Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

MariaDB na Kubernetes — syntetyzowany helm (StatefulSet), poświadczenia w dwóch slotach

Pojedyncza baza danych MariaDB renderowana na Kubernetes przez syntezę encji Workload w providerze helm — bez zewnętrznego chartu. Encja Component core/datastore/mariadb wiąże się z encją Recipe helm/mariadb, która deklaruje encję Workload form: stateful; provider helm tłumaczy ją na StatefulSet, ClusterIP Service, Headless Service (stabilną tożsamość sieciową StatefulSetu) oraz volumeClaimTemplate dla katalogu danych.

Celem przykładu jest dwuslotowy model poświadczeń MariaDB na syntetyzowanym celu helm. Dwa sloty haseł są dostarczane różnymi mechanizmami, ponieważ encja Component deklaruje je różnie, a encja Recipe podłącza każdy z nich tak, jak wymaga jego slot.

Generowanie przykładu

Ten przykład można zbudować za pomocą poniższych poleceń albo zlecić jego zbudowanie asystentowi AI.

Należy zapisać przykład w nowym folderze nazwanym tak jak on:

Terminal window
aggrega scaffold --example mariadb-helm-synth

Następnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności. Pierwsze przechodzi do nowego folderu:

Terminal window
cd mariadb-helm-synth

Kompilacja

Terminal window
aggrega build --release release.yaml --auto-pull

Katalog jest rozwiązywany z rejestru hub wskazanego w .aggrega-config.yaml, więc flaga --catalog nie jest potrzebna, a --auto-pull zapisuje podczas budowania plik blokady, którego brakuje świeżemu klonowi. Cztery manifesty trafiają do dist/helm/helm/.

Z asystentem AI

Asystent AI skonfigurowany z narzędziami Aggrega może zrobić to samo: wystarczy wkleić mu ten prompt.

Używaj wyłącznie narzędzi Aggrega i nie twórz samodzielnie żadnego folderu. Jeśli folder obszaru roboczego nie zawiera jeszcze folderu `mariadb-helm-synth`, wywołaj raz narzędzie `scaffold` z `example` ustawionym na `mariadb-helm-synth` i bez `dir`: zapisuje ono przykład w nowym folderze `mariadb-helm-synth`. Następnie wywołaj narzędzie `build` z `workspace_root` ustawionym na `mariadb-helm-synth`, `release` ustawionym na `release.yaml`, `auto_pull` ustawionym na true i `write` ustawionym na true. Podaj, które pliki zapisała kompilacja; znajdują się w `mariadb-helm-synth/dist/`.

root_password — Black-Box, dostarczany przez potok inject

root_password to slot Black-Box: featuresSchema encji Component deklaruje inject: [], więc dostarczaniem steruje encja Recipe, a deweloper nie może go narzucić. Encja Aggregate dołącza core/secret-value, który encja Manifest mapuje na env-secret. Ta encja FeatureRecipe umieszcza wartość w potoku inject komponentu pod wybranym kluczem, a encja Recipe odczytuje ją jako .context.inject.env.MARIADB_ROOT_PASSWORD, emitując zwykłą zmienną środowiskową kontenera:

# db-statefulset.yaml (container env)
- name: MARIADB_ROOT_PASSWORD
value: dev-root-pw-change-me

Slot Black-Box nigdy nie jest przywoływany z bloku attachments: kontenera workloadu i nie jest dla niego generowany żaden zasób Kubernetes Secret — wartość trafia do kontenera bezpośrednio przez potok inject.

user_password — przezroczysty, dostarczany jako Secret + secretKeyRef

user_password to slot przezroczysty (inject: [env, file]). Encja Aggregate dołącza core/referenced-secret, który encja Manifest mapuje na k8s-secret-from-parameter. Ta encja FeatureRecipe materializuje Kubernetes Secret i publikuje tożsamość tego Secretu jako provides {name, key}. Encja Recipe odwołuje się do slotu przez containers.attachments, co syntezator renderuje jako zmienną środowiskową secretKeyRef. Wygenerowany Secret i odwołanie kontenera wskazują ten sam zasób, ponieważ oba odczytują .features.user_password.provides.name — nie ma ponownego wyprowadzania ani konwencji, co do której obie strony musiałyby się zgodzić. Opublikowana nazwa zamienia podkreślenia w nazwie slotu na łączniki, więc user_password staje się poprawną nazwą zasobu Kubernetes db-user-password. Nazwa pliku, który ją przenosi, jest odrębnym wyprowadzeniem i wygląda inaczej: poprzedza ją nazwa komponentu i slotu jako własne współrzędne załącznika, zakodowane dla alfabetu nazw plików dopuszczającego tylko małe litery i cyfry, więc podkreślenie pojawia się tam jako sekwencja ucieczki, a nie jako łącznik.

db--user-zupassword--db-secret-db-user-password.yaml
[… omitted: the apiVersion and the Secret kind]
metadata:
name: db-user-password
[… omitted: the labels and annotations every rendered document carries]
stringData:
MARIADB_PASSWORD: "dev-user-pw-change-me"
# db-statefulset.yaml (container env)
- name: MARIADB_PASSWORD
valueFrom:
secretKeyRef:
name: db-user-password # == the Secret's metadata.name
key: MARIADB_PASSWORD # == the Secret's data key

Pozostawienie user_password bez dołączenia również jest poprawne: encja Recipe przechodzi na wbudowaną wartość domyślną dla środowiska deweloperskiego (MARIADB_PASSWORD: apppass) i żaden Secret nie jest generowany, więc minimalne wdrożenie nadal się renderuje i działa.

Wymiarowanie przez operatora

release.yaml realizuje filar wymiarowania przez operatora dla każdego środowiska: tag obrazu kontenera pochodzi z infra.engine_version (mariadb:11.4), a żądanie i klasa pamięci masowej volumeClaimTemplate pochodzą z infra.storage (5Gi, standard). Encja Aggregate dewelopera nigdy nie zawiera tych pól.