Routing między granicami
Ta strona wyjaśnia jedną ideę — przepisywanie adresu, który otrzymuje komponent, gdy to, z czym się łączy, działa gdzie indziej — i nie jest uruchamialną przestrzenią roboczą. Sieć między granicami pokazuje ją w przestrzeni roboczej, którą się buduje; można ją zapisać we własnym folderze poleceniem:
aggrega scaffold --example cross-boundary-networkingNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:
cd cross-boundary-networkingaggrega pull --release release-compose.yaml --catalog catalog-composeaggrega build --release release-compose.yaml --catalog catalog-composeaggrega pull --release release-helm.yaml --catalog catalog-helmaggrega build --release release-helm.yaml --catalog catalog-helmGdy dwa komponenty są umieszczone w różnych granicach, host publikowany przez cel jest ciągiem znaków, którego budowanie nie potrafi zinterpretować: nie może stwierdzić, czy ten ciąg jest osiągalny z drugiej strony. Routing między granicami to więc encja Feature dołączona do wywołującego, wskazująca, którą wstrzykiwaną zmienną trzeba przepisać, oraz encja FeatureRecipe dla każdego dostawcy, określająca, jak ją przepisać. Elementy, z których się składa, mają własne strony: injectMapping w entities/featurerecipe.md, adnotacje granic w entities/release.md, a kontrakt provides / inject / uses w vocabulary/topology-triad.md.
Operator dołącza Feature do wywołującego
W wariancie Kubernetes przykładu Adminer i jego baza danych znajdują się w dwóch granicach, każda we własnej przestrzeni nazw, a Adminer otrzymuje adres bazy danych w ADMINER_DEFAULT_SERVER. Operator dołącza core/k8s-dns-resolver z biblioteki standardowej do Adminera w encji Release i wskazuje tę zmienną; encja Aggregate się nie zmienia. Z pliku release-helm.yaml, z pominięciem komentarzy:
spec: boundaries: frontend: directory: frontend annotations: aggrega.ai/namespace: "frontend" components: adminer: features: dns-resolver: type: core/k8s-dns-resolver:1.0.0 infra: target_var: ADMINER_DEFAULT_SERVER backend: directory: backend annotations: aggrega.ai/namespace: "backend"FeatureRecipe przepisuje zmienną, zanim wywołujący zostanie wyrenderowany
Encja Manifest wiąże Feature z helm/k8s-dns-resolver. Jej injectMapping działa po tym, jak zmienne dostarczane przez każde połączenie znajdą się na miejscu, a przed renderowaniem własnej encji Recipe wywołującego: odczytuje zmienną, znajduje połączenie, które ją dostarczyło, odczytuje przestrzeń nazw celu z adnotacji tego połączenia i zapisuje zmienną z powrotem, kwalifikując ją przestrzenią nazw — default, gdy cel żadnej nie deklaruje:
spec: capability: helm implements: core/k8s-dns-resolver:1.0.0 injectMapping: | {{- $base_host := optional .context.inject.env .infra.target_var "" }} {{- $target_edge := dict }} {{- range $alias, $edge := .context.uses }} {{- if hasKey $edge.inject.env $.infra.target_var }} {{- $target_edge = $edge }} {{- end }} {{- end }} {{- $ns := "default" }} {{- if $target_edge.annotations }} {{- $raw := optional (optional (default dict $target_edge.annotations) "release" dict) "aggrega.ai/namespace" (optional (optional (default dict $target_edge.annotations) "aggregate" dict) "aggrega.ai/namespace" "") }} {{- if $raw }}{{- $ns = $raw }}{{- end }} {{- end }} {{- if and $target_edge $base_host }} env: "{{ .infra.target_var }}": "{{ $base_host | replace "\\" "\\\\" | replace "\"" "\\\"" }}.{{ $ns }}" {{- end }}Baza danych publikuje więc swoją niekwalifikowaną nazwę usługi, a Adminer otrzymuje ją jako db-default.backend. Przepisywana jest tylko zmienna wywołującego: opublikowany host celu pozostaje bez zmian, a wywołujący we własnej przestrzeni nazw celu nadal dociera do niego po niekwalifikowanej nazwie. target_var, który nie pasuje do żadnego połączenia, niczego nie wstrzykuje. Wariant Docker Compose przykładu pokonuje ten sam styk w inny sposób, za pomocą core/compose-bridge z biblioteki standardowej.
Krok potoku od strony wtyczki
injectMapping to szablon, który budowanie ewaluuje samodzielnie. FeatureRecipe lub encja Recipe może też zadeklarować pipeline: złożony z kroków, z których każdy po renderowaniu uruchamia wtyczka WebAssembly. Krok otrzymuje swoje wejście with:, już przetworzone jako szablon względem kontekstu dołączenia, oraz kluczowany zbiór wyrenderowanych dokumentów; zwraca łatki RFC 6902 względem tych dokumentów, wszelkie zasoby, które dodaje jako efekty uboczne, diagnostykę we wspólnym kształcie, w jakim raportuje każde gniazdo, oraz wyjścia, które może odczytać późniejszy krok. Oba kierunki przesyłane są w kanonicznym kodowaniu binarnym; kontrakt wtyczek Wasm określa dokładny kształt każdego z nich, a Kiedy sięgnąć po krok potoku mówi, kiedy krok jest właściwym narzędziem.