Skrypty inicjalizacyjne i niestandardowa konfiguracja PostgreSQL — syntetyzowany helm
core/datastore/postgres udostępnia dwie opcjonalne wartości deweloperskie, które kształtują pierwsze uruchomienie bazy danych: init_scripts (SQL lub skrypty powłoki uruchamiane raz przy inicjalizacji) oraz custom_config (fragment postgresql.conf). W syntetyzowanym celu helm Recipe przekazuje je do kontenera jako zamontowane ConfigMapy. Ten przykład pokazuje, że ta funkcja jest addytywna: encja Aggregate, która nie ustawia żadnej z wartości, renderuje się dokładnie tak jak minimalna baza danych, a encja Aggregate, która je ustawia, zyskuje ConfigMapy, wolumeny i punkty montowania, a nic poza tym się nie zmienia.
Dwie encje Releases tej samej encji Component, z tym samym Manifest, różniące się jedynie wartościami deweloperskimi:
release-bare.yaml(aggregate-bare.yaml) —init_scriptsicustom_confignieustawione.release-config.yaml(aggregate-config.yaml) — obie ustawione.
Generowanie przykładu
Ten przykład można zbudować za pomocą poniższych poleceń albo zlecić jego zbudowanie asystentowi AI.
Należy zapisać przykład w nowym folderze nazwanym tak jak on:
aggrega scaffold --example postgres-init-configNastępnie wypisuje polecenia do uruchomienia w dalszej kolejności. Pierwsze przechodzi do nowego folderu:
cd postgres-init-configKompilacja
aggrega build --release release-bare.yaml --auto-pullaggrega build --release release-config.yaml --auto-pullKatalog jest rozwiązywany z rejestru hub wskazanego w .aggrega-config.yaml, więc flaga --catalog nie jest potrzebna, a --auto-pull zapisuje podczas kompilacji plik blokady, którego brakuje w świeżym klonie. Wydanie bazowe zapisuje trzy pliki w dist/helm/helm/; wydanie skonfigurowane zapisuje te trzy oraz dwa kolejne w dist/helm/helm/db/.
Z asystentem AI
Asystent AI skonfigurowany z narzędziami Aggrega może zrobić to samo: wystarczy wkleić mu ten prompt.
Używaj wyłącznie narzędzi Aggrega i nie twórz samodzielnie żadnego folderu. Jeśli folder Workspace nie zawiera jeszcze folderu `postgres-init-config`, wywołaj raz narzędzie `scaffold` z `example` ustawionym na `postgres-init-config` i bez `dir`: zapisuje ono przykład w nowym folderze `postgres-init-config`. Następnie wywołaj narzędzie `build` raz dla każdej encji Release, w tej kolejności — `release-bare.yaml` i `release-config.yaml` — za każdym razem z `workspace_root` ustawionym na `postgres-init-config`, `release` ustawionym na ten plik, `auto_pull` ustawionym na true i `write` ustawionym na true. Powiedz mi, jakie pliki zapisała każda kompilacja; znajdują się w `postgres-init-config/dist/`.Wersja bazowa — punkt odniesienia addytywności
aggregate-bare.yaml pozostawia obie wartości nieustawione. Wyrenderowany wynik to
StatefulSet, Service typu ClusterIP i Headless Service — bez ConfigMapy, bez
woluminu configmap, bez montowania woluminu w katalogu inicjalizacyjnym i bez
argumentu pliku konfiguracyjnego w kontenerze. Tak wygląda zwykły kształt minimalnej bazy
danych PostgreSQL:
dist/helm/helm/db-statefulset.yamldist/helm/helm/db-default-service.yamldist/helm/helm/db-headless-service.yamlPonieważ obie wartości są w Recipe chronione sprawdzeniem obecności, nieustawiona wartość nie emituje niczego — treść ConfigMapy renderuje się pusta i jest pomijana, a wiersze woluminu, montowania i argumentu serwera są wyłączane warunkiem. Encja Aggregate, która nigdy nie korzysta z tych wartości, pozostaje niezmieniona przez ich istnienie.
Wersja skonfigurowana — zamontowane skrypty i konfiguracja
aggregate-config.yaml ustawia obie wartości:
values: init_scripts: 01-schema.sql: | CREATE TABLE app_users ( ... ); 02-seed.sql: | INSERT INTO app_users (email) VALUES ('founder@example.com'); custom_config: | max_connections = 200 shared_buffers = 256MBBudowanie zapisuje teraz dwie dodatkowe ConfigMapy i podłącza je do StatefulSet:
dist/helm/helm/db/initdb-configmap.yamldist/helm/helm/db/config-configmap.yamlObie znajdują się w db/, czyli pod własną nazwą komponentu. Recipe wymienia je w swoim
bloku artifacts:, a plik w nim wymieniony nosi klucz nadany przez autora,
nie zaś coś identyfikującego komponent — dlatego budowanie zapisuje go pod
komponentem, który go zadeklarował, i dwa komponenty współdzielące jeden Recipe nie mogą trafić
na tę samą ścieżkę. StatefulSet i dwa obiekty Service są nazywane przez cel na podstawie
komponentu, do którego należą, więc pozostają we własnym katalogu granicy.
Obie wartości trafiają do osobnych ConfigMap, ponieważ każda jest montowana w całości w innej ścieżce kontenera:
init_scripts→ ConfigMapadb-initdb, jeden klucz danych na skrypt (01-schema.sql,02-seed.sql). Woluminconfigmapmontuje ją w/docker-entrypoint-initdb.d, gdzie PostgreSQL uruchamia pliki jednokrotnie przy pierwszej inicjalizacji, w alfabetycznej kolejności kluczy.custom_config→ ConfigMapadb-config, jeden klucz danychpostgresql.conf. Drugi woluminconfigmapmontuje ją w/etc/postgresql, aargs:kontenera wskazują ją serwerowi:postgres -c config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf. Ustawienia pominięte we fragmencie zachowują swoje wbudowane wartości domyślne.
# db-statefulset.yaml (container)containers: - name: main image: postgres:16 args: - postgres - -c - config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf [… omitted: the container's port, environment and resources] volumeMounts: - name: data mountPath: /var/lib/postgresql/data - name: initdb mountPath: /docker-entrypoint-initdb.d - name: pgconf mountPath: /etc/postgresql [… omitted: the liveness and readiness probes]volumes: - name: initdb configMap: name: db-initdb - name: pgconf configMap: name: db-configTe argumenty serwera są przekazywane jako args:, a nie jako command:, i od tej różnicy zależy, czy baza danych uruchomi się wypełniona: args: dostarcza argumenty do punktu wejścia obrazu, natomiast command: go zastępuje. Tym punktem wejścia jest skrypt startowy, który tworzy bazę danych w pustym katalogu danych, odczytuje środowisko POSTGRES_* i uruchamia pliki z /docker-entrypoint-initdb.d. Zastąpienie go uruchomiłoby serwer z zamontowanym postgresql.conf i pominęło zarówno inicjalizację, jak i skrypty inicjalizacyjne — wartości ustawione w encji Aggregate trafiłyby do manifestu, ale nigdy by się nie wykonały.
Ustawienie tylko jednej z dwóch wartości jest równie poprawne — ConfigMapa,
wolumin i montowanie drugiej po prostu nie występują, a argument pliku konfiguracyjnego pojawia się tylko
wtedy, gdy ustawiono custom_config.
Compose
Recipe Compose dla core/datastore/postgres odczytuje ten sam Component i
realizuje obie wartości za pomocą własnego mechanizmu compose: renderuje wpisy najwyższego poziomu
configs:, a usługa montuje każdy z nich jako plik.
init_scripts→ jedna konfiguracja na klucz, każda zamontowana pod własną nazwą pliku w/docker-entrypoint-initdb.d. Obraz uruchamia znalezione tam pliki jednokrotnie, w kolejności nazw plików, i tylko wtedy, gdy katalog danych jest pusty — baza danych, która zawiera już dane, pozostaje nietknięta.custom_config→ jedna konfiguracja, zamontowana jako pojedynczy plik/etc/postgresql/postgresql.conf, z tymi samymi argumentamipostgres -c config_file=…wskazującymi go serwerowi. Ustawienia pominięte we fragmencie zachowują swoje wbudowane wartości domyślne.
Również tutaj każda z połówek jest chroniona sprawdzeniem obecności, więc encja Aggregate, która pozostawia jedną wartość nieustawioną, renderuje się tak, jakby ten klucz nie istniał.
Przy pisaniu bloku custom_config dla wdrożenia compose warto zwrócić uwagę na jedno
ustawienie: listen_addresses domyślnie akceptuje tylko połączenia lokalne, więc
blok, który go pomija, sprawia, że baza danych jest nieosiągalna dla pozostałych usług w
sieci compose.
Manifest w tym przykładzie kieruje core/datastore/postgres do Recipe helm.
Zbudowanie tego samego Aggregate na compose wymaga Manifest, który kieruje go zamiast tego do
compose/postgres; wartości deweloperskie pozostają nietknięte.