MariaDB na Kubernetes — syntetyzowany helm (StatefulSet), poświadczenia w dwóch slotach
Pojedyncza baza danych MariaDB renderowana na Kubernetes przez syntezę encji Workload w providerze helm — bez zewnętrznego chartu. Encja Component core/datastore/mariadb wiąże się z encją Recipe
helm/mariadb, która deklaruje encję Workload form: stateful; provider helm
tłumaczy ją na StatefulSet, ClusterIP Service, Headless
Service (stabilną tożsamość sieciową StatefulSetu) oraz
volumeClaimTemplate dla katalogu danych.
Celem przykładu jest dwuslotowy model poświadczeń MariaDB na syntetyzowanym celu helm. Dwa sloty haseł są dostarczane różnymi mechanizmami, ponieważ encja Component deklaruje je różnie, a encja Recipe podłącza każdy z nich tak, jak wymaga jego slot.
Generowanie przykładu
Ten przykład można zbudować za pomocą poniższych poleceń albo zlecić jego zbudowanie asystentowi AI.
Należy zapisać przykład w nowym folderze nazwanym tak jak on:
aggrega scaffold --example mariadb-helm-synthNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności. Pierwsze przechodzi do nowego folderu:
cd mariadb-helm-synthKompilacja
aggrega build --release release.yaml --auto-pullKatalog jest rozwiązywany z rejestru hub wskazanego w .aggrega-config.yaml, więc flaga --catalog nie jest potrzebna, a --auto-pull zapisuje podczas budowania plik blokady, którego brakuje świeżemu klonowi. Cztery manifesty trafiają do dist/helm/helm/.
Z asystentem AI
Asystent AI skonfigurowany z narzędziami Aggrega może zrobić to samo: wystarczy wkleić mu ten prompt.
Używaj wyłącznie narzędzi Aggrega i nie twórz samodzielnie żadnego folderu. Jeśli folder obszaru roboczego nie zawiera jeszcze folderu `mariadb-helm-synth`, wywołaj raz narzędzie `scaffold` z `example` ustawionym na `mariadb-helm-synth` i bez `dir`: zapisuje ono przykład w nowym folderze `mariadb-helm-synth`. Następnie wywołaj narzędzie `build` z `workspace_root` ustawionym na `mariadb-helm-synth`, `release` ustawionym na `release.yaml`, `auto_pull` ustawionym na true i `write` ustawionym na true. Podaj, które pliki zapisała kompilacja; znajdują się w `mariadb-helm-synth/dist/`.root_password — Black-Box, dostarczany przez potok inject
root_password to slot Black-Box: featuresSchema encji Component deklaruje
inject: [], więc dostarczaniem steruje encja Recipe, a deweloper nie może go narzucić.
Encja Aggregate dołącza core/secret-value, który encja Manifest mapuje na
env-secret. Ta encja FeatureRecipe umieszcza wartość w potoku inject komponentu
pod wybranym kluczem, a encja Recipe odczytuje ją jako
.context.inject.env.MARIADB_ROOT_PASSWORD, emitując zwykłą zmienną środowiskową kontenera:
# db-statefulset.yaml (container env)- name: MARIADB_ROOT_PASSWORD value: dev-root-pw-change-meSlot Black-Box nigdy nie jest przywoływany z bloku attachments: kontenera workloadu i nie
jest dla niego generowany żaden zasób Kubernetes Secret — wartość trafia do kontenera
bezpośrednio przez potok inject.
user_password — przezroczysty, dostarczany jako Secret + secretKeyRef
user_password to slot przezroczysty (inject: [env, file]). Encja Aggregate
dołącza core/referenced-secret, który encja Manifest mapuje na
k8s-secret-from-parameter. Ta encja FeatureRecipe materializuje Kubernetes Secret
i publikuje tożsamość tego Secretu jako provides {name, key}. Encja Recipe
odwołuje się do slotu przez containers.attachments, co syntezator renderuje jako
zmienną środowiskową secretKeyRef. Wygenerowany Secret i odwołanie kontenera wskazują
ten sam zasób, ponieważ oba odczytują .features.user_password.provides.name — nie
ma ponownego wyprowadzania ani konwencji, co do której obie strony musiałyby się zgodzić. Opublikowana
nazwa zamienia podkreślenia w nazwie slotu na łączniki, więc user_password
staje się poprawną nazwą zasobu Kubernetes db-user-password. Nazwa pliku, który
ją przenosi, jest odrębnym wyprowadzeniem i wygląda inaczej: poprzedza ją nazwa
komponentu i slotu jako własne współrzędne załącznika, zakodowane dla
alfabetu nazw plików dopuszczającego tylko małe litery i cyfry, więc
podkreślenie pojawia się tam jako sekwencja ucieczki, a nie jako łącznik.
[… omitted: the apiVersion and the Secret kind]metadata: name: db-user-password [… omitted: the labels and annotations every rendered document carries]stringData: MARIADB_PASSWORD: "dev-user-pw-change-me"
# db-statefulset.yaml (container env)- name: MARIADB_PASSWORD valueFrom: secretKeyRef: name: db-user-password # == the Secret's metadata.name key: MARIADB_PASSWORD # == the Secret's data keyPozostawienie user_password bez dołączenia również jest poprawne: encja Recipe przechodzi na
wbudowaną wartość domyślną dla środowiska deweloperskiego (MARIADB_PASSWORD: apppass) i żaden Secret nie jest
generowany, więc minimalne wdrożenie nadal się renderuje i działa.
Wymiarowanie przez operatora
release.yaml realizuje filar wymiarowania przez operatora dla każdego środowiska: tag obrazu
kontenera pochodzi z infra.engine_version (mariadb:11.4), a
żądanie i klasa pamięci masowej volumeClaimTemplate pochodzą z infra.storage
(5Gi, standard). Encja Aggregate dewelopera nigdy nie zawiera tych pól.