İçeriğe geç
AggregaAggrega
Dil seçin: Türkçe
Bu sayfa makine çevirisiyle çevrilmiştir. İngilizce orijinalini okuyun.

Şablon bağlamı sözleşmesi

Bu sayfa, derleyicinin Recipe ve FeatureRecipe Go şablonlarına enjekte ettiği çalışma zamanı görünümünü belgeler: şablon bağlamının yapısını, alanların derleme işlem hattı boyunca kullanılabilirliğini ve bileşenler arası durumu tüketen şablonlar yazan ileri düzey yazarların ihtiyaç duyduğu kanonik sözleşmeyi. Şablon konumu başına kullanılabilirlik (hangi alanların hangi değerlendirme konumunda bulunduğu) expansion-matrix.md sayfasında yer alır; bu sayfa alanların yapılarını ve anlamlarını belgeler.

Genel bakış

Derleyici, işleme sırasında her düğüm için bir şablon bağlamı oluşturur ve bunu, işleyicinin o düğüm için değerlendirdiği her Go şablonuna enjekte eder. Bağlam yalnızca bellekte bulunur: hiçbir zaman diske kalıcı olarak yazılmaz ve hiçbir zaman tek bir yük olarak Wasm ABI’sini geçmez. Her şablon konumu aynı bağlam nesnesinin bir görünümünü alır; bazı alanlar geç doldurulur (.workload iş yükü sentezinde gelir; .source kaynak çözümlemesinde; .steps ise her adım tamamlandıkça pipeline: yürütmesiyle doldurulur, bkz. Dilin durumu → Derleme işlem hattı aşamaları).

Çalışma zamanı yapısının şeması template-context-v1beta1.schema.json dosyasıdır (Aggrega şema dağıtımıyla birlikte gelir).

Üst düzey alanlar

Üst düzey alanlar şablon bağlamının kökünde bulunur; bir şablonun içinden .field olarak erişilir.

  • .values (map). Aggregate’ten gelen, geliştirici tarafından yazılmış bilişsel yük. Bileşen başına değerler bu alanda işlenmiş Recipe’e aktarılır. Çözümleme sırasında Catalog’un schema: alanıyla (Component’in veya Feature’ın JSON Schema 2020-12 bildirimi) doğrulanır. Bir alan için yazılmış sıfır / boş / false değeri, alanın hiç bulunmamasından anlamsal olarak farklıysa default yerine optional kullanın (bkz. sprig-functions.md).
  • .infra (map). Release’ten gelen, operasyon ekibi tarafından yazılmış fiziksel boyutlandırma. Çözümleme sırasında Catalog’un schema: alanıyla (Component’in veya Feature’ın JSON Schema 2020-12 bildirimi) doğrulanır. .values için verilen optional-ile-default karşılaştırması burada da geçerlidir: yazılmış bir sıfır veya false meşru bir niyet olduğunda (sıfıra ölçekleme, yeniden deneme yok, özellik bayrağı kapalı) optional tercih edin.
  • .locals (dize değerli map). Recipe’e özel durum: Recipe’in locals: bloğunda bildirilen, locals ön bölümünde çözümlenen ve kaynak çözümlemesi sırasında bu sütuna yayımlanan adlar. Girdiler yazarın verdiği sırayla çözümlenir ve bir girdi kendisinden önce tanımlanmış bir kardeşini okuyabilir; bu nedenle bir girdinin başka bir girdiyi okuduğu her yerde sıra belirleyicidir. Yalnızca Recipe’in kendi şablonlarından erişilebilir; çağıranlara hiçbir zaman açılmaz.
  • .provides (dize değerli map). Recipe’in genel çıktı dizeleri; çağıranların inject: bloklarının from: başvurularını karşısında çözümlediği sözleşme. Provides değerlendirmesi sırasında doldurulur.
  • .features (eklemelerden oluşan map). 5 Katmanlı Soğan Modeli uyarınca bu Component’e eklenmiş Features üzerinde (Aggregate düzeyi + alt sistem düzeyi + Release düzeyi + Manifest ek açıklamasıyla belirlenen) dolaşır; anahtar olarak yazarın eklemeye verdiği örnek adı kullanılır. Her girdi aynı alanları taşır; aşağıdaki ekleme yapısına bakın. Component’in bağlantılarından biri üzerine yazılmış bir ekleme bunların arasında yer almaz: o bağlantının altında, .context.uses.<alias>.features.<slot> konumunda okunur; dolayısıyla .features üzerinde dolaşan bir şablon yalnızca Component’in kendi eklemeleriyle karşılaşır.
  • .metadata (struct). Belirlenimci adlandırma için Release kimliği: release_name, release_version, environment, aggregate_name. Her işlemede doldurulur; değerler Release’in metadata: bloğundan gelir.
  • .source. Recipe’in kaynak çözümleme şablonu değerlendirmesiyle çözümlenmiş source: alanı. Kaynaksız Recipes için nil; kaynak çözümlemesi çalışmadan önce nil. Bir FeatureRecipe’nin şablonlarında, o FeatureRecipe’nin kendi source: alanıdır, asla ana bileşeninki değildir — bkz. Ek FeatureRecipe yüzeyi.
  • .workload. Ayrıştırılmış Workload nesnesi; işlenmiş workload: belgesi çözülüp onu denetleyen doğrulamadan geçtikten sonra doldurulur: Workload şeması, kapsayıcılarının bildirdiği her ekleme için Component’in featuresSchema alanı ve her eklemenin başvurduğu öğenin çözümlenebilirliği. Sentezlenmeyen Recipes için nil; workload sentezi çalışmadan önce nil.
  • .steps (adım çıktılarından oluşan map). Wasm eklentileri çalıştıkça pipeline: yürütmesi tarafından doldurulur ve tamamlanmış bir adımın döndürdüğü çıktıları .steps.<id>.outputs üzerinden sonraki adımlara açar. Bir adım, önceki bir adımın çıktılarını kendi with şablonundan okur; bir adımın outputs değerleri yalnızca ondan sonra bildirilen adımlara görünür olur. Düğüm hiçbir pipeline bildirmediğinde ve düğümün ilk adımı tamamlanmadan önce boştur.

Bu düğüm için hiçbir şey tutmayan bir üst düzey alan — hiç sentezlemeyen bir Recipe’deki .workload, kaynağı olmayan bir Recipe’deki .source, eklentisi olmayan bir Component’teki .features — bir değer şablonunda, .values altındaki ayarlanmamış bir anahtarla tam olarak aynı biçimde boş okunur: {{ .workload }} hiçbir şey işlemez, onun üzerindeki bir default kendi yedek değerini sağlar ve onun üzerindeki bir if ya da with yanlış dalını alır. Onun üzerindeki bir range hiçbir şey üzerinde yinelemez. Onun altındaki bir okuma — {{ .workload.containers }} — yine de derlemeyi durdurur, çünkü içine inilecek hiçbir şey yoktur. Ayrıca böyle bir alanı her zaman çalıştığı yerde — her if, with ve range dışında — hem yazdıran hem de üzerinde yineleme yapan bir şablon, alanı adlandırarak derlemeyi durdurur; hiçbir şey tutmayan ve her iki biçimde de okunan her yol için de aynısını yapar, çünkü hiçbir değer hem hiçbir şey olarak yazdırılıp hem de hiçbir şey olarak yinelenmez: bkz. A template reads and iterates a path that holds nothing (Bir şablon hiçbir şey tutmayan bir yolu hem okur hem de üzerinde yineler).

Ek yapısı

.features.<name> ve .features.<slot> aynı yapıdadır — tek bir ek, tek bir biçimde okunur:

  • .type (string). Eklenen Feature’ın katalog URI’si.
  • .resolved_version (string). Eklenen Feature’ın Manifest çözümlemesinden sonraki sürümü — tüketen tarafta yeniden belirtilen bir sabitleme değil, bu derleme için gerçekten bağlanan sürüm. .context.uses.<alias>.resolved_version alanını yansıtır. Ekin type değeri hiçbir katalog varlığına çözümlenmediğinde boştur.
  • .labels (string değerli map). Eklenen Feature’ın katalog etiketleri; Feature’ın bildirdiği sırayla, olduğu gibi taşınır — hiçbiri filtrelenmez, yeniden adlandırılmaz veya önekinden arındırılmaz; böylece bir şablon, Feature’ın yazarının yazdığını tam olarak okur. .context.uses.<alias>.labels alanını yansıtır. Feature hiç etiket bildirmediğinde ve ekin type değeri hiçbir katalog varlığına çözümlenmediğinde bulunmaz.
  • .values (map). Ekin kendi geliştirici niyeti katmanı; Aggregate’teki ek bildiriminde yazılır. Barındıran bileşenin üst düzey .values alanından farklıdır.
  • .infra (map). Ekin kendi operasyonel boyutlandırma katmanı; Release’teki ek bildiriminde yazılır. Barındıran bileşenin üst düzey .infra alanından farklıdır.
  • .provides (string değerli map). Bu eke bağlı FeatureRecipe’in çözümlenmiş genel sözleşmesi — üretilen kaynağın adı, veri anahtarı, bir bulut kimliği ve FeatureRecipe’in yayımladığı diğer anahtarlar. .context.uses.<alias>.provides yapısını yansıtarak .features.<name>.provides.<key> olarak okunur: tüketici, üreticinin yayımladığını yeniden türetmek yerine okur. Bağlı FeatureRecipe’i hiçbir şey yayımlamayan bir ek, boş bir map yerine hiç provides anahtarı taşımaz; bu nedenle tek bir anahtara erişmeden önce denetim yapın.

Bir eki yalnızca mevcut olmaktan çıkarıp tüketilebilir kılan .provides alanıdır. schema.provides sözleşmesi bildiren bir Feature’ın bu sözleşmesi, onu gerçekleştiren FeatureRecipe’e karşı uygulanır — FeatureRecipe bildirilen her anahtarı yayımlamalıdır — ve tüketici sonucu burada okur. Böylece bir ServiceAccount üreten ve adını yayımlayan bir kimlik Feature’ı, tüketen Recipe’in ona bağlanmasını sağlar:

workload: |
serviceAccount: "{{ .features.identity.provides.name }}"

Üretilen ad, üretici tarafından bir kez belirtilir ve tüketilir — ikisinin uyuşmayabileceği tüketen tarafta asla yeniden belirtilmez. workload-identity-binding örneği bunu uçtan uca işler.

.labels, bir şablonun bir ekin adıyla eşleşmeden veya URI’sini ayrıştırmadan ekin ne olduğuna uyum sağlamasını mümkün kılar. Derleyici bunların hiçbirini okumaz — dizeleri taşır ve ne anlama geldiklerine şablon yazarı karar verir.

Hiç etiket bildirmeyen bir Feature, boş bir map yerine hiç .labels taşımaz; bu nedenle tek bir etikete erişmeden önce denetim yapın — var olmayan bir anahtar üzerinden erişmek derlemeyi durdurur. Feature’ın bildirmeyebileceği bir etiketi optional ile okuyun, çünkü map anahtarı içermediğinde index anahtarı belirterek durur:

{{ if .features.db.labels }}
{{ if eq (optional .features.db.labels "feature.aggrega.ai/kind" "") "secret" }}...{{ end }}
{{ end }}

Etiketler olduğu gibi ulaştığından, bir katalog yazarının kendi ad alanı şablona değişmeden ulaşır ve bir Recipe, Feature’ın bildirdiği anahtarın aynısını okur.

.context bloğu

.context, tek bir düğüm için derleyicinin oluşturduğu yürütme bağlamıdır: işleyicinin her şablon noktasına ilettiği kimlik, topoloji ve teslim hattı verileri. Alanları:

  • .context.instance_id (string). Düğümün ad olarak kimliği: derlemenin ürettiklerini adlandırmak ve etiketlemek için kendisinin kullandığı değerdir; bu nedenle bundan bir kaynak adı ya da küme içi adres oluşturan bir şablon, derlemenin gerçekte ürettiği adı önceden bilir. Kendi Aggregate’inizin bildirdiği bir düğüm için bu, düğüme yazdığınız addır. İçe aktarılan bir Aggregate’in katkıda bulunduğu bir düğüm için ise modül ayırıcısı yazıyla açılmış düzleştirilmiş kimliktir (data-layer.main-db, data-layer-zdmain-db olur); çünkü nokta, bir kaynak adının içerebileceği bir karakter değildir ve bir küme adresinde bir servisi ad alanından ayırır. Noktalı biçim, belgelerinizin ve derleme tanılarının o düğümü adreslemek için kullandığı biçimdir; bkz. Adlandırma uzlaşımları.
  • .context.rendered_name (string). Düğümün provider’ının düğüm için işlediği kaynaklara verdiği ad: sağladığınız kaynaktan, örneğin bir chart’ın okuduğu release adından, ve sentezlediği bir workload’dan, o workload’un kaynaklarını kendi adlarından birine göre adlandırdığı durumda; helm’in aynı release adıyla yaptığı gibi. Yalnızca o provider bir ad türettiğinde bulunur. Bir Feature eklentisinin şablonlarında bu, ana bileşenin adıdır; tıpkı oradaki .context.instance_id’nin ana bileşenin kimliği olması gibi; bkz. İşlenmiş bir kaynağı adlandırma.
  • .context.labels (string değerli eşlem). Katalogda yazılmış etiketler ile topoloji oluşturulurken yapılan tüm label-transform eklemeleri.
  • .context.annotations (üç kova, aşağıya bakın). Kaynağa göre gruplanmış, basamaklı aktarılan ek açıklamalar.
  • .context.inject (mekanizma eşlemi, aşağıya bakın). Önceden doldurulmuş, araya girilmiş teslim hattı: Recipe şablonlarının bileşenler arası değerler için okuduğu standart yüzey.
  • .context.uses (bağlantı eşlemi, aşağıya bakın). Giden topolojik kenarlar üzerindeki JOIN izdüşümü.
  • .context.self_inject (mekanizmalar haritası, aşağıya bakın). Geliştiricinin bileşenin kendi inject: bloğuna yazdığı her ad için, o girdinin teslim ettiği kendi provides anahtarı ya da şablonunun okuduğu tek kendi değeri.
  • .context.used_by (liste, aşağıya bakın). uses girdileri bu bileşeni gösteren bileşenler. Bileşene eklenmiş bir FeatureRecipe tarafından, eklentinin kendi kaynaklarını üreten şablonlarda okunur; diğer her yerde boştur.
  • .context.render_facts (liste eşlemi, aşağıya bakın). Bileşenin provider’ının işlediği çıktı hakkında bildirdikleri, olgu adına göre anahtarlanmış. Bileşene eklenmiş bir FeatureRecipe tarafından, bileşen işlendikten sonra çalışan şablonlarının her birinde okunur; diğer her yerde bulunmaz.

.context.annotations: üç kova

Ek açıklamalar, kaynağa göre anahtarlanmış üç kovaya basamaklı olarak aktarılır:

  • .context.annotations.release: Release sınırı ek açıklamaları (Alan 4). Fiziksel gerçeklikleri yönetmek için kullanılır; işleyiciler bunları uygun yerlerde infra: alanlarına yönlendirir. aggrega.ai/* iyi bilinen ek açıklamaları bu kovada bulunur.
  • .context.annotations.catalog: Alan 2’den gelen Component meta veri ek açıklamaları. Mimar tarafından yazılan, değiştirilemez içsel özellikler; başlıca Wasm ilke eklentileri tarafından kullanılır.
  • .context.annotations.aggregate: Alan 1’den gelen Aggregate alt sistem ek açıklamaları. Bilişsel meta veri; işleyiciler bunları uygun yerlerde values: yüklerine yönlendirir.

Her kova düz bir string’den string’e eşlemdir. Mimarinin ayrım ilkelerine göre kovalar farklı kullanımlar için tasarlanmıştır; motor bu ayrımı zorunlu kılmaz, dolayısıyla kovaları amaçlanan anlamlarıyla uyumlu tutan şey yazım disiplinidir. Basamaklı ek açıklama tasarımı için bölüm 6 §2 Akış 5’e bakın.

.context.inject: teslim hattı

Hat, derleyicinin önceden çözümlenmiş teslim eşlemidir. Bir Recipe şablonu temel işleme aşamasında çalıştığında, her inject kaynağı (geliştiricinin yazdığı self-inject sabitleri, kendi provides değerlerine karşı çözümlenen self-inject from: başvuruları, hedefin provides değerlerine karşı çözümlenen bileşenler arası uses[].inject başvuruları, FeatureRecipe injectMapping araya girmeleri) son bir string değerine çözümlenmiş ve bu eşleme birleştirilmiş olur.

Alanlar:

  • .context.inject.env: ortam değişkeni adı → çözümlenmiş değer biçiminde string değerli eşlem.
  • .context.inject.file: dosya yolu → çözümlenmiş değer biçiminde string değerli eşlem.
  • .context.inject.arg: argüman bayrağı → çözümlenmiş değer biçiminde string değerli eşlem.
  • .context.inject.all: env/file/arg/özel mekanizmaları tek bir düz sözlükte birleştiren string değerli eşlem; hattın tamamını serileştirmek için kullanışlıdır ({{ toJson .context.inject.all }}).

Bir mekanizma, yalnızca onun üzerinden bir şey teslim edildiğinde hatta bulunur. Hiçbir şeyin teslim edilmediği bir mekanizmayı okuyan bir şablon — dosya teslimi olmadığında .context.inject.file — onu, bir değer şablonunun bulunmayan herhangi bir anahtarı okuduğu gibi boş olarak okur ve onun üzerindeki bir range hiçbir şey işlemez; bu okuma tüm şablon için boş değeri sağlar, bu yüzden aynı şablondaki bir {{ toJson .context.inject }}, "file": "" gösterir. Onun üzerinden bir şey teslim edilip edilmediğini hasKey .context.inject "file" söyler.

  • Özel mekanizmalar (ör. ssm_param): temel üç mekanizmada olduğu gibi kendi alan adları altında, .context.inject.<mechanism>.<key> olarak okunabilir. Bir özel mekanizmanın değerleri hatta bileşen düzeyindeki self-inject’ten, bir uses[].inject kenarından, bir Feature eklentisinin inject: eşlemesinden ve bir FeatureRecipe’nin injectMapping çıktısından ulaşır. Bileşen düzeyindeki self-inject için Component’in spec.inject izin listesi mekanizmayı adlandırmalıdır; izin listesinin adlandırmadığı bir mekanizma derlemeyi durdurur. Bir özel mekanizmanın girdileri, temel üç mekanizmanın yanında .context.inject.all içinde de görünür. Özel bir mekanizma all dışında herhangi bir ad alabilir: bu ad birleştirilmiş görünümün kendisidir; bu nedenle bu adı taşıyan bir mekanizma hiçbir zaman tek başına okunamazdı. Bir mekanizmayı all olarak adlandıran bir inject bloğu ve onu listeleyen bir Component ya da Feature izin listesi (spec.inject, bir soketin inject alanı), belge yüklenirken derlemeyi durdurur ve ret mesajı bu adın bu birleştirilmiş görünüme ait olduğunu açıklar. Adlar büyük/küçük harfe duyarlıdır; bu nedenle ALL sıradan bir özel mekanizmadır.

Hat, araya girme sonrası durumdur: Recipe şablonları onu okuduğunda, FeatureRecipe injectMapping blokları inject eşlemesi sırasında geçersiz kılmalarını bu hattın üzerine derinlemesine birleştirmiş olur. Bir eşleme, bileşenin kendi inject: bloğunun, bağlantılarından birinin inject: bloklarının ya da kendi eklentisinin inject: bloğunun teslim ettiği bir anahtarı değiştirebilir; eklenmiş iki Feature’ın, inject: blokları ya da eşlemeleri aracılığıyla birlikte teslim ettiği bir anahtar ise iki değerden biriyle bu hatta ulaşmak yerine derlemeyi durdurur. Bir Release sınırına eklenmiş bir Feature bileşene aynı yolla, FeatureRecipe’inin injectMapping eşlemesi aracılığıyla ulaşır; bu eşleme, FeatureRecipe’in executionScope değeri ne olursa olsun bileşenin kendi bağlamında çalışır — compose köprüsünün bir tüketicinin ana makine değişkenini yeniden yazması da aynı kurala tabi böyle bir eşlemedir.

.context.self_inject — geliştiricinin her adının hangi kendi değeri teslim ettiği

Bir Component spec.inject bildirdiğinde, geliştirici bileşenin kendisine bir inject: bloğu yazabilir ve bileşenin kendi değerlerinin ve provides’larının hangi adlar altında teslim edileceğini seçebilir. .context.inject bu girdilerin neye çözümlendiğini, .inject_raw ise onları yazıldıkları hâliyle tutar; .context.self_inject her biri için, bileşenin teslim ettiği kendi provides anahtarını ya da şablonunun okuduğu tek kendi değeri belirtir. Bir bağlantının .context.uses.<alias>.inject alanıyla aynı biçime sahiptir — mekanizma, ardından geliştiricinin adı, ardından bir anahtar — ve anahtar, bileşenin kendi provides’larından ya da değerlerinden birini adlandırır:

  • provides.<key> — from: <key> ile yazılmış, bileşenin kendi provides’larından birini teslim eden bir girdi.
  • values.<key> — value: şablonu bileşenin kendi değerlerinden tam olarak birini okuyan ve başka hiçbir şeyi okumayan bir girdi; <key> o değerin en üst düzey anahtarıdır. Okumanın etrafındaki metin veya fonksiyonlar önemli değildir, şablonun değerin ne kadar derinine okuduğu da önemli değildir: '{{ .values.role }}', 'role={{ .values.role | upper }}' ve '{{ with .values.role }}{{ . }}{{ end }}' ifadelerinin tümü values.role ile eşlenir; '{{ .values.config.port }}', '{{ index .values.config "port" }}' ve '{{ (default dict .values.config).port }}' ifadelerinin tümü de values.config ile eşlenir.
  • boş bir dize — diğer her girdi: bir sabit değer, iki değer okuyan bir şablon, değerler dışında herhangi bir şey okuyan bir şablon (.infra, .metadata, .context) ve değerleri okuyuşunu metnin tek bir en üst düzey anahtara bağlamadığı bir şablon — değerlerin kökleri üzerinden bir fonksiyona verildiği durum (index .values "role"), değerlerin bütün olarak okunduğu durum (toJson .values ya da {{ with .values }} içinde veya .values’a bağlanmış bir değişken üzerinden okunan bir alan) ya da tüm bağlamın aktarıldığı durum (toJson .).
# The developer's block on the component, in the Aggregate
inject:
env:
- { in: SERVICE_HOST, from: host }
- { in: AGENT_ROLE, value: '{{"{{"}} .values.role }}' }
- { in: MODE, value: batch }
- { in: ROLE_AND_GOAL, value: '{{"{{"}} .values.role }}-{{"{{"}} .values.goal }}' }
ssm_param:
- { in: /app/goal, value: '{{"{{"}} .values.goal }}' }
# What the Recipe reads at .context.self_inject
env:
SERVICE_HOST: provides.host
AGENT_ROLE: values.role
MODE: ""
ROLE_AND_GOAL: ""
ssm_param:
/app/goal: values.goal

Aggregate’te her value: şablonu {{ yerine {{"{{"}} ile başlar, çünkü bloğun kendi şablonları değerlendirilmeden önce Aggregate’in tüm metni, parametre interpolasyonu için bir kez şablon olarak okunur; yukarıdaki listede alıntılanan şablonlar, bu kaçış işleminden sonra okundukları biçimde gösterilmiştir. Bkz. Kendi çift süslü parantezlerini taşıyan metin.

Geliştiricinin kendi imajını çalıştıran bir Recipe’in, bileşenin kendi değerleri için kendi değişken adlarını varsayılan olarak ele almasını sağlayan budur — standart kütüphane kataloğunun uzlaşımı; bir kurumsal katalog bunu farklı seçebilir. Böyle bir Recipe, kendi değerini kendine ait bir ad altında teslim etmeden önce geliştiricinin bloğunun o değeri zaten teslim edip etmediğini sorar ve ediyorsa kendi varsayılanını atlar — böylece bir değeri yeniden adlandıran geliştirici diğer tüm varsayılanları korur:

workload: |
containers:
main:
variables:
{{- range $name, $value := .context.inject.env }}
{{ $name }}: {{ $value | quote }}
{{- end }}
{{- $named := dict }}
{{- with .context.self_inject.env }}{{ range $name, $key := . }}{{ $_ := set $named $key true }}{{ end }}{{ end }}
{{- if not (hasKey $named "values.role") }}
APP_ROLE: {{ .values.role | quote }}
{{- end }}

.context.self_inject her render işleminde bulunur ve geliştiricinin blok yazmadığı yerde boştur. Bir mekanizma yalnızca blok onu adlandırdığında görünür; bu nedenle, bloğun adlandırmayabileceği bir mekanizmanın okunmasını yukarıdaki with ifadesinin yaptığı gibi koruyun. Bir şablon, adları nasıl okursa okusun, her haritada olduğu gibi onlarla sıralanmış olarak karşılaşır. Harita, geliştiricinin yazdığı metinden okunur; içindeki hiçbir şey çözümlenmiş bir değer değildir ve derleyici adlara veya anahtarlara hiçbir anlam yüklemez.

.context.uses — JOIN projeksiyonu

.context.uses, derleyicinin geçerli düğümden çıkan her topolojik kenara ilişkin zenginleştirilmiş görünümüdür. Her eşleme girdisinin anahtarı yerel soket takma adıdır (örneğin Aggregate uses: { databases: { primary: { target: ... } } } yazdığında databases.primary, .context.uses.primary olur) ve hedefin çözümlenmiş durumunun JOIN projeksiyonunu ve çağıran taraftaki teslim sözleşmesini taşır:

  • .target (string) — hedef düğümün örnek kimliği.
  • .socket (string) — çağıran taraftaki soket adı (usesSchema anahtarı).
  • .provides (string değerli eşleme) — hedefin çözümlenmiş provides: anahtarları (hedef Recipe’in provides değerlendirmesinde dışa aktardığı genel çıktı dizeleri).
  • .inject (mekanizma → anahtar → değer eşlemesi) — bu kenar için çağıran taraftaki inject yönergeleri (uses[].inject bildirimindeki inject: bloğu). Mekanizma anahtarları env/file/arg/özeldir; mekanizma başına eşleme girdileri yerel anahtar → hedef provides anahtarı başvurularıdır.
  • .labels (string değerli eşleme) — tüketen bileşenin değil, her zaman hedefin etiketleri: hedefin kendi .context.labels alanının taşıdığı küme, yani kataloğun yazdığı etiketleri ve topoloji oluşturulurken yapılan label-transform eklemeleri.
  • .annotations (üç kova) — hedefin release/catalog/aggregate ek açıklama kovaları.
  • .component (string) — hedefin Component tür URI’si.
  • .resolved_version (string) — hedefin Manifest çözümlemesinden sonraki Component sürümü.
  • .boundary_path (string) — hedefin Release sınırı yolu; hedef çağıranın sınırında da başka bir sınırda da bulunsa ayarlanır.
  • .origin_feature (string) — kenar bir Feature eklentisi tarafından sentezlendiğinde ayarlanır (örneğin bir kimlik bilgisi Feature’ına uses kenarı katan bir sidecar Feature).
  • .values (eşleme) — bu bağlantı için Aggregate’in uses girdisinde yazılmış, çözümlenmiş kenar başına geliştirici yapılandırması. Yalnızca kenar kenar başına değerler taşıdığında bulunur.
  • .infra (eşleme) — bu bağlantı için Release’in uses girdisinde yazılmış, çözümlenmiş kenar başına operatör yapılandırması. Yalnızca kenar kenar başına infra taşıdığında bulunur.
  • .origin_release (boolean) — bu bağlantıyı Aggregate bildirmek yerine Release bağladığında true; Aggregate’in bildirdiği bir bağlantıda bulunmaz.
  • .features (eklentiler eşlemesi) — bu bağlantıya yazılmış eklentiler, soketin bildirdiği yuva adına göre anahtarlanır; bkz. aşağısı. Yalnızca bağlantı bir eklenti taşıdığında bulunur.
  • .render_facts (listeler eşlemesi) — hedefin işlemelerinin ürettikleri çıktı hakkında bildirdikleri, olgu adına göre anahtarlanmış biçimde; .context.used_by üzerindeki bir çağıranın .render_facts alanıyla aynı şekildedir: her olgu bir listedir, önce hedefin kendi provider çağrıları, ardından Features’ının her biri işlendikleri sırayla gelir ve bir adın her birinden aldığı listeler tek listede birleştirilir. Yalnızca readsTargetRenderFacts: true ayarlayan bir FeatureRecipe için bulunur — eklentileri her bileşen işlendikten sonra işlenir, dolayısıyla her hedefin işlemesi tamamlanmıştır — ve bu durumda her bağlantıda bulunur; provider’ları hiçbir şey bildirmeyen bir hedef için boştur. Yalnızca o FeatureRecipe’in valuesMapping:, workload: ve artifacts: alanlarında okunur; bileşenin kendi Recipe şablonlarında, bir injectMapping: içinde, bir pipeline: adımının with: ve when: alanlarında ve anahtarı ayarlamayan her FeatureRecipe’te bulunmaz — böyle bir FeatureRecipe’in onu okuyan bir şablonu, hiçbir şey işlenmeden derlemeyi durdurur.

Her iki kenar başına yapılandırma eşlemesi de tüketici kapsamlıdır: yalnızca tüketen düğümün işleme bağlamına düşer, asla hedefinkine düşmez.

Sağlanan bir değer .provides.<name> konumunda okunur — sağlanan adlar doğrudan kenarda durmak yerine .provides altında iç içe bulunur, bu yüzden .context.uses.<alias>.<name> hiçbir alanı adreslemez ve hiçbir şey vermez.

İki ucu farklı çıktılara işlenen bir bağlantıda .provides, değerler yerine vekilleri tutar. Provider, iki çıktı da birleştirildikten sonra böyle bir bağlantıyı kendi başvurusuyla bağladığında — örneğin bir CloudFormation yığınının başka bir yığının değerini okuması — .context.uses.<alias>.provides öğesinin taşıdığı her değer, provider’ın daha sonra yığınlar arası bir başvuruyla ya da değerin kendisiyle değiştirdiği bir yer tutucudur; bunu kendi sayfası açıklar. Böyle bir değer karşılaştırılmamalı, kopyalanmalıdır — bu, böyle bir bağlantının inject hattında teslim ettiği değerin uyduğu kuralla aynıdır; o değer de aynı türden bir yer tutucudur. Onu bütün olarak, daha uzun bir dizenin içinde ya da onu olduğu gibi bırakan quote gibi bir fonksiyon aracılığıyla yazın. .provides üzerinden okuduğu bir değeri karşılaştıran, ona göre dallanan, onu ölçen ya da değiştiren bir şablon yer tutucuya göre karar vermiş olurdu; bu yüzden bunun yerine derleme, şablonu ve okuduğu her değeri belirterek durur; dallanmayı tüketen bileşenin kendi değerine göre yapın. Durdurma, bağlantının .provides öğesini okuyan her şablonu kapsar; buna eklenmiş bir FeatureRecipe’in injectMapping: eşlemesi ve aynı bağlantıları .boundary altında okuyan sınır kapsamlı bir FeatureRecipe de dahildir. İki ucu tek bir çıktıya işlenen bir bağlantı, değerlerini olduğu gibi taşır.

Bir takma ad bir bağlantıyı adlandırır, bu nedenle eşleme bileşenin kurduğu her bağlantı için bir girdi tutar. Eşleme, bağlantının hangi sokete bağlandığından bağımsız olarak yalnızca takma ada göre anahtarlanır ve bir bileşenin hiçbir iki bağlantısı bir takma adı paylaşmaz — ne aynı sokette ne iki ayrı sokette, her birini hangi belge ya da eklenti çizmiş olursa olsun. Derleme böyle bir çifti, hiçbir şey işlenmeden, her iki bağlantıyı ve her birinin nerede yazıldığını belirterek reddeder. Bir hedefi iki kez adlandıran bir liste böyle bir çifttir, çünkü bir liste girdisinin takma adı hedefidir; bir databases soketindeki local bağlantının yanındaki bir models soketindeki local bağlantı da öyledir.

Recipe şablonları bu projeksiyonu IR grafiğini dolaşmadan hedef taraftaki durumu aramak için kullanır. FeatureRecipe injectMapping şablonları, sınırlar arası yönlendirme kararları için hedefin ek açıklamalarına ulaşmakta onu kullanır (entities/featurerecipe.md içinde belgelenen K8s DNS çözümleyici kalıbı temel çalışılmış örnektir).

.context.uses üzerinde dolaşan bir şablon bağlantıları Aggregate’in yazdığı sırayla değil, anahtar sırasıyla — takma ada göre sıralanmış olarak — görür. Bir şablonun dolaştığı her eşleme bu şekilde ziyaret edilir, .features ve bir bağlantının .features alanı da dahil; bu nedenle bir şablon bir eşlemeyi dolaşarak yazılış sırasını asla geri elde edemez; sıranın anlam taşıdığı yerde yazım yüzeyi onu bir liste olarak modeller. Her iki durumda da işlenen çıktı aynı girdinin derlemeleri arasında bayt bayt aynıdır.

Bir bağlantının eklentileri — .context.uses.<alias>.features

Bir bağlantıya yazılmış bir eklenti — Aggregate’te bir bileşenin uses girdisindeki features: altında ya da Release’in o bağlantıya ait girdisinde — soketin bildirdiği bir yuvayı doldurur. Derlemenin onunla yaptığı her şey için tüketen bileşenin eklentisidir: Manifest gerçekleştirimini bağlar, FeatureRecipe’i tüketici tarafında işlenir, provides sözleşmesi uygulanır. Bir şablon onu yazıldığı bağlantının altında okur:

{{- range $alias, $edge := .context.uses }}
- name: {{ $alias }}
api_base: {{ $edge.provides.endpoint }}
{{- with $edge.features }}{{ with .credential }}
api_key_secret: {{ .provides.name }}
api_key_key: {{ .provides.key }}
{{- end }}{{ end }}
{{- end }}
  • Yuvaya göre anahtarlanır. .context.uses.<alias>.features.<slot>, bağlantının soketinin bildirdiği yuvayı adlandırır — yukarıdaki credential — böylece birden çok hedefe ulaşan bir tüketici her hedefin kendi kimlik bilgisini o hedefin takma adı altında okur. Hiç eklenti taşımayan bir bağlantının .features alanı yoktur; okumanın korunmasının nedeni budur.
  • Eklenti şekli. Her girdi, bileşenin kendi eklentilerinden biri için .features.<name> neyi taşıyorsa tam olarak onu taşır — .type, .resolved_version, .labels, .values, .infra ve ona bağlı FeatureRecipe’in çözümlenmiş .provides alanı — bkz. eklenti şekli. Burada okunan provides değerleri, eklentinin kendi FeatureRecipe’inin işlendiği değerlerdir; dolayısıyla bir tüketicinin başvurduğu ad ile o FeatureRecipe’in ürettiği kaynağın adı tek bir değerlendirilmiş değerdir.
  • Asla .features içinde değildir. Bileşenin kendi .features alanı yalnızca kendi bloğuna yazılmış eklentileri tutar. .features üzerinde dolaşıp eklentileri türe göre seçen bir Recipe — {{ range $name, $f := (default dict .features) }}{{ if eq $f.type "core/referenced-secret" }}… — bu nedenle, aynı Feature’dan olsa bile bir bağlantının kimlik bilgisiyle asla karşılaşmaz: bir şablon bir bağlantının eklentisine asla .features üzerinden değil, bağlantısı üzerinden ulaşır. Aynısı bir bileşenin eklentilerini gösteren her yüzey için geçerlidir, assertions bağlamı da dahil.

Bunu kullanan bileşenler — .context.used_by

.context.uses dışarıya, bir bileşenin kurduğu bağlantılara bakar. .context.used_by ise içeriye, uses girdileri bu bileşeni gösteren bileşenlere bakar. Bileşene eklenmiş bir FeatureRecipe bunu okur; bu bağlantıları tanımlayan ya da kısıtlayan bir kaynağın yeri de burasıdır — örneğin yalnızca bu bileşeni çağıracağı bildirilmiş bileşenleri kabul eden bir ağ ilkesi:

artifacts:
callers.yaml: |
apiVersion: v1
kind: ConfigMap
metadata:
name: {{ .context.rendered_name }}-{{ .attachment_name }}
data:
callers: |
{{- range .context.used_by }}
- component: {{ .component_id }}
socket: {{ .socket }}
selector: {{ .provides.selector }}
{{- with .source_namespace }}
namespace: {{ . }}
{{- end }}
{{- end }}

Her girdi şunları taşır:

  • .component_id (string) — bağlanan bileşenin düzleştirilmiş biçimdeki örnek kimliği (frontend, data-layer.etl); bir subDirectory: yol şablonunun .component_id olarak okuduğu değer.
  • .socket (string) — bağlantının bağlanan bileşende doldurduğu soket (onun usesSchema anahtarı).
  • .provides (string değerli eşlem) — bağlanan bileşenin yayımladıkları, Component’inin bildirdiği anahtarlarla sınırlanmış olarak: o bileşenin bir tüketicisinin .context.uses.<alias>.provides konumunda okuduğu değerlerin aynısı. Bileşenin Recipe’inin, Component’i bildirmeden yayımladığı bir anahtar bunlar arasında yer almaz.
  • .source_namespace (string) — bağlanan bileşenin yerleştirildiği ad alanı: ona uygulanan, sınırları boyunca aşağı aktarılan aggrega.ai/namespace ek açıklaması; Release’teki kendi girdisi önceliklidir. Release girdisi ad alanını ayarlayan ya da null ile temizleyen bir bileşen, sınırınınki yerine kendi ayarını taşır; dolayısıyla değer, bileşenin kendi kaynaklarının işlendiği ad alanını adlandırır. Bileşene hiçbir ad alanı uygulanmadığında yoktur; çıplak olarak yazdırmak yerine, örnekte olduğu gibi with ya da if aracılığıyla okuyun.
  • .source_boundary_path (string) — bağlanan bileşeni barındıran Release sınırının yolu; iç içe sınırlar / ile birleştirilir (edge, edge/inner).
  • .render_facts (liste eşlemi) — bağlanan bileşenin işlemelerinin ürettikleri çıktı hakkında bildirdikleri; olgu adına göre anahtarlanır ve .context.render_facts ile aynı biçimdedir. Her olgu bir listedir; bu nedenle şablon, tek girdi içerse bile her zaman onun üzerinde dolaşır. Girdileri, bağlanan bileşenin kendi işlemesinden ve ona eklenmiş Features’ın işlemelerinden gelebilir: bir adın her birinden aldığı listeler tek listede birleştirilir; önce bileşenin kendi provider çağrıları, ardından Features’ı işlendikleri sırayla gelir. Yalnızca readsCallerRenderFacts: true ayarlayan bir FeatureRecipe için bulunur — eklentileri her bileşen işlendikten sonra işlenir, böylece her çağıranın işlemesi tamamlanmış olur — ve bu durumda her girdide bulunur; provider’ları hiçbir şey bildirmeyen bir çağıran için boştur. Anahtarı ayarlamayan bir FeatureRecipe hiçbir girdide .render_facts görmez ve onun bunları okuyan bir şablonu, hiçbir şey işlenmeden derlemeyi durdurur.

Bu iki yerleşim değeri, sınır kapsamlı bir FeatureRecipe’in .boundary kenar listelerinde aynı bağlantının girdisinde source_namespace ve source_boundary_path olarak okuduklarıdır: iki görünüm de bir bileşenin nereye yerleştirildiğini aynı biçimde okur, bu yüzden bu konuda asla çelişmez. Bu listelerdeki bir kenar ayrıca her uç noktanın birleştirme yolunu da taşır — source_assembly_path ve target_assembly_path, yani uç noktanın provider’ının onu birleştirdiği, derlemenin çıktı dizini altındaki dizin —; bir .context.used_by girdisi bunu taşımaz.

readsCallerRenderFacts: true ayarlayan bir FeatureRecipe, her çağıranın olgularını ana bileşeninkileri okuduğu gibi okur. Her girdisi bir port taşıyan ports adlı bir olguyu belgeleyen bir provider için:

artifacts:
callers.yaml: |
callers:
{{- range .context.used_by }}
- component: {{ .component_id }}
ports:
{{- range .render_facts.ports }}
- {{ .port }}
{{- end }}
{{- end }}

Provider’ı hiçbir ports bildirmeyen bir çağıran, başarısız olmak yerine boş bir ports: işler; çünkü kimsenin bildirmediği bir ad hiçbir şey olarak okunur.

Listenin davranışı:

  • Yazıldığı sırayla. Girdiler, bağlanan bileşenlerin yazıldığı sırayı, ardından her birinin kendi uses girdilerinin sırasını izler. İki kez bağlanan bir bileşen, her bağlantı için bir kez olmak üzere iki kez görünür. Bir eşlem değil bir liste olduğundan, bir range çağıranlarla bu sırayla karşılaşır — hiçbir şey sıralanmaz.
  • Yalnızca eklentinin kendi kaynaklarını işlediği yerde. FeatureRecipe’in valuesMapping:, workload: ve artifacts: alanları bunu okur. Bileşenin kendi Recipe şablonlarında, bir injectMapping: içinde ve bir pipeline: adımının with: ve when: alanlarında boştur; çünkü bunların her birinin ürettiği, bileşenin kendi işlenmiş çıktısına girebilir: bir injectMapping: bileşenin teslim borusunu yazar ve bir pipeline adımı bileşenin belgelerini yeniden yazabilir. Bir bileşenin kendi çıktısını, onu kim kullanırsa kullansın aynı tutan budur — bir bileşene bir çağıran daha bağlamak, ona eklenmiş ve çağıranlarını okuyan bir Feature’ın çıktısını değiştirir, bileşenin kendisinin işlediği hiçbir şeyi değiştirmez.
  • Bağlantının kendisi hakkında hiçbir şey. Bir girdi, bağlantıya özgü values ya da infra ve bağlantının eklentilerinden hiçbirini taşımaz; bunlar tüketen bileşende, onun .context.uses.<alias> alanı altında kalır.
  • Bileşeni hiçbir şey kullanmadığında boş. Bu durumda üzerinde bir range hiçbir şey işlemez.
  • Aktarılır, asla yorumlanmaz. Kimlik, soket, yayımlanan değerler ve yerleşim, derleyicinin olduğu gibi aktardığı string’lerdir; işleme olguları ise her çağıranın provider’larının ada göre anahtarlanmış olarak bildirdikleridir. Derleyici bir addan hiçbir çıkarım yapmaz, hiçbir şey getirmez ve bir kaynağın hangi çağıranları kabul etmesi gerektiğine karar vermez; kararı şablon verir.

Bir provider’ın bir işleme hakkında bildirdikleri — .context.render_facts

Bir bileşenin provider’ı, işlediği çıktı hakkında olgular bildirebilir — yazdığı belgelerin, yalnızca kendi biçimine dair bilgisinin görebileceği özellikleri. Bir provider’ın hangi olguları, hangi adlarla ve her girdide neyle bildirdiği, o provider’ın kendi belgelenmiş sözleşmesidir; provider tarafı için Reporting facts about what a guest emitted bölümüne bakın. Örneğin helm provider’ı, ürettiği pod şablonlarının etiketlerini, denetleyicilerinin ve Service’lerinin seçicilerini ve kapsayıcılarının portlarını bildirir — işleme olgularına bakın. Bileşene eklenmiş bir FeatureRecipe, bileşenin provider’ının bildirdiklerini olgu adına göre anahtarlanmış olarak .context.render_facts konumunda okur. Her girdisi bir name ve bir port taşıyan ports adlı bir olguyu belgeleyen bir provider için:

artifacts:
ports.yaml: |
ports:
{{- range .context.render_facts.ports }}
- name: {{ .name }}
port: {{ .port }}
{{- end }}
  • Her olgu bir listedir. Bir provider, tek girdi içerse bile her olguyu liste olarak bildirir; bu nedenle şablon her zaman onun üzerinde dolaşır — tek başına okunacak tekil bir değer yoktur.
  • Ad başına bir liste, bileşenin işlemesi boyunca birleştirilir. Bir bileşeni işlemek, provider’ının birden fazla çağrısını gerektirebilir — örneğin bir chart işlemesi ve bir artifacts yerleşimi — ve her çağrı kendi adına bildirir. Bir adın bu çağrılardan aldığı listeler, çağrıların çalıştığı sırayla tek listede birleştirilir. Bileşene eklenmiş Features’ın işledikleri burada bunlar arasında yer almaz: bir Feature, bileşenin diğer Features’ının ne ürettiğinden bağımsız olarak, .context.render_facts konumunda yalnızca bileşenin kendi işlemesini okur.
  • Eklenmiş bir FeatureRecipe’in her şablonunda. Onun valuesMapping:, workload: ve artifacts: alanları bunu okur, pipeline: adımlarının with: ve when: alanları da — olgular bileşenin kendi işlemesinden gelir, dolayısıyla bunları okumak hiçbir şeyi bileşene kimin bağlandığına bağımlı kılmaz. Bileşen işlenmeden önce çalışan, bileşenin kendi Recipe şablonlarında ve bir injectMapping: içinde bulunmaz.
  • Eksik değil, boş. Bileşenin provider’ı hiçbir şey bildirmediğinde .context.render_facts boş bir eşlemdir ve kimsenin bildirmediği bir ad hiçbir şey olarak okunur; bu nedenle üzerinde bir range başarısız olmak yerine hiçbir şey işlemez.
  • Sıra. Bir liste, girdilerini provider’ın bildirdiği sırayla tutar. Bir nesne girdisi, bağlamdaki diğer tüm eşlemler gibi anahtarlı bir eşlemdir; bu nedenle onun üzerinde dolaşan bir şablon anahtarlarıyla anahtar sırasında karşılaşır.
  • Aktarılır, asla yorumlanmaz. Derleyici yalnızca her olgunun değerinin bir liste olduğunu denetler. Bir adın ya da girdinin ne anlama geldiğine dair hiçbir şey okumaz; onunla ne yapılacağına şablon karar verir.

Bir assertion’ın .uses alanı — önce sokete, sonra takma ada göre anahtarlanır

Bir assertions: şablonu aynı bağlantıları kendine ait daha dar bir görünüm üzerinden okur: .uses, .context altında değil kökte bulunur ve bir bağlantının hedefinin yayımladığı hiçbir şeyi taşımaz, çünkü her iki assertion aşaması da render işleminden önce değerlendirilir. Yazım biçimi olan uses: <socket>: <alias>: { target: … } yapısını yansıtır — sokete göre, her soketin altında da o soketteki her bağlantının takma adına göre anahtarlanır; liste girdisi olarak yazılmış bir bağlantı, hedefini takma adı olarak alır. Her bağlantının girdisi target, alias ve bir Feature eklemesinin çizdiği bir bağlantı için origin_feature alanlarını, ayrıca .context.uses alanının taşıdığı olgulardan üçünü aynı adlar altında ve aynı değerlerle taşır: .labels, hedefin etiketleri; .values, bağlantı üzerine yazılan değerler; ve .features, bağlantı üzerine yazılan, slota göre anahtarlanmış eklemeler. Bu üçünün her biri her girdide bulunur; bağlantı hiçbirini taşımıyorsa boştur. .features altındaki bir ekleme yalnızca type, resolved_version ve values alanlarını taşır — bir assertion’ın, bileşenin kendi eklemeleri dahil her eklemeyi okuduğu biçim budur, çünkü bir assertion çalıştığında bir eklemenin FeatureRecipe’i provides alanını henüz çözümlememiştir.

Tek bağlantı tutan bir soket ile birden çok bağlantı tutan bir soket aynı biçimdedir, bu yüzden bir assertion ikisini de aynı şekilde okur. Aggregate girdisi uses: { models: { local: { target: llama }, fast: { target: turbo } } } yazan bir bileşen için:

assertions:
two-models-wired: |
{{- if lt (len (optional .uses "models" dict)) 2 -}}
{{- fail "wire two models to the models socket" -}}
{{- end -}}
local-is-llama: |
{{- if and (hasKey .uses "models") (hasKey .uses.models "local") (ne .uses.models.local.target "llama") -}}
{{- fail (printf "the local connection must point at llama; it points at %s" .uses.models.local.target) -}}
{{- end -}}

hasKey .uses "models" soketin bağlanıp bağlanmadığını sorar, len bağlantılarını sayar, üzerinde bir range her birini takma adlarının alfabetik sırasıyla dolaşır ve .uses.models.local.target tek bir bağlantıyı okur. .uses.models.target hiçbir bağlantıyı adreslemez ve assertions yüzeyinin missingkey=error ayarı altında derlemeyi durdurur. Her bağlantının kendine ait bir girdisi vardır; bunun nedeni render bağlamındaki eşlemeninkiyle aynıdır: bir bileşenin iki bağlantısı hiçbir zaman aynı takma adı paylaşmaz, çünkü derleme herhangi bir assertion çalışmadan önce bunu reddeder. Tam assertion bağlamı assertions-block.md sayfasında belgelenmiştir.

Şablon bağlamı, her biri kendi anlamına sahip bu inject biçimli alanları taşır. Recipe ve FeatureRecipe yazarları hangi yüzeyi okuyacaklarını bilmelidir.

YüzeyTürNe zaman doldurulurKullanım
.context.injectmekanizma eşlemi (her zaman mevcut)Her render işlemindeStandart, önceden doldurulmuş teslim hattı; bunu valuesMapping:/workload:/artifacts: şablonlarında ve her FeatureRecipe şablon konumunda okuyun.
.inject (üst düzey)mekanizma eşlemi (null olabilir)Ek bir inject: bloğu yazdığında, ekin FeatureRecipe’i işlenirkenEkin kendi inject: girdileri; bloğunun adlandırdığı her mekanizmanın altında — env, file, arg ya da vault_ref gibi özel bir mekanizma — her yerel ad, from: alanının adlandırdığı anahtara eşlenir. Bu anahtar, ya FeatureRecipe’nin provides: içinde yayımladığı ve derleyicinin bileşenin .context.inject alanına da teslim ettiği bir anahtardır ya da .inject okuyan bir FeatureRecipe’nin kendisinin tükettiği bir anahtardır: FeatureRecipe’nin yayımlamadığı bir anahtarı adlandıran bir girdi derlemeyi durdurur; ancak FeatureRecipe’nin bu bağlama karşı değerlendirdiği bir şablon — onun valuesMapping:, workload:, artifacts:, omits: alanı ya da bir pipeline adımının with: veya when: alanı — .inject değerini şablonun adlandırdığı bir yolla okuyorsa durdurmaz: .inject, .inject.env, {{ with .inject }} ve benzerleri; toJson . gibi tüm bağlamı aktaran biçimler bu yollardan sayılmaz. Onun injectMapping: alanı sayılmaz, çünkü bileşenin bağlamına karşı değerlendirilir ve orada .inject yoktur. Bir ekin bloğu değişmez değer taşımaz: oradaki bir value: girdisi derlemeyi durdurur ve bileşenin ihtiyaç duyduğu bir değişmez değer, bileşenin kendi inject: bloğuna yazılır. Özel bir mekanizma, tam olarak .inject.env gibi .inject.<mechanism> altında okunur ve girdileri temel üç mekanizmanın yanında .inject.all içinde görünür. Ekin yazmadığı bir mekanizmanın noktalı okunması, .context.inject.<mechanism> değerinin boş okunduğu bir if ya da with içinde bile bilinmeyen anahtar olarak durur; ekin yazmamış olabileceği bir mekanizmayı {{ with .inject }}{{ if hasKey . "<mechanism>" }}{{ index . "<mechanism>" "<key>" }}{{ end }}{{ end }} aracılığıyla okuyun; bu biçim, ek mekanizmayı ya da herhangi bir inject: bloğunu yazmış olsun ya da olmasın derlenir. Temel bir Recipe’nin şablonlarında ve hiçbir inject: bloğu yazmayan bir ekte bulunmaz.
.inject_raw (üst düzey)mekanizma eşlemi (null olabilir)Geliştirici üst bileşende bir inject: bloğu yazdığında ayarlanırHerhangi bir inject-mapping müdahalesinden önceki, değiştirilmemiş geliştirici amacı. Bloğun adlandırdığı her mekanizma — env, file, arg ya da ssm_param gibi özel bir mekanizma — kendi adı altında yer alır ve girdileri tam yazıldığı gibi (from veya value ile birlikte in), yazıldıkları sırayla tutar: .inject_raw.ssm_param özel bir mekanizmayı, .inject_raw.env’nin temel mekanizmayı okuduğu şekilde okur. “Geliştirici bu teslim anahtarını başlangıçta istedi mi?” türündeki mantık denetimleri için kullanın; FeatureRecipe injectMapping yeniden yazımından etkilenmez. Geliştirici inject: bloğunu yazmadıysa nil olur.
.context.self_injectmekanizma eşlemi (her zaman mevcut)Her render işlemi; geliştiricinin bileşene inject: bloğu yazmadığı yerde boşBileşenin kendi inject: bloğundaki her adın, girdisinin teslim ettiği kendi anahtarla eşlenmiş hâli — provides.<key>, values.<key> ya da boş. Geliştiricinin zaten teslim ettiği bir kendi değer için varsayılan bir adı atlamak amacıyla kullanın; yukarıya bakın.

Müdahale sonrası çözümlenmiş teslimata ihtiyaç duyan yazarlar .context.inject alanını okumalıdır. Değişmez özgün amaca ihtiyaç duyan yazarlar (ör. müdahaleyi tespit etmek ya da geliştirici bir inject bloğu yazmadığında yedek davranış üretmek için) .inject_raw alanını okumalıdır. Geliştiricinin bileşenin kendi değerlerinden hangilerini zaten adlandırdığını bilmesi gereken yazarlar .context.self_inject alanını okumalıdır.

Ek FeatureRecipe yüzeyi

Oluşturucu bir ek FeatureRecipe’in şablonlarını değerlendirdiğinde ek bir üst düzey alan ayarlanır:

  • .attachment_name (string) — ekin örnek adı: sahip varlığın featuresSchema’sında doldurduğu yuva ya da yazarın ona verdiği serbest ad. Bir FeatureRecipe’in locals:, provides:, injectMapping:, valuesMapping: ve artifacts: alanları bunu, belirlenimci bir kaynak tanımlayıcısı türetmek için — ana bileşenin sağlayıcısı helm’in yaptığı gibi oluşturulmuş bir ad bildirdiğinde {{ .context.rendered_name }}-{{ .attachment_name | replace "_" "-" }}, hiçbir ad bildirmediğinde {{ .context.instance_id }}-{{ .attachment_name }} — ve işlenen eki adlandırmak için okur.

Temel bir Recipe’in kendi şablonları bir eki çözümlemez; bu nedenle alan onların bağlamının parçası değildir: alana başvuran bir Recipe provides:, locals: veya source: şablonu boş bir değer oluşturmak yerine başvuruyu adlandırarak durur. executionScope: boundary içeren bir FeatureRecipe bileşen başına bir kez değil, sınır için bir kez işlenir; bu nedenle alan, sınır için çalışan şablonlarda da kullanılamaz; onun injectMapping: eşlemesi ise ekin ulaştığı her bileşen için çalışır ve alanı orada okur.

Ekin kendi kaynaklarını üreten şablonlarda — valuesMapping:, workload: ve artifacts: alanlarında — ekin bağlamı ayrıca ana bileşeni kullanan bileşenleri .context.used_by altında listeler ve FeatureRecipe’i readsTargetRenderFacts: true ayarladığında, ana bileşenin bağlandığı her bileşenin ne oluşturduğunu .context.uses.<alias>.render_facts altında taşır. Bu şablonlar ve ekin pipeline: adımları, ana bileşenin sağlayıcısının ana bileşenin oluşturulması hakkında bildirdiklerini de .context.render_facts altında okur. Sınır kapsamlı bir FeatureRecipe kaynaklarını ana bileşen olmadan ve .context olmadan işler; bunun yerine sınırına gelen her bağlantıyı .boundary.internal_uses_edges ve .boundary.incoming_cross_boundary_uses_edges altında okur. Onun injectMapping: eşlemesi, yazdığı şablonlar arasında bir bileşenin bağlamında — ekin ulaştığı her bileşenin bağlamında, .context.* dahil — çalışan tek şablondur ve orada .boundary başvurusu derlemeyi durdurur.

Bu alan, ekin örnek adına giden tek yoldur. .context.instance_id, ekin kendisi için çözümlendiği ana bileşendir — derleyicinin değerlendirdiği her şablon yüzeyinde, bir FeatureRecipe’in kendi locals: alanı dahil, ana bileşeni belirtir — dolayısıyla iki ad birbirinin yerine kullanılamaz ve hiçbiri diğerinin yerini tutmaz.

.source ekin kendisine aittir. Bir FeatureRecipe’nin source: şablonu, bir Recipe’ninki gibi, kendi valuesMapping: alanından önce değerlendirilir ve ürettiği şey, ekin kaynaklarını üreten şablonlarda — valuesMapping:, omits:, workload: ve artifacts: — ve pipeline: adımlarında .source değerinin içerdiği şeydir. Asla ana bileşenin kaynağı değildir: hiçbir source: bildirmeyen ya da şablonu hiçbir şey üretmeyen bir FeatureRecipe, Recipe’si bir kaynak bildiren bir ana bileşende bile orada hiçbir şey okumaz. Sınır kapsamlı bir FeatureRecipe aynı şablonlarda kendi kaynağını okur. Tek istisna injectMapping: alanıdır; ekin kaynağı değerlendirilmeden önce çalışır ve .source değerini ana bileşenin kendi Recipe’sinin okuduğu gibi okur.

.context.rendered_name de ana bileşene aittir: bileşen başına bir ekin her şablonunda, ana bileşenin kendi sağlayıcısının ana bileşen için bildirdiği adı — ana bileşenin kendi Recipe’inin okuduğu değeri — taşır; böylece bir ek, bir kaynağı ana bileşenine göre {{ .context.rendered_name }}-{{ .attachment_name }} ile adlandırır ve ana bileşenin kimliği alt çizgi veya büyük harf içerse bile platformun kabul ettiği bir ad elde eder. Ana bileşenin sağlayıcısı bir ad bildirdiği her yerde bulunur, hiçbir ad bildirmediği yerde bulunmaz; böyle bir ana bileşende onu okumak, FeatureRecipe’in satır içi yazdığı injectMapping: dışındaki herhangi bir şablondan derlemeyi durdurur; bkz. Oluşturulmuş bir kaynağı adlandırma.

Konuma göre kullanılabilirlik

Alanların kullanılabilirliği şablon konumuna göre değişir. Recipe provides: şablonları, provides değerlendirmesi sırasında kendi içinde yeterli bir bağlamla çalışır (.context.inject/.context.uses yoktur); Recipe valuesMapping:, temel işleme sırasında tam şablon bağlamıyla çalışır; FeatureRecipe injectMapping: ise inject eşlemesi sırasında, araya girilen inject borusu da dahil olmak üzere tam şablon bağlamıyla çalışır. Konum konum eksiksiz kullanılabilirlik tablosu expansion-matrix.md sayfasındadır; bu sayfa, matrisin “kullanılabilir başvurular” sütununun işaret ettiği alan biçimlerini belgeler.

Çapraz başvurular