Wzorce zaawansowane
Ta strona wyjaśnia jedną ideę — encje Manifest i FeatureRecipe jako miejsca decydujące o tym, co budowanie zapisuje poza własną encją Recipe komponentu — i nie jest uruchamialną przestrzenią roboczą. Nadpisanie przepisu dla instancji pokazuje część dotyczącą encji Manifest w przestrzeni roboczej, którą się buduje; można ją zapisać we własnym folderze poleceniem:
aggrega scaffold --example per-instance-recipe-overrideNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:
cd per-instance-recipe-overrideaggrega pull --release release.yaml # writes release.lock, which the build readsaggrega build --release release.yamlJedna instancja, własna encja Recipe
Poziom type encji Manifest wiąże każdą instancję typu komponentu z jedną encją Recipe. Jej poziom name wiąże jedną instancję, poprzez jej nazwę w encji Aggregate, z inną, a wskazana tam instancja ją przyjmuje, podczas gdy każda inna instancja tego typu zachowuje powiązanie type. Z pliku manifest.yaml przykładu:
spec: mappings: components: type: example/compute/greeter:1.0.0: compose/greeter-blue:1.0.0 name: greeter-special: compose/greeter-green:1.0.0Wygrywa najbardziej szczegółowy wpis:
- wpis
namedla nazwy instancji; - wpis
typewskazujący typ w wersji instancji, na przykładexample/compute/greeter:1.0.0; - wpis
typewskazujący typ bez wersji; - gdy nie ma żadnego wpisu, budowanie zatrzymuje się, podając niezmapowaną instancję.
Manifest to zwykły YAML, więc powtarzaną w nim wartość można zapisać raz z kotwicą i odwoływać się do niej aliasem.
Encja Feature wnosząca własne zasoby
FeatureRecipe może renderować zasoby obok zasobów komponentu, z własnego chartu wskazanego przez source: i zasilanego przez swój valuesMapping, zamiast zmieniać to, co renderuje encja Recipe komponentu. core/public-ingress z biblioteki standardowej jest realizowany w ten sposób na Kubernetes przez helm/public-ingress, który renderuje Ingress dla komponentu, do którego jest dołączony.
Ścieżka żądań obsługiwana przez komponent jest częścią tego, czym jest aplikacja, więc Feature przyjmuje ją w values; nazwa hosta to nazwa, jaką środowisko nadaje komponentowi, więc należy do infra, obok parametrów opisujących klaster. W przykładzie Agent, router i dwa modele upstream deweloper dołącza go w encji Aggregate i zapisuje ścieżkę:
features: published: type: core/public-ingress values: path: /a encja Release nadaje temu samemu dołączeniu jego host i potwierdza, że w klastrze docelowym działa kontroler ingress — bez tego potwierdzenia budowanie zostaje zatrzymane; z pliku release.yaml z pominięciem komentarzy:
published: infra: host: assistant.example.internal control_plane_present: trueFeatureRecipe nadaje renderowanym zasobom nazwy według .context.rendered_name, czyli nazwy komponentu-gospodarza zgłaszanej przez jego dostawcę, dzięki czemu Ingress wskazuje na Service renderowany przez własną encję Recipe komponentu. Pole host zapisane w values encji Aggregate lub pole path w infra encji Release zostaje odrzucone z podaniem nazwy pola: każdy filar jest zamknięty, a pole należy do drugiego. Ścieżka różniąca się między środowiskami jest parametrem, który deklaruje encja Aggregate, a wypełnia każda encja Release.