Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Model danych

Ta strona wyjaśnia jedną ideę, czyli kto zapisuje jakie dane o komponencie, i nie jest uruchamialnym obszarem roboczym. Jeden kontrakt, trzy realizacje pokazuje ją w obszarze roboczym przeznaczonym do zbudowania; można go zapisać we własnym folderze poleceniem:

Terminal window
aggrega scaffold --example postgres-three-realizations

Następnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:

Terminal window
cd postgres-three-realizations
aggrega build --release release-selfhosted.yaml --auto-pull
aggrega build --release release-managed.yaml --auto-pull
aggrega build --release release-managed-dns.yaml --auto-pull
aggrega build --release release-external.yaml --auto-pull

values i infra: dwie przestrzenie nazw, dwóch autorów

Encja Component deklaruje dwa odrębne zestawy ustawień. Jej values należą do dewelopera i są zapisywane w encji Aggregate: to, czego potrzebuje aplikacja, takie samo w każdym środowisku. Jej infra należą do operatora i są zapisywane w encji Release: rozmiar i rozmieszczenie, które różnią się między środowiskami. Schematy rozdzielają te dwa zestawy — schemat encji Aggregate nie ma infra na komponencie, a schemat encji Release nie ma values — więc żaden z autorów nie może ustawić pól drugiego. Encja Recipe otrzymuje oba jako dwa odrębne obiekty, .values i .infra.

W przykładzie deweloper nadaje nazwę bazie danych i jej roli logowania, z pliku aggregate.yaml:

spec:
components:
db:
type: core/datastore/postgres
values:
database: appdb
user: appuser

a encja Release, która buduje zarządzaną instancję, określa jej rozmiar, z pliku release-managed.yaml z pominięciem komentarzy:

spec:
boundaries:
stack:
directory: stack
components:
db:
infra:
engine_version: "16"
storage:
size: 100Gi
type: gp3
ha:
enabled: true
read_replicas: 0

Dwie pozostałe encje Releases w przykładzie budują tę samą encję Aggregate w klastrze oraz względem serwera, który już istnieje, każda z własnymi infra; encja Aggregate się nie zmienia.

Wartość, która mimo to ma się różnić w zależności od środowiska, jest wynoszona: encja Aggregate deklaruje parametr, wpisuje go do wartości, a każda encja Release wypełnia ten parametr (zob. Pliki budowania).

Encja Release zbudowana na innej

Encja Release może wskazać inną encję Release jako swoją bazę za pomocą extends: i zmienić tylko to, co się różni. Potomek dziedziczy granice bazy, jej rozmieszczenie i parametry, a deklaracja aggregate: obok extends: jest odrzucana przez schemat encji Release, ponieważ potomek musi budować tę samą encję Aggregate co jego baza. Może wskazać własną encję Manifest albo pominąć manifest: i odziedziczyć tę z bazy.

# release-prod.yaml: the base gives every other setting
spec:
extends: ./release-base.yaml
boundaries:
stack:
components:
db:
infra:
storage:
size: 500Gi

directory: granicy jest dziedziczone jak każde inne ustawienie, więc potomek, który dziedziczy dosłowny katalog, renderuje w to samo miejsce co jego baza. Dopiero zapisanie katalogu z użyciem parametru kieruje wynik każdej encji Release w osobne miejsce; zob. Złożona encja Release i dziedziczenie przez extends.

Encja Manifest zbudowana na innej

Encja Manifest może w ten sam sposób rozszerzać inną, a jej wpisy zastępują wpis bazy dla tego samego klucza. Deweloperska encja Manifest może zachować wszystkie powiązania produkcyjnej i zmienić sposób realizacji poświadczeń: tutaj dołączenie core/referenced-secret jest w produkcji pobierane z magazynu sekretów, a w środowisku deweloperskim zapisywane do obiektu Secret na podstawie wartości podanej przez autora.

manifest-prod.yaml
spec:
mappings:
components:
type:
core/datastore/postgres:1.0.0: helm/postgres:1.0.0
features:
type:
core/referenced-secret:1.0.0: helm/k8s-external-secret:1.0.0
---
# manifest-dev.yaml
spec:
extends: ./manifest-prod.yaml
mappings:
features:
type:
core/referenced-secret:1.0.0: helm/k8s-secret-from-parameter:1.0.0

Obie realizacje publikują nazwę obiektu Secret w ten sam sposób, więc komponent odczytujący poświadczenie renderuje to samo odwołanie przy dowolnej z dwóch encji Manifest; Jedna intencja dewelopera, dwa sposoby dostarczania poświadczeń buduje obie i je porównuje.

Dwie etykiety: typ i kategoria

Każda encja Component ma jedną wartość z zamkniętego zbioru w zarezerwowanej etykiecie component.aggrega.ai/type: server, długo działający punkt końcowy; worker, konsument działający w tle; stateful-server, coś, co przechowuje własne trwałe dane; task, który działa do zakończenia; function, funkcja sterowana zdarzeniami; oraz resource, zarządzany zasób chmurowy, który nie uruchamia własnych obliczeń. Wartość znajduje się na encji katalogu, nigdy na instancji w encji Aggregate.

Typ mówi, jak infrastruktura ma traktować komponent, a nie do czego komponent służy. Broker komunikatów, który utrzymuje własny dysk, jest stateful-server dokładnie tak jak baza danych: core/messaging/kafka i core/datastore/postgres mają ten sam typ. Czytelnik przegląda według drugiej etykiety, component.aggrega.ai/category — messaging dla brokera, datastore dla bazy danych — która jest zarazem folderem katalogu, w którym znajduje się encja. Selektor zapisany względem jednej etykiety nigdy nie dopasowuje na drugiej.