Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Import do Aggrega

To, co import odczytuje i zapisuje, oraz formaty, które odczytuje, opisano w sekcji Import; ta strona dotyczy uruchamiania importu z edytora.

Aggrega: Import into Aggrega — tworzy szkice plików autorskich Aggrega ze źródła napisanego przez inne narzędzie. Jest to również przycisk Import w grupie Author panelu Commands oraz Import into Aggrega w menu kontekstowym pliku lub folderu w Eksploratorze, które importuje kliknięty plik lub folder: wszystkie trzy to jedno polecenie, więc zadają te same pytania w tej samej kolejności, każde we własnym polu wprowadzania edytora, z tą różnicą, że pozycja w Eksploratorze nie pyta o źródło.

Najpierw źródło: File… lub Folder…, a następnie okno otwierania edytora dla obiektu tego rodzaju — ten wybór następuje najpierw, ponieważ w systemach Windows i Linux jedno okno dialogowe nie może oferować obu. Następnie folder w obszarze roboczym, w którym mają powstać szkice, względem jego katalogu głównego; pozostawienie go pustego tworzy szkice pod katalogiem głównym obszaru roboczego, tak jak aggrega import bez --output-dir. Następnie opcje — lista, na której można zaznaczyć Preview, Sync, obie lub żadną: Preview to --dry-run — nic nie jest zapisywane, a każdy plik, który zapisałby import, jest pokazywany w kanale wyjściowym wraz z jego zawartością — a Sync to --sync, który aktualizuje względem źródła to, co utworzył wcześniejszy import, zmieniając tylko to, co zapisał import, przy czym każda aktualizowana część jest wymieniana w kanale słowami, które wypisuje dla niej aggrega import --sync; niezaznaczenie żadnej zapisuje szkice w całości. Na koniec możliwość providera, dla której ma powstać szkic encji Manifest, na przykład compose lub helm; pozostawienie jej pustej nie tworzy żadnego szkicu, tak jak bez --target. Odpowiedź pozostawiona pusta i opcja pozostawiona niezaznaczona w ogóle nie są wysyłane, więc kompilator stosuje własną wartość domyślną, a zamknięcie dowolnego pytania lub okna dialogowego kończy import bez wysyłania czegokolwiek. Folder prowadzący poza obszar roboczy oraz możliwość, z którą nie wiąże się żadna encja Recipe w katalogu encji obszaru roboczego, są odrzucane przez kompilator jego własnymi słowami, zanim cokolwiek zostanie zapisane.

Pierwsze pytanie importu: czy źródło jest plikiem, czy folderem.

Format jest rozpoznawany na podstawie kształtu samego źródła, tak jak w terminalu; gdy kompilator odmawia, ponieważ źródła nie rozpoznaje żaden format albo rozpoznaje je więcej niż jeden, edytor pokazuje tę odmowę — która wymienia formaty — i pyta, w jakim formacie odczytać źródło, a następnie ponownie wysyła ten sam import z tym formatem; pozostawienie tego pytania pustego kończy import tą odmową. Odczytywany jest wskazany plik lub te pliki wskazanego katalogu, które odczytuje jego importer, i żadne inne. Polecenie nie łączy się z siecią, z wyjątkiem pobierania tego, czego import potrzebuje do działania, a czego ta maszyna jeszcze nie ma — jednego z podstawowych importerów kompilatora, gdy format potrzebuje go po raz pierwszy, oraz, w obszarze roboczym, który nie wskazuje żadnego folderu katalogu, opublikowanej migawki katalogu, którą import odczytuje jako swój katalog — przy czym każde z nich jest pobierane z domyślnego rejestru obszaru roboczego, weryfikowane i przechowywane w pamięci podręcznej treści, tak jak robi to aggrega import. Źródło może znajdować się w dowolnym miejscu na tej maszynie, ponieważ jest to wskazany plik, a nie plik obszaru roboczego; szkice zawsze trafiają do obszaru roboczego.

Polecenie pokazuje postęp z przyciskiem Cancel, a naciśnięcie Cancel zatrzymuje konwersję, a nie tylko oczekiwanie edytora, ponieważ importer działa jako wtyczka, którą kompilator może wycofać w trakcie działania.

Na zakończenie podawane jest, jako co rozpoznano źródło, ile plików utworzono jako szkice i gdzie trafiły, przy czym liczone są szkice, a nie .aggrega-import.json — zapis tego, co zapisał import, który każdy import zapisuje obok swoich szkiców; własne wyniki importera i każdy plik zapisany na dysku, łącznie z tym zapisem, trafiają do kanału wyjściowego Aggrega, ponieważ wskazują miejsce w pliku źródłowym, a nie w dokumencie napisanym przez użytkownika. Gdy import, który zapisuje swoje szkice, pozostawia w nich brakujące wartości, których żadne źródło nie może zawierać, edytor proponuje, że o nie zapyta, jak opisano w sekcji Podawanie wartości, których import wciąż nie uzupełnił.

Podawanie wartości, których import wciąż nie uzupełnił

Niektóre wartości potrzebne szkicowi to wartości, których żadne źródło nie może zawierać — na przykład obraz, w którym budowany jest własny kod, adres e-mail konta właściciela lub źródło sekretu. Gdy import, który zapisuje swoje szkice, pozostawia takie wartości puste, edytor jeden raz, w powiadomieniu podającym ich liczbę, proponuje, że o nie zapyta; odrzucenie propozycji niczego nie zmienia. Dla podglądu nie jest proponowane nic, tak jak aggrega import --dry-run o nic nie pyta, ponieważ do podglądu nie stosuje się żadnej odpowiedzi; jego wyniki w kanale wyjściowym nadal wskazują każdą wartość, która pozostaje pusta. Po przyjęciu propozycji o każdą wartość pyta osobne pole wprowadzania, w kolejności, w jakiej wymieniają je szkice: tytuł pola podaje utworzony plik i klucz, pod którym znajduje się wartość, a pytanie zawiera opis wartości sformułowany przez sam kompilator, czyli pytanie, które aggrega import zadaje w terminalu. Pole sekretu pyta słowami kompilatora, skąd pochodzi sekret — nigdy o sam sekret — i ukrywa wpisywany tekst. Pole pozostawione puste pozostawia tę wartość nieuzupełnioną, do podania później w pliku odpowiedzi. Naciśnięcie Escape w dowolnym polu kończy pytania i niczego nie wysyła, łącznie z już wpisanymi odpowiedziami.

Następnie edytor ponownie wysyła import z odpowiedziami, z tym samym wskaźnikiem postępu i przyciskiem Cancel, a jego wyniki, pliki i zakończenie trafiają do kanału wyjściowego tak jak w przypadku pierwszego importu. Odpowiedzi są wysyłane w ramach synchronizacji, ponieważ szkice są już na dysku. Kompilator zapisuje każdą odpowiedź w szkicach i przechowuje ją w pliku odpowiedzi, który odczytuje aggrega import, więc późniejszy import lub synchronizacja tego źródła nie pyta o nią ponownie; o wartość, na którą ten plik już odpowiada, nie pada żadne pytanie. Sekret, na który odpowiedziano czymś innym niż nazwą jego źródła, jest odrzucany przez kompilator jego własnymi słowami i pozostaje nieuzupełniony. Wszystko, czego szkicom wciąż brakuje po ponownym wysłaniu importu, jest proponowane w ten sam sposób.