Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Kompozycja wyjścia

Pojedyncza kompilacja Aggrega tworzy pliki wyjściowe w katalogach poszczególnych granic w dist/ za pomocą sześciu odrębnych mechanizmów: renderowania ze źródła, syntezy obciążeń, generowania zasobów przez FeatureRecipe, łatek potoku wtyczek FeatureRecipe, kompozycji na poziomie encji Release oraz bezpośredniej emisji artefaktów. Mechanizmy działają w określonej kolejności; wyniki kolidują deterministycznie, gdy dwa mechanizmy tworzą plik o tej samej nazwie w tym samym katalogu granicy; po wykryciu kolizji kompilacja zatrzymuje się przed emisją, wymieniając każdego współtwórcę, w kategorii wskazanej przez regułę danej kolizji.

Ta strona opisuje sześć mechanizmów w jednym miejscu i określa kolejność renderowania między nimi. Dokumentacja poszczególnych rozdziałów i encji obejmuje ich własne obszary; reguły wykrywania kolizji dla wszystkich sześciu mechanizmów znajdują się tutaj.

Sześć mechanizmów wytwarzających wyniki

Każdy mechanizm znajduje się w określonej powierzchni tworzenia encji Recipe / FeatureRecipe i wytwarza pliki według określonych konwencji nazewnictwa. Mechanizmy kumulują się dla każdego węzła — pojedyncza instancja komponentu może uruchamiać kilka mechanizmów jednocześnie (bazowa encja Recipe ze źródłem + plik towarzyszący syntetyzowany z encji Workload + CRD ExternalSecret emitowany przez encję FeatureRecipe + łatka potoku pluginów zastosowana do syntetyzowanego obiektu Deployment).

1 — Renderowanie ze źródła w encji Recipe (source: + valuesMapping:)

Powierzchnia tworzenia. Encja Recipe deklaruje source: <path> oraz valuesMapping: (pole przyjmuje wbudowany szablon Go, plikowy $import: lub biblioteczny $import: do wpisu encji MappingLibrary — zob. entities/recipe.md, „Pole valuesMapping — trzy tryby tworzenia”). Źródło wskazuje chart Helm na dysku, plik YAML docker-compose lub inny artefakt natywny dla dostawcy.

Miejsce w potoku. Renderowanie bazowe, po rozwiązaniu wartości locals i provides encji Recipe.

Kształt wyniku. Zależny od Provider (Provider-specific):

  • Dostawca helm — płaskie pliki YAML Kubernetes, nazwane według tożsamości komponentu, a następnie według samego zasobu: <component-id>-<kind>[-<namespace>]-<name>.yaml; dokument bez rodzaju lub bez nazwy jest zamiast tego nazywany według ścieżki swojego szablonu. Nazwa pochodzi z zasobu, a nie z szablonu, więc dwa szablony w różnych podkatalogach o tej samej nazwie pliku pozostają dwoma plikami. Helm SDK renderuje chart ze scalonymi wartościami; Aggrega po renderowaniu wstrzykuje etykiety i adnotacje pochodzenia.
  • Dostawca helm-chart — pliki subchartów kopiowane do charts/<instance_id>/ bez zmian, z wyjątkiem własnego pola name chartu, które chart nadrzędny ustawia na zakodowaną tożsamość instancji, aby dwa komponenty dołączające charty deklarujące tę samą nazwę pozostawały rozróżnialne (zob. providers/helm-chart.md); obok emitowane są nadrzędne Chart.yaml + values.yaml dla każdej granicy.
  • Dostawca compose — pośrednie pliki <nodeID>.compose-fragment.yaml, które trafiają do kompozycji na poziomie encji Release (mechanizm 5).

2 — Synteza encji Workload w encji Recipe (workload:)

Powierzchnia tworzenia. Encja Recipe deklaruje workload: zawierające dokument Workload. Pole przyjmuje treść wbudowaną (skalar blokowy) lub $import: (ścieżkę pliku).

Miejsce w potoku. Renderowanie bazowe, po rozwiązaniu valuesMapping encji Recipe (treść encji Workload sama jest ciągiem z szablonem Go, ewaluowanym z pełnym kontekstem szablonu).

Kształt wyniku. Zależny od Provider (Provider-specific):

  • Dostawca helm — jeden obiekt kontrolera wybrany przez form encji Workload (Deployment dla stateless, StatefulSet dla stateful, DaemonSet dla daemon, Job dla task, CronJob dla scheduled) + Service dla każdej usługi + jeden PVC na każdy wolumin persistent. Dwa kształty nazw, które nie są takie same: obiekt kontrolera jest nazywany według nazwy wydania węzła i swojego rodzaju — <release name>-deployment.yaml, <release name>-statefulset.yaml, <release name>-daemonset.yaml, <release name>-job.yaml, <release name>-cronjob.yaml — natomiast plik zasobu jest nazywany według zasobu, który zawiera, z rodzajem na końcu: <release name>-<svcName>-service.yaml i <release name>-<volName>-pvc.yaml, ponieważ każdy jest nazywany na podstawie własnego metadata.name tego zasobu. Nazwa wydania to tożsamość węzła zapisana w alfabecie dopuszczalnym w nazwie Kubernetes, więc jest równa identyfikatorowi węzła wszędzie tam, gdzie ten nie zawiera podkreślenia ani wielkiej litery: węzeł my_api zapisuje my-zuapi-deployment.yaml (zob. entities/workload.md, „Synthesized-name convention”). Encja Workload, której jedyną ekspozycją jest nazwa zewnętrzna, emituje zamiast tego <release name>-service.yaml, ponieważ nie ma klucza usługi do przeniesienia.
  • Dostawca compose — pośrednie pliki <nodeID>.compose-fragment.yaml, które trafiają do kompozycji na poziomie encji Release.
  • Dostawca helm-chart — nieobsługiwany; rolą helm-chart jest wyłącznie kompozycja chartów w trybie ze źródłem. Encja Recipe kierowana na helm-chart z workload: jest odrzucana w czasie renderowania (dostawca helm-chart nie zgłasza możliwości syntezy).

3 — Generowanie zasobów w encji FeatureRecipe (tryb ze źródłem dla encji FeatureRecipes)

Powierzchnia tworzenia. Encja FeatureRecipe deklaruje source: oraz valuesMapping: (lub odpowiednik), według tego samego wzorca co renderowanie ze źródła w encji Recipe, ale dla dołączeń encji Feature zamiast głównych encji Components.

Miejsce w potoku. Renderowanie bazowe, równolegle z bazowym renderowaniem encji Recipe dla nadrzędnej encji Component. Każde dołączenie encji Feature wykonuje własny przebieg renderowania encji FeatureRecipe.

Kształt wyniku. Decyduje o nim dostawca nadrzędnej encji Component, ponieważ wynik dołączenia trafia do grupy składania tej encji Component, a nie do własnej — i wynika on ze sposobu, w jaki ten dostawca łączy grupę, bo to właśnie określa, czy w ogóle istnieje miejsce na dołączenie. Trzy kształty, po jednym na każdy sposób łączenia:

  • Dostawca, który daje każdemu współtwórcy własną pozycję — jeden chart zawierający chart dla każdego współtwórcy, jedna konfiguracja główna zawierająca moduł dla każdego współtwórcy — daje również dołączeniu własną pozycję, obok komponentu, do którego jest dołączone, a nie wewnątrz niego. Dwie współrzędne tworzą pojedynczy segment katalogu tej pozycji, <component-id>--<feature-instance-id>, więc komponent api z dołączeniem aux znajduje się w api--aux obok api, w katalogu, który ten dostawca wyznacza dla swoich współtwórców. Obok, a nie wewnątrz, ponieważ cel takiego dostawcy odnajduje swoich współtwórców w pozycjach, które im nadał: katalog o poziom niżej od jednej z tych pozycji jest treścią należącą do tego współtwórcy, a nie osobnym współtwórcą, więc nic go nie adresuje i nic go nie odczytuje. Dołączenie zadeklarowane na granicy nie ma komponentu-gospodarza do nazwania, więc jego segmentem jest sama nazwa instancji. Każda współrzędna jest kodowana przed połączeniem obu, więc współrzędna, która sama zawiera sekwencję łączącą, nie może zostać pomylona z połączeniem.
  • Dostawca, który zapisuje każdy dokument bezpośrednio w katalogu granicy, nie ma takiego miejsca, ponieważ właśnie to deklaruje o swoim celu: odczytywane są tylko pliki znajdujące się bezpośrednio w katalogu. Te same dwie współrzędne przechodzą więc z segmentów katalogu do nazwy pliku, a pliki dołączenia trafiają obok własnych plików komponentu jako <component-id>--<feature-instance-id>--<file>. Obie współrzędne są kodowane, ponieważ nazwa pliku nie ma separatora, na którym można by polegać, i są łączone z własną nazwą pliku na dwuznakowej granicy, której żadna zakodowana współrzędna nie może zawierać — dzięki temu dwa dołączenia emitujące tę samą nazwę pliku dają dwa odrębne pliki.
  • Dostawca, który składa współtwórców swojej grupy w jeden dokument, składa w ten dokument również wynik dołączenia, przy czym każdy zasób niesie własną tożsamość dołączenia, aby pochodzenie treści pozostawało czytelne. Gdy taki dostawca przenosi dołączenie wyrenderowane dla innego celu, treści tej nie można złożyć w dokument, do którego nie należy, więc jest zapisywana obok złożonego dokumentu — w opisanym wyżej kształcie z prefiksem nazwy pliku, z tego samego powodu.

Typowe kształty:

  • CRD ExternalSecret / VaultSecret generowany przez komponent Fetcher uwierzytelniającej encji FeatureRecipe.
  • CRD ServiceMonitor / PrometheusRule generowany przez encję Feature odpowiedzialną za obserwowalność.
  • CRD HTTPRoute / Gateway generowany przez encję Feature odpowiedzialną za routing.

4 — Potok wtyczek FeatureRecipe (łatki RFC 6902 + emisja zasobów)

Miejsce w modelu. Encja FeatureRecipe deklaruje pipeline: — tablicę kroków pluginów Wasm (zasada Two-Part Plugin Principle: Fetcher + Injector dla Features związanych z poświadczeniami; dowolne potoki pluginów dla Features niezwiązanych z poświadczeniami).

Miejsce w potoku. Potok wtyczek, po zakończeniu renderowania bazowego i renderowania źródłowego FeatureRecipe.

Kształt wyniku. Zależny od encji Plugin. Krok zwraca dwie klasy wyników:

  • Łatki RFC 6902, które silnik stosowania nakłada na wskazane dokumenty w wyrenderowanym zbiorze (np. dołączenie kontenera sidecar, zamontowanie wolumenu z sekretem, przepisanie zmiennej środowiskowej w syntetyzowanym Deployment).
  • Efekty uboczne — pełne nowe zasoby emitowane obok łatki przez side_effects kroku (zazwyczaj CRD pobierania z vaulta generowane przez Fetcher, do którego następnie odwołuje się Injector).

Stan obecny: dostępne zgodnie z Stan języka → Fazy potoku kompilacji. Każdy zadeklarowany krok jest wykonywany podczas aggrega build: host uruchamia wtyczkę Wasm kroku na wyrenderowanym zbiorze, stosuje zwrócone łatki i emituje efekty uboczne kroku. Opis powierzchni kontraktu wtyczek znajduje się w plugins/plugin-contract.md.

5 — Kompozycja na poziomie encji Release (składanie granicy dla każdego dostawcy)

Powierzchnia tworzenia. Sterowana kształtem encji Release — bez tworzenia na poziomie poszczególnych Recipe. Funkcja składająca granicę robi to raz, gdy wszystkie węzły tej granicy zostaną wyrenderowane: funkcja compose zbiera wszystkie fragmenty węzłów w jeden docker-compose.yaml na granicę, a funkcja helm-chart zbiera kopie podwykresów węzłów w jeden wykres parasolowy na granicę.

Miejsce w potoku. Po renderowaniu bazowym, gdy dla granicy zgromadzi się wynik każdej Recipe każdego węzła.

Kształt wyniku. Zależny od dostawcy:

  • dostawca compose — jeden docker-compose.yaml w katalogu głównym granicy, łączący usługi, wolumeny i sieci wszystkich współtworzących węzłów. Pośrednie pliki <nodeID>.compose-fragment.yaml (mechanizmy 1 + 2) są scalane w jeden wynik; fragmenty nie pojawiają się w końcowym katalogu granicy.
  • dostawca helm-chart — jeden parasolowy Chart.yaml + values.yaml w katalogu głównym granicy oraz katalogi podwykresów poszczególnych węzłów w charts/<instance_id>/.

6 — Bezpośrednia emisja artefaktów Recipe (artifacts:)

Powierzchnia tworzenia. Recipe deklaruje artifacts: jako mapę nazwanych wpisów; każdy wpis to albo treść wbudowana (szablonowany ciąg zawierający treść pliku), albo odwołanie $import: do ścieżki pliku szablonu — bezpośrednia emisja pliku z pominięciem dostawcy.

Miejsce w potoku. Ewaluacja artefaktów, w ramach renderowania bazowego.

Kształt wyniku. Jeden plik na wpis artefaktu, nazwany według klucza wpisu w mapie artifacts:. Autor Recipe bezpośrednio określa nazwę pliku i jego treść.

Stan obecny: dostępne zgodnie z Stan języka → Rodzaje wejść Recipe. Każdy wpis jest ewaluowany z pełnym kontekstem szablonu po syntezie Workload i rozwiązaniu źródła, a wynikowy plik jest emitowany pod kluczem wpisu. To, co cel robi z wyemitowanym artefaktem, zależy od funkcji: dostawca akceptujący samodzielny artefakt emituje go jako osobny plik, natomiast taki, który akceptuje artefakty wyłącznie obok innego rodzaju wejścia, włącza wpis do tego, co składa — dlatego treść o kształcie innym niż oczekiwany przez ten mechanizm składający powoduje zatrzymanie w kategorii TRANSLATION_ERROR zamiast emisji bez zmian. Przed utworzeniem artefaktu dla danej funkcji należy sprawdzić tabelę funkcji w architecture/16-recipe-input-composition.md.

Kolejność renderowania

Sześć mechanizmów działa w określonej kolejności, dzięki czemu mechanizmy późniejsze mogą odczytywać wyniki wcześniejszych. Kolejność:

  1. Ewaluacja provides — dla każdego węzła najpierw rozwiązywany jest blok locals: encji Recipe, w kolejności autora, przy czym każdy wpis odczytuje wpisy znajdujące się nad nim; następnie ewaluowane są szablony provides: węzła, w dowolnej kolejności względem siebie (samowystarczalne: .context.instance_id, .context.rendered_name, o ile provider węzła go zgłasza, .values, .infra, rozwiązane .locals, tekst statyczny). To właśnie kolejność „locals przed provides” pozwala wpisowi provides: odczytać zmienną lokalną i otrzymać rozwiązaną wartość.
  2. Publikacja locals i rozwiązywanie źródła — te zmienne lokalne są publikowane w .locals, a szablon URI source: encji Recipe jest względem nich ewaluowany (rozwiązując wskaźnik źródła, jeśli jest szablonem). Powierzchnia źródła współdzieli kontekst locals, więc odczytuje .locals, a nie .provides.
  3. Mapowanie inject — ewaluowane są bloki injectMapping: encji FeatureRecipe (potok inject jest przechwytywany przed renderowaniem encji Recipe).
  4. Mapowanie wartości — ewaluowane jest valuesMapping: encji Recipe (tryb ze źródłem i tryb bez źródła tworzą słowniki wartości).
  5. Synteza Workload — synteza Workload encji Recipe (mechanizm 2 emituje manifesty w trybie syntetyzowanym).
  6. Ewaluacja artefaktów — ewaluacja artifacts: encji Recipe (mechanizm 6).
  7. Provider render — renderowanie przez dostawcę (mechanizm 1 — tryb sourced tworzy płaskie manifesty; tryb sourceless tworzy manifesty generatywne).
  8. Renderowanie Feature — renderowanie FeatureRecipe dla każdego dołączenia Feature w węźle (mechanizmy 3 + 4 — tutaj działa generowanie zasobów; potok pluginów działa później, w kroku 9).
  9. Potok pluginów — mutacja po renderowaniu: kroki pluginów pipeline: encji FeatureRecipe stosują łatki RFC 6902 i emitują dodatkowe zasoby (mechanizm 4).
  10. Kompozycja na poziomie Release — składanie granicy przez daną funkcjonalność zbiera fragmenty poszczególnych węzłów w wyniki dla poszczególnych granic (mechanizm 5).

Kolejność ma znaczenie, ponieważ mechanizmy późniejsze mogą odczytywać wyniki wcześniejszych — na przykład krok potoku pluginów może nałożyć łatkę na Deployment wyrenderowany przez providera, a kompozytor na poziomie Release może scalić fragmenty wyemitowane przez renderowanie providera, renderowanie funkcji i potok pluginów.

Zestaw reguł wykrywania kolizji

Gdy dwa mechanizmy tworzą plik o tej samej nazwie w tym samym katalogu granicy, kompilacja zostaje zatrzymana, z wymienieniem wszystkich współtwórców, w kategorii wskazanej przez każdą z poniższych reguł. Zestaw reguł:

Reguła kształtu encji Recipe: kolizja kluczy wpisów artifacts:

Encja Recipe deklaruje pod artifacts: dwa wpisy o tym samym kluczu (klucz wyznacza nazwę emitowanego pliku, niezależnie od tego, czy treść wpisu jest napisana inline, czy ładowana przez $import:). Wykrywane podczas ładowania encji Recipe zgodnie z errors/fatal-halts.md „artifacts: entry keys must be unique (klucze wpisów muszą być unikatowe)”.

Reguła kształtu encji Recipe: kolizja w czasie emisji między rodzajami wejść

Trzy rodzaje wejść encji Recipe — sourced, synthesized i artifacts — emitują pliki do tego samego katalogu granicy. Jeśli wynik renderowany ze źródła, syntetyzowany z workloadu lub emitowany jako artefakt tworzy plik, którego nazwę utworzył już inny rodzaj wejścia, kompilacja zostaje zatrzymana na etapie emisji. Wykrywane w czasie emisji zgodnie z errors/fatal-halts.md „Emission-time filename collision across input kinds (Kolizja nazw plików w czasie emisji między rodzajami wejść)”.

Kolizja nazw usług Compose (na poziomie encji Release)

Gdy dwa różne węzły (w dowolnej kombinacji granic) wnoszą do scalonego wyniku compose usługi o tej samej nazwie, provider compose zatrzymuje się podczas składania granicy, w kategorii TRANSLATION_ERROR, wymieniając każdą wnoszącą krotkę (boundary, node, serviceName). Wykrywane podczas kompozycji na poziomie encji Release zgodnie z sekcją o wyniku na poziomie encji Release w providers/compose.md.

Usługa jest odrzucana na podstawie samej nazwy, bez porównywania tego, co zadeklarowały oba węzły. Usługa compose to pojedynczy działający kontener, więc dwa węzły, z których każdy chciał jednej, dostają jedną na dwa, a intencja jednego ze współtwórców ginie, niezależnie od tego, jak identyczne są obie definicje.

Konflikt nazw wolumenów i konfiguracji Compose (na poziomie encji Release)

Gdy dwa różne węzły wnoszą do scalonego wyniku compose wpis najwyższego poziomu volumes: lub configs: o tej samej nazwie, a obie deklaracje się różnią, provider compose zatrzymuje się w kategorii TRANSLATION_ERROR, wymieniając wpis i każdą wnoszącą krotkę (boundary, node). Wykrywane podczas kompozycji na poziomie encji Release zgodnie z sekcją o wyniku na poziomie encji Release w providers/compose.md.

W odróżnieniu od powyższej reguły dla usług ta reguła porównuje deklaracje, a wspólna nazwa jest uprawniona, gdy współtwórcy są zgodni. Nazwany wolumen lub konfiguracja to jeden obiekt, więc dwa węzły deklarujące go identycznie zażądały dokładnie tego wpisu, który trafia do scalonego dokumentu, i nic nie ginie. Dwa węzły deklarujące go różnie nie zgadzają się co do tego jednego obiektu, a zachowanie którejkolwiek deklaracji odrzuciłoby drugą z kompilacji, która w przeciwnym razie by się powiodła. Dwie deklaracje uznaje się za zgodne, gdy opisują ten sam wpis w złożonym pliku, więc treść zapisana jako pusta mapa i treść całkowicie pominięta są zgodne.

Alias i katalog podwykresu helm-chart

Podwykres helm-chart znajduje się w charts/<instance_id>/, a jego wartości są umieszczane pod jego aliasem, którym jest identyfikator instancji zakodowany dla pozycji aliasu. Dwie instancje nie mogą dojść do jednego aliasu, chyba że ich identyfikatory instancji są tym samym ciągiem, ponieważ kodowanie zapisuje znaki niedozwolone w aliasie, zamiast je zastępować — alias identyfikuje więc dokładnie jeden podwykres, a wartości zapisane pod nim trafiają wyłącznie do tego podwykresu. Identyfikatory instancji są z kolei unikatowe w obrębie granicy na mocy reguł spłaszczania encji Aggregate, więc katalog również nie może kolidować. Obie połowy są strukturalne: żadna nie opiera się na sprawdzeniu.

Kolizja nazw renderowanych zasobów Helm

W obrębie granicy dwa węzły renderujące do tej samej nazwy zasobu Kubernetes tworzą dwa pliki YAML z nakładającymi się polami metadata.name. Nazwy plików się różnią, ponieważ każdy ma prefiks z własną podstawą nazewnictwa, natomiast metadata.name w ich wnętrzu nadal mogą się pokrywać — dlatego kompilacja sprawdza nazwy, które niosą wyrenderowane zasoby, a dwaj współtwórcy wyprowadzający jedną nazwę dla jednego rodzaju w jednej przestrzeni nazw zatrzymują ją w kategorii TRANSLATION_ERROR, zanim cokolwiek zostanie zapisane, ze wskazaniem tej nazwy oraz każdego komponentu i każdego dołączenia, które ją wyprowadziły (zob. errors/fatal-halts.md).

Największy przypadek jest wykluczony konstrukcyjnie, a nie sprawdzany. Wykres źródłowy, który nazywa swoje zasoby według nazwy wydania, nie może już wywołać tego między dwoma komponentami, ponieważ dwie podstawy nazewnictwa, które w ogóle się różnią, dają dwie nazwy wydania — zob. providers/helm.md „How the release name is derived”. Pozostają dwa przypadki i to właśnie je zgłasza opisana wyżej kontrola. Jednym jest wykres, który wpisuje nazwę zasobu do swoich szablonów dosłownie, a żadne wyprowadzenie nie odróżni takiej nazwy od każdego innego literału. Drugim są dwa dołączenia encji Feature na jednym komponencie, z których każde dostarcza wykres napisany przez swojego autora: oba renderują się względem nazwy wydania tego komponentu, z założenia, więc dwa wykresy nazywające zasób według .Release.Name spotykają się tam — należy nadać zasobom obu wykresów różne nazwy lub dołączyć je do różnych komponentów.

Każda syntetyzowana nazwa zaczyna się od tożsamości samego węzła — nazwa obiektu kontrolera oraz każda nazwa poszczególnych zasobów poprzez konwencję syntetyzowanych nazw usług <release name>-<svcName> (zgodnie z entities/workload.md „Synthesized-name convention”) — co konstrukcyjnie czyni kolizje między węzłami strukturalnie niemożliwymi. Autorzy, których kompilacja zatrzymuje się na nazwie Deployment / Service, powinni najpierw sprawdzić, czy dwie różne encje Recipes nie emitują zasobów o tej samej nazwie różnymi ścieżkami renderowania (np. templates/deployment.yaml wykresu źródłowego kolidujący z metadata.name obiektu Deployment syntetyzowanego z workloadu).

Wzorce interakcji między mechanizmami

Synteza Workload + łatka potoku wtyczek

Wzorzec kanoniczny: mechanizm 2 (synteza Workload) emituje bazowy Deployment; mechanizm 4 (wtyczka Injector) stosuje łatkę RFC 6902, która montuje wolumen z sekretem w Deployment. Oba mechanizmy się składają — Deployment jest tym samym zasobem K8s, a łatka nakłada odwołania do ConfigMap / Secret na syntetyzowaną bazę.

Jest to dominujący wzorzec wstrzykiwania poświadczeń do syntetyzowanych obciążeń. Fetcher (mechanizm 3, generowanie zasobów) emituje CRD ExternalSecret, który klaster pobiera w czasie działania; Injector (mechanizm 4, łatka potoku wtyczek) modyfikuje Deployment tak, aby montował powstały Secret K8s.

Źródła + synteza Workload na różnych granicach

Pojedynczy Aggregate może mieć jeden komponent powiązany ze źródłowym Recipe helm (mechanizm 1) na granicy A oraz komponent równorzędny powiązany z Recipe helm syntetyzującym Workload (mechanizm 2) na granicy B. Katalog każdej granicy zawiera odpowiedni kształt wyniku; nazwy plików między granicami nie kolidują, ponieważ katalogi dist/ poszczególnych granic są od siebie odizolowane.

Scalanie compose na poziomie encji Release dla każdego katalogu wyjściowego

Składanie w możliwości compose zbiera fragmenty poszczególnych węzłów ze wszystkich granic, których katalog ewaluuje się do jednej ścieżki, w jeden docker-compose.yaml pod tą ścieżką; dwie granice docelowe compose w jednej encji Release zapisują dwa pliki, gdy ich katalogi się różnią, i jeden scalony plik, gdy współdzielą katalog.

Kolizje nazw usług są zatem wykrywane dla każdego pliku, podczas jego scalania na poziomie encji Release, zgodnie z powyższą regułą. Dwie granice docelowe compose w różnych katalogach, z których każda deklaruje usługę o nazwie api, nie kolidują: plik każdej granicy zawiera własną. Dwie granice współdzielące katalog zapisują jeden plik, a kompilacja zatrzymuje się, wymieniając obu współtwórców.

Odsyłacze