Przejdź do głównej zawartości
AggregaAggrega
Wybierz język: Polski
Ta strona została przetłumaczona maszynowo. Przeczytaj oryginał w języku angielskim.

Filozofia ekosystemu

Filozofia ekosystemu

Architekturą Aggrega kierują podstawowe zasady projektowe, które równoważą elastyczność z przewidywalnością. Dzięki utrzymywaniu wyraźnych granic i ustandaryzowanych kontraktów zasadniczo generyczny kompilator może płynnie orkiestrować wszystko, od standardowej infrastruktury cloud-native po wysoce wyspecjalizowaną inteligencję AI.

1. Podstawowa mechanika: fizyka architektury

  • Rozdzielenie odpowiedzialności (prawo Conwaya): programiści nie piszą kodu infrastruktury fizycznej, a Ops nie koduje na sztywno logiki aplikacji. Wskazówki architektury dzielą tworzenie na granice Domain-Driven — podział, którego kompilator nie wymusza (zob. niezmiennik 7).
  • Późne wiązanie (odwrócenie zależności): programiści żądają abstrakcyjnych interfejsów (np. type: enterprise-agent), a nie konkretnych implementacji (np. helm-chart-v2). Encja Manifest rozwiązuje interfejs do właściwej implementacji w czasie kompilacji, co umożliwia prawdziwe wdrożenia na wiele celów z jednego pliku źródłowego.
  • Czystość AOT (bez pobierania danych z działającej chmury): Kompilator jest agnostyczny wobec działającej chmury. Podczas kompilacji nigdy nie uwierzytelnia się w interfejsach API infrastruktury ani nie pobiera bieżących adresów IP. Działa całkowicie w oparciu o odwrócenie sterowania, mapując deterministyczne wskaźniki i przekazując z wyprzedzeniem abstrakcyjne kontrakty wstrzykiwania, tak aby środowisko uruchomieniowe mogło bezpiecznie rozwiązać ostateczne połączenia fizyczne.

2. Doświadczenie programisty: intencja i abstrakcja

  • Semantyczne doświadczenie programisty (standard mapy z 5 słowami kluczowymi): aby zapobiec tarciu poznawczemu, programiści używają dokładnie pięciu powszechnie zrozumiałych słów kluczowych w topologii YAML opartej na mapach:
    1. parameters: globalny kontrakt środowiska (np. przekazywanie dynamicznych rozmiarów dysków).
    2. values: główny ładunek logiki kognitywnej/biznesowej (własność programistów).
    3. uses: jawnie zadeklarowane krawędzie sieciowe i zależności (własność programistów).
    4. infra: fizyczny ślad i mechaniczne wymiarowanie (własność Ops, zabronione w encji Aggregate).
    5. inject: ścisły kontrakt dostarczania, który mapuje zmienne lokalne na docelowe klucze provides (env, file, arg). Ten mechanizm jest rozszerzalny.
  • Terminologia niezależna od możliwości: aby realia infrastruktury bazowej (takie jak termin Kubernetes namespace) nie przenikały do doświadczenia programisty, platforma wykorzystuje uniwersalne pojęcia, takie jak boundaries.
  • Jawna intencja i „głośna barierka” (bez infrastruktury widmo): kompilator nigdy nie może wymyślać zasobów obliczeniowych ani funkcji, których programista jawnie nie zadeklarował. Użycie silnika polityk do cichego wstrzyknięcia proxy bezpieczeństwa tworzy „infrastrukturę widmo”: gdy ta się zepsuje, programista kończy na debugowaniu proxy, którego nie ma w jego YAML. Zamiast po cichu modyfikować architekturę, wtyczki polityk Wasm działają ściśle jako głośne barierki. Jeśli topologia narusza bezpieczeństwo, kompilator zatrzymuje kompilację i zwraca bardzo konkretny błąd (np. „Błąd: dane PII płyną do dostawcy modeli przez bramę AI router. Musisz jawnie dołączyć do niej funkcję core/data-masking”), zmuszając programistę do poprawienia własnego jedynego źródła prawdy.

3. Kompilator bez własnego zdania: przetwarzanie i orkiestracja

  • Programowalne polityki (kompilator bez własnego zdania): Główny kompilator Go jest neutralnym wobec treści mechanizmem obliczeniowym. Parsuje YAML, przechodzi grafy i oblicza przecięcia etykiet. Właściwa „inteligencja” (np. wymuszanie, aby ruch do modeli przenoszący dane zastrzeżone przechodził przez bramę AI maskującą wrażliwy tekst) jest programowana dynamicznie przez przedsiębiorstwo za pomocą podłączanych gniazd WebAssembly (Wasm) służących do mutacji abstrakcyjnego drzewa składni (AST)—zmieniających sparsowaną reprezentację konfiguracji w pamięci—oraz do walidacji polityk.
  • Agnostycyzm wobec schematów (słownik open source): Główny kompilator jest agnostyczny wobec fizycznych warstw wykonawczych. Nie ma zakodowanych na sztywno schematów dla Helm, Terraform ani Docker Compose. Zamiast tego blok source encji Recipe dla Ops jest otwartym słownikiem, którego klucze definiuje dostawca i które trafiają do szablonów encji Recipe jako .source.*. Rdzeń rozwiązuje pobierane źródło za pomocą wbudowanej formy { kind, url, version } (rodzaje: helm-oci-chart, helm-https-chart, compose-https-fragment, git-repository), co już oddziela kompilator od języków chmurowych, którymi manipuluje. Model pobierania opisuje dokumentacja source encji Recipe.
  • Jawna orkiestracja encji Plugin: główny kompilator Go działa ściśle jako neutralny konstruktor grafów i nigdy nie zgaduje, jak przetworzyć węzeł. Zamiast tego cała inteligencja domenowa jest jawnie orkiestrowana za pomocą dedykowanych gniazd WebAssembly (Wasm) na dwóch odrębnych poziomach. 1. Gniazda globalne: polityki i formatowanie przedsiębiorstwa są oceniane przez jawnie zarejestrowane gniazda kompilatora (np. rolę zarządzania label-transform do automatycznego tagowania metadanych, rolę zarządzania wydającą werdykty dotyczące bezpieczeństwa topologicznego oraz gniazdo renderera do końcowego generowania artefaktów). 2. Potoki implementacji: logikę mutacji specyficzną dla encji Component orkiestruje Manifest; gdy rozwiązuje on abstrakcyjny interfejs do konkretnego Recipe, ta implementacja jawnie deklaruje sekwencyjną tablicę pipeline wtyczek Wasm do wykonania. Kompilator jedynie przekazuje do tych zdefiniowanych gniazd graf reprezentacji pośredniej (IR), niezależny od możliwości, dzięki czemu cała logika specyficzna dla domeny pozostaje ściśle wersjonowana w ekosystemie, zamiast być na sztywno zakodowana w rdzeniu kompilatora.
  • Płaska kompilacja i atomowość encji Feature: Aggrega nie zarządza stanem, nie odpytuje punktów końcowych i nie czeka na zakończenie rolloutu. Kompilator ocenia zagnieżdżone moduły i rozwiązuje je do płaskiego, jednowymiarowego grafu reprezentacji pośredniej (IR), zanim przekaże dane do wtyczek renderujących Wasm. Co kluczowe, choć graf jest spłaszczany, kompilator zachowuje atomowość encji Feature. Jeśli funkcja proxy samodzielnie deklaruje krawędź sieciową do bezpiecznego sejfu, kompilator rejestruje semantyczne pochodzenie tej krawędzi, dzięki czemu silniki polityk Wasm mogą wykonywać wyszukiwania $O(1)$ bez błędnego przypisywania połączenia komponentowi nadrzędnemu. Wreszcie, aby obsłużyć sekwencjonowanie w czasie, każda granica w encji Release niesie wartość syncWave: <integer>; każda wtyczka renderująca tłumaczy falę danej granicy na to, czym jej własny cel wyraża kolejność (adnotację kolejności wykonania odczytywaną przez dalszy kontroler GitOps albo zależność między usługami renderowanego pliku), natomiast cel pozbawiony jakiejkolwiek możliwości wyrażenia kolejności zapisuje falę, nie sekwencjonując według niej.

4. Ontologia semantyczna: identyfikacja i taksonomia

  • Operacyjna ontologia cloud-native: aby wtyczki Wasm open source i polityki korporacyjne mogły uniwersalnie współdziałać, etykieta component.aggrega.ai/type mapuje się wyłącznie na zamknięty zbiór uniwersalnych prymitywów chmurowych (server, worker, task, function, stateful-server, resource). To własny klucz Aggrega: opublikowany schemat encji Component wylicza wartości, jakie przyjmuje, a dokument zawierający cokolwiek innego jest odrzucany przy wczytywaniu. Centralne ustalenie tego słownictwa gwarantuje, że autonomiczne silniki polityk i wtyczki renderujące Wasm tworzone przez społeczność odczytują to samo słowo dla tego samego kształtu, gdy natrafią na encję Component, której nie napisał żaden z ich autorów. Kompilator mimo to niczego nie wnioskuje z tego ciągu: porównuje wartość z selektorem i niczego nie przydziela z własnej inicjatywy; zamknięty zbiór zapewnia, że selektor każdego porównuje to samo słownictwo.
  • Klasyfikacja na osi, której Aggrega nie definiuje: zamknięty zbiór obejmuje ten jeden zastrzeżony klucz. Katalog, który potrzebuje własnej klasyfikacji (warstwy, strefy danych, klasy usług, drobniejszego podziału prymitywów), definiuje własny klucz etykiety obok zastrzeżonego, ponieważ schemat encji Component akceptuje dowolny dodatkowy klucz etykiety z wartością tekstową, a każde miejsce używające selektorów odczytuje go tak samo. Rozszerzanie odbywa się na własnym kluczu, a nie wewnątrz klucza Aggrega, i właśnie to pozwala słownictwu przedsiębiorstwa rosnąć bez dryfu słownictwa wspólnego.
  • Duck typing (cechy semantyczne przez etykiety): jeśli typy bazowe są czysto cloud-native, cała inteligencja kognitywna, operacyjna i zgodności jest nakładana wyłącznie przez semantyczny duck typing. Etykiety zdefiniowane przez Platform Architecta (np. model.aggrega.ai/capability: generative, compliance.aggrega.ai/data-class: restricted) stanowią prawdziwą tożsamość węzła. Encje Features wiążą się dynamicznie z komponentami na podstawie tych selektorów etykiet.

5. Zarządzanie w przedsiębiorstwie: schematy i dziedziczenie

  • Ścisły podział API i wykrywalność w przedsiębiorstwie: zgodnie ze standardami Kubernetes wszystkie definicje ładunku znajdują się jednolicie w bloku spec:. Tożsamość zasobu, etykiety charakteryzujące i jawne instrukcje dla kompilatora znajdują się ściśle w bloku metadata:. Aby zagwarantować ścisłe rozwiązywanie, każdy współdzielony artefakt YAML bezwzględnie wymaga ciągu SemVer version sprawdzanego wyrażeniem regularnym. Ponadto, aby wspierać wykrywalność w rejestrach OCI i zarządzanie cyklem życia, blok metadata obsługuje opcjonalny pakiet metadanych korporacyjnych. Pakiet ten obejmuje description, ustrukturyzowaną tablicę obiektów maintainers (name, email, url), license, repository, home (URL dokumentacji) oraz keywords (do indeksowania wyszukiwania). Koniec cyklu życia jest zarządzany poza dokumentem: aggrega deprecate dołącza do już opublikowanego artefaktu podpisany znacznik wycofania — poziom ważności, powód i opcjonalny zamiennik — bez zmiany jego opublikowanych bajtów.

  • Rozszerzalność schematów (wzorzec CRD z Kubernetes): aby nie aktualizować schematu głównego kompilatora przy każdej nowej funkcji AI lub infrastrukturalnej, platforma używa JSON Schema 2020-12 do walidacji konfiguracji. Platform Architects piszą ścisłe typy, logikę walidacji i wartości domyślne bezpośrednio w bloku schema: komponentów katalogu, zwykle w formie zwartej, skrótowym zapisie o kształcie YAML, który mieści ograniczenia pojedynczego pola w jednym wierszu (port: { type: integer, min: 1, max: 65535, default: 8080 }) i jest kompilowany do JSON Schema 2020-12 przed uruchomieniem walidacji. Pełny YAML JSON Schema pozostaje równorzędną opcją dla schematów, które potrzebują jego pełnego słownictwa. Katalogi, które urosną na tyle, by skorzystać z ponownego użycia schematów między encjami Component, przenoszą wspólne kształty (bloki sond, limity zasobów, kształty nazwanych portów) do dedykowanej encji SchemaLibrary i odwołują się do nich słowem kluczowym JSON Schema $ref:.

  • Dziedziczenie schematów (bazowe linie ładunku): aby linię bazową definiować tylko raz, platforma dzieli dziedziczenie na dwa odrębne poziomy. Standardowe metadane YAML (w tym etykiety semantyczne), mapowania Manifest i konfiguracje Release korzystają z tradycyjnych strategii scalania, aby umożliwić niezbędne nadpisania dla środowisk. Schematy ładunku (schema:) nie są scalane w ten sposób, a dwa rodzaje katalogowe idą tu różnymi drogami: schema: encji Feature składa się ze schematem jej bazy zgodnie z semantyką kompozycji JSON Schema 2020-12 i jest przechodzone przy wczytywaniu przestrzeni roboczej przez mechanizm scalający, który oznacza pochodzenie według pozycji w źródle, tak że każdy liść scalonego schematu niesie swój plik źródłowy; rozszerzająca encja Component nie definiuje żadnej zawartości ładunku: zapisuje dosłowny znacznik schema: inherited i otrzymuje blok swojej bazy dokładnie w takiej postaci, w jakiej baza go zdefiniowała, na każdej głębokości łańcucha. Linia bazowa encji Component jest więc gwarantowana przez konstrukcję, a nie przez politykę: kontrakt dziecka po prostu jest kontraktem bazy, więc dziecko nie ma czego poluzować. To, co taka encja Component składa zamiast tego, to struktura (jej sloty dołączania, gniazda topologii, lista dozwolonych samowstrzyknięć i nazwane assertions), a dziecko, które potrzebuje surowszej reguły, niż deklaruje jego baza, wyraża ją jako dodatkowy wpis assertions:, który reguły bazy zachowują obok siebie, zamiast zostać przez niego zastąpione. Szersze bezpieczeństwo topologiczne i zarządzanie etykietami pozostają odpowiednio delegowane do gniazda zarządzania Wasm.

  • Parzystość interfejsów i automatyczna implementacja: aby Ops nie musiał duplikować plików YAML encji Recipe, gdy architekt tworzy nieco zmieniony wariant bazowej encji Component, encja Recipe napisana dla bazy obsługuje każdą encję Component, która ją rozszerza, na dowolnej głębokości łańcucha. Rozszerzająca encja Component zapisuje schema: inherited, więc nie dodaje do values/infra/provides żadnego klucza głównego, którego encja Recipe bazy nie byłaby w stanie przetworzyć. Encja Manifest nadal mapuje rozszerzający typ własnym wpisem, a sprawdzenie mapowania akceptuje ten wpis, gdy implements mapowanej encji Recipe wskazuje ten typ lub dowolną bazę, którą on rozszerza (zob. Encja Recipe napisana dla bazy obsługuje wszystko, co ją rozszerza). Tracker infrastruktury widmo (emitujący ostrzeżenia, gdy żaden szablon zadeklarowany przez powiązaną encję Recipe nie odczytuje zapisanego klucza, aby zapobiec „infrastrukturze widmo”) jest odpowiadającą mu barierką na etapie renderowania.

  • Dopasowywanie wersji w implements: pole implements w encjach Recipes i FeatureRecipes obsługuje trzy formy, aby zrównoważyć ścisłość z elastycznością ekosystemu:

    1. Dokładna wersja: implements: "core/api-server:1.0.0" — pasuje tylko do 1.0.0. Dla encji Recipes ściśle powiązanych z konkretną wersją schematu.
    2. Zgodność z wersją główną (zakres SemVer): implements: "core/api-server:^1.0.0" — pasuje do >=1.0.0, <2.0.0. Przeznaczona dla encji Recipes, które polegają na gwarancjach zgodności SemVer encji Component: zakłada się, że podbicia wersji pobocznej i poprawki są wstecznie zgodne zgodnie z SemVer, a kompilator sprawdza, czy wersja encji Component spełnia zakres.
    3. Bez wersji: implements: "core/api-server" — pasuje do dowolnej wersji. Dla encji Recipes rzeczywiście niezależnych od wersji (np. generycznej encji Recipe dla workera, która używa tylko .context.inject.env i żadnych pól values specyficznych dla wersji).

    implements nigdy nie wybiera encji Recipe: encja Manifest wskazuje Recipe dla każdego typu komponentu, a kompilator sprawdza, czy implements mapowanej encji Recipe akceptuje ten typ w jednej z trzech form, i zatrzymuje się przy niezgodności. Na podstawie tej samej deklaracji kompilator podpowiada kandydackie encje Recipes, gdy typ komponentu nie ma mapowania.

    Wzorzec trzech form pozwala encjom Recipes deklarować kontrakt wersji odpowiadający ich rzeczywistemu powiązaniu ze schematem encji Component. Encje Recipes ściśle związane z konkretną wersją schematu przypinają ją dokładnie; encje Recipes polegające na gwarancjach zgodności SemVer encji Component używają zakresu zgodnego z wersją główną; encje Recipes, których zachowanie w ogóle nie zależy od wersji encji Component, pozostają bez wersji. W rezultacie podbicia wersji pobocznej encji Component nie zmuszają Ops ani do przypinania wersji encji Component, ani do utrzymywania równoległych encji Recipes dla każdej wersji.