw proszą o potwierdzenie, a każde potwierdzenie wymienia pamięci podręczne, których operacja faktycznie dotyczy: opróżnianie dotyczy własnych pamięci podręcznych encji, artefaktów źródłowych i zewnętrznych danych wejściowych tego obszaru roboczego oraz pamięci podręcznych skompilowanych modułów, opisów wtyczek, pakietów dokumentacji i wtyczek CLI współdzielonych przez wszystkie projekty na tej maszynie; prune dotyczy tych samych pamięci podręcznych obszaru roboczego oraz współdzielonych pamięci podręcznych skompilowanych modułów, opisów wtyczek i wtyczek CLI; a przycinanie dotyczy tylko współdzielonej pamięci podręcznej skompilowanych modułów. Każdy rozmiar zgłaszany przez te operacje jest wyrażany w tym samym zapisie, w którym odczytywany jest limit, więc liczbę odczytaną z raportu pamięci podręcznej można wpisać bezpośrednio w monit o limit. Limit, którego kompilator nie potrafi odczytać, wraca z własnym komunikatem kompilatora opisującym, jak wygląda limit rozmiaru. Opróżnione i przycięte pamięci podręczne są ponownie zapełniane przy następnym budowaniu, które ich potrzebuje. Windows odmawia usunięcia pliku otwartego przez inny proces, a wtedy prune, przycinanie lub opróżnianie pozostawia go na miejscu i kontynuuje z resztą, zamiast zakończyć się niepowodzeniem: kanał wyjściowy Aggrega wymienia każdy wpis pozostawiony przez prune lub przycinanie, z jego klasą, zakresem współdzielenia i rozmiarem, a pod każdą pamięcią podręczną, której dotyczyło opróżnianie, podaje, ile plików tam pozostawiono i jaki mają rozmiar; komunikat kończący operację mówi, ile pozostawiono na miejscu, prosi o ponowne uruchomienie operacji po zakończeniu tamtego procesu i wskazuje kanał, aby sprawdzić, które to pliki. Gdy nic nie pozostało na miejscu, co ma miejsce przy każdym uruchomieniu na platformie usuwającej otwarte pliki, żaden z nich o tym nie wspomina. -
Aggrega: Push… / Sign… / Deprecate… — operacje, które zmieniają to, co rozwiązują inne osoby. Push pyta, którą z encji wymienionych w panelu Catalog opublikować — menu obok przycisku w panelu Commands, lista do wyboru po uruchomieniu stąd — a następnie pakuje ją i publikuje w skonfigurowanym rejestrze. Sign i deprecate pytają o odwołanie do już opublikowanego artefaktu, ponieważ obie zmieniają opublikowane bajty, a nie obszar roboczy: sign dołącza podpis, deprecate dołącza podpisany znacznik wycofania i pyta o ważność —
warning,errorlubretracted— oraz o powód, który zapisuje. Wszystkie trzy trafiają do serwera językowego, wszystkie trzy pokazują postęp z przyciskiem Cancel, który kończy publikację, a nie tylko oczekiwanie, i każda kończy się wskazaniem, co faktycznie zrobił kompilator: odwołania i wersji, do których rozwiązała się encja, oraz skrótu, na który ta wersja teraz wskazuje, skrótu, do którego zobowiązuje się każdy podpis, lub własnego skrótu znacznika. Publikacja, która stwierdziła, że te same bajty są już opublikowane, mówi o tym, zamiast zgłaszać się jako taka, która coś opublikowała. Ich wyniki i pełny opis trafiają do kanału wyjściowego Aggrega. -
Aggrega: Show config — otwiera panel z listą wszystkich ustawień deklarowanych przez schemat konfiguracji, generowany z tego schematu, dzięki czemu ustawienia, ich nazwy, wartości domyślne i akceptowane wartości mają dokładnie jedno źródło, a nowe ustawienie pojawia się bez żadnej zmiany w tym miejscu. Panel otwiera się jako tabela z jednym wierszem na ustawienie, pod wierszem nagłówka dla każdej grupy konfiguracji —
workspace,build,plugins,mcp,signingi pozostałych — z ustawieniami najwyższego poziomu na początku. Każdy wiersz zawiera ustawienie w postaci, w jakiej zapisuje się je w pliku, jego nazwę słownie, jego wartość, to, co ustawienie akceptuje, oraz pochodzenie wartości. Nazwa jest wyprowadzana z klucza: akronim jest pisany wielkimi literami, a tam, gdzie nazwy dwóch ustawień brzmiałyby tak samo, dodawana jest grupa, w której znajduje się każde z nich, więc żadne dwa wiersze nie mają tej samej nazwy. Jedyna kolumna wartości pokazuje, co obowiązuje teraz: wartość ustawiona w pliku lub w środowisku albo wartość inna niż domyślna zadeklarowana w schemacie jest oznaczona symbolem ●, a wskazanie tego oznaczenia wyjaśnia dlaczego i jaka jest zadeklarowana wartość domyślna — w ten sposób można znaleźć zmienione ustawienia; ustawienie bez obowiązującej wartości pokazuje none, a pusta lista pokazuje[].Addytywny odpowiednik listy — na przykład
workspace.catalog_dirs_appendobokworkspace.catalog_dirs— nie ma własnego wiersza: jest wymieniany pod ścieżką swojej listy, a wiersz listy pokazuje jedną wartość i jedno źródło, które raport kompilatora podaje dla obu łącznie, co nie mówi, które wpisy dodał odpowiednik. Ustawienie, które należy do maszyny, a nie do jednego projektu — rejestr i jego polityka zaufania do podpisów, pamięć podręczna skompilowanych modułów, lista wtyczek dostarczających polecenia — jest oznaczone w swoim wierszu jako Global. Opis ustawienia znajduje się za małym kółkiem oznaczonym i w ostatniej kolumnie, z nagłówkiem Description, co trzyma poza wierszem najdłuższy element ustawienia: należy je kliknąć lub najechać na nie wskaźnikiem, aby przeczytać opis, w którym każdy wymieniony kod jest wyświetlany jako kod. Ścieżka ustawienia łamie się tylko po_lub., a wartość lub ścieżka pliku tylko po/,.lub_albo na spacji, więc nic nie jest przecinane w środku słowa.Tabela jest mimo to szersza niż zadokowany panel i przewija się w nim w poziomie, a klucz ustawienia pozostaje przy tym widoczny, więc przewijana wartość ma zawsze obok ustawienie, do którego należy; podpis nad tabelą zawija się do szerokości panelu. Każdy opisany nagłówek kolumny ma przy prawej krawędzi narożnik zmiany rozmiaru: przeciągnięcie go poszerza lub zwęża tę kolumnę. Poszerzenie kolumny nie poszerza tabeli, więc kolumna podąża za wskaźnikiem, dopóki pozostałe kolumny mają miejsce do oddania, i zatrzymuje się, gdy wszystkie osiągną minimalną szerokość; tam, gdzie panel jest zbyt wąski dla tabeli nawet przy jej minimalnej szerokości — na przykład po zadokowaniu na pasku bocznym — każda kolumna już ją ma, a narożniki niczego nie przesuwają. Kolumna przestaje się zwężać na najszerszym fragmencie, którego nie może zawinąć — swoim nagłówku, słowie z nazwy ustawienia albo części ścieżki lub wartości między dwoma miejscami, w których może się łamać — a kolumna ustawienia zachowuje własną minimalną szerokość; cała reszta w zwężonej kolumnie zawija się wewnątrz niej, zamiast wchodzić na następną. Panel nie uruchamia żadnego skryptu, z czego wynikają trzy ograniczenia: ustawiona szerokość obowiązuje tylko do ponownego narysowania panelu, więc przełączenie na drugą postać, ponowne naciśnięcie Show config lub ponowne otwarcie panelu rysuje każdą kolumnę od nowa w szerokości nadanej jej przez tabelę; kolumny nie można na żądanie dopasować do zawartości, dwukrotnym kliknięciem ani w inny sposób; a do narożnika dociera się wskaźnikiem, nie klawiaturą.
Kontrolka nad tabelą przełącza na drugą postać, w której każde ustawienie ma własny blok, z opisem i zasięgiem pokazanymi na miejscu oraz zasadą dla oznaczenia Global podaną na początku, a panel otwiera się ponownie w postaci użytej ostatnio. Każde ustawienie pokazuje obowiązującą wartość oraz, jeśli kompilator potrafi to określić, plik, z którego ta wartość pochodzi. Raport kompilatora przypisuje źródło każdemu ustawieniu, a odpowiednikowi listy w wierszu samej listy; tam, gdzie nie wymienia ustawienia nigdzie — na przykład gdy raportu nie udało się odczytać — panel to mówi, zamiast sugerować źródło, którego nie ma: takie ustawienie jest pokazywane z zadeklarowaną wartością domyślną, oznaczoną jako deklaracja, a nie odczyt, i bez źródła, a ramka na początku panelu wymienia każde z nich.
Naciśnięcie Show config przy otwartym panelu przenosi go na pierwszy plan i ponownie odczytuje konfigurację. Gdy konfiguracji nie da się odczytać, naciśnięcie zamyka panel, niezależnie od tego, czy był otwarty, a jedno powiadomienie podaje przyczynę; jeśli przyczyną jest to, że serwer językowy nie działa, powiadomienie oferuje Start, które uruchamia Aggrega: Start or restart the language server. Panel raportuje; nie zapisuje. Zmiana ustawienia to edycja pliku konfiguracyjnego.
-
Aggrega: Show topology graph — otwiera graf topologii dla wybranej encji Release. Narysowanie go wymaga skompilowania tej encji Release do jej topologii, dlatego pokazywany jest postęp z przyciskiem Cancel.
-
Aggrega: Attach a Feature to the connection at the cursor — dołącza encję Feature do połączenia z poziomu wpisu tego połączenia w dokumencie. Polecenie jest dostępne w menu kontekstowym edytora i w palecie poleceń, i tylko w dokumencie, który serwer językowy zgłasza jako jedną z encji Aggregates lub Releases obszaru roboczego. Pyta serwer językowy, w obrębie wpisu którego połączenia znajduje się kursor, w kategoriach wybranej encji Release, tak jak pozostałe funkcje kursora: chodzi o wpis, którym komponent rysuje połączenie pod aliasem tego połączenia, lub o wpis, który encja Release zapisuje dla połączenia. Na takim wpisie otwiera graf topologii dla wybranej encji Release z zaznaczonym tym połączeniem, a dołączanie odbywa się z jego sekcji May attach, tak jak po kliknięciu krawędzi połączenia, z tą różnicą, że wpis jest zapisywany w dokumencie, w którym uruchomiono polecenie. W każdym innym miejscu niczego nie otwiera i podaje przyczynę: kursor nie znajduje się we wpisie połączenia, połączenie narysowała encja Feature albo wpis encji Release dotyczy połączenia, którego jej skompilowany graf nie zawiera. Gdy żadna encja Release nie jest wybrana, proponuje jej wybranie, tak jak Aggrega: Show topology graph, a odmowa serwera językowego jest pokazywana jego własnymi słowami. Niezapisane zmiany są najpierw wysyłane do serwera językowego, więc kursor jest odczytywany względem widocznego tekstu.
-
Aggrega: Search published catalog — otwiera listę filtrów, pozwala zawęzić wyszukiwanie według dowolnego tekstu, rodzaju, etykiet, możliwości, gniazda wtyczki lub limitu wyników, a następnie je uruchomić i skopiować dopasowaną referencję. Każdy element filtra można edytować w dowolnej kolejności, a po edycji wraca się do listy, więc cały filtr można przeczytać przed uruchomieniem. Dopóki rozszerzenie działa w oknie, lista otwiera się z filtrem pozostawionym przez ostatnie wyszukiwanie, a Reset search filter, tuż nad Search, czyści wszystkie elementy bez wyszukiwania. Wyszukiwanie, które niczego nie dopasowało, podaje uruchomiony filtr, a tam, gdzie skonfigurowany rejestr nie ma jeszcze indeksu, przeszukane rejestry, następnie te nieprzeszukane i sposób zbudowania ich indeksu; to inna odpowiedź niż w przypadku indeksu, którego w ogóle nie dało się odczytać — wtedy zgłaszany jest własny komunikat kompilatora, a pełny tekst trafia do kanału wyjściowego Aggrega wraz z wierszem aktualności, który wymienia każdy przeszukany rejestr i czas ostatniej aktualizacji jego indeksu. Jest to także pierwszy wiersz panelu Catalog, Search catalog.
-
Aggrega: Refresh plugins — ponownie wczytuje panel Plugins.
-
Aggrega: Refresh registries — ponownie odczytuje skonfigurowane rejestry. Nie łączy się z żadnym rejestrem, więc jego powtarzanie niewiele kosztuje.
-
Aggrega: Refresh workspace catalog — ponownie pyta serwer językowy, które encje widzi obszar roboczy. Odczytuje obszar roboczy, który serwer ma już otwarty, i nie łączy się z żadnym rejestrem, więc jego powtarzanie niewiele kosztuje. Panel sam pyta ponownie, gdy serwer językowy zaczyna odpowiadać, gdy zmienia się wybrana encja Release, po utworzeniu, zmianie lub usunięciu dokumentu na dysku oraz po zamknięciu dokumentu przez edytor, więc to polecenie służy do sytuacji, których żadna z tych nie obejmuje, takich jak zmiana wciąż znajdująca się w niezapisanym buforze. Znajduje się na pasku tytułu panelu Catalog i jest tam jedynym elementem: ponownie odczytuje tę listę, zamiast działać na jej zawartości, więc należy do panelu, a nie do obszaru roboczego.