PostgreSQL önyükleme betikleri ve özel yapılandırma — sentezlenmiş helm
core/datastore/postgres, veritabanının ilk başlatılmasını biçimlendiren iki isteğe bağlı geliştirici değeri sunar: init_scripts (başlatma sırasında bir kez çalıştırılan SQL veya kabuk betikleri) ve custom_config (bir postgresql.conf parçası). Sentezlenmiş helm hedefinde Recipe bunları bağlanmış ConfigMap’ler olarak konteynere taşır. Bu örnek, özelliğin eklemeli olduğunu gösterir: iki değerden hiçbirini ayarlamayan bir Aggregate tam olarak minimal bir veritabanı gibi işlenir; bunları ayarlayan bir Aggregate ise başka hiçbir şeyi bozmadan ConfigMap’leri, birimleri ve bağlama noktalarını kazanır.
Aynı Component’in, aynı Manifest ile yalnızca geliştirici değerlerinde farklılaşan iki Releases’i:
release-bare.yaml(aggregate-bare.yaml) —init_scriptsvecustom_configayarlanmamış.release-config.yaml(aggregate-config.yaml) — ikisi de ayarlanmış.
Örneği oluşturun
Bu örneği aşağıdaki komutlarla derleyebilir ya da yapay zekâ asistanınıza sizin için derletebilirsiniz.
Örneği, adını taşıyan yeni bir klasöre yazın:
aggrega scaffold --example postgres-init-configArdından sırada çalıştırılacak komutları yazdırır. İlki yeni klasöre geçer:
cd postgres-init-configDerleme
aggrega build --release release-bare.yaml --auto-pullaggrega build --release release-config.yaml --auto-pullKatalog, .aggrega-config.yaml içinde adı verilen hub kayıt defterinden çözümlenir; bu nedenle --catalog bayrağı gerekmez ve --auto-pull, yeni bir klonda bulunmayan kilit dosyasını derleme sırasında yazar. Yalın release dist/helm/helm/ altına üç dosya yazar; yapılandırılmış release bu üç dosyaya ek olarak dist/helm/helm/db/ altına iki dosya daha yazar.
Bir yapay zekâ asistanıyla
Aggrega araçlarıyla kurulmuş bir yapay zekâ asistanı da aynısını yapabilir: bu istemi ona yapıştırın.
Yalnızca Aggrega araçlarını kullanın ve kendiniz hiçbir klasör oluşturmayın. Workspace klasöründe henüz `postgres-init-config` klasörü yoksa, `scaffold` aracını `example` değeri `postgres-init-config` olacak şekilde ve `dir` olmadan bir kez çağırın: örneği yeni bir `postgres-init-config` klasörüne yazar. Ardından `build` aracını her Release için birer kez, şu sırayla çağırın — `release-bare.yaml` ve `release-config.yaml` — her seferinde `workspace_root` değeri `postgres-init-config`, `release` değeri o dosya, `auto_pull` değeri true ve `write` değeri true olacak şekilde. Her derlemenin hangi dosyaları yazdığını bana söyleyin; bunlar `postgres-init-config/dist/` altındadır.Yalın — eklemeli temel durum
aggregate-bare.yaml iki değeri de ayarlamadan bırakır. İşlenen çıktı bir
StatefulSet, bir ClusterIP Service ve bir Headless Service’ten oluşur — ConfigMap yoktur,
configmap birimi yoktur, init dizinine birim bağlaması yoktur ve konteynerde yapılandırma dosyası
argümanı yoktur. Bu, minimal bir PostgreSQL
veritabanının olağan biçimidir:
dist/helm/helm/db-statefulset.yamldist/helm/helm/db-default-service.yamldist/helm/helm/db-headless-service.yamlHer iki değer de Recipe’te varlık denetimiyle korunduğundan, ayarlanmamış bir değer hiçbir şey üretmez — ConfigMap gövdesi boş işlenir ve atlanır; birim, bağlama ve sunucu argümanı satırları da koşul dışında kalır. Bu değerlere hiç dokunmayan bir Aggregate, bu değerlerin varlığından etkilenmez.
Yapılandırılmış — betikler ve yapılandırma bağlanmış
aggregate-config.yaml iki değeri de ayarlar:
values: init_scripts: 01-schema.sql: | CREATE TABLE app_users ( ... ); 02-seed.sql: | INSERT INTO app_users (email) VALUES ('founder@example.com'); custom_config: | max_connections = 200 shared_buffers = 256MBDerleme artık iki ek ConfigMap yazar ve bunları StatefulSet’e bağlar:
dist/helm/helm/db/initdb-configmap.yamldist/helm/helm/db/config-configmap.yamlİkisi de bileşenin kendi adı olan db/ altında yer alır. Recipe bunları
artifacts: bloğunda adlandırır ve orada adı verilen bir dosya, bileşeni tanımlayan herhangi bir şeyi değil,
yazarının yazdığı anahtarı taşır — bu yüzden derleme onu, onu bildiren bileşenin
altına yazar ve tek bir Recipe’i paylaşan iki bileşen aynı yola
düşemez. StatefulSet ve iki Service, hedef tarafından ait oldukları
bileşene göre adlandırılır; bu yüzden sınırın kendi dizininde kalırlar.
İki değer ayrı ConfigMap’lerde taşınır, çünkü her biri bütün olarak farklı bir konteyner yoluna bağlanır:
init_scripts→ ConfigMapdb-initdb, betik başına bir veri anahtarı (01-schema.sql,02-seed.sql). Birconfigmapbirimi onu/docker-entrypoint-initdb.dkonumuna bağlar; PostgreSQL buradaki dosyaları ilk başlatmada bir kez, anahtarların alfabetik sırasıyla çalıştırır.custom_config→ ConfigMapdb-config, tek veri anahtarıpostgresql.conf. İkinci birconfigmapbirimi onu/etc/postgresqlkonumuna bağlar ve konteynerinargs:değeri sunucuyu ona yönlendirir:postgres -c config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf. Parçanın içermediği ayarlar yerleşik varsayılanlarını korur.
# db-statefulset.yaml (container)containers: - name: main image: postgres:16 args: - postgres - -c - config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf [… omitted: the container's port, environment and resources] volumeMounts: - name: data mountPath: /var/lib/postgresql/data - name: initdb mountPath: /docker-entrypoint-initdb.d - name: pgconf mountPath: /etc/postgresql [… omitted: the liveness and readiness probes]volumes: - name: initdb configMap: name: db-initdb - name: pgconf configMap: name: db-configBu sunucu argümanları command: olarak değil args: olarak gelir ve bu fark, veritabanının doldurulmuş olarak açılıp açılmayacağını belirler: args: imajın giriş noktasına argüman sağlar, command: ise onun yerini alır. Bu giriş noktası; boş bir veri dizininde veritabanını oluşturan, POSTGRES_* ortamını okuyan ve /docker-entrypoint-initdb.d altındaki dosyaları çalıştıran başlangıç betiğidir. Onun yerini almak, sunucuyu bağlanmış postgresql.conf ile başlatır ve hem başlatmayı hem de önyükleme betiklerini atlar — Aggregate’in ayarladığı değerler manifeste işlenir ama hiç çalışmaz.
İki değerden yalnızca birini ayarlamak da aynı ölçüde geçerlidir — diğerinin ConfigMap’i,
birimi ve bağlaması basitçe bulunmaz; yapılandırma dosyası argümanı ise yalnızca
custom_config ayarlandığında görünür.
Compose
core/datastore/postgres için Compose Recipe’i aynı Component’i okur ve
iki değeri de compose’un kendi temel yapısıyla gerçekleştirir: üst düzey
configs: girdileri işler ve servis her birini bir dosya olarak bağlar.
init_scripts→ anahtar başına bir config; her biri/docker-entrypoint-initdb.daltında kendi dosya adıyla bağlanır. İmaj orada bulduğu dosyaları bir kez, dosya adı sırasıyla ve yalnızca veri dizini boşken çalıştırır — zaten veri içeren bir veritabanına dokunulmaz.custom_config→ tek bir config; tek dosya olarak/etc/postgresql/postgresql.confkonumuna bağlanır ve aynıpostgres -c config_file=…argümanları sunucuyu ona yönlendirir. Parçanın içermediği ayarlar yerleşik varsayılanlarını korur.
Burada da her yarı varlık denetimiyle korunur; bu yüzden bir değeri ayarlamadan bırakan bir Aggregate, o anahtar hiç yokmuş gibi işlenir.
Bir compose dağıtımı için custom_config bloğu yazarken bir ayardan söz etmeye değer:
listen_addresses varsayılan olarak yalnızca yerel bağlantıları kabul eder; bu nedenle onu içermeyen bir
blok, veritabanını compose ağındaki diğer servislerden
erişilemez bırakır.
Bu örnekteki Manifest, core/datastore/postgres’i helm Recipe’ine yönlendirir.
Aynı Aggregate’i compose üzerinde derlemek, onu bunun yerine compose/postgres’e
yönlendiren bir Manifest anlamına gelir; geliştirici değerleri değişmez.