Blok `assertions:`
Encje Component, Feature, Recipe i FeatureRecipe mają opcjonalne pole spec.assertions: — mapę nazwanych reguł, które kompilator ewaluuje po walidacji schematu, ale przed renderowaniem. Każdy klucz jest identyfikatorem reguły, który pojawia się w komunikacie o błędzie; każda wartość jest treścią szablonu Go. Pojedyncza treść szablonu zapisana bezpośrednio pod assertions: nie ma kształtu tego pola i zostaje odrzucona podczas odczytu encji, dlatego każdą regułę zapisuje się pod jej własną nazwą. Blok wyraża reguły międzypolowe, których JSON Schema nie potrafi zwięźle uchwycić: niezmienniki obejmujące wiele pól, w których żadne pojedyncze pole nie jest „tym walidowanym”. Ta strona omawia gramatykę zapisu, fazę ewaluacji, kontekst szablonu oraz podział odpowiedzialności między asercjami encji Component / Feature (niezmienniki architektoniczne kontraktu) a asercjami encji Recipe / FeatureRecipe (niezmienniki implementacyjne konkretnego dostawcy).
Do ograniczeń pojedynczych pól (zakres, wzorzec, enum, format) należy używać natywnych słów kluczowych JSON Schema wewnątrz schema:. Do niestandardowych predykatów pojedynczych pól służy pole validate: formy zwięzłej. Do kształtu warunkowego służy when:. Pole assertions: uzupełnia te mechanizmy — jest miejscem na prawdziwe reguły międzypolowe.
Gdzie występuje to pole
Cztery encje, które mogą zawierać assertions::
- Component — niezmienniki architektoniczne kontraktu encji Component.
- Feature — niezmienniki architektoniczne kontraktu encji Feature.
- Recipe — niezmienniki implementacyjne chartu lub modułu, na którym opiera się encja Recipe.
- FeatureRecipe — niezmienniki implementacyjne mechanizmu, na którym opiera się encja FeatureRecipe.
W każdej z nich pole jest opcjonalne. Encje bez reguł obejmujących wiele pól całkowicie je pomijają.
Kiedy uruchamiane są asercje
Fazy ewaluacji asercji znajdują się w potoku kompilacji między walidacją schematu a renderowaniem:
- Rozwiązywanie: walidacja i interpolacja parametrów, a następnie walidacja schematu względem
schema:/usesSchema:/featuresSchema:. - Budowa topologii i finalizacja grafu: graf zostaje złożony.
- Analiza statyczna: selektor każdego gniazda
uses:jest sprawdzany względem etykiet komponentów, do których prowadzą jego połączenia. - Asercje Component / Feature ewaluowane względem każdej instancji.
- Wiązanie encji Recipe.
- Asercje Recipe / FeatureRecipe ewaluowane względem związanej instancji.
- Renderowanie: ewaluacja szablonów mapowania, wygenerowanie wyniku.
Obie fazy asercji są uruchamiane przed jakimkolwiek renderowaniem — żadne charty nie są renderowane, żadne pliki Compose nie są generowane. Jedyne, o co dostawca jest pytany przed uruchomieniem asercji Recipe, to nazwa, jaką nadaje zasobom każdego związanego węzła i którą może odczytać provides encji Recipe. Asercja zakończona niepowodzeniem natychmiast zatrzymuje kompilację z właściwym dla niej komunikatem błędu; kolejne kroki nie są wykonywane.
Podział na dwie fazy odzwierciedla podział odpowiedzialności: reguły na poziomie encji Component obowiązują niezależnie od tego, która encja Recipe zostanie związana, dlatego są uruchamiane przed wiązaniem; reguły na poziomie encji Recipe obowiązują przy konkretnym wyborze encji Recipe, dlatego są uruchamiane po wiązaniu.
Kontekst szablonu
W przypadku assertions: encji Component i Feature kontekst szablonu udostępnia rozwiązany stan instancji:
.values— zawartośćvaluesnapisana przez dewelopera..infra— zawartośćinfrazespołu Ops (z encji Aggregate lub Release)..uses— rozwiązane połączeniauses:, każde już sprawdzone względem selektora swojego gniazda, w kształcie, w jakim zapisuje je autor: kluczowane nazwą gniazda, a w obrębie każdego gniazda aliasem każdego połączenia na nim — nazwą, którą autor nadał połączeniu w gnieździe, lub, w przypadku połączenia zapisanego jako element listy, jego celem. Wpis każdego połączenia opisuje połączenie i nie zawiera niczego, co opublikował jego cel.targetto identyfikator instancji rozwiązanego celu,aliaspowtarza nazwę, którą wpis jest kluczowany, aorigin_featurewystępuje, gdy połączenie utworzyło dołączenie encji Feature. Obok nich znajdują się trzy fakty pod nazwami, pod którymi szablon encji Recipe odczytuje je we wpisie.context.uses.<alias>tego samego połączenia, gdzie template-context-contract.md opisuje, co każdy z nich zawiera:labels— etykiety celu, nigdy etykiety komponentu, na którym działa asercja —values, wartości zapisane na połączeniu, orazfeatures, dołączenia zapisane na połączeniu, kluczowane slotem, który każde z nich wypełnia. Każdy z tych trzech występuje na każdym połączeniu, pusty tam, gdzie połączenie go nie niesie, a dołączenie podfeaturesma kształt, jaki nadaje mu.featuresponiżej. Zatem.uses.<socket>.<alias>.targetodczytuje rozwiązany cel jednego połączenia,.uses.<socket>.<alias>.labelsetykiety tego celu, gniazdo z kilkoma połączeniami zawiera wpis dla każdego z nich, a odwołanie sięgające przez tę mapę po wartość opublikowaną przez cel zatrzymuje kompilację, ponieważ wpis nie ma takiego pola..features— rozwiązane dołączenia, kluczowane nazwą instancji, którą autor nadał każdemu z nich. Każdy wpis zawieratype(URI katalogowy dołączonej encji Feature),resolved_version(wersję związaną dla tej kompilacji) orazvalues(własną treść intencji dewelopera dla dołączenia). Dołączenia zapisanego na jednym z połączeń komponentu nie ma wśród nich, dokładnie tak jak nie ma go wśród.featuresszablonu encji Recipe: odczytuje się je pod jego połączeniem, w.uses.<socket>.<alias>.features.<slot>, w tym samym kształcie..metadata— obliczana instancja: jejinstance_id, jej typcomponentiresolved_version, jejboundary_pathorazaggregate_name,aggregate_versionirelease_versionkompilacji.
W przypadku assertions: encji Recipe i FeatureRecipe kontekst dodaje pola specyficzne dla encji Recipe:
.provides— rozwiązane wartościprovides:ocenianego komponentu, obliczone już w chwili uruchomienia asercji. Wartości opublikowane przez cel nie są dostępne w tym miejscu; trafiają one do wywołującego w kontekście renderowania..locals— zmienne lokalne encji Recipe..recipe.metadata—nameiversionencji Recipe oraz jejcapability..recipe.source— wskaźnik źródła encji Recipe.
Dostęp do pól odbywa się przy użyciu standardowej składni szablonów Go (.values.architecture, .uses.databases.primary.target); konstrukcją zatrzymującą jest {{ fail "message" }} zgodnie z kontraktem Loud Guardrails — nieudana asercja generuje jasny, konkretny błąd czasu kompilacji, wskazujący naruszony niezmiennik.
Ta powierzchnia jest oceniana z missingkey=error. Odwołanie do klucza, którego kontekst nie zawiera, zatrzymuje kompilację — ze wskazaniem encji, instancji, asercji i brakującego klucza — zamiast renderować się jako nic. Ta ścisłość sprawia, że asercji można ufać: predykat, którego odwołanie wyrenderowałoby się jako puste, porównywałby z niczym i przechodził, więc jedna literówka po cichu wyłączyłaby regułę, której egzekwowaniu asercja miała służyć. Oznacza to również, że samo odwołanie jest rozwiązywane, zanim zadziała jakakolwiek wartość zastępcza, więc pole opcjonalne wymaga formy uwzględniającej obecność; errors/fatal-halts.md opisuje politykę brakujących kluczy dla każdej powierzchni oraz formy, które w jej ramach działają.
Odczytywanie połączeń w gnieździe. Wpis gniazda ma jeden kształt niezależnie od zawartości: jeden wpis na połączenie, pod jego aliasem. Asercja odczytuje jedno połączenie po jego aliasie, zlicza gniazdo lub iteruje po nim, aby zobaczyć wszystkie jego połączenia, i sprawdza własny klucz gniazda, aby ustalić, czy jest ono w ogóle podłączone. Dla komponentu, którego wpis w encji Aggregate zawiera
uses: models: local: { target: llama } fast: { target: turbo }poniższe asercje odczytują go na każdy z tych sposobów:
assertions: # The socket's presence: the socket key alone, however many connections it holds. models-wired: | {{- if not (hasKey .uses "models") -}} {{- fail "wire at least one model to the models socket" -}} {{- end -}} # Every connection on the socket: a range visits each one. every-model-distinct: | {{- $seen := list -}} {{- range $alias, $connection := (optional .uses "models" dict) -}} {{- if has $connection.target $seen -}} {{- fail (printf "connection %s points at %s, which another models connection already points at" $alias $connection.target) -}} {{- end -}} {{- $seen = append $seen $connection.target -}} {{- end -}} # One connection, by the alias it was written under; guarded, because the # connection is optional. fast-is-not-local: | {{- with (optional .uses "models" dict) -}} {{- if and (hasKey . "fast") (hasKey . "local") (eq .fast.target .local.target) -}} {{- fail (printf "the fast and local connections both point at %s" .local.target) -}} {{- end -}} {{- end -}}Iteracja odwiedza połączenia gniazda w kolejności alfabetycznej ich aliasów — tutaj fast przed local — a nie w kolejności, w jakiej zapisała je encja Aggregate. Gniazdo z jednym połączeniem odczytuje się tak samo: .uses.models.local.target odczytuje llama niezależnie od tego, czy obok podłączono fast, a .uses.models.target nie wskazuje żadnego połączenia i zatrzymuje kompilację.
Każde połączenie komponentu ma tu własny wpis, ponieważ żadne dwa połączenia jednego komponentu nie mają wspólnego aliasu — w jednym gnieździe lub w dwóch, niezależnie od tego, który dokument lub które dołączenie utworzyło każde z nich. Kompilacja odrzuca taką parę, wskazując oba połączenia i miejsce zapisania każdego, zanim uruchomi się jakakolwiek asercja. Lista wymieniająca jeden cel dwukrotnie jest taką parą, ponieważ aliasem elementu listy jest jego cel; jest nią także własne połączenie local komponentu obok połączenia local dołączenia na tym samym komponencie.
Odczytywanie tego, co niesie połączenie. Reguła dotycząca połączenia może odczytać, czym jest jego cel, co deweloper zapisał na połączeniu i co jest do niego dołączone, dzięki czemu obowiązuje niezależnie od tego, która encja Recipe zostanie związana. Encja Component, której gniazdo models deklaruje wartość unauthenticated i slot credential, może odrzucić połączenie z celem, który jej katalog oznacza etykietą jako usługę hostowaną, gdy połączenie nie niesie ani poświadczenia, ani rezygnacji:
assertions: hosted-model-needs-a-credential: | {{- range $alias, $connection := (optional .uses "models" dict) -}} {{- $hosted := eq (optional $connection.labels "component.aggrega.ai/hosting" "") "managed" -}} {{- $optedOut := optional $connection.values "unauthenticated" false -}} {{- if and $hosted (not (hasKey $connection.features "credential")) (not $optedOut) -}} {{- fail (printf "the models connection %s reaches a hosted model with no credential: attach one under credential, or set unauthenticated: true on the connection" $alias) -}} {{- end -}} {{- end -}}Etykietę odczytuje się z labels, które należą do celu — modelu — a nigdy do samego komponentu; rezygnację odczytuje się z values połączenia; a poświadczenie jest slotem pod features połączenia. Każde z nich odczytuje się za pomocą optional lub hasKey, ponieważ cel może nie mieć takiej etykiety, a połączenie takiej wartości. Znaczenie etykiety jest konwencją katalogu: kompilacja przenosi ciąg znaków, a asercja decyduje, co on oznacza.
.uses asercji to nie .context.uses szablonu encji Recipe, a odwołanie napisane dla jednego nie przenosi się na drugie. Kontekst renderowania zawiera bogatszą projekcję tych samych krawędzi: kluczowaną wyłącznie aliasem, z nazwą gniazda jako polem wpisu i z wartościami opublikowanymi przez każdy cel zagnieżdżonymi pod provides — więc szablon encji Recipe odczytuje .context.uses.<alias>.provides.<name> tam, gdzie asercja odczytuje .uses.<socket>.<alias>.target. Fakty obecne w obu widokach mają te same nazwy, ale nie te same ścieżki: .context.uses.<alias>.labels i .uses.<socket>.<alias>.labels to etykiety tego samego celu, a values i features w obu przypadkach również odczytują to samo połączenie. Obie fazy asercji są oceniane przed renderowaniem, dlatego widok krawędzi w asercji nie zawiera niczego, co opublikował jej cel, i dlatego dołączenie na niej nie ma provides.
Ogólny kształt kontekstu szablonu i semantykę dostępności poszczególnych pól opisuje template-context-contract.md.
Liczby na tej powierzchni
Asercja odczytuje zapisaną przez autora liczbę dokładnie tak, jak szablon wartości — zob. Liczby w szablonie wartości:
- Porównania. Sześć porównań odczytuje dwie liczby według wartości, niezależnie od rodzaju, który niesie każdą z nich:
lt .values.replicas 1.5ieq .values.replicas 3.0dają tu taką samą odpowiedź jak w szablonie wartości, zapisane przez autora0.1jesteqwzględem0.1zapisanego w asercji, a porównanie liczby z tekstem w cudzysłowie zatrzymuje kompilację tymi samymi słowami. - Pustość. Zapisane przez autora
0jest puste: fałszywe dlaifiwith, prawdziwe dlaemptyi zastępowane przezdefault. Reguła pytająca, czy autor zapisał wartość — łącznie z0— pyta za pomocą funkcji sprawdzających obecność: dla zapisanego przez autora0wyrażeniehasKey .values "replicas"jest prawdziwe, aoptional .values "replicas" 1zwraca0. Reguła pytająca, czy wartość jest zerem, porównuje:eq .values.replicas 0. Obecność i pustość zestawia oba pytania obok siebie. - Wypisywanie. Liczba wypisywana przez komunikat
failwygląda tak, jak w wyjściu szablonu wartości: liczba całkowita jako całkowita, więcprintf "%d"wypisuje jej cyfry, a każda inna liczba w najkrótszej dokładnej postaci dziesiętnej, więc zapisane przez autora0.0000001wygląda jak0.0000001.
Asercje encji Component / Feature — niezmienniki architektoniczne
Wyrażają one reguły obowiązujące niezależnie od tego, która encja Recipe wiąże encję Component. Reguła jest właściwością kontraktu, a nie implementacji.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Componentmetadata: name: core/datastore/mariadb version: 1.0.0 labels: component.aggrega.ai/type: stateful-server component.aggrega.ai/category: datastorespec: schema: values: architecture: { type: string, enum: [standalone, replication], default: standalone } primary: replicaCount: { type: integer, min: 1, max: 9, default: 1 } secondary: replicaCount: { type: integer, min: 0, max: 9, default: 0 }
assertions: # Replication mode requires at least 2 secondary replicas. replication-needs-two-secondaries: | {{- if eq .values.architecture "replication" -}} {{- if lt .values.secondary.replicaCount 2 -}} {{- fail "architecture=replication requires secondary.replicaCount >= 2" -}} {{- end -}} {{- end -}}
# Total node count limit for safe replication coordination. total-node-count-within-cap: | {{- $total := add .values.primary.replicaCount .values.secondary.replicaCount -}} {{- if gt $total 9 -}} {{- fail (printf "total node count must not exceed 9; got %d" $total) -}} {{- end -}}Obie reguły wyrażają właściwości kontraktu MariaDB. Niezależnie od tego, która encja Recipe zostanie powiązana — chart Bitnami czy własna, ręcznie przygotowana alternatywa — reguły obowiązują.
Kontrola białych znaków {{- ... -}} ma znaczenie: szablony asercji nie generują wyjścia, a jedynie efekty uboczne poprzez {{ fail }}. Przycinanie białych znaków sprawia, że wyrenderowana treść szablonu pozostaje pusta w przypadku powodzenia.
Asercje Recipe / FeatureRecipe — niezmienniki implementacji
Wyrażają one reguły obowiązujące dla konkretnego chartu lub modułu, z którego korzysta encja Recipe. Reguła jest właściwością implementacji, a nie kontraktu.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Recipemetadata: name: bitnami/datastore/mariadb/k8s version: 1.0.0spec: capability: helm implements: core/datastore/mariadb:^1.0.0 source: # Keys this provider defines for itself; a source the build fetches is written as { kind, url, version } instead. chart: oci://registry-1.docker.io/bitnamicharts/mariadb version: "20.0.0"
valuesMapping: $import: BitnamiHelpers#/mappings/MariaDBBitnamiCore
assertions: # Bitnami chart 20.x requires an explicit ServiceMonitor namespace when # replication and metrics scraping are both enabled. service-monitor-namespace-required: | {{- if and (eq .values.architecture "replication") .values.metrics.serviceMonitor.enabled -}} {{- if not .values.metrics.serviceMonitor.namespace -}} {{- fail "Bitnami MariaDB 20.x requires metrics.serviceMonitor.namespace when architecture=replication and metrics.serviceMonitor.enabled=true" -}} {{- end -}} {{- end -}}
# ARM-node incompatibility. arm-rejects-hard-anti-affinity: | {{- if and (eq .values.primary.podAntiAffinityPreset "hard") (eq .infra.cpu_arch "arm64") -}} {{- fail "Bitnami MariaDB 20.x is incompatible with ARM nodes when podAntiAffinityPreset=hard; use 'soft' or omit" -}} {{- end -}}Każda reguła jest specyficzna dla implementacji opartej na charcie Bitnami 20.x. Jeśli zostanie powiązana inna encja Recipe dla MariaDB — samodzielnie napisany chart lub alternatywna implementacja — te reguły nie mają zastosowania. Reguły na poziomie encji Component (replication-needs-two-secondaries, total-node-count-within-cap) nadal obowiązują, ponieważ są właściwościami kontraktu.
Dlaczego asercje encji Component i Recipe są rozdzielone
Obie role wyglądają podobnie (obie wykonują zatrzymania {{ fail }} dla reguł obejmujących wiele pól), ale podział odpowiedzialności ma zasadnicze znaczenie:
- Asercje encji Component są częścią kontraktu. Gdy deweloper zapisze
architecture: replicationzsecondary.replicaCount: 1, kompilacja zostaje odrzucona niezależnie od tego, która encja Recipe zostanie powiązana. Przyszła alternatywna encja Recipe tego nie zmienia. - Asercje encji Recipe są częścią implementacji. Gdy architekt wybiera chart Bitnami 20.x jako Recipe, chart ma określone osobliwości (wymóg
serviceMonitor.namespace, błąd na węzłach ARM). Nie dotyczą one innego chartu.
Umieszczenie obu typów reguł w encji Component splątałoby kontrakt z jego implementacjami: encja Component musiałaby odwoływać się do powiązanej encji Recipe, aby wiedzieć, które reguły implementacyjne egzekwować, co naruszałoby rozdział Component-Recipe. Rozdzielenie reguł do ich naturalnych miejsc utrzymuje przejrzysty model odpowiedzialności. Koszt rozdzielenia w czasie działania jest pomijalny; obie fazy działają przed renderowaniem i zatrzymują kompilację z tą samą diagnostyką Loud Guardrails, E0033, wskazującą encję, instancję i regułę.
Konwencja komunikatu fail
Argument {{ fail "..." }} to błąd czasu budowania widoczny dla użytkownika. Konwencje:
- Nazwać ograniczenie — „architecture=replication requires secondary.replicaCount >= 2”.
- Podać wartość, gdy ma znaczenie — „total node count must not exceed 9; got 12”.
- Zasugerować poprawkę, gdy to możliwe — „use ‘soft’ or omit the field”.
- Unikać żargonu — czytelnikiem jest programista, który napisał encję Aggregate, a nie architekt, który napisał asercję.
W przypadku długich komunikatów lub komunikatów zawierających wartości należy użyć printf:
{{- fail (printf "field %s exceeds limit: got %d, max is %d" .field .value .max) -}}Kompilator zgłasza komunikat w formacie błędów Loud Guardrails, podając nazwę encji, lokalizację asercji w źródle i komunikat błędu. Diagnostyka jest na tyle konkretna, że programista może zidentyfikować i usunąć pierwotną przyczynę.
Wartość, którą autor zadeklarował jako sensitive: true, w tym komunikacie odczytuje się jako <redacted> wszędzie tam, gdzie komunikat ją cytuje, więc podawanie w komunikacie wartości zadeklarowanego pola jest bezpieczne: diagnostyka nadal nazywa regułę i pole, a ukrywana jest tylko wartość. Asercja, której wynik zależy od tego, co zawiera taka wartość — porównanie z literałem, test prefiksu — zamiast swojego komunikatu zgłasza, że tekst jej błędu został ukryty. Pełną regułę opisuje vocabulary/compact-form-authoring.md „What a refusal says about a declared value”.
Czego assertions: nie zastępuje
assertions: to miejsce na reguły obejmujące wiele pól. Nie zastępuje:
- Ograniczeń JSON Schema wewnątrz
schema:— reguły dotyczące pojedynczych pól (zakres, wzorzec, enum, format, typ) należą do natywnych słów kluczowych JSON Schema. - Pola
validate:w formie zwartej — własnych predykatów dla pojedynczego pola, o zasięgu jednego pola. Należy używaćvalidate:, gdy reguła dotyczy konkretnego pola, aassertions:, gdy reguła obejmuje wiele pól i żadne z nich nie jest „tym walidowanym”. - Pola
when:w formie zwartej — warunkowego kształtu (tego, czy obowiązują ograniczenia danego poddrzewa). Należy używaćwhen:do zmienności kształtu, aassertions:, gdy kombinacja wartości jest nieprawidłowa w sposób, który lepiej wyrazić predykatem w dowolnej formie. - Kontroli w czasie wykonania —
assertions:działa wyłącznie w czasie kompilacji. Wszystko, co zależy od stanu klastra w czasie wykonania (bieżące adresy IP, zawartość sejfu, stan podów), musi być wyrażone jako deterministyczne ciągi wskaźników (zob. kontrakt czystości AOT).
Przykłady
Minimalny — pojedyncza reguła architektoniczna
spec: assertions: replication-needs-two-secondaries: | {{- if and (eq .values.architecture "replication") (lt .values.secondary.replicaCount 2) -}} {{- fail "replication requires secondary.replicaCount >= 2" -}} {{- end -}}Średniej wielkości — kontrakt encji Component z wieloma regułami
spec: assertions: # Replication minimum. replication-needs-two-secondaries: | {{- if eq .values.architecture "replication" -}} {{- if lt .values.secondary.replicaCount 2 -}} {{- fail "architecture=replication requires secondary.replicaCount >= 2" -}} {{- end -}} {{- end -}}
# Total node limit. total-node-count-within-cap: | {{- $total := add .values.primary.replicaCount .values.secondary.replicaCount -}} {{- if gt $total 9 -}} {{- fail (printf "total node count exceeds 9: got %d (primary=%d, secondary=%d)" $total .values.primary.replicaCount .values.secondary.replicaCount) -}} {{- end -}}
# A ServiceMonitor scrapes the metrics exporter, so it needs one. service-monitor-needs-metrics: | {{- if and .values.metrics.serviceMonitor.enabled (not .values.metrics.enabled) -}} {{- fail "metrics.serviceMonitor.enabled=true requires metrics.enabled=true" -}} {{- end -}}Produkcyjny — encja Recipe z regułami implementacyjnymi
spec: assertions: # Bitnami 20.x: serviceMonitor namespace requirement. service-monitor-namespace-required: | {{- if and (eq .values.architecture "replication") .values.metrics.serviceMonitor.enabled -}} {{- if not .values.metrics.serviceMonitor.namespace -}} {{- fail "Bitnami MariaDB 20.x requires metrics.serviceMonitor.namespace when architecture=replication and metrics.serviceMonitor.enabled=true" -}} {{- end -}} {{- end -}}
# TLS certificate consistency. tls-needs-both-certificate-files: | {{- if .values.tls.enabled -}} {{- if not (and .values.tls.certFilename .values.tls.certKeyFilename) -}} {{- fail "tls.enabled=true requires both tls.certFilename and tls.certKeyFilename" -}} {{- end -}} {{- end -}}
# Replication-mode storage class consistency. replication-needs-one-storage-class: | {{- if eq .values.architecture "replication" -}} {{- $primaryClass := .values.primary.persistence.storageClass -}} {{- $secondaryClass := .values.secondary.persistence.storageClass -}} {{- if and $primaryClass $secondaryClass (ne $primaryClass $secondaryClass) -}} {{- fail "replication mode requires primary and secondary to use the same storageClass" -}} {{- end -}} {{- end -}}Integracja z narzędziami
aggrega buildewaluuje asercje między walidacją schematu a renderowaniem; niespełniona asercja zatrzymuje kompilację z komunikatem{{ fail }}tej asercji.aggrega validatestosuje te same kontrole poprawności przed renderowaniem, bez zapisywania artefaktów — dla encji Recipe, której źródło nie jest pobierane, uruchamia rzeczywisty potok kompilacji wokół zsyntetyzowanych minimalnych encji Aggregate, Manifest i Release, dzięki czemu błędnie sformułowany szablon asercji lub asercja odwołująca się do nieznanego pola ujawnia się jako błąd poprawności; asercje encji Recipe, której źródło jest pobierane, są ewaluowane podczas kompilacji. Asercja, która wywołuje tamfail, jest zgłaszana jako ostrzeżenie zawierające jej komunikat, a kontrola kończy się powodzeniem: zsyntetyzowana encja Release zawiera symbole zastępcze i wartości domyślne zamiast wartości, które ustawia rzeczywista encja Release, więc rozstrzygnięcie co do asercji pozostawia się kompilacji — zob. niespełniona asercja jest ostrzeżeniem. (aggrega lintobejmuje konwencje publikowania, a nie poprawność asercji).- Środowiska IDE z obsługą szablonów Sprig podświetlają odwołania
.values.X; dokumentacja wyświetlana po najechaniu kursorem prowadzi do definicji schematu, gdy integracja z IDE jest skonfigurowana.