Persony
Powierzchnia tworzenia w Aggrega jest podzielona między cztery współpracujące role. Każda rola ma odrębny obszar odpowiedzialności, odrębny rytm zmian i odrębny zestaw rodzajów encji, które zwykle tworzy. Zrozumienie, w której roli się występuje, podpowiada, który plik otworzyć i które filary wypełnić.
Ten podział jest wskazówką, a nie regułą egzekwowaną przez kompilator. Rdzeń kompilatora jest matematycznie bez własnego zdania: akceptuje każdy wzorzec tworzenia, który przechodzi walidację schematu. Można swobodnie łączyć role — autor pracujący samodzielnie rutynowo występuje we wszystkich czterech — lub przekraczać granicę, gdy sytuacja tego wymaga. Role istnieją po to, by utrzymać niskie obciążenie poznawcze i jasny podział odpowiedzialności, a nie po to, by budować więzienie. Architektoniczne omówienie tego podziału zawiera Topologie zespołów i cztery domeny.
Cztery role
Programista
intencja aplikacji
Aggregate
Architekt platformy
kontrakt katalogu
Components
Features
Operacje platformy
receptury infrastruktury
Recipes
FeatureRecipes
Plugins
do renderowania dla dostawców
Operator platformy
połączenia dla każdego środowiska
Manifests
Releases
Kto zwykle pisze które pliki. Ten podział jest wskazówką, a nie regułą egzekwowaną przez kompilator: w małym zespole lub projekcie jednoosobowym jedna osoba pisze je wszystkie.
Deweloper — intencja aplikacji
Deweloper tworzy encję Aggregate: czym jest aplikacja i czego potrzebuje, wyrażone jako intencja. Deweloper mówi „potrzebuję bazy danych tej wielkości i usługi, która z niej korzysta”, a nie „utwórz instancję AWS RDS w tej podsieci”. Fizyczna infrastruktura jest celowo pozostawiona katalogowi i zespołowi operacyjnemu, dzięki czemu Aggregate pozostaje agnostyczny wobec możliwości — ta sama intencja kompiluje się dla laptopa, chmury lub klastra korporacyjnego bez zmiany pliku dewelopera.
Za co odpowiada deweloper: komponenty deklarowane przez encję Aggregate, dostarczane przez nią values, encje Features, których zachowanie jest intencją aplikacji (wraz z ich values), udostępniane parameters do zmienności między środowiskami oraz krawędzie uses, które łączą komponenty.
Architekt platformy — kontrakt katalogu
Architekt tworzy encje Components i Features: wielokrotnego użytku, wersjonowane kontrakty, z których korzystają deweloperzy. Encja Component deklaruje wartości, które deweloper może dostarczyć (jako JSON Schema), wyjścia udostępniane konsumentom oraz gniazda wystawiane do łączenia. Encja Feature deklaruje dołączalną możliwość. Architekt buduje „utwardzoną drogę” — automat, z którego deweloperzy zamawiają — i gwarantuje, że to, co wydaje, ma poprawny kształt.
Za co odpowiada architekt: schema:, który waliduje wartości dewelopera, wyjścia provides, gniazda usesSchema oraz etykiety niosące tożsamość semantyczną. Architekci nie piszą fizycznej infrastruktury; definiują interfejs do niej.
Operacje platformy — receptury infrastruktury
Zespół operacyjny tworzy encje Recipes, FeatureRecipes oraz renderujące dla dostawców Plugins: specyficzne dla dostawcy tłumaczenia, które zamieniają kontrakt katalogu w wyrenderowaną infrastrukturę. Encja Recipe mapuje zadeklarowane wartości encji Component na konkretnego dostawcę — Helm, Docker Compose, Terraform — bez zmiany wartości widocznych dla dewelopera, które deklaruje Component. Encja FeatureRecipe robi to samo dla encji Feature w momencie wiązania.
Za co odpowiada zespół operacyjny: szablony renderujące natywne wyjście dostawcy na podstawie values dewelopera i wymiarowania infra operatora oraz wartości provides, które encja Recipe przekazuje konsumentom. Inżynierowie operacyjni wykorzystują ponownie istniejący kod infrastruktury, pakując go jako Recipes; nigdy nie muszą uczyć się języka polityk specyficznego dla katalogu.
Operator platformy — okablowanie wdrożenia
Operator tworzy encje Manifests i Releases: warstwę routingu i dane wejściowe kompilacji dla poszczególnych środowisk. Encja Manifest wskazuje kompilatorowi, która encja Recipe realizuje każdą encję Component dla danego celu, dzięki czemu ten sam Aggregate może trafiać w różne implementacje w różnych środowiskach. Encja Release jest jedynym wejściem kompilacji — wskazuje na encje Aggregate i Manifest, wypełnia parametry udostępnione przez dewelopera, dołącza encje Features, których wejścia są operacyjne, wymiaruje za pomocą infra te dołączone przez dewelopera i łączy własne krawędzie w obrębie gniazd zadeklarowanych przez architekta.
Za co odpowiada operator: mapa routingu encji Manifest, wypełnianie parametrów w encji Release, wymiarowanie infra, które otrzymuje każdy komponent, dołączanie encji Features, których wejścia są operacyjne, oraz infra dla poszczególnych krawędzi, które encja Release zapisuje na połączeniu. Operator wypełnia punkty zmienności udostępnione przez dewelopera; encja Release nie może wprowadzać nowych wartości aplikacji ani nowych zasobów obliczeniowych — pochodzą one wyłącznie z encji Aggregate.
Role to kapelusze, nie etaty
W dużym przedsiębiorstwie te cztery role to odrębne działy o różnej wiedzy specjalistycznej i różnej częstotliwości zmian — katalog ewoluuje, gdy zespół platformowy dostarcza nową możliwość, encje Recipes ewoluują, gdy zmienia się infrastruktura, a encje Releases zmieniają się przy każdym wdrożeniu. W małym zespole lub projekcie jednoosobowym jedna osoba zakłada wszystkie kapelusze. Ponieważ Components i Recipes są współdzielonymi, wersjonowanymi artefaktami, autor często może pozostać wyłącznie w roli dewelopera i korzystać z gotowego katalogu we wszystkim innym.
W następnej kolejności warto przeczytać Encje według ról, gdzie znajduje się pełna mapa rodzajów encji na role, w tym rodzaje bibliotek i wtyczek wspierające wszystkie cztery role.