Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Kiedy sięgnąć po krok potoku

Encja FeatureRecipe daje dwa sposoby kształtowania wyniku, który wnosi encja Feature: szablonową FeatureRecipe, która generuje własne dokumenty, oraz krok potoku (pipeline:), który uruchamia plugin Wasm na wyrenderowanym wyniku. Rozwiązują one różne problemy. Ta strona jest przewodnikiem decyzyjnym: po krok potoku należy sięgać dokładnie w dwóch przypadkach, a we wszystkich pozostałych używać szablonowej FeatureRecipe.

Dwa narzędzia

Szablonowa FeatureRecipe jest lokalna i generatywna. Tworzy własne dokumenty z własnych wartości za pomocą szablonu Go — ConfigMap sidecara, CRD polityki, obiekt autoskalera. Wszystko, co emituje, jest funkcją wartości values: i infra: encji Feature oraz kontekstu renderowania przekazanego do jej szablonów. Nigdy nie sięga do wyniku innej encji; dodaje własne dokumenty. Jeśli to, co trzeba wytworzyć, da się zapisać na podstawie tego, co encja Feature już wie, szablonowa FeatureRecipe jest właściwym i prostszym narzędziem — bez pluginu, bez potoku.

Krok potoku jest globalny i transformujący. Działa po renderowaniu, na rzeczywistym zbiorze dokumentów, który build już wyemitował. Host przekazuje krokowi cały ten kluczowany zbiór dokumentów; krok odczytuje faktyczną treść, wybiera dokumenty, których dotyczy, i zwraca precyzyjne łatki RFC 6902 do ich struktury — albo emituje nowe dokumenty jako efekty uboczne. Krok rozumuje o tym, co zostało wyrenderowane, a nie tylko o tym, co zadeklarowała encja Feature. Ten zasięg jest całym powodem jego istnienia i zarazem powodem, by używać go oszczędnie.

Dwa przypadki uzasadniające krok potoku

Po krok potoku należy sięgać tylko wtedy, gdy zachodzi jeden z tych przypadków. Jeśli nie zachodzi żaden, należy zamiast tego wygenerować dokument szablonową FeatureRecipe.

  1. Łatka w zakresie hosta — trzeba sięgnąć do struktury innej, już wyrenderowanej encji. Klasycznym przypadkiem jest wstrzyknięcie zmiennej środowiskowej, montowania wolumenu lub kontenera sidecar do workloadu konsumującego komponentu — dokumentu, którego encja Feature sama nie utworzyła. Szablonowa FeatureRecipe nie może tego zrobić: tworzy własne dokumenty, nie edytuje cudzych. Krok potoku może, ponieważ działa na wyrenderowanym zbiorze i może adresować dokumenty komponentu hosta po kluczu.

  2. Emisja lub łatka zależna od treści — wynik zależy od tego, co zawiera wyrenderowany zbiór. Gdy emitowany zasób lub stosowana łatka jest funkcją treści wytworzonej przez build — faktycznych portów zadeklarowanych przez Deployment, nazw kontenerów, które trafiły do manifestu, zasobów, do których rozwinął się chart — decyzja wymaga wyrenderowanej treści. Szablonowa FeatureRecipe renderuje z własnych wartości encji Feature i nigdy nie widzi gotowego zbioru, więc nie może dokonać wyboru zależnego od treści; krok potoku najpierw odczytuje treść, a potem działa.

Oba przypadki mają wspólny kształt: potrzebują informacji, które istnieją dopiero po renderowaniu — struktury innej encji albo samej wyemitowanej treści. Lokalne generowanie nigdy tego nie potrzebuje, więc lokalne generowanie nigdy nie potrzebuje kroku potoku.

Krok transformuje, polityka waliduje

Krok potoku jest transformatorem: zmienia wyrenderowany zbiór. Nie jest miejscem na sprawdzanie, czy wynik jest akceptowalny. Aby zwalidować build — potwierdzić, że załatany workload ma sidecar, że żaden sekret w postaci jawnej nie trafił do wyniku, że wymagana etykieta jest obecna — należy dołączyć politykę etapu renderowania: plugin zarządczy w roli render-verdict, który działa po renderowaniu na wyemitowanych artefaktach i zwraca werdykt. Werdykt halt zatrzymuje build; werdykt warn lub info doradza bez blokowania.

Należy trzymać te dwa narzędzia osobno. Nie należy wbudowywać logiki walidacji w krok potoku ani sięgać po politykę, by modyfikować wynik — plugin zarządczy dołączony w roli werdyktu zwraca werdykty i nigdy nie stosuje łatek, a host odczytuje wynik roli werdyktu wyłącznie jako decyzję. Krok kształtuje wynik; polityka render-verdict go ocenia. Strona gniazda zarządczego omawia wszystkie cztery role zarządcze i poziomy ważności werdyktów.

Kroki się składają

Krok potoku może zadeklarować typowany kontrakt wejścia i wyjścia, dzięki czemu jego wejście with: i zwracane wyniki są walidowanymi kształtami, a nie dowolnymi blokami danych. Krok zwraca też nazwane outputs, a krok zadeklarowany później w tym samym potoku odczytuje wyniki poprzedniego kroku we własnym szablonie with: jako .steps.<id>.outputs.<key>. W ten sposób wzorzec dwuczęściowy składa się bez sprzęgania: krok Fetcher emituje zasób poświadczeń i publikuje nazwę powstałego Secretu jako wynik; krok Injector odczytuje tę nazwę i łata konsumujący workload, aby go zamontować. Każdy krok realizuje jedno zadanie, a potok przekazuje ich wyniki w zadeklarowanej kolejności.

Odsyłacze