Model danych
Ta strona wyjaśnia jedną ideę, czyli kto zapisuje jakie dane o komponencie, i nie jest uruchamialnym obszarem roboczym. Jeden kontrakt, trzy realizacje pokazuje ją w obszarze roboczym przeznaczonym do zbudowania; można go zapisać we własnym folderze poleceniem:
aggrega scaffold --example postgres-three-realizationsNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:
cd postgres-three-realizationsaggrega build --release release-selfhosted.yaml --auto-pullaggrega build --release release-managed.yaml --auto-pullaggrega build --release release-managed-dns.yaml --auto-pullaggrega build --release release-external.yaml --auto-pullvalues i infra: dwie przestrzenie nazw, dwóch autorów
Encja Component deklaruje dwa odrębne zestawy ustawień. Jej values należą do dewelopera i są zapisywane w encji Aggregate: to, czego potrzebuje aplikacja, takie samo w każdym środowisku. Jej infra należą do operatora i są zapisywane w encji Release: rozmiar i rozmieszczenie, które różnią się między środowiskami. Schematy rozdzielają te dwa zestawy — schemat encji Aggregate nie ma infra na komponencie, a schemat encji Release nie ma values — więc żaden z autorów nie może ustawić pól drugiego. Encja Recipe otrzymuje oba jako dwa odrębne obiekty, .values i .infra.
W przykładzie deweloper nadaje nazwę bazie danych i jej roli logowania, z pliku aggregate.yaml:
spec: components: db: type: core/datastore/postgres values: database: appdb user: appusera encja Release, która buduje zarządzaną instancję, określa jej rozmiar, z pliku release-managed.yaml z pominięciem komentarzy:
spec: boundaries: stack: directory: stack components: db: infra: engine_version: "16" storage: size: 100Gi type: gp3 ha: enabled: true read_replicas: 0Dwie pozostałe encje Releases w przykładzie budują tę samą encję Aggregate w klastrze oraz względem serwera, który już istnieje, każda z własnymi infra; encja Aggregate się nie zmienia.
Wartość, która mimo to ma się różnić w zależności od środowiska, jest wynoszona: encja Aggregate deklaruje parametr, wpisuje go do wartości, a każda encja Release wypełnia ten parametr (zob. Pliki budowania).
Encja Release zbudowana na innej
Encja Release może wskazać inną encję Release jako swoją bazę za pomocą extends: i zmienić tylko to, co się różni. Potomek dziedziczy granice bazy, jej rozmieszczenie i parametry, a deklaracja aggregate: obok extends: jest odrzucana przez schemat encji Release, ponieważ potomek musi budować tę samą encję Aggregate co jego baza. Może wskazać własną encję Manifest albo pominąć manifest: i odziedziczyć tę z bazy.
# release-prod.yaml: the base gives every other settingspec: extends: ./release-base.yaml boundaries: stack: components: db: infra: storage: size: 500Gidirectory: granicy jest dziedziczone jak każde inne ustawienie, więc potomek, który dziedziczy dosłowny katalog, renderuje w to samo miejsce co jego baza. Dopiero zapisanie katalogu z użyciem parametru kieruje wynik każdej encji Release w osobne miejsce; zob. Złożona encja Release i dziedziczenie przez extends.
Encja Manifest zbudowana na innej
Encja Manifest może w ten sam sposób rozszerzać inną, a jej wpisy zastępują wpis bazy dla tego samego klucza. Deweloperska encja Manifest może zachować wszystkie powiązania produkcyjnej i zmienić sposób realizacji poświadczeń: tutaj dołączenie core/referenced-secret jest w produkcji pobierane z magazynu sekretów, a w środowisku deweloperskim zapisywane do obiektu Secret na podstawie wartości podanej przez autora.
spec: mappings: components: type: core/datastore/postgres:1.0.0: helm/postgres:1.0.0 features: type: core/referenced-secret:1.0.0: helm/k8s-external-secret:1.0.0---# manifest-dev.yamlspec: extends: ./manifest-prod.yaml mappings: features: type: core/referenced-secret:1.0.0: helm/k8s-secret-from-parameter:1.0.0Obie realizacje publikują nazwę obiektu Secret w ten sam sposób, więc komponent odczytujący poświadczenie renderuje to samo odwołanie przy dowolnej z dwóch encji Manifest; Jedna intencja dewelopera, dwa sposoby dostarczania poświadczeń buduje obie i je porównuje.
Dwie etykiety: typ i kategoria
Każda encja Component ma jedną wartość z zamkniętego zbioru w zarezerwowanej etykiecie component.aggrega.ai/type: server, długo działający punkt końcowy; worker, konsument działający w tle; stateful-server, coś, co przechowuje własne trwałe dane; task, który działa do zakończenia; function, funkcja sterowana zdarzeniami; oraz resource, zarządzany zasób chmurowy, który nie uruchamia własnych obliczeń. Wartość znajduje się na encji katalogu, nigdy na instancji w encji Aggregate.
Typ mówi, jak infrastruktura ma traktować komponent, a nie do czego komponent służy. Broker komunikatów, który utrzymuje własny dysk, jest stateful-server dokładnie tak jak baza danych: core/messaging/kafka i core/datastore/postgres mają ten sam typ. Czytelnik przegląda według drugiej etykiety, component.aggrega.ai/category — messaging dla brokera, datastore dla bazy danych — która jest zarazem folderem katalogu, w którym znajduje się encja. Selektor zapisany względem jednej etykiety nigdy nie dopasowuje na drugiej.