İçeriğe geç
AggregaAggrega
Dil seçin: Türkçe
Bu sayfa makine çevirisiyle çevrilmiştir. İngilizce orijinalini okuyun.

PostgreSQL önyükleme betikleri ve özel yapılandırma — sentezlenmiş helm

core/datastore/postgres, veritabanının ilk başlatılmasını biçimlendiren iki isteğe bağlı geliştirici değeri sunar: init_scripts (başlatma sırasında bir kez çalıştırılan SQL veya kabuk betikleri) ve custom_config (bir postgresql.conf parçası). Sentezlenmiş helm hedefinde Recipe bunları bağlanmış ConfigMap’ler olarak konteynere taşır. Bu örnek, özelliğin eklemeli olduğunu gösterir: iki değerden hiçbirini ayarlamayan bir Aggregate tam olarak minimal bir veritabanı gibi işlenir; bunları ayarlayan bir Aggregate ise başka hiçbir şeyi bozmadan ConfigMap’leri, birimleri ve bağlama noktalarını kazanır.

Aynı Component’in, aynı Manifest ile yalnızca geliştirici değerlerinde farklılaşan iki Releases’i:

  • release-bare.yaml (aggregate-bare.yaml) — init_scripts ve custom_config ayarlanmamış.
  • release-config.yaml (aggregate-config.yaml) — ikisi de ayarlanmış.

Örneği oluşturun

Bu örneği aşağıdaki komutlarla derleyebilir ya da yapay zekâ asistanınıza sizin için derletebilirsiniz.

Örneği, adını taşıyan yeni bir klasöre yazın:

Terminal window
aggrega scaffold --example postgres-init-config

Ardından sırada çalıştırılacak komutları yazdırır. İlki yeni klasöre geçer:

Terminal window
cd postgres-init-config

Derleme

Terminal window
aggrega build --release release-bare.yaml --auto-pull
aggrega build --release release-config.yaml --auto-pull

Katalog, .aggrega-config.yaml içinde adı verilen hub kayıt defterinden çözümlenir; bu nedenle --catalog bayrağı gerekmez ve --auto-pull, yeni bir klonda bulunmayan kilit dosyasını derleme sırasında yazar. Yalın release dist/helm/helm/ altına üç dosya yazar; yapılandırılmış release bu üç dosyaya ek olarak dist/helm/helm/db/ altına iki dosya daha yazar.

Bir yapay zekâ asistanıyla

Aggrega araçlarıyla kurulmuş bir yapay zekâ asistanı da aynısını yapabilir: bu istemi ona yapıştırın.

Yalnızca Aggrega araçlarını kullanın ve kendiniz hiçbir klasör oluşturmayın. Workspace klasöründe henüz `postgres-init-config` klasörü yoksa, `scaffold` aracını `example` değeri `postgres-init-config` olacak şekilde ve `dir` olmadan bir kez çağırın: örneği yeni bir `postgres-init-config` klasörüne yazar. Ardından `build` aracını her Release için birer kez, şu sırayla çağırın — `release-bare.yaml` ve `release-config.yaml` — her seferinde `workspace_root` değeri `postgres-init-config`, `release` değeri o dosya, `auto_pull` değeri true ve `write` değeri true olacak şekilde. Her derlemenin hangi dosyaları yazdığını bana söyleyin; bunlar `postgres-init-config/dist/` altındadır.

Yalın — eklemeli temel durum

aggregate-bare.yaml iki değeri de ayarlamadan bırakır. İşlenen çıktı bir StatefulSet, bir ClusterIP Service ve bir Headless Service’ten oluşur — ConfigMap yoktur, configmap birimi yoktur, init dizinine birim bağlaması yoktur ve konteynerde yapılandırma dosyası argümanı yoktur. Bu, minimal bir PostgreSQL veritabanının olağan biçimidir:

dist/helm/helm/db-statefulset.yaml
dist/helm/helm/db-default-service.yaml
dist/helm/helm/db-headless-service.yaml

Her iki değer de Recipe’te varlık denetimiyle korunduğundan, ayarlanmamış bir değer hiçbir şey üretmez — ConfigMap gövdesi boş işlenir ve atlanır; birim, bağlama ve sunucu argümanı satırları da koşul dışında kalır. Bu değerlere hiç dokunmayan bir Aggregate, bu değerlerin varlığından etkilenmez.

Yapılandırılmış — betikler ve yapılandırma bağlanmış

aggregate-config.yaml iki değeri de ayarlar:

values:
init_scripts:
01-schema.sql: |
CREATE TABLE app_users ( ... );
02-seed.sql: |
INSERT INTO app_users (email) VALUES ('founder@example.com');
custom_config: |
max_connections = 200
shared_buffers = 256MB

Derleme artık iki ek ConfigMap yazar ve bunları StatefulSet’e bağlar:

dist/helm/helm/db/initdb-configmap.yaml
dist/helm/helm/db/config-configmap.yaml

İkisi de bileşenin kendi adı olan db/ altında yer alır. Recipe bunları artifacts: bloğunda adlandırır ve orada adı verilen bir dosya, bileşeni tanımlayan herhangi bir şeyi değil, yazarının yazdığı anahtarı taşır — bu yüzden derleme onu, onu bildiren bileşenin altına yazar ve tek bir Recipe’i paylaşan iki bileşen aynı yola düşemez. StatefulSet ve iki Service, hedef tarafından ait oldukları bileşene göre adlandırılır; bu yüzden sınırın kendi dizininde kalırlar.

İki değer ayrı ConfigMap’lerde taşınır, çünkü her biri bütün olarak farklı bir konteyner yoluna bağlanır:

  • init_scripts → ConfigMap db-initdb, betik başına bir veri anahtarı (01-schema.sql, 02-seed.sql). Bir configmap birimi onu /docker-entrypoint-initdb.d konumuna bağlar; PostgreSQL buradaki dosyaları ilk başlatmada bir kez, anahtarların alfabetik sırasıyla çalıştırır.
  • custom_config → ConfigMap db-config, tek veri anahtarı postgresql.conf. İkinci bir configmap birimi onu /etc/postgresql konumuna bağlar ve konteynerin args: değeri sunucuyu ona yönlendirir: postgres -c config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf. Parçanın içermediği ayarlar yerleşik varsayılanlarını korur.
# db-statefulset.yaml (container)
containers:
- name: main
image: postgres:16
args:
- postgres
- -c
- config_file=/etc/postgresql/postgresql.conf
[… omitted: the container's port, environment and resources]
volumeMounts:
- name: data
mountPath: /var/lib/postgresql/data
- name: initdb
mountPath: /docker-entrypoint-initdb.d
- name: pgconf
mountPath: /etc/postgresql
[… omitted: the liveness and readiness probes]
volumes:
- name: initdb
configMap:
name: db-initdb
- name: pgconf
configMap:
name: db-config

Bu sunucu argümanları command: olarak değil args: olarak gelir ve bu fark, veritabanının doldurulmuş olarak açılıp açılmayacağını belirler: args: imajın giriş noktasına argüman sağlar, command: ise onun yerini alır. Bu giriş noktası; boş bir veri dizininde veritabanını oluşturan, POSTGRES_* ortamını okuyan ve /docker-entrypoint-initdb.d altındaki dosyaları çalıştıran başlangıç betiğidir. Onun yerini almak, sunucuyu bağlanmış postgresql.conf ile başlatır ve hem başlatmayı hem de önyükleme betiklerini atlar — Aggregate’in ayarladığı değerler manifeste işlenir ama hiç çalışmaz.

İki değerden yalnızca birini ayarlamak da aynı ölçüde geçerlidir — diğerinin ConfigMap’i, birimi ve bağlaması basitçe bulunmaz; yapılandırma dosyası argümanı ise yalnızca custom_config ayarlandığında görünür.

Compose

core/datastore/postgres için Compose Recipe’i aynı Component’i okur ve iki değeri de compose’un kendi temel yapısıyla gerçekleştirir: üst düzey configs: girdileri işler ve servis her birini bir dosya olarak bağlar.

  • init_scripts → anahtar başına bir config; her biri /docker-entrypoint-initdb.d altında kendi dosya adıyla bağlanır. İmaj orada bulduğu dosyaları bir kez, dosya adı sırasıyla ve yalnızca veri dizini boşken çalıştırır — zaten veri içeren bir veritabanına dokunulmaz.
  • custom_config → tek bir config; tek dosya olarak /etc/postgresql/postgresql.conf konumuna bağlanır ve aynı postgres -c config_file=… argümanları sunucuyu ona yönlendirir. Parçanın içermediği ayarlar yerleşik varsayılanlarını korur.

Burada da her yarı varlık denetimiyle korunur; bu yüzden bir değeri ayarlamadan bırakan bir Aggregate, o anahtar hiç yokmuş gibi işlenir.

Bir compose dağıtımı için custom_config bloğu yazarken bir ayardan söz etmeye değer: listen_addresses varsayılan olarak yalnızca yerel bağlantıları kabul eder; bu nedenle onu içermeyen bir blok, veritabanını compose ağındaki diğer servislerden erişilemez bırakır.

Bu örnekteki Manifest, core/datastore/postgres’i helm Recipe’ine yönlendirir. Aynı Aggregate’i compose üzerinde derlemek, onu bunun yerine compose/postgres’e yönlendiren bir Manifest anlamına gelir; geliştirici değerleri değişmez.