Kompozycja
Ta strona wyjaśnia jedną ideę, budowanie aplikacji z części większych niż jeden komponent, i nie jest uruchamialną przestrzenią roboczą. Routing modułów do granic — umieszczanie całych podmodułów w granicach pokazuje ją w przestrzeni roboczej, którą się buduje; można ją zapisać we własnym folderze poleceniem:
aggrega scaffold --example module-boundary-routingNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności:
cd module-boundary-routingaggrega build --release release.yaml --auto-pullModuły: encja Aggregate importowana przez inną
Encja Aggregate może zaimportować inną encję Aggregate jako moduł pod aggregates:. Moduł składa własne komponenty i łączy własne krawędzie, więc żaden z jego elementów wewnętrznych nie pojawia się w encji Aggregate, która go importuje. Przykład importuje dwa moduły z katalogu biblioteki standardowej, z aggregate.yaml:
spec: aggregates: metrics: type: core/thanos documents: type: core/ferretdbBlok exportedComponents modułu jest jego interfejsem publicznym: komponentami, z którymi może się połączyć coś spoza modułu, każdym pod nazwą, pod którą jest eksportowany. core/ferretdb eksportuje swój komponent proxy jako mongo, więc komponent importującej encji Aggregate osiąga go ścieżką z kropką documents.mongo:
uses: database: main: target: documents.mongoModuł może deklarować własne parametry, które importująca encja Aggregate wypełnia w parameters: importu.
Umieszczanie modułu
Encja Release umieszcza cały moduł w granicy za pomocą wpisu aggregates: o kluczu równym nazwie modułu, a każdy komponent zawarty w module trafia tam razem z nim. Może też konfigurować komponenty modułu, każdy pod nazwą, jaką ma wewnątrz modułu. Z release.yaml, bez komentarzy:
spec: boundaries: observability: directory: observability annotations: aggrega.ai/namespace: observability aggregates: metrics: components: query: infra: compute: cpu: 500m memory: 1Gi data: directory: data annotations: aggrega.ai/namespace: data aggregates: documents: {}Własne adnotacje modułu docierają do jego własnych komponentów dokładnie tak, jak adnotacje encji Aggregate docierają do jej własnych, więc moduł może umieścić swoje komponenty w przestrzeni nazw, którą deklaruje. Importująca encja Aggregate nie deklaruje niczego, co sięga do wnętrza modułu; robi to encja Release, a jej wartość wygrywa dla tego samego klucza.
Usługa, której build nie aprowizuje
Serwer, który już istnieje, nadal jest węzłem grafu: uczestniczy w połączeniach, w polityce i w tym, co otrzymują jego konsumenci, a nic nie jest dla niego aprowizowane. Jego encja Manifest wiąże encję Recipe, która niczego nie aprowizuje, a encja Release podaje adres. W przykładzie Jeden kontrakt, trzy realizacje encja Manifest manifest-external.yaml wiąże core/datastore/postgres z helm/postgres-external, który emituje tylko ExternalName Service, a encja Release dostarcza adres, z release-external.yaml:
db: infra: overrides: host: postgres.data.example.netAdres jest ciągiem wskaźnikowym: build przekazuje go dalej bez rozwiązywania, a to, co odpowie pod tą nazwą podczas działania aplikacji, jest tym, do czego aplikacja dociera. Encja Aggregate jest tym samym plikiem dla wszystkich trzech encji Releases przykładu.
Podsystemy: grupowanie wewnątrz jednej encji Aggregate
Podsystem grupuje komponenty w obrębie encji Aggregate. Zadeklarowane na nim adnotacje docierają do każdego komponentu, który zawiera, a encja Feature dołączona do niego jest dołączana do każdego z nich:
spec: subsystems: billing: annotations: team.aggrega.ai/owner: billing-squad aggrega.ai/namespace: billing features: metrics: type: core/prometheus-exporter components: invoice-api: type: core/compute/server payment-worker: type: core/compute/workerBuild spłaszcza drzewo podsystemów: invoice-api i payment-worker niosą każdy dołączenie metrics i obie adnotacje, które encja Recipe odczytuje jako {{ index .context.annotations.aggregate "team.aggrega.ai/owner" }}. aggrega.ai/namespace jest adnotacją dostawcy, więc umieszcza też oba komponenty w przestrzeni nazw billing. Encja Release konfiguruje infra dołączenia we wpisie każdego komponentu, pod nazwą nadaną mu przez podsystem, a przestrzeń nazw ustawiona przez encję Release nadpisuje przestrzeń nazw podsystemu dla obejmowanych komponentów.
Dołączenie, które łączy się z czymś własnym
Dołączenie może mieć własny blok uses:, prowadząc krawędź od dołączenia, a nie od komponentu, do którego jest dołączone. W przykładzie Magazyn danych z kopią zapasową na każdym celu operator dołącza core/backup do bazy danych i łączy dołączenie z zasobnikiem, do którego trafiają kopie zapasowe, z release-helm-velero.yaml:
spec: components: db: features: backup: type: core/backup infra: schedule: "30 2 * * *" retention_days: 14 uses: store: bucket: target: backupsWłasne połączenia bazy danych pozostają bez zmian: krawędź do backups należy do dołączenia, jest rejestrowana jako poprowadzona przez nie i jest sprawdzana przez politykę jak każda inna krawędź. Operacyjną encję Feature i encję Feature poświadczeń dołącza się w ten sam sposób, a każda z nich może mieć blok uses:.