Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Graf topologii

Topology graph — renderuje skompilowane IR wybranej encji Release jako interaktywny graf: kontenery granic i podsystemów, przy czym każda granica lub podsystem zadeklarowane wewnątrz innego są rysowane w jego wnętrzu, krawędzie ze stylem zależnym od pochodzenia, przesuwanie i powiększanie, kliknięcie węzła, aby go zaznaczyć, i dwukrotne kliknięcie, aby otworzyć jego plik źródłowy, a także kliknięcie krawędzi, aby zaznaczyć połączenie, które przedstawia.

Graf topologii encji Release: trzy komponenty w ramkach zawierających węzły, których nie deklaruje żadna granica ani podsystem, krawędzie od komponentu web do jego bazy danych i pamięci podręcznej oraz legenda w lewym dolnym rogu.

Tytuł każdego kontenera podaje oprócz grupowania także jego rodzaj, dzięki czemu ramkę zewnętrzną i wewnętrzną można odróżnić nawet w obszarze roboczym, który nie deklaruje żadnej z nich — gdzie w przeciwnym razie obie nosiłyby tę samą nazwę. Grupowanie, którego nikt nie zadeklarował, tworzone przez kompilator dla komponentów wymienionych przez encję Release lub Aggregate na najwyższym poziomie, otrzymuje tytuł wskazujący, że żadne nie zostało zadeklarowane, a jego ramka jest rysowana inaczej niż ramka zadeklarowanego grupowania — kropkowaną, neutralną obwódką — aby nie była odczytywana jako grupowanie o tej nazwie; grupowanie zadeklarowane przez użytkownika zachowuje swoją nazwę, jakakolwiek by była, łącznie z default.

Każda krawędź ma grot strzałki na końcu, na który wskazuje: krawędź biegnie od komponentu korzystającego do jego celu, a grot jest rysowany w kolorze i stylu przerywania samej krawędzi. Rozmiar ramki węzła ustala się, mierząc rysowany w niej tekst, zarówno nazwę węzła, jak i komponent pod nią, dzięki czemu żadne z nich nie wychodzi poza obwódkę, niezależnie od długości nazwy komponentu.

Legenda w lewym dolnym rogu nazywa każde grupowanie według dokumentu, który je deklaruje — granicę według encji Release, podsystem według encji Aggregate — oraz, jeśli rysunek ją zawiera, ramkę z węzłami nienależącymi do żadnego grupowania, wraz z jej zawartością; wskazuje, który koniec krawędzi jest jej celem; nazywa też pasek koloru wzdłuż przedniej krawędzi węzła i każdy kolor, który nadaje mu rysunek, obok wartości component.aggrega.ai/type, którą ten kolor oznacza, dokładnie w takiej postaci, w jakiej zapisano etykietę, z wierszem dla węzłów bez takiej etykiety, jeśli takie istnieją. Wyjaśnia, czego te kolory nie oznaczają: są przydzielane przy każdym rysowaniu grafu, więc grupują węzły według typu w obrębie jednego grafu, a ten sam kolor w innym grafie nie oznacza tego samego typu. Legenda pozostaje na swoim miejscu bez względu na to, co dzieje się z rysunkiem, więc za każdym razem, gdy rysunek jest dopasowywany do panelu — przy pierwszym rysowaniu i przy każdym żądaniu grafu — dopasowuje się go do części panelu nad legendą: w obrębie pełnej szerokości panelu i wysokości pozostałej nad legendą, wyśrodkowany w poziomie, tak aby legenda nie zasłaniała żadnej części rysunku, niezależnie od liczby jej wierszy. W panelu zbyt niskim, by zostawić jakiekolwiek miejsce nad legendą, rysunek jest dopasowywany do całego panelu.

Zaznaczenie węzła otwiera panel z listą tego, co jest do niego dołączone: dla każdego dołączenia encja Feature i jej rozwiązana wersja, slot, który wypełnia, lub informacja, że nie wypełnia żadnego zadeklarowanego slotu, encja FeatureRecipe, która je realizuje, z nazwą i wersją, gdy skompilowany graf ją wskazuje, pochodzenie, deklarowane etykiety oraz wartości zapisane przez autora. Dołączenie zapisane na jednym z połączeń komponentu — pod features: we wpisie uses, w encji Aggregate lub Release — nie znajduje się na tej liście: jest rysowane na połączeniu, do którego należy, tak jak rejestruje je skompilowany graf, a panel węzła informuje, gdy jego połączenia mają jakieś dołączenia.

Kliknięcie krawędzi zaznacza połączenie, które przedstawia, i otwiera dla niego panel, zatytułowany nazwą komponentu korzystającego i jego celu oraz podający gniazdo i alias, z dołączeniami tego połączenia przedstawionymi tak jak w przypadku węzła — dla każdego encja Feature i jej rozwiązana wersja, wypełniany slot, encja FeatureRecipe, która je realizuje, gdy skompilowany graf ją wskazuje, oraz jego wartości — albo zdaniem informującym, że nic nie jest do niego dołączone. Zaznaczenie węzła usuwa zaznaczenie połączenia i odwrotnie; Escape lub przycisk zamykania panelu usuwa każde z nich, a ponowne rysowanie zachowuje zaznaczenie, dopóki odbudowany graf nadal rysuje węzeł albo połączenie od tego samego komponentu przez to samo gniazdo pod tym samym aliasem.

Pod dołączeniami węzła, w sekcji May attach, panel wymienia encje Features, których zadeklarowaną stosowalność spełniają etykiety tego węzła w grafie encji Release pokazanej w panelu — encje Features zadeklarowane w dokumentach obszaru roboczego odczytywanych przez tę encję Release, wszystkie z wyjątkiem tych w folderze katalogu, który odczytują wyłącznie inne encje Releases, oraz te zawarte w folderach katalogów, względem których ta encja Release jest budowana — każdą z podaniem jej rodzaju oraz pliku obszaru roboczego, który ją deklaruje, albo skonfigurowanego katalogu, z którego została rozwiązana. Ta lista pokazuje, do czego te encje Features deklarują, że się stosują, a nie rozstrzyga, że dołączenie jednej z nich da udaną kompilację — a gdy jest pusta, informuje, że zadeklarowana stosowalność żadnej encji Feature nie pasuje do tych etykiet, co jest stwierdzeniem węższym niż to, że nie można niczego dołączyć. Żądanie, na które serwer języka nie mógł odpowiedzieć, informuje o tym w miejscu listy, zamiast zostawiać ją pustą. Encja Feature zadeklarowana za dowiązaniem prowadzącym poza obszar roboczy — dowiązaniem do folderu na zewnątrz lub dowiązaniem nazwanym jak plik YAML, które prowadzi do pliku na zewnątrz — nie jest proponowana, ponieważ serwer języka nie odczytuje żadnej encji przez takie dowiązanie, choć drzewo plików edytora pokazuje tę encję Feature. Jeśli obszar roboczy zawiera takie dowiązanie, informuje o tym wiersz pod listą lub pod zdaniem zastępującym pustą listę: Features reached through this link are not offered, because it leads outside the Aggrega workspace: (Encje Features osiągane przez to dowiązanie nie są proponowane, ponieważ prowadzi ono poza obszar roboczy Aggrega:), a po nim ścieżka dowiązania względem obszaru roboczego — albo Features reached through these links are not offered, because each leads outside the Aggrega workspace: (Encje Features osiągane przez te dowiązania nie są proponowane, ponieważ każde z nich prowadzi poza obszar roboczy Aggrega:) w przypadku kilku, najpierw dowiązania do folderów. Wymienia dowiązania zgłaszane przez serwer języka w kategoriach encji Release pokazanej w panelu, tak jak panel Catalog robi to w kategoriach wybranej encji Release. Jeśli tego zgłoszenia nie można odczytać, lista jest rysowana bez tego wiersza, a przyczyna jest zapisywana w kanale wyjściowym Aggrega; lista, której nie udało się utworzyć, nie ma takiego wiersza.

Graf topologii z zaznaczonym komponentem web, a obok panel informujący, że nic nie jest do niego dołączone, i wymieniający w sekcji May attach encje Features, które można dołączyć, każdą z kontrolką Attach.

Każdy wiersz ma kontrolkę Attach, która go zatwierdza: kompilator jest pytany, który dokument deklaruje zaznaczony komponent i w którym miejscu tego dokumentu powinno znaleźć się takie dołączenie, a wpis jest zapisywany tam za pośrednictwem edytora — dzięki temu trafia do historii cofania, ląduje w buforze, który jest właśnie wyświetlany, a nie w ostatniej wersji zapisanej na dysku, i pozostawia otaczające go komentarze i formatowanie w takiej postaci, w jakiej zostały napisane. Nic nie jest zapisywane w imieniu użytkownika; edycja jest zmianą jak każda inna, a kompilator ponownie ją waliduje, tak jak po każdej edycji. Graf jest przerysowywany po zapisaniu, ponieważ topologia jest kompilowana z dokumentów w ich stanie na dysku, a dołączenie pozostające jeszcze w buforze nie jest jeszcze ich częścią. Dołączenie otrzymuje nazwę encji Feature, a próba dołączenia encji Feature już dołączonej pod tą nazwą jest odrzucana zamiast zapisywania jej dwukrotnie. Komponent zadeklarowany wewnątrz podsystemu dołącza się tym samym kliknięciem co komponent zadeklarowany na najwyższym poziomie, a oba przypadki działają z tego samego powodu: graf identyfikuje komponent na podstawie jego pozycji w skompilowanej topologii, ta pozycja nie mówi, jakie klucze zapisał autor komponentu, więc rozszerzenie pyta, zamiast rekonstruować — odpowiedź wskazuje dokument i ścieżkę do bloku w nim, a oba są przenoszone do edycji w takiej postaci, w jakiej nadeszły. Jeśli nie ma takiego miejsca do wskazania — identyfikatora, którego graf nie zawiera, węzła, dla którego nie rejestruje żadnego dokumentu, lub komponentu, którego własnego bloku nie można wskazać w dokumencie, w którym został napisany — panel pokazuje przyczynę podaną przez kompilator, a nie własne sformułowanie tego rozszerzenia.

Panel wybranego połączenia ma własną sekcję May attach: sloty deklarowane przez socket tego połączenia, w kolejności, w jakiej deklaruje je komponent, każdy z informacją, czy jest wymagany, czy to, co go wypełnia, obsługuje dane wrażliwe, jaki sposób dostarczania dopuszcza, jaki ma selektor i opis, a pod każdym slotem Features, które według odpowiedzi serwera języka mogą go wypełnić na tym połączeniu — te, których zadeklarowaną stosowalność spełniają etykiety komponentu konsumującego i których własne etykiety spełniają selektor slotu. Tam, gdzie żaden slot nie może zostać wypełniony, panel podaje przyczynę w kategoriach serwera języka — połączenie narysowała encja Feature, socket nie jest jednym z deklarowanych przez komponent albo socket nie deklaruje slotów — i nie oferuje niczego do dołączenia. Naciśnięcie Attach pod slotem zapisuje encję Feature pod nazwą slotu, jako wpis <slot>:, którego type: wskazuje tę encję Feature, we wpisie tego połączenia w dokumencie, który narysował połączenie: w encji Release dla połączenia narysowanego przez encję Release, w przeciwnym razie w encji Aggregate. Połączenie wybrane z jego wpisu w dokumencie poleceniem Aggrega: Attach a Feature to the connection at the cursor jest zamiast tego zapisywane w tym dokumencie — w encji Release, dla własnego wpisu encji Release dotyczącego połączenia narysowanego przez encję Aggregate — a wiersz panelu pod May attach informuje wtedy, że encja Feature zostanie zapisana we wpisie tego połączenia w dokumencie, w którym uruchomiono polecenie. Kompilator jest pytany, gdzie ten wpis powinien się znaleźć w tym dokumencie, każda część ścieżki, której dokument jeszcze nie zawiera, jest zapisywana razem z nim, a edycja trafia do edytora tak jak edycja węzła, niezapisana. Slot, który graf już pokazuje jako wypełniony na tym połączeniu, jest odrzucany, zanim o cokolwiek zostanie zapytany kompilator, a odmowa kompilatora jest wyświetlana jego własnymi słowami.

Wartość, którą kompilator zgłasza jako wrażliwą, jest wstrzymywana przez serwer języka w wysyłanym grafie i ponownie wstrzymywana przez rozszerzenie, zanim graf w ogóle trafi do widoku, więc nie ma jej w widoku, by mogła zostać pokazana — panel podaje nazwę pola i wyjaśnia, dlaczego jest wstrzymane, a dołączenie, którego oznaczenie wrażliwości ma postać nierozpoznawaną przez panel, wstrzymuje wszystkie wartości zamiast zgadywać. Dołączenie narysowane na połączeniu jest wstrzymywane według dokładnie tej samej zasady co narysowane na węźle, przy tym samym ustawieniu. aggrega.graph.showSensitiveValues wyłącza wstrzymywanie dla autora, który musi odczytać to, co napisał: tylko gdy jest włączone, żądanie grafu prosi serwer języka o te wartości, a strona ustawień opisuje, co jest wtedy wyświetlane.

Węzły są rozmieszczane w kolejności, w jakiej uruchamiane są fale encji Release, więc boundary deklarujący syncWave: pojawia się przed boundary, które na niego czekają. Najechanie kursorem na węzeł pokazuje jego komponent i rozwiązaną wersję, etykiety, zadeklarowaną falę oraz własne metadane encji katalogu — licencję, repozytorium, stronę domową, słowa kluczowe i opiekunów — pokazując tylko pola, które encja faktycznie deklaruje.

Otwarty graf renderuje się ponownie przy każdym zapisaniu napisanego dokumentu w obszarze roboczym, więc nadąża za edycjami bez ponownego otwierania; przerysowuje się przy zapisie, a nie przy każdym naciśnięciu klawisza, ponieważ topologia jest kompilowana z tego, co znajduje się na dysku. Przerysowuje się również, gdy zapisywany jest plik blokady wybranej encji Release — przez Aggrega: Pull, przez build z Auto pull albo przez aggrega pull w terminalu — ponieważ graf jest przypięty do tego pliku blokady, a także wtedy, gdy serwer języka znów zaczyna odpowiadać, więc graf pozostawiony otwarty podczas restartu odzyskuje się sam.

Przerysowanie, o które nie proszono, pozostawia widok tam, gdzie go ustawiono: zachowane zostają przesunięcie i powiększenie, niezależnie od tego, czy odbudowana topologia się różni, więc węzeł, który odbudowany układ umieszcza tam, gdzie był, pozostaje pod tą samą częścią panelu, a węzeł umieszczony gdzie indziej — dodany komponent może przesunąć te wokół niego — przemieszcza się w obrębie zachowanego widoku, zamiast pociągać widok za sobą. Dotyczy to także przerysowania, które następuje, gdy graf znajduje się za inną kartą — po powrocie jest taki, jak go zostawiono.

Aggrega: Show topology graph ponownie dopasowuje rysunek do panelu — tak wraca się do całego kształtu po powiększeniu jego części. Duża topologia jest dopasowywana w całości, a nie przycinana, więc duża pojawia się mała: widać, jak jest zbudowana, a do nazw dociera się przez powiększenie. Tam, gdzie dwa lub więcej zgrupowań w jednym polu układałoby się wyżej niż szerzej, są rysowane obok siebie, a nie w jednej kolumnie, dzięki czemu duża topologia wykorzystuje szerokość panelu, a pierwsze dopasowanie rysuje ją większą, niż pozwoliłaby na to jedna kolumna.

Odbudowa, którą kompilator odrzuca, zachowuje dotychczasowy rysunek zamiast go czyścić — topologię nadal warto czytać i nadal jest tam, gdzie trwała praca — i przyciemnia go, aby rysunek, który nie jest już aktualny, nie został wzięty za aktualny; komunikat nad nim zawiera przyczynę podaną przez sam kompilator. Rysunek odzyskuje pełną intensywność, gdy tylko zostanie zbudowany nowy. Układ jest obliczany w widoku; kompilator dostarcza topologię, nigdy współrzędne.