İçeriğe geç
AggregaAggrega
Dil seçin: Türkçe
Bu sayfa makine çevirisiyle çevrilmiştir. İngilizce orijinalini okuyun.

provides, inject, uses

Enjeksiyon sözleşmesi ve önceden çözümlenmiş eşlem

Aggrega bir Ahead-of-Time (AOT, önceden derleme) statik derleyicisi olduğundan, derleme sırasında canlı altyapıdan geriye doğru hiçbir veri akmaz. Derleyicinin fiziksel bir kimlik bilgisini (örneğin bir AWS gizli anahtarını) etkin biçimde getirip geliştiricinin konteyner ortamına “geri” iletmesi mekanik olarak imkânsızdır.

Bunun yerine platform gerçek denetim tersine çevrimine dayanır. Bir geliştirici inject: { env: [{ in: ORACLE_PASSWORD, from: "password" }] } yazdığında bir veri getirme işlemi başlatmaz; altyapıya katı bir sözleşme dikte eder.

  1. Niyet (Alan 1): Geliştirici soyut bir arayüz bildirir: “Bir gizli değere ihtiyacım var. Nerede durduğunu bilmiyorum. Onu ortamıma, kataloğun password anahtarına eşlenen ORACLE_PASSWORD olarak enjekte etmeniz yeterli.”
  2. Derleyici aktarımı (oluşturma sırasında): Go derleyicisi { in: ORACLE_PASSWORD, from: "password" } girdisini alır ve Ops Recipe’ine iletir. Hiçbir fiziksel gizli değer getirilmez.
  3. Plugin çıktısı (Alan 3): Kimlik bilgisi FeatureRecipe’inin Wasm işlem hattı, hedef altyapının gerektirdiği, birbirine kenetlenen kesin yapıtları üretir. Örneğin Kubernetes’te ExternalSecret CRD’sini çıkarır (kümeye kasa verisini getirmesini söyler) VE ortaya çıkan yerel K8s Secret’ını özellikle geliştiricinin istediği "ORACLE_PASSWORD" ortam değişkenine eşlemek için hedef Pod’a karşı bir JSONPatch yürütür.
  4. Çalışma zamanı gerçekliği: Çalışma zamanında kümedeki bir operatör yalnızca üretilen bu yapıtları yürütür (kimlik bilgisini getirip konteynere fiziksel olarak bağlar) ve böylece fiziksel güvenlik mekaniği AOT derleyicisinden tamamen ayrılır.

Bu fiziksel gerçekliği, sorumlulukların ayrılığını ihlal etmeden uygulamaya ulaştırmak için Aggrega enjeksiyon sözleşmesini kullanır. Ancak bu sözleşme, özel uygulama kodu ile hazır ticari (COTS, Commercial Off-The-Shelf) altyapıyı kesin biçimde birbirinden ayırır:

  • Beyaz kutu (özel kod): Bileşen genel amaçlı bir çalışandır (örneğin özel bir Python ajanı). Go derleyicisi ve Ops Recipe’i, geliştiricinin özel betiğinin hangi değişkenleri beklediği konusunda hiçbir fikre sahip değildir. Bu nedenle kodun, Recipe’inin varsayılan olarak teslim etmediği adları okuduğu her yerde geliştirici teslimatı inject: bloğu aracılığıyla dikte eder: hem bileşenler arası bağımlılıklar için (hedefin provides anahtarlarına başvuran from: ile uses[].inject aracılığıyla) hem de bileşenin kendi değerleri için (value: sabitleri veya kendi provides anahtarlarına başvuran from: ile bileşen düzeyindeki inject aracılığıyla). Hangi mekanizmalara izin verildiği her yüzey için ayrı bildirilir ve iki bildirim birbirinden ayrıdır: bileşenin kendi değerleri spec.inject izin listesine tabidir (örneğin inject: ["env", "file"]), bir uses: kenarı ise bağlandığı soketin izin listesi olan spec.usesSchema.<socket>.inject ile yönetilir. Geçerli izin listesinin adını vermediği bir mekanizmayı dikte etmek, her iki yüzeyde de derlemeyi durdurur.
  • Kara kutu (paketlenmiş hesaplama): Bileşen kapalı bir sistemdir (örneğin Redis, yönetilen bir API Gateway). Ops Recipe’i sistemin verisini nasıl tükettiğini zaten tam olarak bilir. Bu nedenle Component katalog varlığı izin listesini atlar; bu, dikte etmeyi daraltmak yerine tümüyle yasaklar: spec.inject atlandığında bileşen düzeyinde öz enjeksiyon yasaklanır, inject: izin listesi olmadan bildirilen bir soket de üzerinden bağlanan bir kenardaki her inject: bloğunu yasaklar. Geliştirici yalnızca bağımlılık hedefini uses aracılığıyla sağlar; platform da iç bağlantıyı Recipe’in valuesMapping alanı aracılığıyla yerel olarak yönetir.

Deterministik adresleme ilkesi (iç ağ fiziği) Aggrega’nın .context.uses borusu, derleme zamanında hedef dizgeleri konteynerlere dinamik olarak enjekte eder. Çekirdek Go derleyicisi fiziksel ağ iletişiminden tamamen bağımsız olduğundan, neyin geçerli bir adres dizgesi sayılacağı bir derleyici işlevine değil, tamamen Platform Ops tarafından sürdürülen bir toplumsal sözleşmeye dayanır: derleyici, Ops Recipe’inin ürettiği deterministik işaretçi dizgesi ne ise onu yorumlamadan aşağı akıştaki şablon bağlamına iletir.

İlke: Ops Recipe’i deterministik, kararlı bir adres işaretçisi dışa aktarmalıdır. Sağlayıcı IP hesaplamaz. Bunun yerine hedefin Ops Recipe’i öngörülebilir bir dizge oluşturmalı ve bunu kendi provides: sözleşmesi aracılığıyla sunmalıdır (örneğin Kubernetes’te provides.internal_host: "http://agent-b.namespace.svc.cluster.local" yayımlanarak veya Terraform’da, modülün değer için eşleşen bir output bildirdiği durumda "${module.db.endpoint}" gibi bir enterpolasyon dizgesiyle).

Sağlama sonrası dinamik IP’leri getirmesi için derleyiciye güvenmek, AOT yürütme modelini doğrudan ihlal eder. Derleyici topolojiyi bulut herhangi bir gerçek hesaplama kaynağı sağlamadan önce değerlendirdiğinden, henüz var olmayan veriyi fiziksel olarak getiremez. Bir hizmet yalnızca hesaplama kaynağı başladıktan sonra üretilen rastgele bir IP gerektiriyorsa, derleyici onu fiziksel olarak getiremez. Derleyicinin tek işi, Ops Recipe’inin sağladığı deterministik işaretçi dizgesini olduğu gibi çağıran konteynerin ortam değişkenlerine iletmek ve nihai çözümlemeyi kümenin DNS’ine veya etkin IaC durum yöneticisine bırakmaktır.

Deterministik adreslemeyi zorunlu kılmak döngüsel bağımlılıkları doğal olarak çözer (örneğin Agent A, Agent B’ye devreder ve Agent B de Agent A’ya geri devreder). Kararlı URL veya IaC işaretçisi, konteynerlerden herhangi biri gerçekten başlamadan önce bir dizge olarak hesaplanabildiğinden, derleyici iki ajanı zamansal yarış koşulları yaratmadan güvenle birbirine bağlar.

(Not: Bu ilke dış giriş trafiği için de geçerlidir. Bir mimari herkese açık bir API Gateway sunuyor ve bu URL’nin bir iç konteynere geri enjekte edilmesini gerektiriyorsa, Go derleyicisi bulutun rastgele ürettiği URL’yi (örneğin xyz123.execute-api.aws.com) getiremez, çünkü bu URL derleme zamanında mevcut değildir. Ops, Recipe’ini ya deterministik bir özel alan adı (örneğin api.enterprise.com) eşleyecek ya da yerel IaC enterpolasyon dizgesini dışa aktaracak biçimde yazmalıdır; böylece AOT derleyicisinin güvenle enjekte edeceği bilinen bir başvurusu olur).

Uygulama mekaniği (API sözleşmesi olarak katalog) Bunu geliştiricileri Ops’a sıkı biçimde bağlamadan uygulamak için Aggrega, Platform Kataloğunu (Alan 2) katı API sözleşmesi olarak kullanır ve üç ayrı doğrulama katmanından yararlanır:

  1. Kimlik bilgisi Feature şeması (feature.aggrega.ai/kind: secret etiketli): YALNIZCA kasa sorgusunu (path, key) doğrular. Konteynerin veriyi nasıl tükettiğinden tamamen bağımsızdır.
  2. Component şeması (spec.inject izin listesi): Kara kutu/beyaz kutu ilkesini spec.inject alanı aracılığıyla uygular. spec.inject mevcutsa (örneğin inject: ["env", "file"]), geliştirici bu teslim mekanizmalarıyla bileşen düzeyinde öz enjeksiyon kullanabilir. spec.inject atlanmışsa derleyici öz enjeksiyonu yapısal olarak yasaklar; kara kutu bileşenler iç bağlantı için tamamen Recipe’in valuesMapping alanına dayanır. Derleme bunu Aggregate’i çözümlerken uygular, bileşenin inject: bloğunu reddeder ve mekanizmayı adlandırır; bu, schema: altındaki sütun başına içerik doğrulamasından farklıdır.
  3. featuresSchema eşlemesi: Component Kataloğunda tanımlanan bu eşleme, geliştiricinin kullanması gereken (veya kullanabileceği) kimlik bilgisi yuvalarını açıkça bildirir. Her girdi required (varsayılan false), inject izin listesi ([] = kara kutu, [env, file] = saydam) ve description belirtir. Bu anahtarlar kararlı ve sözleşmeyle güvence altında olduğundan, Ops mühendisi Go şablonunda deterministik hedefleri güvenilir biçimde dikte etmek için doğrudan bunlara dayanabilir (örneğin helm hedefinde existingSecret: "{{ .context.rendered_name }}-{{ .locals.secret_target_admin_password }}"); adın sonekini .locals aracılığıyla açıkça dışa aktarır (bir yerel değer .context.rendered_name okuyamaz), böylece aşağı akıştaki kimlik bilgisi FeatureRecipe’i aynı iki parçayı birleştirir ve gereksinimi AOT yürütme sırasını ihlal etmeden karşılar. Tam featuresSchema tasarımı için bkz. entities/component.md.

Katı yerleşim ilkesi: inject: mekanizması, geliştiricinin Aggregate tanımında üç konumda kullanılabilir:

  1. Bileşen düzeyinde öz enjeksiyon: Bir bileşen örneğinde values: ile doğrudan aynı düzeyde yer alır. Bileşenin kendi literal değerlerini veya kendi provides anahtarlarını teslim hattına enjekte eder. Yalnızca Component kataloğu ilgili mekanizmalarla birlikte spec.inject bildiriyorsa izin verilir.
  2. Uses düzeyinde çapraz enjeksiyon: uses: bloğu içindeki açık hedef tanımlarının içinde yer alır. Bir bağımlılık hedefinin provides anahtarlarını teslim hattına enjekte eder.
  3. Feature/secret düzeyinde enjeksiyon: Feature ve secret’lar eklenirken values: ile aynı düzeyde yer alır. Ekin kendi çözümlenmiş provides anahtarlarını (bir secret için çözümlenmiş kimlik bilgisini veya bir feature’ın sağladığı değerleri) teslim hattına enjekte eder.

Üç biçimin tümü aynı .context.inject hattını doldurur. Recipe, kaç kaynağın katkıda bulunduğundan bağımsız olarak tek ve birleşik bir hattı okur.

inject şeması araçlar için standart enum’lar (env, file, arg) tanımlar, ancak additionalProperties alanını açık bırakır; böylece özel bir mekanizma adlandırılabilir (ör. AWS Systems Manager Parameter Store için ssm_param). Bir ad ayrılmıştır: all, bir Recipe’nin .context.inject.all konumunda okuduğu tüm mekanizmaların birleştirilmiş görünümüdür; bu yüzden bir mekanizmaya all adını veren bir inject bloğu, derlemeyi belge zarfında durdurur ve bunu belirtir.

Inject girdisi sözdizimi: Bir inject bloğu altında her teslim mekanizması — env, file, arg ya da özel bir mekanizma — bir girdi listesidir ve her yerleşim aynı girdi biçimini kullanır. Bir girdinin dizesinin ne olduğunu, girdinin bulunduğu yerleşim değil, taşıdığı anahtar sözcük belirler; bu nedenle bir girdi nerede görünürse görünsün aynı şekilde okunur. Liste yerine eşlem olarak yazılmış bir mekanizma ya da her iki anahtar sözcüğü birden taşıyan bir girdi, derlemeyi Aggregate’in belge zarfında durdurur ve Aggregate’te biçimin yanlış olduğu yolu belirtir.

Girdi anahtar sözcükleri (from: ve value:): Her girdi, yerel tanımlayıcı — bir ortam değişkeni adı, bir dosya yolu, bir argüman bayrağı — için in anahtar sözcüğünü, ayrıca from: (provides anahtarı başvurusu) veya value: (değişmez dize) seçeneklerinden tam olarak birini kullanır. Bir from:, yerleşiminin adlandırdığı düğümün provides değerine göre çözümlenir: component.inject içinde bileşenin kendisininkine, uses[target].inject içinde hedefinkine ve features[<name>].inject içinde eklentinin kendisininkine:

Anahtar sözcükAnlamcomponent.inject içinde izinliuses[].inject içinde izinlifeatures[<name>].inject içinde izin verilir
from:Provides değerlerine göre çözümle✅ Düğümün kendi provides değerleri✅ Hedef düğümün provides değerleri✅ Ekin kendi provides değerleri
value:Literal dize (Go şablonlarını destekler)✅❌ (value:, uses[].inject içinde geçerli değildir; öz enjeksiyon için bileşen düzeyindeki inject kullanın)❌ (value:, bir ekin inject’inde derlemeyi durdurur; self-inject için bileşen düzeyindeki inject’i kullanın)

Örnekler:

# Component-level self-inject (White-Box custom code)
components:
my-worker:
type: core/python-worker:1.0.0
values:
app_token: "xyz"
inject:
env:
- in: MY_TOKEN
value: "xyz" # Literal value
- in: LOG_LEVEL
value: "debug" # Literal value
- in: CALLBACK_HOST
from: "host" # From own provides (already evaluated)
- in: APP_VERSION
value: '{{"{{"}} .values.app_token }}' # Go template expanding own values
uses:
databases:
my_db:
target: postgres-db
inject:
env:
- in: DB_HOST
from: "host" # Provides key from target
- in: DB_PORT
from: "port" # Provides key from target
- in: DB_URL
from: "dsn" # From target's provides

APP_VERSION’ın value: alanındaki şablon {{ yerine {{"{{"}} ile başlar: Aggregate’in tüm metni, öz enjeksiyon çözümlemesi çalışmadan önce parametre enterpolasyonu için bir kez şablon olarak okunur ve .values o noktada mevcut değildir; bu nedenle kaçış, öz enjeksiyon çözümlemesinin değerlendirmesi için {{’yi geri koyar. Bkz. Kendi çift süslü parantezlerini taşıyan metin.

Provider’a özgü not (compose). uses: kenarları compose hedefli düğümler arasında çözümlendiğinde, compose provider’ı bu kenarlardan depends_on girdileri türetir. Bu girdiler, herhangi bir hedefin health: bloğundan bağımsız olarak her zaman service_started anlamını kullanır; bunları hedefin sağlık durumuna bağlamak uygulanmamıştır. Çıkarım kurallarının tamamı için bkz. providers/compose.md.

Inject anahtarı çakışma kuralı: Bir geliştiricinin aynı teslim anahtarını (ör. aynı ortam değişkeni adını) iki farklı kaynaktan istemesi birleştirme değil, ölümcül bir hatadır. Derleyici çakışmayı algılar ve derlemeyi durdurur:

Kaynak AKaynak BSonuç
component.injectuses[].inject❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
uses[target_A].injectuses[target_B].inject❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
component.injectfeatures[<name>].inject❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
uses[].injectfeatures[<name>].inject❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
features[A].injectfeatures[B].inject❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
component.inject (aynı anahtar iki kez)—❌ ölümcül durma — yinelenen teslim anahtarı
features[A] için FeatureRecipe injectMappingfeatures[B] için FeatureRecipe injectMapping❌ ölümcül durma — iki ek arasında yinelenen teslim anahtarı
features[A].injectfeatures[B] için FeatureRecipe injectMapping❌ ölümcül durma — iki ek arasında yinelenen teslim anahtarı
component.inject veya uses[].injectFeatureRecipe injectMapping✅ Geçerli — tasarım gereği araya girme: eşlemenin değeri o girdinin yerini alır

Tablo, nereye eklenmiş olursa olsun (bileşene, bir alt sistem veya Release sınırına, bir ek açıklamanın genişletilmesiyle ya da bir bağlantıya) ekli her Feature’ı aynı şekilde ele alır. Bir FeatureRecipe’in injectMapping değeri, tüm inject: blokları teslimatını yaptıktan sonra işlenir; bu nedenle her zaman iki talepten sonraki olandır: bileşenin veya bağlantılarından birinin teslim ettiğini yeniden yazabilir, kendi ekinin inject: bloğunun teslim ettiğini de yeniden yazabilir; ancak başka bir ekli Feature’ın zaten teslim ettiği bir anahtar, ikisini de adlandırarak derlemeyi durdurur.

FeatureRecipe’i sınır için bir kez işlenen (executionScope: boundary) bir Release sınırına ekli Feature, sınırın barındırdığı bileşenlere aynı yoldan ulaşır: injectMapping’i her biri için, o bileşenin bağlamında bir kez çalışır ve diğer her eşleme gibi yukarıdaki tablo satırlarına tabidir. Bir tüketicinin host değişkenini hedefine onun ağ geçidi üzerinden ulaşacak şekilde yeniden yazan compose köprüsü böyle bir eşlemedir; bu nedenle aynı değişkeni teslim etmiş başka bir ekli Feature, ikisini de adlandırarak derlemeyi durdurur.

Recipes içinde Go şablonu kalıp kodunu önlemek için derleyici ikisini birden sağlar:

  • .context.uses: Zenginleştirilmiş topolojik kenar eşlemesi (karmaşık mantık, secret başvuruları ve köken takibi için).
  • .context.inject: Derleyicinin tüm inject kaynaklarını (öz enjeksiyon literalleri, öz enjeksiyon provides başvuruları ve bileşenler arası provides başvuruları) nihai dize değerlerine önceden çözümlediği, ardından FeatureRecipe injectMapping araya girmelerini uyguladığı, önceden çözümlenmiş ve düzleştirilmiş bir sözlük.

Çift durumlu enjeksiyon bağlamı (null güvenliği ve niyet saflığı) Değiştiriciler (kimlik bilgisi olsun ya da olmasın, herhangi bir eke bağlı FeatureRecipe) için yapılandırma üretirken derleyici, Go şablonları için null işaretçi güvenliğini, dinamik ağ yönlendirmesini ve yetenekten bağımsız bir grafiğin korunmasını dengelemelidir. Bunu sağlamak için derleyici, şablona çift durumlu bir bağlam sağlar:

  • .inject_raw (değişmez niyet): Bileşenin kendi inject: bloğunu, geliştiricinin Alan 1’de yazdığı şekliyle aynen temsil eder. Değişmezdir. Geliştirici bloğu atlamışsa bu null olarak değerlendirilir. Ops bunu özellikle mantıksal denetimler için kullanır (ör. yedek davranışları uygulamak için {{ if not .inject_raw }}). Değişmez olduğundan, yönlendirme feature’ları fiziksel teslim hattına araya girip onu değiştirdiğinde Ops şablonlarını yanlış pozitiflerden korur.
  • .context.inject (önceden doldurulmuş ve araya girilmiş hat): Fiziksel teslim gerçekliğini temsil eden, derleyicinin ürettiği paralel bir yapı. Önceden doldurulmuş bir eşleme olarak başlar (ör. API_HOST değerini hedefin temel dizesi "backend-instance" ile eşler). Önemli olan, bu hattın injectMapping bloğunu kullanan Features (ör. ağ yönlendirmesi) tarafından araya girilip derinlemesine birleştirilecek şekilde tasarlanmış olmasıdır. Temel Recipe işlendiğinde bu hat, tam biçimlendirilmiş ve fiziksel olarak doğru dizeleri içerir (ör. "backend-instance.backend-zone.svc.cluster.local" gibi doğru ve eksiksiz bir ağ adı). İçeriği env, file, arg (ve Component’in inject izin listelerinin izin verdiği özel teslim mekanizmaları) olarak yapılandırılır; ayrıca hattın tamamını kolayca serileştirmek için tüm mekanizmaları birleştiren önceden birleştirilmiş bir .all sözlüğü bulunur.
  • .context.self_inject (Her ad bileşenin hangi kendi değerini iletir): .inject_raw ile aynı bileşen düzeyindeki inject: bloğundan, .context.uses.<alias>.inject’in bir bağlantının adlarını verdiği biçimde okunur: her mekanizma için, geliştiricinin yazdığı her ad, girdisinin ilettiği bileşenin kendi anahtarına eşlenir — bir from: girdisi için provides.<key>, bileşenin kendi değerlerinden tam olarak birini okuyan ve başka hiçbir şeyi okumayan bir value: şablonu için values.<key> ve diğer her şey için (bir sabit değer, iki değer, değerler dışında herhangi bir şeyin okunması) boş bir dize. Bu, geliştiricinin kendi imajını çalıştıran bir Recipe’nin kendi değişken adlarını varsayılan olarak ele almasını sağlar — bileşenin kendi değerlerinden birini varsayılan adı altında yalnızca hiçbir girdi zaten values.<key>’e eşlenmiyorsa iletir; böylece bir değeri yeniden adlandıran geliştirici diğer tüm varsayılanları korur. Bu, standart kütüphane kataloğunun uzlaşımıdır, bir derleyici kuralı değildir; bir kurumsal katalog, bileşenlerinin kendi değerlerini istediği şekilde iletebilir.

Ops, .context.inject yapısını yalnızca güvenli serileştirme (ör. {{ toJson .context.inject.all }}) ve yönlendirme üretimi için kullanır; böylece fiziksel altyapı tamamen çözümlenmiş koordinatları alırken geliştiricinin özgün niyeti .inject_raw içinde eksiksiz olarak korunur.

Geliştirici YAML örneği (ayrıntılı eşleme):

uses:
databases:
my-postgres-cluster:
target: db-main
inject:
ssm_param: # Agnostic injection paradigm (AWS Systems Manager)
- in: MY_DB_HOST # Local identifier
from: "host" # Target provides key

Derleyici bunu derleme zamanında çözümler (statik dizelere veya dahili DNS adlarına eşleyerek) ve iki nesneyi Recipe’e iletir:

"context": {
"uses": { ... raw graph ... },
"inject": {
"all": { "MY_DB_HOST": "db-main.internal" },
"ssm_param": { "MY_DB_HOST": "db-main.internal" }
}
}

Bağlantı kapsamlı yapılandırma (values ve infra). Bir hedefin provides anahtarlarını inject aracılığıyla teslim etmenin ötesinde, bir kenar kendi yapılandırmasını da taşıyabilir: tüketen Recipe’in zenginleştirilmiş topoloji hattından okuduğu bağlantı başına ayarlar:

  • .context.uses.<alias>.values — geliştirici tarafından yazılır, Aggregate’in ayrıntılı uses girdisinde bildirilir, soketin valueSchema şemasına göre doğrulanır.
  • .context.uses.<alias>.infra — operatör tarafından yazılır, Release’te bildirilir, soketin infraSchema şemasına göre doğrulanır.

Soket (usesSchema[<socket>]), hangi bağlantıların mümkün olduğuna ve bunların hangi yapılandırmayı taşıyabileceğine ilişkin Mimar’ın sözleşmesidir; values ve infra bu yapılandırmayı, bileşenlerdeki values/infra ayrımını yansıtarak yazım alanına göre böler. Dolayısıyla bir kenarın iki yazarı vardır: geliştirici topolojiyi kurar ve Aggregate’te values ile ayarlar, operatör ise Mimar’ın bildirdiği soketler içinde Release’te bağlantı başına infra değerini belirler. Release ayrıca bildirilmiş ancak bağlanmamış bir sokete, mevcut bir bileşene giden bir kenar bağlayabilir; geliştiricinin bildirdiği bir kenarın hedefini değiştiremez — bkz. entities/release.md §“Per-edge connection configuration”.

Kenar başına yapılandırma tüketici kapsamlıdır: yalnızca kenarı yazan düğümün (bağlantının kaynağının) bağlamında görünür, hiçbir zaman hedefin bağlamında görünmez. Bu nedenle bir hedefin kendi işlenmiş çıktısı, ona bağlanan tüketicilere göre değişmez. Bağlantıların görünür olduğu tek yer, hedefe eklenmiş bir Feature’dır: onun FeatureRecipe’i, hedefi hangi bileşenlerin kullandığını .context.used_by üzerinden okur — her birinin kimliği, soketi, yayımlanmış provides anahtarları, yerleştirildiği ad alanı ve sınır ile, bunları okuduğunu bildiren bir FeatureRecipe için sağlayıcılarının bildirdiği render bilgileri — ancak hiçbir zaman bağlantının kendi values veya infra değerlerini okumaz. Tüketiciye eklenmiş bir Feature da aynı şekilde, FeatureRecipe’inin bunları okuduğunu bildirdiği yerde, hedeflerinin her birinin render işleminin bildirdiklerini o bağlantının .context.uses.<alias>.render_facts girdisinde okur.

Bağlantı ekleri (features). Bir bağlantı, girdisindeki features: altında, soketin featuresSchema içinde bildirdiği bir yuvaya göre anahtarlanmış kendi eklerini de taşıyabilir; örneğin tüketicinin bu bağlantının ulaştığı bileşene sunduğu bir kimlik bilgisi. Bunları aynı iki yazar paylaşır: geliştirici Aggregate’in bağlantı girdisinde type ve values ile ekler; operatör ise Release’in girdisinde bu eki infra ile boyutlandırır ya da type ve infra ile kendi ekini ekler. Bir bağlantıdaki ek kendine ait bir inject bloğu taşımaz; bu yüzden yukarıdaki yerleşim kuralında yer almaz: geliştiricinin teslimatı belirlediği yerlerden biri değildir.

Her biri, tüketen bileşenin <alias>.<slot> adlı bir eki hâline gelir; dolayısıyla tam olarak kenar başına yapılandırma gibi tüketici kapsamlıdır: FeatureRecipe’i tüketici tarafında işlenir ve hedefin çıktısı onunla değişmez. Yalnızca bileşenin kendi bloğunun bildirdiği ekleri tutan, tüketen Recipe’in .features alanının dışında tutulur; Recipe onu bunun yerine bağlantısı altında, .context.uses.<alias>.features.<slot> konumunda okur. Bir Feature ekinin çizdiği bağlantı ek taşımaz. Bkz. entities/aggregate.md §“A connection’s own attachments” ve entities/component.md §“Topology Sockets”.

A. Ortam değişkenleri (env) ve dinamik hedef çözümleme Modern bulut yerel uygulamalar için standart teslim mekanizması. Açık topolojik kenarlar için (ör. bir Veritabanı ile konuşan bir Ajan), Aggrega ortam değişkeni eşlemesini enjekte etmek için .context.uses kullanır.

  • Kullanım durumu: Deterministik iç DNS adlarını, Kod Olarak Altyapı enterpolasyon dizelerini (ör. ${module.db.endpoint}) veya statik Vault işaretçilerini almak. Derleyici bu statik başvuruları AOT olarak bağlar; böylece çalışma zamanı altyapısı veya GitOps denetleyicisi canlı değerleri çözümleyebilir.

B. Dosya bağlamaları (file) Birçok kurumsal yapay zekâ çerçevesi, ortam değişkenlerine dayanmak yerine yapılandırılmış bir config.json veya .pem sertifikasının diskte belirli bir yolda bulunmasını bekler.

  • Kullanım durumu: Karmaşık JSON yapılandırmalarını enjekte etmek veya diskten okuyan eski SDK’ların gereksinimlerini karşılamak.

  • Geliştirici niyeti:

    features:
    openai_key:
    type: core/aws-secrets-manager
    values:
    path: /prod/ai/openai
    key: "api_token"
    inject:
    file:
    - in: "/etc/secrets/openai.json" # Local path
    from: "api_token" # The attachment's provides key
  • Ops gerçekliği: Ops Recipe’i, vault verilerini güvenli biçimde çekip /etc/secrets/openai.json yoluna bağlamak için gereken Kubernetes Volume, VolumeMount ve ExternalSecret kaynaklarını dinamik olarak üretir.

C. Komut satırı argümanları (arg) Önceden derlenmiş ikili dosyalar (Rust veya Go çalışan düğümleri gibi) çoğu zaman ortam değişkenlerini tamamen atlar ve değerlerin yürütme komutlarında çalışma zamanı bayrakları olarak geçirilmesini bekler.

  • Kullanım durumu: Fiziksel gerçeklikleri kapsayıcının başlangıç komutuna eklemek.

  • Geliştirici niyeti:

    features:
    public-ingress:
    type: core/external-ingress
    inject:
    arg:
    - in: "--callback-url=" # Local flag
    from: "hostname" # The attachment's provides key
  • Ops gerçekliği: Ana bilgisayar adı, ortamın bileşen için kullandığı addır; bu yüzden operatör onu, api.enterprise.com değerini, Release’in bileşene ait girdisinde bu ekin infra alanına yazar. Feature’ın Wasm eklentisi çözümlenmiş genel URL’yi Enjeksiyon Sözleşmesi aracılığıyla alır ve Kubernetes args dizisine dinamik olarak ekleme yapan bir JSONPatch üretir: ["/app/binary", "--callback-url=https://api.enterprise.com"]; bunu yaparken Component’in Base Recipe’ini tamamen atlar.