Wiązanie obciążenia z tym, co publikuje dołączenie
Pojedyncza bezstanowa aplikacja renderowana na Kubernetes przez syntezę Workload providerа helm — bez zewnętrznego chartu. Aplikacja działa pod tożsamością chmurową, dla której encja Component deklaruje slot, a encja Release go wypełnia: dołączenie wypełniające slot emituje jeden Kubernetes ServiceAccount i publikuje jego nazwę, a Recipe aplikacji wiąże pod z tą opublikowaną nazwą.
Istotą przykładu jest kierunek przepływu. Producent podaje nazwę raz; konsument ją odczytuje. Nic po stronie konsumenta nie powtarza wartości, którą producent już posiada, więc obie strony nie mogą się rozjechać.
Generowanie przykładu
Ten przykład można zbudować za pomocą poniższych poleceń albo zlecić jego zbudowanie asystentowi AI.
Należy zapisać przykład w nowym folderze nazwanym tak jak on:
aggrega scaffold --example workload-identity-bindingNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności. Pierwsze przechodzi do nowego folderu:
cd workload-identity-bindingKompilacja
aggrega build --release release.yaml --auto-pullKatalog jest rozwiązywany z dwóch źródeł wskazanych w .aggrega-config.yaml: własnego katalogu przykładu ./catalog (encja Component local/compute/identity-app i jej syntetyzujący Recipe helm/identity-app) oraz rejestru hub (encja Feature core/gcp-workload-identity i jej FeatureRecipe). --auto-pull zapisuje podczas kompilacji plik blokady, którego brakuje w świeżym klonie. W dist/helm/helm/ powstają trzy manifesty.
Z asystentem AI
Asystent AI skonfigurowany z narzędziami Aggrega może zrobić to samo: wystarczy wkleić mu ten prompt.
Używaj wyłącznie narzędzi Aggrega i nie twórz samodzielnie żadnego folderu. Jeśli folder obszaru roboczego nie zawiera jeszcze folderu `workload-identity-binding`, wywołaj raz narzędzie `scaffold` z `example` ustawionym na `workload-identity-binding` i bez `dir`: zapisze ono przykład w nowym folderze `workload-identity-binding`. Następnie wywołaj narzędzie `build` z `workspace_root` ustawionym na `workload-identity-binding`, `release` ustawionym na `release.yaml`, `auto_pull` ustawionym na true i `write` ustawionym na true. Podaj mi, jakie pliki zapisała kompilacja; znajdują się w `workload-identity-binding/dist/`.Component deklaruje potrzebę; Release ją wypełnia
Aplikacja potrzebuje tożsamości, pod którą działa, więc jej Component deklaruje ją jako
wymagany slot identity:
featuresSchema: identity: required: true selector: "feature.aggrega.ai/kind!=secret" inject: []Aggregate nic dla niego nie zapisuje. To, pod jaką tożsamością działa aplikacja i w jakiej chmurze, jest wyborem operatora dla każdego celu, więc Release wypełnia slot encją Feature tożsamości i każdym polem, którego ta Feature potrzebuje:
features: identity: type: core/gcp-workload-identity infra: service_account_name: app-workload-identity gcp_service_account: app-dev@example-project.iam.gserviceaccount.comRelease, który pozostawia slot niewypełniony, zatrzymuje kompilację, podając nazwę slotu. Release dla
klastra EKS wypełnia ten sam slot zamiast tego encją core/aws-irsa i jej polem role_arn,
a jego Manifest mapuje tę Feature na jej FeatureRecipe. Selektor nie dopuszcza
poświadczenia do slotu: wypełnienie go encją Feature rodzaju secret zatrzymuje kompilację.
Dołączenie publikuje
Feature deklaruje w swoim schema.provides, że publikuje name, a jej
FeatureRecipe ją publikuje — z tej samej zmiennej lokalnej, którą emitowany chart nadaje nazwę
ServiceAccount, czyli z ustawionej przez operatora wartości service_account_name, gdy
Release ją zapisuje:
# FeatureRecipe gcp-workload-identitylocals: sa_name: '{{ default (printf "%s-%s" .context.rendered_name (.attachment_name | replace "_" "-")) .infra.service_account_name }}'provides: name: "{{ .locals.sa_name }}"Recipe konsumuje
Konsumujący Recipe odczytuje opublikowaną nazwę pod
.features.<instance-name>.provides.<key>:
# helm/identity-app recipe workloadserviceAccount: "{{ .features.identity.provides.name }}"containers: main: variables: IDENTITY_SERVICE_ACCOUNT: {{ .features.identity.provides.name }}Oba odczyty rozwiązują się do ServiceAccount, który dołączenie faktycznie wyemitowało:
[… omitted: the apiVersion]kind: ServiceAccountmetadata: name: app-workload-identity annotations: iam.gke.io/gcp-service-account: "app-dev@example-project.iam.gserviceaccount.com" [… omitted: the boundary and recipe annotations, and the labels, that every rendered document carries][… omitted: the Deployment's metadata, selector and pod template up to the containers] containers: - name: main [… omitted: the image and the port] env: [… omitted: the GREETING variable] - name: IDENTITY_SERVICE_ACCOUNT value: app-workload-identity serviceAccountName: app-workload-identityDlaczego odczytywać, a nie powtarzać
Alternatywą jest zapisanie app-workload-identity po raz drugi po
stronie konsumenta. Działa to do chwili, gdy ktoś zmieni ustawienie operatora
service_account_name i zaktualizuje tylko jedno z dwóch miejsc — wtedy
pod żąda ServiceAccount, który nie istnieje, a kompilacja niczego
nie wykrywa, bo obie pisownie są poprawnymi ciągami znaków.
Odczyt .features.identity.provides.name usuwa drugą pisownię. Ten sam
kształt dotyczy każdego dołączenia: poświadczenie publikuje lokalizator swojego obiektu Secret pod
.features.<slot>.provides.name, sidecar publikuje swój port, tożsamość
publikuje swoją nazwę. Pełny opis kształtu dołączenia, pole po polu, znajduje się w
templates/template-context-contract.md.
Wymiarowanie przez operatora
release.yaml realizuje filar wymiarowania przez operatora dla każdego środowiska: tag obrazu
kontenera pochodzi z infra.image_tag (myapp:1.2), a tożsamość — jej
Feature i pola tej Feature — pochodzi z wypełnienia slotu. Aggregate
dewelopera nie zawiera żadnego z nich.