Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Jeden Aggregate, dwa rozmiary klastra MySQL

MySQL InnoDB Cluster wraz z płaszczyzną sterowania, która go uzgadnia, zbudowany dwukrotnie z jednego niezmienionego Aggregate: raz z żądaniem jednej instancji serwera, raz z żądaniem trzech.

Lekcja dotyczy tego, gdzie mieszka rozmiar. Liczba serwerów stojących za bazą danych nie jest czymś, co napisał deweloper, ani czymś, o czym zdecydował Recipe — to jeden wiersz wymiarowania przez operatora w encji Release i to wszystko, czym różnią się dwa wyrenderowane drzewa.

Co kompilator zapisuje, a czego nie

Ta realizacja emituje zasób niestandardowy InnoDBCluster. Nie emituje serwerów, obiektów Service ani routerów: MySQL Operator for Kubernetes tworzy je w klastrze docelowym po zastosowaniu zasobu niestandardowego, a ta praca odbywa się długo po tym, jak kompilator skończył działanie.

Wszystko poniżej opisuje więc to, o co wyrenderowany zasób niestandardowy prosi. To, co ostatecznie zawiera działający klaster, jest odpowiedzią kontrolera na to żądanie, w chwili, której kompilator nigdy nie widzi — i kompilator nie twierdzi nic na ten temat, ponieważ nie ma jak tego sprawdzić.

Jedyna rzecz, która się zmienia

.-- release-single.yaml ----- spec.instances: 1
/
one Aggregate -- one Manifest -+
one Component \
one Recipe '- release-replicated.yaml -- spec.instances: 3

Obie encje Releases wybierają ten sam Component i ten sam Recipe, więc istnieje jeden Manifest, a nie jeden na każdy Release. Gdy dwie encje Releases różnią się tylko wymiarowaniem, mapowanie Ops nie ma nic do powiedzenia o tej różnicy, a jego druga kopia byłaby drugą rzeczą do utrzymywania w zgodności bez żadnego zysku.

Pliki

  • aggregate.yaml — intencja dewelopera i ten sam dokument dla obu encji Releases: komponent mysql-operator dla płaszczyzny sterowania, komponent db typu core/datastore/mysql-innodb-cluster oraz zestaw znaków, którym według dewelopera ma posługiwać się serwer. Nic tutaj nie mówi, ile jest serwerów.
  • manifest.yaml — mapowanie Ops, wspólne dla obu encji Releases. Dwa wiersze: który Recipe realizuje płaszczyznę sterowania, a który bazę danych.
  • release-single.yaml, release-replicated.yaml — wymiarowanie przez operatora. Różnią się swoim metadata.name oraz server_instances, a każde inne pole jest celowo takie samo, aby jeden wiersz stanowił całą różnicę.
  • .aggrega-config.yaml — wskazuje rejestr hub, z którego rozwiązywany jest katalog biblioteki standardowej. Ten przykład nie definiuje własnych encji.

Generowanie przykładu

Ten przykład można zbudować za pomocą poniższych poleceń albo zlecić jego zbudowanie asystentowi AI.

Należy zapisać przykład w nowym folderze nazwanym tak jak on:

Terminal window
aggrega scaffold --example mysql-innodb-cluster

Następnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności. Pierwsze przechodzi do nowego folderu:

Terminal window
cd mysql-innodb-cluster

Kompilacja

Terminal window
aggrega build --release release-single.yaml --auto-pull
aggrega build --release release-replicated.yaml --auto-pull

--auto-pull zapisuje podczas budowania plik blokady, którego brakuje świeżemu klonowi. Każda kompilacja zapisuje do dist/, a kompilacja dodaje swoje pliki, zamiast czyścić to, co zostawiła poprzednia. Aby przeczytać wynik jednej encji Release osobno, należy usuwać dist/ między uruchomieniami:

Terminal window
rm -rf dist && aggrega build --release release-replicated.yaml --auto-pull

Każdy Release renderuje pięć plików: zasób niestandardowy bazy danych oraz cztery, które uruchamiają płaszczyznę sterowania.

dist/stack/helm/db/innodbcluster.yaml
dist/stack/helm/mysql-operator/clusterrole.yaml
dist/stack/helm/mysql-operator/clusterrolebinding.yaml
dist/stack/helm/mysql-operator/deployment.yaml
dist/stack/helm/mysql-operator/serviceaccount.yaml

Z asystentem AI

Asystent AI skonfigurowany z narzędziami Aggrega może zrobić to samo: wystarczy wkleić mu ten prompt.

Używaj wyłącznie narzędzi Aggrega i nie twórz samodzielnie żadnego folderu. Jeśli folder obszaru roboczego nie zawiera jeszcze folderu `mysql-innodb-cluster`, wywołaj raz narzędzie `scaffold` z `example` ustawionym na `mysql-innodb-cluster` i bez `dir`: zapisuje ono przykład w nowym folderze `mysql-innodb-cluster`. Następnie wywołaj narzędzie `build` raz dla każdego pliku Release, w tej kolejności — `release-single.yaml` i `release-replicated.yaml` — za każdym razem z `workspace_root` ustawionym na `mysql-innodb-cluster`, `release` ustawionym na ten plik, `auto_pull` ustawionym na true i `write` ustawionym na true. Podaj, które pliki zapisała każda kompilacja; znajdują się w `mysql-innodb-cluster/dist/`.

Do czego renderuje się baza danych

# dist/stack/helm/db/innodbcluster.yaml — aggrega build --release release-single.yaml
apiVersion: mysql.oracle.com/v2
kind: InnoDBCluster
metadata:
[… omitted: the labels and annotations, described below]
name: db
spec:
instances: 1
router:
instances: 1
version: "8.4.0"
secretName: "mysql-root"
mycnf: |
[mysqld]
character-set-server=utf8mb4
collation-server=utf8mb4_0900_ai_ci

Wyrenderowany plik zawiera też etykiety i adnotacje, które Aggrega umieszcza na każdym renderowanym artefakcie — z którego Aggregate pochodzi, z którego komponentu, z którego Recipe, z której granicy — pominięte tutaj, aby samo żądanie pozostało widoczne.

Cztery z tych pięciu wpisów spec wywodzą się wprost z czegoś zdefiniowanego: instances z server_instances encji Release, version z wartości domyślnej engine_version encji Component, secretName z credentials_secret encji Release, a blok mycnf z charset i collation dewelopera. Piąty, router.instances, omówiono poniżej.

Porównanie, o które tu chodzi

Cała różnica między dwoma wyrenderowanymi drzewami:

--- dist/stack/helm/db/innodbcluster.yaml (single)
+++ dist/stack/helm/db/innodbcluster.yaml (replicated)
spec:
- instances: 1
+ instances: 3
router:
instances: 1

Jeden wiersz, w jednym z pięciu plików. Cztery pliki płaszczyzny sterowania są identyczne bajt w bajt w obu encjach Releases: kontroler, który uzgadnia żądanie jednej instancji, i kontroler, który uzgadnia żądanie trzech instancji, to ten sam kontroler, więc nic w nim się nie zmienia.

Liczba routerów również się nie zmienia i nie jest to pokrętło, które ten komponent oferuje dowolnie. Adres publikowany przez komponent to Service, na którym odpowiadają routery, więc liczba jest udostępniona z wartością domyślną samego zasobu niestandardowego i nigdy poniżej niej. To ograniczenie tego, o co może prosić Release, a nie rozmiar, który ten przykład zmienia, dlatego ten wiersz stoi w powyższym diffie bez zmiany.

Płaszczyzna sterowania

dist/stack/helm/mysql-operator/deployment.yaml
[… omitted: the Deployment's metadata, selector and pod template up to the containers]
containers:
- name: controller
image: container-registry.oracle.com/mysql/community-operator:26.7.0-2.3.0
[… omitted: the controller's readiness probe]

Żaden Release nie wskazuje obrazu. Odwołanie pochodzi z własnej wartości domyślnej infra.image encji Component, więc Release, który niczego nie ustawia, i tak renderuje Deployment z jedną wersją, a nie taki, który trzeba uzupełnić, zanim będzie można go zastosować. Środowisko docelowe pobierające z własnego lustra rejestru ustawia infra.image w encji Release i otrzymuje zamiast tego to odwołanie.

Płaszczyzna sterowania jest zadeklarowana w encji Aggregate, obok bazy danych, ponieważ sam zasób niestandardowy jest bezczynny: staje się działającym serwerem dopiero wtedy, gdy obserwuje go kontroler. Zadeklarowanie obu razem pozwala zastosować je jako jedną całość.

Warunek wstępny jest deklarowany, nigdy wykrywany

Kompilator działa z wyprzedzeniem i nigdy nie łączy się z klastrem, więc nie może sprawdzić, czy kontroler jest zainstalowany. Zamiast tego pyta. Jeśli control_plane_present pozostanie nieustawione, kompilacja zatrzymuje się:

[… omitted: the pull's lines, which carry the same halt]
[CATALOG_ERROR E0033]
Recipe/FeatureRecipe assertions
caused by: Recipe "mysql-innodb-cluster" instance "db" assertion "mysql_operator_prerequisite": assertion "Recipe/mysql-innodb-cluster/db/mysql_operator_prerequisite": template: Recipe/mysql-innodb-cluster/db/mysql_operator_prerequisite:1:48: executing "Recipe/mysql-innodb-cluster/db/mysql_operator_prerequisite" at <fail "the MySQL Operator control plane must be installed in the target cluster before this realization emits its InnoDBCluster custom resource; once the control plane is present, affirm the prerequisite by setting infra.control_plane_present to true in the Release">: error calling fail: assertion failed: the MySQL Operator control plane must be installed in the target cluster before this realization emits its InnoDBCluster custom resource; once the control plane is present, affirm the prerequisite by setting infra.control_plane_present to true in the Release

Nic nie zostaje zapisane. Zasób niestandardowy, którego nikt nie uzgadnia, nie jest mniejszym sukcesem niż działający — to artefakt, który stosuje się bez błędów, a potem tylko leży, więc kompilacja odmawia jego wytworzenia i wskazuje klucz, który mógłby stwierdzić inaczej.

Konto root

Obie encje Releases kierują tu klaster do obiektu Secret, który już istnieje w klastrze docelowym:

db:
infra:
credentials_secret: mysql-root

Dla tego obiektu Secret nic nie jest renderowane i żadne hasło nie trafia do wyniku — zasób niestandardowy zawiera nazwę, a kontroler odczytuje z niego konto. Ustawienie infra.credentials na generated renderuje natomiast Secret obok zasobu niestandardowego z poświadczenia dołączonego do slotu root_password komponentu, co umieszcza hasło w wyrenderowanym wyniku i jest właściwym wyborem, gdy to wynik tworzy klaster.

Ta realizacja nie tworzy logicznej bazy danych ani użytkownika aplikacji. Kontroler ustanawia konto root klastra i nic poniżej niego, więc schematy i konta potrzebne aplikacji tworzy ten, kto ma dostęp do konta root.

Po którą realizację sięgnąć

Po core/datastore/mysql i jego syntetyzowany Recipe należy sięgnąć, gdy nic nie powinno wymagać wcześniejszej instalacji — nie potrzebuje kontrolera w klastrze ani dostępu do repozytorium chartów, więc kompiluje się bez pobierania czegokolwiek i tworzy logiczną bazę danych oraz rolę logowania, o które prosi aplikacja. Po core/datastore/mysql-innodb-cluster należy sięgnąć, gdy środowisko docelowe już uruchamia płaszczyznę sterowania MySQL Operator, albo instaluje ją tak jak ten przykład, a aplikacja potrzebuje dostępu root do klastra pod adresem wewnątrz klastra.

Jednoserwerowy kształt syntetyzowanej realizacji omówiono w ../mysql-standalone/ i nie jest on tu powtarzany.

Gdzie przebiega szew

Wybór między jedną instancją a trzema nie dotknął dokumentu dewelopera, podobnie jak mapowania Ops. To jest podział, który ten przykład ma unaocznić:

  • deweloper mówi, czego aplikacja potrzebuje od bazy danych;
  • Ops mówi, z czego składa się baza danych — który Recipe ją realizuje;
  • operator mówi, jak duża jest ta konkretna.

Po zmianie server_instances na dowolną wartość akceptowaną przez zasób niestandardowy plik aggregate.yaml w tym katalogu się nie zmienia.