Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Routing między granicami

Ta strona wyjaśnia jedną ideę — przepisywanie adresu, który otrzymuje komponent, gdy to, z czym się łączy, działa gdzie indziej — i nie jest uruchamialną przestrzenią roboczą. Sieć między granicami pokazuje ją w przestrzeni roboczej, którą się buduje; można ją zapisać we własnym folderze poleceniem:

Terminal window
aggrega scaffold --example cross-boundary-networking

Następnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:

Terminal window
cd cross-boundary-networking
aggrega pull --release release-compose.yaml --catalog catalog-compose
aggrega build --release release-compose.yaml --catalog catalog-compose
aggrega pull --release release-helm.yaml --catalog catalog-helm
aggrega build --release release-helm.yaml --catalog catalog-helm

Gdy dwa komponenty są umieszczone w różnych granicach, host publikowany przez cel jest ciągiem znaków, którego budowanie nie potrafi zinterpretować: nie może stwierdzić, czy ten ciąg jest osiągalny z drugiej strony. Routing między granicami to więc encja Feature dołączona do wywołującego, wskazująca, którą wstrzykiwaną zmienną trzeba przepisać, oraz encja FeatureRecipe dla każdego dostawcy, określająca, jak ją przepisać. Elementy, z których się składa, mają własne strony: injectMapping w entities/featurerecipe.md, adnotacje granic w entities/release.md, a kontrakt provides / inject / uses w vocabulary/topology-triad.md.

Operator dołącza Feature do wywołującego

W wariancie Kubernetes przykładu Adminer i jego baza danych znajdują się w dwóch granicach, każda we własnej przestrzeni nazw, a Adminer otrzymuje adres bazy danych w ADMINER_DEFAULT_SERVER. Operator dołącza core/k8s-dns-resolver z biblioteki standardowej do Adminera w encji Release i wskazuje tę zmienną; encja Aggregate się nie zmienia. Z pliku release-helm.yaml, z pominięciem komentarzy:

spec:
boundaries:
frontend:
directory: frontend
annotations:
aggrega.ai/namespace: "frontend"
components:
adminer:
features:
dns-resolver:
type: core/k8s-dns-resolver:1.0.0
infra:
target_var: ADMINER_DEFAULT_SERVER
backend:
directory: backend
annotations:
aggrega.ai/namespace: "backend"

FeatureRecipe przepisuje zmienną, zanim wywołujący zostanie wyrenderowany

Encja Manifest wiąże Feature z helm/k8s-dns-resolver. Jej injectMapping działa po tym, jak zmienne dostarczane przez każde połączenie znajdą się na miejscu, a przed renderowaniem własnej encji Recipe wywołującego: odczytuje zmienną, znajduje połączenie, które ją dostarczyło, odczytuje przestrzeń nazw celu z adnotacji tego połączenia i zapisuje zmienną z powrotem, kwalifikując ją przestrzenią nazw — default, gdy cel żadnej nie deklaruje:

spec:
capability: helm
implements: core/k8s-dns-resolver:1.0.0
injectMapping: |
{{- $base_host := optional .context.inject.env .infra.target_var "" }}
{{- $target_edge := dict }}
{{- range $alias, $edge := .context.uses }}
{{- if hasKey $edge.inject.env $.infra.target_var }}
{{- $target_edge = $edge }}
{{- end }}
{{- end }}
{{- $ns := "default" }}
{{- if $target_edge.annotations }}
{{- $raw := optional (optional (default dict $target_edge.annotations) "release" dict) "aggrega.ai/namespace" (optional (optional (default dict $target_edge.annotations) "aggregate" dict) "aggrega.ai/namespace" "") }}
{{- if $raw }}{{- $ns = $raw }}{{- end }}
{{- end }}
{{- if and $target_edge $base_host }}
env:
"{{ .infra.target_var }}": "{{ $base_host | replace "\\" "\\\\" | replace "\"" "\\\"" }}.{{ $ns }}"
{{- end }}

Baza danych publikuje więc swoją niekwalifikowaną nazwę usługi, a Adminer otrzymuje ją jako db-default.backend. Przepisywana jest tylko zmienna wywołującego: opublikowany host celu pozostaje bez zmian, a wywołujący we własnej przestrzeni nazw celu nadal dociera do niego po niekwalifikowanej nazwie. target_var, który nie pasuje do żadnego połączenia, niczego nie wstrzykuje. Wariant Docker Compose przykładu pokonuje ten sam styk w inny sposób, za pomocą core/compose-bridge z biblioteki standardowej.

Krok potoku od strony wtyczki

injectMapping to szablon, który budowanie ewaluuje samodzielnie. FeatureRecipe lub encja Recipe może też zadeklarować pipeline: złożony z kroków, z których każdy po renderowaniu uruchamia wtyczka WebAssembly. Krok otrzymuje swoje wejście with:, już przetworzone jako szablon względem kontekstu dołączenia, oraz kluczowany zbiór wyrenderowanych dokumentów; zwraca łatki RFC 6902 względem tych dokumentów, wszelkie zasoby, które dodaje jako efekty uboczne, diagnostykę we wspólnym kształcie, w jakim raportuje każde gniazdo, oraz wyjścia, które może odczytać późniejszy krok. Oba kierunki przesyłane są w kanonicznym kodowaniu binarnym; kontrakt wtyczek Wasm określa dokładny kształt każdego z nich, a Kiedy sięgnąć po krok potoku mówi, kiedy krok jest właściwym narzędziem.