Workload
Architektoniczna rola rodzaju Workload — dlaczego istnieje, jak łączy się z dwoma pozostałymi rodzajami wejścia Recipe (sourced i artifacts) oraz pełny zakres schematu — jest opisana w ../../architecture/16-recipe-input-composition.md. Ta strona omawia zakres tworzenia treści Workload: jak autor encji Recipe pisze treść Workload, co kompilator ewaluuje i kiedy, jak pola Workload współdziałają z featuresSchema encji Component oraz które filary mogą odczytywać szablony wewnątrz encji Workload.
Miejsce tworzenia
Treść Workload tworzy się inline lub z pliku, wewnątrz encji Recipe lub FeatureRecipe (zob. FeatureRecipe). Recipe deklaruje co najwyżej jeden workload:; FeatureRecipe podobnie deklaruje co najwyżej jeden własny:
# Inline (block scalar)spec: workload: | apiVersion: aggrega.ai/v1beta1 kind: Workload # ...lub
# File-loaded via $import: (path relative to the Recipe directory)spec: workload: $import: ./workload/workload.yamlObie formy dają ten sam obiekt Workload po parsowaniu; wybór dotyczy wyłącznie ergonomii tworzenia. Trzecia forma importuje Workload współdzielony przez wiele encji Recipes z wpisu WorkloadLibrary, według jego tożsamości w postaci samej nazwy: $import: <Library>#/workloads/<entry>. Zgodnie z ujednoliconym słownictwem importu plików $import: przyjmuje jedno źródło — szersze rozróżnienie $ref: / $import: opisano w ../vocabulary/cross-document-ref.md.
YAML encji Workload nie jest tworzony jako samodzielna encja katalogu. Nie istnieje katalog catalog/workload/; gramatyka Workload istnieje wyłącznie jako treść, którą konsumuje encja Recipe lub FeatureRecipe — zapisana inline, w pliku obok niej lub we wpisie WorkloadLibrary. Deklaracje apiVersion i kind wewnątrz YAML (apiVersion: aggrega.ai/v1beta1, kind: Workload) identyfikują osadzoną treść na potrzeby walidacji schematu; nie czynią encji Workload niezależnie adresowalną.
Ewaluacja szablonów
Treść encji Workload jest przetwarzana jako szablon Go względem pełnego kontekstu filarów przed parsowaniem. Gdy autor encji Recipe pisze szablon taki jak poniższy…
replicas: {{ optional .infra `replicas` 1 }}…kompilator ewaluuje ten szablon podczas podprzebiegu Workload w trakcie renderowania, rozwiązuje .infra.replicas względem ładunku infra węzła i parsuje wynikowy YAML jako dokument Workload. Wartości locals encji Recipe są rozwiązywane przed ewaluacją encji Workload, więc szablon Workload odczytuje je, już rozwiązane, pod .locals.
Dostęp do filarów wewnątrz szablonów Workload:
.values— ładunek kognitywny tworzony przez dewelopera, zadeklarowany w encji Aggregate..infra— fizyczne wymiarowanie tworzone przez Ops, zadeklarowane w encji Release..parameters— już interpolowane podczas rozwiązywania; widoczne poprzez.values/.infrawszędzie tam, gdzie Developer lub Ops odwołali się do.parameters.<name>w swojej treści..locals— prywatny stan encji Recipe, rozwiązywany w preambule locals i publikowany przy rozwiązywaniu źródła; dostępny w każdym miejscu ewaluacji szablonów Workload..context.instance_id— spłaszczony identyfikator instancji węzła; prefiks nazw zasobów, które emituje provider nazywający syntetyzowane zasoby według tożsamości..context.rendered_name— nazwa, jaką nadaje syntetyzowanym zasobom provider wyprowadzający dla nich własną nazwę, np. nazwa release’u w helm; obecna tylko tam, gdzie provider ją zgłasza. Zobacz ../templates/rendered-resource-names.md..context.inject— potok wstrzykiwania po przechwyceniu, już przepisany przez dowolneinjectMappingencji FeatureRecipe podczas mapowania wstrzykiwania..context.uses— wzbogacone krawędzie topologii wychodzące z tego węzła, z których każda niesie rozwiązaneprovides,labelsi kaskadowe adnotacje celu, a pod.context.uses.<alias>.features.<slot>— załączniki niesione przez to połączenie..features— własne załączniki węzła, z których każdy niesie swojetype,values,infrai rozwiązaneprovides. Załącznik nazwany od slotu, który encja Component deklaruje wfeaturesSchema, wypełnia ten slot (zobacz niżej). Załącznik niesiony przez połączenie nie należy do nich; odczytuje się go pod jego połączeniem, a encja Workload dostarcza go, nazywając połączenie (zobacz Dostarczanie poświadczenia niesionego przez połączenie).
Pełny kontrakt dostępu do filarów opisuje ../vocabulary/data-pillars.md, a miejsce ewaluacji Workload w sekwencji ewaluacji szablonów — ../templates/expansion-matrix.md.
Najważniejsze zasady semantyki pól
Pełny schemat Workload znajduje się w ../../architecture/16-recipe-input-composition.md w części „The Workload Kind”. Poniższe konwencje tworzenia obejmują decyzje na poziomie pól, które podejmuje autor encji Recipe.
form
form deklaruje abstrakcyjny kształt kontrolera obciążenia — rodzaj jego cyklu życia w czasie działania, niezależnie od platformy docelowej. Jest to pojedynczy ciąg znaków, jeden z stateless, stateful, daemon, scheduled, task, reference; w razie pominięcia domyślnie przyjmuje wartość stateless:
stateless— wymienne, skalowane poziomo repliki bez tożsamości poszczególnych replik (typowa usługa działająca długotrwale).stateful— repliki ze stabilną tożsamością i własną pamięcią masową dla każdej repliki. WoluminpersistentTemplatetowarzyszy tej formie.daemon— jedna instancja na każdy kwalifikujący się host.scheduled— cykliczne uruchomienia wyzwalane czasem.task— pojedyncze uruchomienie aż do zakończenia.reference— bez własnych kontenerów: komponent reprezentuje zewnętrzny punkt końcowy, podany jakoendpoint(host lub URL, przekazywany w zapisanej postaci) i opcjonalnyport. Provider helm emituje go jako Service typuExternalName; provider compose nie emituje dla niego niczego.
Sama forma nie zawiera natywnych rodzajów zasobów platformy. Każdy docelowy provider, który syntetyzuje encję Workload, odwzorowuje formę na własny natywny kształt:
form | Kubernetes (helm) | Compose |
|---|---|---|
stateless | Deployment | usługa (bez trwałego woluminu) |
stateful | StatefulSet | usługa + nazwany wolumin |
daemon | DaemonSet | zatrzymuje kompilację |
scheduled | CronJob | zatrzymuje kompilację |
task | Job | zatrzymuje kompilację |
Providery terraform i cloudformation renderują encje Recipes ze źródłem oraz zawierające wyłącznie artefakty i nie syntetyzują encji Workload: encja Recipe deklarująca workload: powiązana z którymkolwiek z nich zatrzymuje kompilację, wskazując rodzaje wejścia obsługiwane przez providera.
Gdy docelowy provider nie ma czystego odwzorowania dla danej formy, kompilacja zatrzymuje się jawnie, zamiast degradować obciążenie do kształtu, który wypacza intencję — wybór formy, której granica docelowa nie potrafi wyrazić, jest błędem w czasie kompilacji, a nie cichym obniżeniem. Provider compose zatrzymuje się na daemon, scheduled i task. Provider helm emituje CronJob dla scheduled (zob. schedule poniżej) i zatrzymuje się tylko wtedy, gdy harmonogramu brak lub jest on nieprawidłowy.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadform: statefulcontainers: db: { image: "postgres:16", ports: { db: 5432 } }volumes: data: persistentTemplate: size: "20Gi"services: headless: type: Headless ports: db: 5432schedule
schedule to harmonogram cron dla obciążenia form: scheduled — pole towarzyszące, które nadaje formie cyklicznej jej cykliczność. Jest to pojedynczy ciąg znaków w jednym kanonicznym formacie:
- standardowe 5-polowe wyrażenie crontab — minuta, godzina, dzień miesiąca, miesiąc, dzień tygodnia (na przykład
0 0 * * *codziennie o północy,*/15 * * * *co piętnaście minut) lub - jedno z makr
@hourly,@daily,@weekly,@monthly,@yearly.
schedule jest wymagane, gdy form: scheduled, i tylko wtedy ma znaczenie. Obciążenie form: scheduled bez harmonogramu, harmonogram, który nie jest ani wyrażeniem 5-polowym, ani rozpoznanym makrem (6-polowe wyrażenie z sekundami na początku, nierozpoznany token @ lub pole z niedozwolonymi znakami), albo schedule ustawione w dowolnej innej formie powoduje zatrzymanie kompilacji z komunikatem wskazującym poprawkę. Provider helm przekazuje wartość dosłownie do pola spec.schedule emitowanego CronJob.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadform: scheduledschedule: "0 2 * * *" # daily at 02:00containers: report: image: "reporter:1.0" command: ["/report"]suspend
suspend wstrzymuje cykliczny harmonogram obciążenia form: scheduled. Jest to wartość logiczna, domyślnie false. Przy suspend: true zasób harmonogramu jest nadal renderowany wraz ze swoim schedule, ale żadne uruchomienie z tego harmonogramu nie rozpoczyna się, dopóki nie zostanie on wznowiony, a uruchomienie z zasobu nadal można rozpocząć ręcznie. To kształt dla zadania, które powinno działać tylko wtedy, gdy ktoś o to poprosi.
Provider helm emituje to pole jako spec.suspend: true obiektu CronJob. W Kubernetes kubectl create job <name> --from=cronjob/<cronjob> rozpoczyna uruchomienie z wstrzymanego CronJob, a harmonogram zostaje wznowiony, gdy spec.suspend ponownie ma wartość false. suspend: false renderuje się dokładnie tak jak pominięte suspend, więc pole nie zmienia żadnego wyniku, dopóki nie zostanie ustawione. Provider compose nie ma kształtu harmonogramu i zatrzymuje kompilację na każdym obciążeniu form: scheduled, wstrzymanym lub nie.
suspend: true w każdej innej formie zatrzymuje kompilację z komunikatem wskazującym poprawkę: żadna inna forma nie ma harmonogramu, który można by wstrzymać.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadform: scheduledschedule: "0 2 * * *" # documents when it would run; nothing starts it while suspendedsuspend: truecontainers: report: image: "reporter:1.0" command: ["/report"]replicas
Pojedyncza liczba całkowita określająca liczbę replik obciążenia. W razie pominięcia domyślnie wynosi 1. Aby sterować liczbą replik na podstawie rozmiarów zadeklarowanych przez Ops, należy użyć wyrażenia szablonu:
replicas: {{ optional .infra `replicas` 1 }}containers a initContainers
containers to uporządkowana mapa z kluczami w postaci nazw kontenerów. Kontener 0 (pierwszy klucz mapy) ma znaczenie dla kolejności w specyfikacji poda w wyjściu Kubernetes oraz dla semantyki kontenera domyślnego. initContainers to uporządkowana lista wpisów kontenerów inicjujących, z których każdy zawiera name, image oraz ten sam kształt deklarowania zmiennych, sekretów i montowań woluminów co kontenery główne.
name jest opcjonalne we wpisie initContainers. Wpis, który je pomija, otrzymuje nazwę init-<index>, gdzie indeks to pozycja wpisu na liście, licząc od 0. Ponieważ nazwa identyfikuje kontener w wygenerowanym wyjściu i w każdej diagnostyce, która go wymienia, wpis, do którego warto się odwoływać, warto nazwać jawnie.
Zachowanie kolejności nadanej przez autora to nośny kontrakt modelu Workload — kompilator przy każdej kompilacji emituje containers, volumes, services, ports kontenerów, variables kontenerów i attachments kontenerów, każde w kolejności, w jakiej zadeklarował je autor encji Recipe. Autorzy encji Recipe mogą polegać na uporządkowanym kształcie: gdy to, co dzieje się w czasie działania, zależy od kolejności (uruchamianie sidecarów, łańcuchowanie $(VAR) w zmiennych środowiskowych, volumeMounts odwołujące się do wcześniej zadeklarowanych woluminów), kolejność deklaracji JEST kolejnością w czasie działania w obrębie każdej z tych kolekcji. Środowisko kontenera łączy dwie z nich, a w obrębie obu providery syntetyzujące zapisują najpierw wpisy odczytane z załączników (attachments dostarczane as: env), a po nich zwykłe variables, każdy rodzaj w kolejności deklaracji — dlatego na celu Kubernetes zmienna może odwoływać się, jako $(NAME), do dowolnej zmiennej odczytanej z załącznika w swoim kontenerze i do dowolnej zmiennej zadeklarowanej przed nią (zob. kolejność środowiska providera helm). Kontener, który podaje jedną nazwę zarówno jako wpis variables, jak i jako wpis attachments dostarczany as: env, zatrzymuje kompilację, ponieważ sama ta kolejność decydowałaby o tym, którą z dwóch wartości widzi proces (zob. A container gives one environment variable two values (Kontener nadaje jednej zmiennej środowiskowej dwie wartości)).
Deklarowanie pól kontenera przebiega według następujących konwencji:
imageto zazwyczaj wyrażenie szablonu odwołujące się do.values.image(obrazu wybranego przez dewelopera) z opcjonalnymi nadpisaniami.infra.*dla prefiksów rejestru zależnych od środowiska.variablesto zwykła mapa ciąg → ciąg dla zmiennych środowiskowych. Mapa łączy dwa odrębne źródła danych za pomocą wyrażeń szablonów Go: literały filaru dewelopera (wpisy, których wyrażenia szablonów odczytują.values/.infra/.locals— dane pochodzące z filarów encji Component) oraz dane z potoku międzykomponentowego (wpisy, których wyrażenia szablonów odczytują.context.inject.env.<KEY>— dane pochodzące zprovides:innego komponentu i kierowane przez potok topologii). Oba źródła trafiają do tej samej mapyvariables; autorzy wybierają jedno dla każdego wpisu w zależności od tego, czy wartość jest lokalna dla komponentu, czy pochodzi z innego komponentu. Typowe wzorce:LOG_LEVEL: "{{ .values.log_level }}"to filar dewelopera (lokalny dla komponentu);DB_HOST: "{{ .context.inject.env.DB_HOST }}"to potok międzykomponentowy (wartość pochodzi zprovides.hostkomponentu docelowego i jest kierowana przez deklaracjęuses[].inject.env.DB_HOSTwywołującego). Obie formy kompilują się do jednej listy Kubernetesenv:w wygenerowanym Deployment; podwójne źródło ma znaczenie wyłącznie w czasie tworzenia.attachmentsodwołuje się do slotów zadeklarowanych wfeaturesSchemaencji Component lub, przez nazwanie połączenia, do slotu deklarowanego przez gniazdo tego połączenia (zob. sekcję o integracji poniżej).portsto mapa nazwanych portów (web: 8080,admin: 9901); nazwy portów odpowiadają nazwom portów w zakresie kontenera, a odwołuje się do nichservices.<service>.ports.<portname>. Port używający transportu innego niż domyślny dla celu deklaruje się w formie rozwiniętej — zob. Protokoły transportowe portów poniżej.volumeMountsodwołuje się po nazwie do woluminów zadeklarowanych w sekcjivolumes:encji Workload.resourcesdeklarujerequestsilimitskontenera — ilościcpuimemoryoraz opcjonalnie klucze zasobów rozszerzonych dla GPU i innych urządzeń (zob. Obciążenia z GPU i urządzeniami poniżej).healthużywa kształtu intencji (http: /path,tcp: <port>,exec: [cmd, ...]) — zob. sekcję o sondach kondycji poniżej.
volumes
Każdy wolumen ma dokładnie jeden typ: ephemeral, configmap, secret, persistent lub persistentTemplate. Typy wzajemnie się wykluczają w obrębie jednej deklaracji wolumenu; każdy typ ma własne wymagane pola:
volumes: app-config: configmap: source: "{{ .locals.app_cm }}" data: persistent: size: "10Gi" class: "gp3" cache: ephemeral: sizeLimit: "1Gi"persistentTemplate tworzy PVC dla każdej repliki w translacji o kształcie StatefulSet; w translacji compose degraduje się do jednego współdzielonego nazwanego wolumenu, a ostrzeżenie jest zgłaszane wraz z buildem. Sam wygenerowany plik nie zawiera żadnej informacji o degradacji — jest bajt w bajt taki, jaki byłby bez ostrzeżenia.
Translacja w poszczególnych providerach. Każdy provider tłumaczy pięć wariantów wolumenów na własny natywny kształt:
| Wariant | Helm / helm-chart (K8s) | Compose | Uwagi o utracie |
|---|---|---|---|
ephemeral | emptyDir: { sizeLimit } | wpis tmpfs: na poziomie usługi, wskazujący ścieżkę montowania (w pamięci) | tmpfs w Compose jest przechowywany w RAM; emptyDir w helm jest domyślnie przechowywany na dysku węzła — rozbieżność semantyczna w medium przechowywania. sizeLimit nie trafia do żadnej części wyniku compose: emitowany wpis to wyłącznie ścieżka montowania. Podany sizeLimit powoduje ostrzeżenie unsupported-field z jego nazwą, zgłaszane wraz z buildem, a nie zapisywane w wygenerowanym pliku. |
configmap | Odwołanie do wolumenu ConfigMap (korzysta z zasobu ConfigMap emitowanego przez artifacts: Recipe lub przez Feature) | Odwołanie configs: na poziomie usługi, wskazujące configmap, zamontowane pod ścieżką montowania wolumenu; odpowiadający mu wpis configs: najwyższego poziomu pochodzi z artifacts: Recipe | Oba cele odwołują się do configmap po nazwie i żaden nie odczytuje jej treści, więc kształt definicji jest symetryczny. Compose traci semantykę aktualizacji przy wdrożeniu, jaką ma ConfigMap w K8s: konfiguracja compose jest ustalona na treści wyemitowanej przez build. Odwołanie, którego nie rozwiązuje żaden wpis najwyższego poziomu, zatrzymuje build, zamiast emitować montowanie, które w czasie działania byłoby wiszące. |
secret | Odwołanie do wolumenu Secret (korzysta z obiektu Secret wskazanego przez załącznik poświadczeń — emitowanego przez jego FeatureRecipe albo już istniejącego) | env_file: dla sekretów w postaci zmiennych środowiskowych lub plik sekretu montowany przez bind dla sekretów w postaci ścieżki | Compose nie ma pełnoprawnej semantyki Secret z Kubernetes. Sekret w postaci ścieżki celowo nie korzysta z trasy configs: wariantu configmap: wpis konfiguracji inline zapisałby wartość sekretu w emitowanym pliku compose otwartym tekstem, a kompilator nigdy nie rozwiązuje sekretu do otwartego tekstu. Źródło bind to ścieżka, którą operator udostępnia na hoście compose, poza cyklem życia CRD pobierającego z sejfu. |
persistent | Zasób PVC + volume.persistentVolumeClaim | Nazwany wolumen | Nazwane wolumeny Compose to płaska abstrakcja po stronie hosta; PVC w helm obsługuje klasę magazynu, tryb dostępu i deklarację pojemności, które compose ignoruje. |
persistentTemplate | StatefulSet.volumeClaimTemplates (PVC dla każdej repliki; uzupełnienie form: stateful) | Nazwany wolumen (zdegradowany — jeden wolumen współdzielony przez repliki, ze zgłoszonym ostrzeżeniem) | Compose nie potrafi wyrazić szablonów dla poszczególnych replik. Gdy persistentTemplate jest tłumaczony na compose, emitowany jest jeden nazwany wolumen, a obniżona wierność jest zgłaszana jako ostrzeżenie wraz z buildem, a nie zapisywana w wygenerowanym pliku. Workloads polegające na izolacji wolumenów poszczególnych replik nie powinny być kierowane do granic obsługujących wyłącznie compose. |
Kształt kontrolera wybiera form workloadu, a nie jego wolumeny. StatefulSet jest emitowany, gdy form: stateful; wolumen persistentTemplate jest uzupełnieniem tej formy — deklaruje magazyn dla każdej repliki w workloadzie, który ma już tożsamość poszczególnych replik zapewnianą przez StatefulSet. Zadeklarowanie wolumenu persistentTemplate w dowolnej innej formie (lub w domyślnej stateless) jest błędem czasu budowania, wskazującym poprawkę: declare form: stateful. Odwrotna sytuacja jest dozwolona — workload z form: stateful nie musi deklarować wolumenu persistentTemplate. Autorzy, którzy chcą semantyki StatefulSet, ustawiają bezpośrednio form: stateful.
Workload z form: stateful w providerze helm wymaga nadrzędnej usługi headless: należy zadeklarować dokładnie jedną usługę z type: Headless w tym samym Workload. Provider wiąże serviceName StatefulSet z tą usługą headless (zapewnia ona stabilne tożsamości sieciowe poszczególnych podów, których StatefulSet potrzebuje). Build zatrzymuje się, jeśli nie zadeklarowano żadnej usługi headless — StatefulSet nie ma wtedy nadrzędnej usługi do wskazania — lub jeśli zadeklarowano więcej niż jedną, co czyni nadrzędną usługę niejednoznaczną. Workload StatefulSet może nadal deklarować dodatkowe usługi inne niż headless (na przykład usługę ClusterIP dla dostępu klientów) obok jednej nadrzędnej usługi headless.
Ilości zasobów
Następujące wartości Workload są ilościami — wielkościami zapisanymi w notacji, której Kubernetes używa dla zasobów: wartości resources.requests i resources.limits kontenera (lub kontenera init) dla cpu, dla memory i dla każdego klucza zasobu rozszerzonego oraz ephemeral.sizeLimit, persistent.size i persistentTemplate.size wolumenu. Schemat Workload typuje każdą z nich jako ciąg znaków i nie ogranicza jej postaci. Provider syntetyzujący Workload dla celu sprawdza każdą emitowaną ilość i sprawdza Workload w postaci, w jakiej obliczyły go szablony Recipe, więc wartość, która dotarła przez infra, parametr Release lub inne wejście szablonu, jest oceniana na podstawie ciągu, do którego się wyrenderowała.
Ilość to, bez niczego przed ani po:
- opcjonalny znak,
+lub-; - liczba z co najmniej jedną cyfrą —
2,0.5,.5lub1.; - co najwyżej jedno z dwóch: wykładnik —
elubE, opcjonalny znak, a następnie cyfry, jak w1e3lub5E-2— albo przyrostek jednostki: przyrostek dziesiętnyn,u,m,k,M,G,T,PlubE(od 10⁻⁹ do 10¹⁸, co tysiąc) albo przyrostek binarnyKi,Mi,Gi,Ti,PilubEi(od 1024 do 1024⁶).
500m, 0.5, 2, 128Mi, 1.5Gi, 1e3, 5n i 4u są ilościami; lots, 1.5 cores, 1 gigabyte, 10 GB i 1e1.5 nie są — wykładnik jest liczbą całkowitą. Samo E po liczbie to przyrostek dziesiętny dla 10¹⁸ (12E); gdy następują po nim cyfry, rozpoczyna wykładnik (1E3).
Jest to postać, którą akceptuje parser wielkości samego Kubernetes, z jedną celową różnicą: ciąg, którego liczba nie ma żadnej cyfry — m, Ki, +, ., e5 — jest odrzucany, podczas gdy Kubernetes odczytuje go jako zero. Taki ciąg to dokładnie to, co pozostawia szablon, gdy interpolowana wartość jest pusta: "{{ .infra.cpu }}m" przy pustym cpu renderuje się jako m. Odrzucenie go zamienia puste wejście w zatrzymanie wskazujące pole, zamiast w żądanie o zerowym rozmiarze, którego nic nie zgłasza.
Co każdy cel robi z ilością:
- helm emituje każdą ilość dosłownie, po sprawdzeniu jej względem powyższej postaci. Wartość spoza niej zatrzymuje build z błędem wskazującym węzeł, ścieżkę pola w Workload —
containers.main.resources.requests.cpu,initContainers[0].resources.limits.memory,volumes.data.persistent.size— oraz wartość. Zob. Helm Provider → tryb Workload (synthesized). - compose przelicza
cpuimemoryna własne jednostki na podstawie sparsowanej wartości:cpusstaje się dziesiętną liczbą rdzeni (500m→0.5), amemorydokładną liczbą bajtów (1.5Gi→1610612736). Wartość, która nie jest ilością, zatrzymuje build, podobnie jak ilość, której compose nie potrafi dokładnie przedstawić — wielkość ujemna, ilość pamięci niebędąca całkowitą liczbą bajtów (1500m) lub ilość cpu dokładniejsza niż dziewięć miejsc po przecinku rdzenia — a błąd mówi, na który z tych dwóch przypadków natrafił. Liczbanvidia.com/gpujest odczytywana w ten sam sposób i staje się liczbą urządzeń, więc liczba niebędąca całkowitą liczbą urządzeń również zatrzymuje build. compose nie emituje żadnego innego zasobu rozszerzonego ani rozmiaru wolumenu, więc nie sprawdza ani jednego, ani drugiego: każdy inny klucz zasobu rozszerzonego orazephemeral.sizeLimitsą pomijane z ostrzeżeniem, a rozmiar trwały nie wpływa na nic w wyniku. Zob. Compose Provider → Zasoby kontenera.
Sprawdzenie ocenia wyłącznie postać. To, czy klaster może zaplanować daną ilość lub czy ilość pasuje do urządzenia, wykracza poza nie.
services
Uporządkowana mapa ekspozycji usług. Każda usługa deklaruje swój typ (ClusterIP, Headless, NodePort, LoadBalancer, Loopback) — jak daleko sięgają jej porty — oraz mapę nazwanych portów. Nazwy portów muszą odpowiadać nazwom portów kontenerów zadeklarowanym w innym miejscu encji Workload:
services: http: type: ClusterIP ports: web: 8080 # must exist in containers.<name>.portsWiele usług w jednej encji Workload to częsty sposób na osobne wystawienie ruchu wewnętrznego i zewnętrznego (wewnętrzny ClusterIP dla odbiorców w klastrze, LoadBalancer dla ruchu zewnętrznego, ClusterIP dla scrapingu Prometheusa).
Jak daleko sięgają porty usługi. Określa to type, a każdy cel renderuje to na swój sposób:
type | Zasięg | helm | compose |
|---|---|---|---|
ClusterIP | węzły równorzędne workloadu, we własnej sieci celu | Service typu ClusterIP | niczego nie publikuje; węzły równorzędne docierają do portu w sieci compose |
Headless | to samo, bez adresu klastra | Service typu ClusterIP z clusterIP: None | niczego nie publikuje |
NodePort | poza własną siecią celu | Service typu NodePort | każdy port opublikowany na każdym interfejsie hosta, jako <service port>:<container port> |
LoadBalancer | poza własną siecią celu | Service typu LoadBalancer | tak samo jak NodePort |
Loopback | wyłącznie własny adres loopback hosta | zatrzymuje kompilację, podając nazwę usługi | każdy port opublikowany na adresie loopback IPv4, jako 127.0.0.1:<service port>:<container port> |
Numer portu usługi i port kontenera, który on wskazuje, to dwie liczby, tak jak port i targetPort w obiekcie Service Kubernetes: helm zapisuje numer wpisu jako port obiektu Service i kieruje do portu kontenera po jego nazwie, a compose publikuje numer wpisu na hoście, kierując go na numer portu kontenera. Gdy obie liczby są równe, compose zapisuje tę liczbę po obu stronach.
Loopback służy do portu, do którego dociera coś na tej samej maszynie — przeglądarka lub agent działający na hoście — i do którego nic innego nie powinno docierać. W compose powiązanie obejmuje wyłącznie adres loopback IPv4: adres loopback IPv6 ::1 nie jest powiązany, dlatego do portu należy odwoływać się przez 127.0.0.1, a nie przez nazwę, która może się rozwiązać na ::1. Zadeklarowany transport zapisuje się we wpisie tak jak w każdym opublikowanym porcie, np. 127.0.0.1:5514:5514/udp.
Gdy dwa wpisy wskazują ten sam port, wygrywa szerszy zasięg: port publikowany przez wpis NodePort lub LoadBalancer jest publikowany na każdym interfejsie, nawet jeśli wskazuje go także wpis Loopback, niezależnie od tego, który z nich zadeklarowano pierwszy.
W helm wpis Loopback zatrzymuje kompilację, zamiast renderować się jako coś, czym nie jest. Service w Kubernetes nie ma typu, który wiąże się z adresem loopback hosta — to, na których adresach węzła nasłuchuje Service NodePort, jest ustawieniem całego klastra, a nie pojedynczej usługi Service — więc Service ClusterIP utraciłby zasięg, o który prosi wpis, a NodePort opublikowałby port na każdym adresie węzła dopuszczanym przez klaster. Zatrzymanie podaje węzeł i usługę; zob. A service type the helm provider cannot render (Typ usługi, którego provider helm nie potrafi wyrenderować).
Konwencja syntetyzowanych nazw. Gdy provider helm syntetyzuje usługi encji Workload, metadata.name każdego Service jest wyprowadzane deterministycznie z nazwy, którą nosi własny kontroler obciążenia, i klucza usługi. Dla encji Workload komponentu ta nazwa to nazwa release’u węzła: <release name>-<service-key>. Nazwa release’u to tożsamość komponentu zapisana w alfabecie dopuszczanym przez nazwy Kubernetes — ta sama nazwa, względem której renderuje się chart, dostępna w szablonach encji Recipe jako {{ .context.rendered_name }} — więc jest równa instance_id wszędzie tam, gdzie tożsamość nie zawiera podkreślenia ani wielkiej litery. Encja Workload deklarująca services.http w węźle api-server tworzy Service o nazwie api-server-http; ta sama encja Workload w węźle billing tworzy billing-http, a w węźle my_api tworzy my-zuapi-http. Nazwa pliku wyjściowego odzwierciedla tę samą konwencję: <release name>-<service-key>-service.yaml. Encja Recipe publikująca adres takiego Service buduje go z {{ .context.rendered_name }}, nigdy z {{ .context.instance_id }}, które nie wskazuje żadnego Service tam, gdzie obie wartości się różnią — zob. ../templates/rendered-resource-names.md.
Encja Workload syntetyzowana przez FeatureRecipe załącznika Feature otrzymuje nazwę od złożonej tożsamości samego załącznika, a nie od nazwy release’u: wartości, którą jego zasoby mają w etykiecie aggrega.ai/component-id, złożonej z komponentu-hosta i klucza zapisanego pod features:, poprzedzonej początkowym cfr--. Nazwa release’u wyprowadzona w tym miejscu byłaby nazwą hosta i nazywałaby zasoby załącznika tak jak własne zasoby hosta. Dlatego encja FeatureRecipe, której Workload deklaruje services.scrape, dla załącznika stats w węźle front-door tworzy Deployment cfr--front-door--stats i Service cfr--front-door--stats-scrape. Ten pierwszy segment nigdy nie jest równy instance_id i żaden klucz w kontekście szablonów encji FeatureRecipe go nie zawiera: w szablonach załącznika {{ .context.rendered_name }} i {{ .context.instance_id }} wskazują hosta (front-door), a {{ .attachment_name }} to sam klucz (stats), więc {{ .context.rendered_name }}-scrape wskazuje własny Service scrape hosta, jeśli host go deklaruje, a nigdy Service załącznika — zob. ../templates/rendered-resource-names.md. Plik wyjściowy znajduje się za prefiksem, który ma każdy plik emitowany przez załącznik — nazwą hosta i nazwą załącznika, po każdej z nich -- — więc ten Service jest zapisywany do front-door--stats--cfr--front-door--stats-scrape-service.yaml.
Ta konwencja ma dwie praktyczne konsekwencje. Po pierwsze, kolizje między węzłami są z założenia niemożliwe — prefiks nazwy odróżnia usługi wszystkich węzłów w granicy, ponieważ dwie różne tożsamości zawsze dają dwie różne nazwy release’u, tożsamość załącznika zawiera zarówno jego hosta, jak i jego klucz, a żadna nazwa komponentu nie może zaczynać się od cfr-- (kompilacja zatrzymuje się na takiej nazwie — zob. Component identity cannot be stamped on what it emits (Tożsamości Component nie można nanieść na to, co emituje)), więc dwie encje Workload deklarujące każda services.http tworzą odrębne zasoby K8s Service o niepokrywających się nazwach. Jedynym wyjątkiem jest tożsamość załącznika zbyt długa dla celu: jest ona skracana wokół skrótu (digestu) całości, a dwie skrócone tożsamości mogą w zasadzie się zrównać — zob. Etykiety pochodzenia emitowane na renderowanym wyniku. Po drugie, encja Workload nie może zadeklarować jednego klucza usługi dwukrotnie — mapa services: podająca klucz dwukrotnie jest odrzucana podczas parsowania YAML encji Workload, a kompilacja zatrzymuje się ze wskazaniem klucza i jego wiersza.
Ryzyko kolizji, które pozostaje, dotyczy granicy długości nazw K8s: nazwy Service w Kubernetes są ograniczone do 63 znaków, a syntetyzowana postać <release name>-<service-key> może przekroczyć ten limit, gdy oba segmenty są długie. Kompilator Aggrega nie egzekwuje tego limitu; kompilacja emituje Service, a Kubernetes odrzuca go przy zastosowaniu. Autorzy z głęboko zagnieżdżonymi identyfikatorami instancji (np. data-layer.regional.eu-west.primary) i długimi kluczami usług powinni utrzymywać łączną długość poniżej 63 znaków. To samo dotyczy encji Workload załącznika: złożona tożsamość zbyt długa dla celu jest skracana, ale dołączony do niej klucz usługi już nie, więc Service załącznika z długim kluczem nadal może przekroczyć 63 znaki i skompilować się bez zatrzymania.
Uwaga specyficzna dla providera (compose). Provider compose automatycznie wyprowadza depends_on z krawędzi uses w IR. Te wpisy są emitowane bez warunku — mają semantykę service_started niezależnie od tego, czy cel deklaruje healthcheck — więc usługa, której wszystkie zależności pochodzą z krawędzi uses, emituje listę w formie skróconej (depends_on: [<target>]). Uzależnianie wpisu wyprowadzonego z krawędzi od stanu zdrowia celu nie jest zaimplementowane. Forma długa jest emitowana tam, gdzie wpis faktycznie ma warunek — tak wyraża się oczekiwanie na kontener init; zob. providers/compose.md.
Protokoły transportowe portów
Port kontenera zapisuje się w jednej z dwóch równoważnych form. Sama liczba to forma krótka i nie deklaruje transportu, więc cel stosuje własną wartość domyślną — TCP na każdym celu, który ją ma:
containers: main: image: "{{ .values.image }}" ports: web: 8080Forma rozszerzona zawiera razem numer i transport; jest potrzebna portowi, który przenosi cokolwiek innego niż ta wartość domyślna:
containers: main: image: "{{ .values.image }}" ports: web: 8080 # short form — no transport declared dns: port: 53 protocol: UDP # TCP | UDP | SCTP sigtran: port: 2905 protocol: SCTPObie formy można dowolnie mieszać w jednej mapie ports, a port bez transportu do zadeklarowania pozostaje w formie krótkiej.
Transport deklaruje się raz, na porcie kontenera. Wpis services.<service>.ports wskazuje port kontenera i przejmuje jego transport, więc ekspozycja usługi nie może być niezgodna z portem otwartym przez kontener. Port usługi nie ma klucza protocol, a jego zapisanie jest odrzucane.
Dlaczego to pole istnieje. Cele wdrożenia traktują nieokreślony transport jako strumieniowy. Komponent, który potrzebuje portu datagramowego — media czasu rzeczywistego, telefonia, rozwiązywanie nazw, sieci prywatne, serwer gier — mógłby w przeciwnym razie zadeklarować tylko numer, a stos wdrożyłby się z zaliczonymi wszystkimi bramkami, podczas gdy żaden klient by się nie połączył, bo ruch jest datagramowy, a otwarty port nie. Deklaracja transportu pozwala to wyrazić.
Kompilator nie interpretuje tej wartości. Nie odczytuje transportu z nazwy portu i nie sprawdza zadeklarowanego transportu względem tego, czym faktycznie posługuje się proces za portem: wartość to dane, które się deklaruje, a silnik celu je emituje. Port o nazwie dns bez klucza protocol jest portem TCP, a port o nazwie web deklarujący protocol: UDP jest portem UDP.
Zachowanie dla poszczególnych celów.
| Cel | Port bez zadeklarowanego transportu | Zadeklarowany transport |
|---|---|---|
| helm | containerPort i port Service nie mają klucza protocol | emitowany dosłownie jako protocol: na porcie kontenera i na każdym porcie Service, który go wskazuje |
| compose | publikowany jako <host>:<container>, bez zmian | publikowany jako <host>:<container>/tcp lub /udp; SCTP nie ma zapisu w compose i zatrzymuje kompilację, zamiast publikować port, który przenosiłby inny transport |
Port kontenera, którego nie publikuje żadna usługa, w ogóle nie trafia do pliku compose — takie jest stałe zachowanie compose dla portów kontenera — więc transport zadeklarowany na takim porcie nie ma gdzie zostać zapisany i nie powoduje zatrzymania.
Sondy kondycji — kształt intencji
Każdy kontener deklaruje swoje sondy pod własnym kluczem health: (containers.<name>.health) w abstrakcyjnym kształcie intencji; encja Workload nie ma health najwyższego poziomu. Każdy provider tłumaczy intencję na swój natywny kształt sondy w czasie syntezy.
health: ready: http: /healthz # intent: HTTP GET probe timeoutSeconds: 5 live: tcp: 8080 # intent: TCP socket check timeoutSeconds: 5 startup: exec: ["check-ready.sh"] # intent: command exec timeoutSeconds: 30 periodSeconds: 10Trzy formy intencji (http:, tcp:, exec:) wykluczają się wzajemnie w obrębie jednej deklaracji sondy. Rozwiązywanie portu dla http: bez jawnie podanego portu wybiera pierwszą alfabetycznie nazwę portu, którą kontener deklaruje w containers.<name>.ports — ta sama reguła obowiązuje na obu celach, więc sonda odczytuje ten sam port niezależnie od tego, który cel ją renderuje. Kontener, który nie deklaruje żadnego nazwanego portu, nie może mieć sondy HTTP: kompilacja zostaje zatrzymana z błędem tłumaczenia wskazującym problematyczną sondę.
Tłumaczenie według dostawcy. Każdy dostawca tłumaczy abstrakcyjną intencję sondy na swój natywny kształt w czasie syntezy:
| Intencja | Helm (K8s) | Compose | Uwagi o utracie |
|---|---|---|---|
http: /path | httpGet.path: /path, httpGet.port: <alphabetically-first port name> | CMD-SHELL "curl -f http://localhost:<port>/path" | Compose nie ma natywnego kształtu sondy HTTP; opakowanie CMD-SHELL wymaga, aby w obrazie kontenera był dostępny curl. |
tcp: <port> | tcpSocket.port: <port> | CMD-SHELL "nc -z localhost <port>" | Compose nie ma natywnego kształtu sondy TCP; opakowanie CMD-SHELL wymaga, aby w obrazie kontenera był dostępny nc. |
exec: [cmd, ...] | exec.command: [cmd, ...] | CMD [cmd, ...] | Odwzorowanie jeden do jednego; obaj dostawcy przenoszą listę poleceń dosłownie. |
Opakowania CMD-SHELL w Compose przybliżają sondy HTTP i TCP za pomocą predykatów wykonywanych przez powłokę. Compose brakuje natywnego kształtu sondy, a nie pól czasowych: zdefiniowane periodSeconds, timeoutSeconds, failureThreshold i initialDelaySeconds są przenoszone do healthcheck jako interval, timeout, retries i start_period — szczegółowe odwzorowanie pole po polu zawiera sekcja „Probes” w providers/compose.md. Natywny kształt exec: w ogóle nie wymaga opakowania i jest tłumaczony jeden do jednego na obu celach.
Opakowana sonda jest tłumaczona po cichu: nic w wygenerowanym docker-compose.yaml jej nie oznacza i żadna diagnostyka nie zgłasza opakowania. Na tej ścieżce kompilacja zgłasza natomiast slot sondy, który w ogóle nie trafia do wyniku — usługa compose ma jeden healthcheck, więc gdy encja Workload deklaruje więcej niż jeden z ready:, live: i startup:, tłumaczony jest tylko preferowany slot (live przed ready przed startup), a ostrzeżenie unsupported-field wskazuje slot przetłumaczony i sloty pominięte.
Uwaga specyficzna dla Provider (compose). Zdefiniowanie bloku health: w encji Workload kierowanej do compose nie uzależnia kolejności depends_on od stanu zdrowia: wpisy depends_on dostawcy compose, wyprowadzane z krawędzi uses:, zawsze stosują semantykę service_started, niezależnie od tego, czy docelowa encja Workload deklaruje sondy zdrowia. Uzależnianie tych wpisów od stanu zdrowia celu nie jest zaimplementowane — długa forma, która przenosiłaby taki warunek, jest sama emitowana na potrzeby oczekiwania kontenerów init, więc brakuje wyboru, by uzależnić krawędź od stanu zdrowia, a nie kształtu, który by to wyrażał. Pełne reguły wnioskowania opisano w providers/compose.md.
Pola przekazywane w kształcie K8s — scheduling, serviceAccount, podSecurityContext
Schemat encji Workload akceptuje trzy opcjonalne pola najwyższego poziomu, które istnieją przede wszystkim po to, by przeprowadzać natywne prymitywy Kubernetes przez provider helm, zachowując przy tym strukturalny kształt Aggrega. Provider compose tłumaczy podzbiór, który ma odpowiednik w Compose, a resztę ignoruje, emitując ostrzeżenie. Aggrega waliduje zewnętrzny kształt, ale nie kontroluje wewnętrznej treści (zob. Powierzchnia walidacji poniżej) — natywne wartości wewnętrzne K8s trafiają bez zmian do specyfikacji poda renderowanej przez helm.
scheduling
scheduling grupuje cztery natywne prymitywy planowania K8s — nodeSelector, affinity, tolerations, topologySpreadConstraints — w jeden blok uporządkowany według przeznaczenia. Każde pole podrzędne ma dokładnie taki kształt jak odpowiadające mu pole specyfikacji poda Kubernetes:
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadscheduling: nodeSelector: disktype: ssd region: us-east-1 tolerations: - key: dedicated operator: Equal value: gpu-workloads effect: NoSchedule affinity: podAntiAffinity: preferredDuringSchedulingIgnoredDuringExecution: - weight: 100 podAffinityTerm: labelSelector: matchLabels: { app: "{{ .context.instance_id }}" } topologyKey: kubernetes.io/hostname topologySpreadConstraints: - maxSkew: 1 topologyKey: topology.kubernetes.io/zone whenUnsatisfiable: ScheduleAnywaycontainers: app: { image: "..." }Tłumaczenie Provider. Provider helm przekazuje każde pole podrzędne bez zmian do renderowanej specyfikacji poda. Provider compose nie tłumaczy żadnego z czterech: pomija cały blok scheduling, a ostrzeżenie go wskazuje.
serviceAccount
serviceAccount to zwykły ciąg znaków zawierający nazwę konta ServiceAccount, w ramach którego działa workload:
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: WorkloadserviceAccount: "{{ .context.rendered_name }}-runner"containers: app: { image: "..." }Nazwa jest budowana z {{ .context.rendered_name }}, czyli nazwy wydania, od której provider helm nazywa własne zasoby workloadu, dzięki czemu klaster ją zaakceptuje niezależnie od nazwy komponentu. Pole odwołuje się do istniejącego konta ServiceAccount; nie tworzy go. Towarzyszące zasoby RBAC (sam obiekt ServiceAccount oraz Role / RoleBinding / ClusterRole / ClusterRoleBinding) należy dostarczać jednym z dwóch kanałów:
- Recipe
artifacts:— gdy RBAC jest nieodłączną częścią tej encji Recipe (Recipe wie, że potrzebuje określonej roli do określonego zadania). - Features z generowaniem zasobów — gdy RBAC jest przekrojowe (FeatureRecipe typu Workload-Identity dołączająca konta ServiceAccount powiązane z IAM do każdego komponentu z określoną etykietą).
Ustawienie serviceAccount: bez zapewnienia istnienia wskazanego konta ServiceAccount skutkuje błędem K8s w czasie działania, przy wdrażaniu, a nie błędem w czasie budowania — walidacja schematu workloadu nie sprawdza istnienia konta ServiceAccount (brak dostępu do stanu klastra w czasie kompilacji zgodnie z niezmiennikiem czystości AOT).
Provider compose ignoruje serviceAccount: z ostrzeżeniem; Compose nie ma odpowiednika koncepcji wiązania tożsamości.
podSecurityContext
podSecurityContext zawiera prymitywy bezpieczeństwa na poziomie poda — UID, GID, fsGroup, supplementalGroups — które dotyczą każdego kontenera w podzie:
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: WorkloadpodSecurityContext: runAsUser: 1000 runAsGroup: 3000 fsGroup: 2000 supplementalGroups: [4000, 5000]containers: app: { image: "..." }Semantyka pól. Wszystkie cztery pola są liczbami całkowitymi (numeryczne UID/GID, nie ciągi znaków); runAsUser i runAsGroup ustawiają efektywny UID/GID procesów kontenera; fsGroup ustawia grupę właściciela woluminów montowanych w podzie; supplementalGroups dodaje dodatkowe GID do grupy procesów każdego kontenera.
Tłumaczenie Provider. Provider helm przekazuje blok bez zmian do renderowanej specyfikacji poda. Provider compose nie ma odpowiednika dla fsGroup ani supplementalGroups i pomija każde z nich z ostrzeżeniem; runAsUser/runAsGroup są tłumaczone na postać Compose user: 1000:3000 w każdej usłudze tworzonej przez encję Workload, łącznie z sidecarami i kontenerami init, a runAsGroup bez towarzyszącego runAsUser jest pomijane z ostrzeżeniem. Każdy kontener i kontener init ma też własny securityContext — runAsUser, runAsGroup, runAsNonRoot, readOnlyRootFilesystem, allowPrivilegeEscalation oraz capabilities.add / capabilities.drop. Provider helm emituje go na kontenerze; provider compose emituje readOnlyRootFilesystem jako read_only, capabilities.add / capabilities.drop jako cap_add / cap_drop, a runAsUser / runAsGroup jako własne user kontenera, które zastępuje ustawienie poda; pomija runAsNonRoot, allowPrivilegeEscalation oraz runAsGroup zapisane bez runAsUser, każde z ostrzeżeniem, i ostrzega również wtedy, gdy własne runAsUser kontenera pomija runAsGroup poda. Mapowanie pole po polu zawiera providers/compose.md.
Obciążenia z GPU i urządzeniami
Obciążenie, które potrzebuje specjalizowanego sprzętu — GPU lub innego urządzenia dostarczanego przez producenta — wyraża dwie niezależne kwestie: środowisko uruchomieniowe na poziomie poda udostępniane przez węzeł z obsługą urządzenia (runtimeClassName) oraz ilość urządzenia, którą obciążenie zajmuje dla każdego kontenera (klucz zasobu rozszerzonego w polu resources kontenera). Typowe obciążenie GPU deklaruje oba jednocześnie, ale każde z nich jest samodzielne i każde może wystąpić bez drugiego.
Oba pola opisują zasoby obliczeniowe — pod i kontener działający na urządzeniu — więc należą do obciążenia, które uruchamia kontenery. Obciążenie, które zawiera wyłącznie zewnętrzny punkt końcowy i nie deklaruje własnych kontenerów, nie ma poda ani kontenera, do którego można by je dołączyć: ustawienie runtimeClassName w takim obciążeniu złożonym wyłącznie z punktu końcowego zatrzymuje kompilację z komunikatem wskazującym runtimeClassName oraz encję Recipe, której Workload je zadeklarował, a bez kontenerów nie ma gdzie umieścić żądania zasobu urządzenia.
runtimeClassName
runtimeClassName to pojedynczy ciąg znaków określający RuntimeClass, w ramach której działa pod — środowisko uruchomieniowe kontenerów udostępniane przez węzeł z obsługą urządzenia, na przykład środowisko GPU o nazwie nvidia. Jest to selektor na poziomie poda: dotyczy każdego kontenera w obciążeniu. Kompilator przekazuje nazwę dosłownie jako deterministyczny wskaźnik; klaster rozwiązuje ją w czasie szeregowania do RuntimeClass skonfigurowanej przez jego administratora. Aggrega nie sprawdza, czy pasująca RuntimeClass istnieje — nie ma w czasie kompilacji dostępu do stanu klastra — więc nazwa bez skonfigurowanej RuntimeClass ujawnia się jako błąd szeregowania w czasie wdrażania, a nie jako błąd kompilacji.
Klucze zasobów rozszerzonych
Pola resources.requests i resources.limits kontenera zawierają zwykłe ilości cpu i memory, a obok nich klucze zasobów rozszerzonych: ilości urządzeń o zakresie dostawcy lub domeny, kluczowane w pełni kwalifikowaną nazwą <domain>/<name>, taką jak nvidia.com/gpu lub amd.com/gpu. Segment domeny zawiera co najmniej jedną kropkę i to właśnie ta kropka odróżnia klucz rozszerzony (nvidia.com/gpu) od samych ilości cpu i memory. Każda wartość jest ilością w postaci ciągu znaków ("1", "2"), którą kompilator przekazuje dosłownie, a provider helm sprawdza jej postać przed jej wyemitowaniem (zob. Ilości zasobów); plugin urządzeń klastra rozwiązuje i przydziela urządzenie w momencie szeregowania.
Przykład — obciążenie wnioskowania na GPU
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: WorkloadruntimeClassName: nvidiacontainers: inference: image: "{{ .values.image }}" resources: requests: cpu: "2" memory: "8Gi" nvidia.com/gpu: "1" limits: nvidia.com/gpu: "1"Obciążenie wybiera dla swojego poda środowisko nvidia i zajmuje jedno GPU dla kontenera inference. Ilość GPU pojawia się zarówno w requests, jak i w limits: urządzenia nie można przydzielać ponad stan, więc jego żądanie i limit mają tę samą wartość.
Tłumaczenie przez provider. Są to pojęcia natywne dla Kubernetes. Provider helm emituje runtimeClassName w wyrenderowanej specyfikacji poda, a każdy klucz zasobu rozszerzonego dosłownie pod resources.requests / resources.limits kontenera, dzięki czemu trafiają one do klastra poprzez wyjście Kubernetes. Provider compose rezerwuje liczbę nvidia.com/gpu jako tyle samo procesorów GPU NVIDIA dla usługi kontenera (zob. Compose Provider → Zasoby kontenera); pojedynczy host nie ma pojęcia klasy środowiska uruchomieniowego ani odpowiednika dla żadnego innego klucza zasobu rozszerzonego, więc workload deklarujący runtimeClassName lub inny klucz renderuje się w celu compose bez niego.
Uruchamianie w sieci węzła
Domyślnie workload działa we własnej przestrzeni nazw sieci: jego kontenery widzą tylko własne
interfejsy, a ruch dociera do nich przez translację adresów celu. hostNetwork: true
żąda innego układu — workload działa we własnej przestrzeni nazw sieci węzła, więc
widzi interfejsy węzła, a porty otwierane przez jego kontenery są osiągalne pod własnymi
adresami węzła, bez żadnej translacji pośrodku.
Tego potrzebuje cała klasa oprogramowania. Media czasu rzeczywistego, telefonia, wirtualne sieci prywatne i podobny ruch przenoszą adres drugiej strony wewnątrz ładunku, więc adres przepisany w drodze dociera, opisując miejsce, którego druga strona nie może osiągnąć; działanie na adresach węzła utrzymuje spójność obu.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: WorkloadhostNetwork: truecontainers: media: image: "{{ .values.image }}" ports: rtp: port: 7881 protocol: UDPCo deklaruje, a czego nie
hostNetwork wybiera przestrzeń nazw sieci i na tym jego rola się kończy.
- Nie deklaruje portów. Porty otwierane przez workload nadal deklaruje się w
containers.<name>.ports, dokładnie tak jak bez niego, i nadal znaczą to samo. ZadeklarowaniehostNetworkani nie dodaje portu, ani nie zwalnia z obowiązku jego deklaracji. - Nie deklaruje liczby portów. Aplikacja, która potrzebuje wielu kolejnych portów — na przykład serwer mediów dobierający zakres do liczby procesorów maszyny — konfiguruje ten zakres we własnej treści konfiguracji, z wartości dostarczonych przez operatora, tak samo jak konfiguruje wszystko inne, co odczytuje przy starcie. To ustawienie aplikacji, a nie workloadu, i jego miejsce nie jest w kontrakcie workloadu.
- Nic nie jest wnioskowane. Kompilator nie odczytuje z wartości żadnego znaczenia i nie wyprowadza jej z niczego innego: ani z nazwy portu, ani z typu czy etykiet komponentu, ani z liczby zadeklarowanych portów. Workload działa w sieci węzła wtedy i tylko wtedy, gdy sam to deklaruje.
Ponieważ opisuje zasoby obliczeniowe, hostNetwork należy do workloadu uruchamiającego kontenery. Workload
zawierający tylko zewnętrzny punkt końcowy nie deklaruje kontenerów, więc nie ma przestrzeni nazw sieci do wyboru:
zadeklarowanie hostNetwork w workloadzie zawierającym tylko punkt końcowy zatrzymuje kompilację, wskazując hostNetwork i
encję Recipe, której Workload go zadeklarował.
Tłumaczenie w Provider
Provider helm emituje hostNetwork: true w renderowanej specyfikacji poda, czyli tak, jak Kubernetes
wyraża ten sam wybór. Deklaracja trafia do specyfikacji poda i nigdzie indziej — emitowane
obiekty Services są identyczne z nią i bez niej.
Provider compose emituje network_mode: host we własnej usłudze workloadu. Wynika z tego jedna konsekwencja
wynikająca ze sposobu, w jaki compose modeluje sieci: usługa w tym trybie nie jest podłączona do sieci
granicy, ponieważ compose traktuje podłączenie do sieci i przyjęcie przestrzeni nazw hosta jako
alternatywy, a nie uzupełnienia. Jej sąsiedzi docierają więc do niej pod własnymi adresami hosta, a nie
po nazwie usługi — co oznacza sieć hosta na każdym celu — a żadna inna usługa w
granicy nie jest tym objęta.
Dwa kształty współgrają z nim na tym celu. Kontener sidecar podąża za główną usługą do
sieci hosta bez żadnej deklaracji, ponieważ przejmuje przestrzeń nazw głównej usługi, wskazując
ją. Kontener init tego nie robi: staje się usługą, na którą czeka główna usługa,
więc dołącza do sieci granicy samodzielnie, zamiast przyjmować przestrzeń nazw, która
uczyniłaby to oczekiwanie cyklicznym. Workload deklarujący zarówno hostNetwork, jak i initContainers, uruchamia zatem
własną usługę w sieci węzła, podczas gdy jego usługi init pozostają w sieci granicy — to
węższy układ niż jedna wspólna przestrzeń nazw, jaką daje kształt poda, i taki, który provider
compose wskazuje w ostrzeżeniu unsupported-field, zamiast zostawiać go do odkrycia w czasie działania.
Obciążenie, które nie deklaruje hostNetwork, nie ma takiego klucza w swoim wyniku: klucza po prostu nie ma, zamiast być emitowanym jako false.
Integracja załączników z featuresSchema encji Component
Blok containers.<name>.attachments encji Workload odwołuje się do slotów poświadczeń zadeklarowanych w featuresSchema encji Component — lub, w przypadku wpisu wskazującego połączenie, do slotu deklarowanego przez gniazdo tego połączenia (zob. Dostarczanie poświadczenia przenoszonego przez połączenie); nie deklaruje nowych slotów. Powierzchnię tworzenia featuresSchema opisuje ../entities/component.md. from wskazuje slot; nie jest to nazwa generowanego obiektu Secret.
Wpis containers.<name>.attachments renderuje się jako odwołanie do zasobu Secret — secretKeyRef Kubernetes (dla as: env) lub wolumin oparty na sekrecie (dla as: file) — przy czym oba wskazują Secret po nazwie. Syntezator rozwiązuje tę nazwę i klucz danych z udostępnionych provides slotu: renderowane secretKeyRef.name wpisu to .features.<slot>.provides.name slotu, a klucz danych to .features.<slot>.provides.key. Autor encji Recipe pisze tylko from: <slot> i as: env; syntezator odczytuje rozwiązane provides — nie wyprowadza nazwy ponownie. To ten sam odczyt .features.<slot>.provides.<key>, którego źródłowa encja Recipe używa dla existingSecret: jeden slot poświadczeń zasila identycznie zarówno konsumenta w źródłowej encji Recipe, jak i konsumenta w syntetyzowanej encji Workload (symetria source/workload).
Integrację regulują cztery reguły walidacji:
- Każda wartość
attachments.<KEY>.frommusi odpowiadać nazwie slotu zadeklarowanego wfeaturesSchemaencji Component — lub, we wpisie wskazującym połączenie, w gnieździe tego połączenia. Nieznana nazwa slotu jest błędem czasu ładowania. - Mechanizm dostarczania
as:(envlubfile) musi występować na liście dozwolonychinject:slotu, zadeklarowanej przez encję Component. Encja Workload deklarującaas: filedla slotu, którego wpis wfeaturesSchemaokreślainject: [env], jest błędem czasu ładowania. - Sloty oznaczone
inject: [](dostarczanie typu blackbox) wfeaturesSchemaencji Component w ogóle nie mogą występować w blokachattachments:encji Workload. Takie sloty są dostarczane przez wewnętrzne mechanizmy encji Recipe (na przykład parametrexistingSecretchartu Helm), a nie przez udostępnienie w encji Workload. - Wskazywany slot musi być referowalny — jego wypełnienie musi publikować lokalizator
provides(name,key) zasobu Secret, emitowanego przez jego realizację lub już istniejącego. Slot wypełniony poświadczeniem dostarczanym przez inject (takim, które zapisuje wartość do kanału inject i nie publikuje lokalizatora) nie ma na co wskazywać; odwołanie do niego z wpisuattachments:encji Workload jest błędem czasu ładowania. Poświadczenie dostarczane przez inject trafia do kontenera przez kanał inject slotu (wpisvariablesodczytujący.context.inject.env.<KEY>), a nie przez wpisattachments:.
Uwaga dotycząca providera. Helm renderuje opisane wyżej odwołanie secretKeyRef/wolumin sekretu. Provider compose nie ma natywnego prymitywu env-from-secret; wpis załącznika as: env w encji Workload kierowanej na compose renderuje się jako wpis środowiska z pustą wartością i ostrzeżeniem wskazującym ten wpis (zob. stronę providera compose), przy czym reguła referowalności (niezależna od możliwości) nadal obowiązuje.
Przykład:
# In the Component catalog entityspec: featuresSchema: db_password: required: true inject: [env, file] # transparent: Workload may dictate delivery root_password: required: true inject: [] # blackbox: Recipe handles internally
# In the Recipe's Workloadworkload: | containers: main: attachments: DB_PASSWORD: # OK — db_password slot allows env inject from: db_password as: env # ROOT_PASSWORD: ... # rejected at load time: blackbox slotDostarczanie poświadczenia przenoszonego przez połączenie
Gniazdo encji Component może zadeklarować w usesSchema.<socket>.featuresSchema sloty wypełniane przez każde połączenie przez nie poprowadzone — dzięki czemu komponent sięgający do kilku celów ma jedno poświadczenie na połączenie, a nie jedno dla wszystkich. Taki załącznik nie należy do własnych .features komponentu; znajduje się pod jego połączeniem, w .context.uses.<alias>.features.<slot>. Wpis encji Workload dostarcza go, wskazując połączenie obok slotu:
- we wpisie
attachmentskontenera —connection: <alias>obokfrom: <slot>; - we wpisie
envFromkontenera —connection: <alias>oboksecret: <slot>;connectionjest akceptowane tylko oboksecret.
Obie formy są akceptowane w każdym kontenerze i każdym kontenerze init. <alias> to nazwa, pod którą połączenie zapisano w bloku uses komponentu, w encji Aggregate lub w encji Release — klucz, pod którym encja Recipe odczytuje połączenie w .context.uses — a <slot> to slot deklarowany przez gniazdo, przez które poprowadzono to połączenie.
Zanim którakolwiek z powyższych reguł odczyta encję Workload, każdy wpis wskazujący połączenie jest przepisywany na nazwę, którą załącznik przenoszony przez to połączenie w tym slocie przyjmuje w komponencie: alias, kropka i slot (gpt.credential). Każda reguła działa następnie na przepisanym wpisie dokładnie tak, jak na wpisie wskazującym jeden z własnych slotów encji Component: lista dozwolonych inject: slotu gniazda reguluje as:, do slotu gniazda deklarującego inject: [] nie można się odwołać, wypełniający go załącznik musi być referowalny, a provider rozwiązuje nazwę i klucz danych obiektu Secret z rozwiązanych provides tego załącznika — dzięki czemu wpis każdego połączenia odwołuje się do własnego poświadczenia tego połączenia. Slot gniazda deklarujący sensitive: true jest odczytywany dla wpisu dokładnie tak jak deklaracja slotu encji Component. Provider otrzymuje przepisany wpis; klucz connection do niego nie dociera.
Odrzucane są trzy rodzaje wpisów, a odmowa wskazuje to, co wpis wskazał:
- wpis wskazujący połączenie, którego komponent nie używa — odmowa wskazuje połączenie, slot i połączenia, których komponent używa;
- wpis wskazujący slot, którego gniazdo połączenia nie deklaruje — odmowa wskazuje slot, połączenie, gniazdo i deklarowane przez nie sloty;
- wpis zapisujący samodzielnie nazwę złożoną (
from: gpt.credential). Slot połączenia wskazuje się, wskazując połączenie, więc nazwa złożona nigdy nie jest drugim sposobem dotarcia do niego.
Połączenie, które nie przenosi załącznika w danym slocie, pozostawia wpis bez celu odwołania i reguła referowalności go odrzuca. Encja Workload renderowana przez encję FeatureRecipe jest ograniczona do slotów deklarowanych przez implementowaną encję Feature, które nie sięgają żadnego z połączeń komponentu hosta, więc wpis wskazujący tam połączenie jest odrzucany jako wskazujący połączenie, którego komponent nie używa.
Przykład:
# In the Component catalog entityspec: usesSchema: models: featuresSchema: credential: sensitive: true inject: [env]
# In the Recipe's Workload — the component draws connections `gpt` and `nim`# through the `models` socket, each carrying its own `credential`workload: | containers: main: attachments: MODEL_KEY_GPT: from: credential connection: gpt as: env MODEL_KEY_NIM: from: credential connection: nim as: envW helm MODEL_KEY_GPT renderuje się jako secretKeyRef wskazujące Secret opublikowany przez poświadczenie połączenia gpt, a MODEL_KEY_NIM — ten opublikowany przez poświadczenie połączenia nim. W compose wpis as: env wskazujący połączenie jest emitowany z pustą wartością i tym samym komunikatem o częściowej obsłudze, co wpis wskazujący jeden z własnych slotów encji Component.
Zakres walidacji
Każda encja Workload jest walidowana podczas ładowania encji Recipe, zanim rozpocznie się jakiekolwiek renderowanie. Walidacja ma dwa etapy:
- Walidacja schematu. Wartość encji Workload jest unifikowana z osadzonym schematem Workload
aggrega.ai/v1beta1. Błędy zawierają ścieżkę pola i naruszone ograniczenie (na przykład.containers.main.health.ready: multiple oneOf branches matched (branches [0, 1] of 3): expected exactly one). Walidacja schematu egzekwuje każdy typ, enum, zakres i alternatywę rozłączną zadeklarowane w schemacie — w tym zamknięty zbiór wartościformkontrolera (jedna zstateless,stateful,daemon,scheduled,task,reference), zamknięty zbiór wartościtypeusługi (jedna zClusterIP,Headless,NodePort,LoadBalancer,Loopback), całkowitoliczbowy zakres portów (1..65535), alternatywę kształtu sondy (dokładnie jedna zhttp,tcp,exec) oraz alternatywę wariantu wolumenu (dokładnie jedna zephemeral,configmap,secret,persistent,persistentTemplate). - Walidacja odwołań między encjami. Odwołania do załączników w encji Workload są sprawdzane względem
featuresSchemaencji Component — a w przypadku wpisu wskazującego połączenie względem slotów deklarowanych przez gniazdo tego połączenia — (przynależność slotu, lista dozwolonych mechanizmów dostarczaniaas:, wykluczenie dostarczania typu blackbox) oraz względem rozwiązanych provides każdego wskazanego slotu (możliwość odwołania — wypełnienie musi publikowaćname/key). Są to sprawdzenia obejmujące wiele encji, których nie może wykonać sama walidacja schematu.
Oba etapy generują komunikaty o tym samym kształcie, z prefiksem CATALOG_ERROR; niepowodzenia zatrzymują kompilację, zanim powstanie jakikolwiek wynik renderowania. Autorzy encji Recipe otrzymują precyzyjną informację wskazującą dokładnie to pole, które nie przeszło walidacji, oraz ograniczenie, które je odrzuciło.
Przekazywane bez zmian pola o kształcie K8s (scheduling.affinity, scheduling.tolerations, scheduling.topologySpreadConstraints, listy items w wolumenach ConfigMap i Secret, hooki cyklu życia httpGet) są walidowane wyłącznie strukturalnie — schemat Aggrega ogranicza ich obecność i zewnętrzny kształt, ale za wewnętrzny kształt tych wartości zdefiniowanych przez API K8s odpowiada provider (provider helm przekazuje je do specyfikacji poda K8s dosłownie; provider compose odrzuca je lub odpowiednio degraduje). Encja Workload z nieprawidłowo ukształtowaną wartością affinity przechodzi walidację Aggrega, a błąd ujawnia się dopiero podczas syntezy w providerze.
W ten sam sposób ilości zasobów są dla schematu ciągami znaków: żaden z etapów nie sprawdza ich formy. Robi to provider wykonujący syntezę na ewaluowanej encji Workload i zatrzymuje się na wartości spoza formy ilości — zob. Ilości zasobów.
Zasoby pomocnicze należą do miejsc poza encją Workload
Encja Workload opisuje wyłącznie kształt obciążenia — kontenery, wolumeny, usługi, repliki, harmonogramowanie, kontekst bezpieczeństwa i konto usługi. Nie ma pola additionalResources ani deklaracji ConfigMap / Secret / CRD osadzonych w treści.
Autorzy encji Recipe emitują zasoby pomocnicze dwoma kanałami poza encją Workload:
- Pole
artifacts:na poziomie encji Recipe — dla zasobów właściwych dla tej encji Recipe (konkretnego obiektu ConfigMap, do którego odwołuje się Workload tej encji Recipe, jednorazowej rejestracji CRD potrzebnej encji Recipe). Pole jest mapą nazwanych wpisów; każdy wpis jest tworzony bezpośrednio w treści lub ładowany przez$import:dla danego wpisu. Trzy tryby tworzenia opisuje sekcja Artifacts Mechanism w ../../architecture/16-recipe-input-composition.md. - Encje Features z generowaniem zasobów — dla zagadnień przekrojowych dołączanych przez selektory encji Release (encja Feature ServiceMonitor dołączana do każdego komponentu udostępniającego metryki, encja Feature NetworkPolicy dołączana do każdego obciążenia produkcyjnego). Powierzchnię tworzenia encji FeatureRecipe opisuje ../entities/featurerecipe.md.
Encja Workload pozostaje skupiona na kształcie obciążenia; przekrojowe i właściwe dla encji Recipe manifesty pomocnicze mają własne miejsca tworzenia.
Typowe wzorce Workload
Schemat Workload jest szeroki — obejmuje jednokontenerowe serwery HTTP, wielokontenerowe wzorce sidecar, łańcuchy kontenerów init, zadania wsadowe oraz usługi stanowe z trwałymi woluminami. Trzy wzorce powtarzają się na tyle często, że pisanie szablonowego kodu od zera dla każdej encji Recipe jest marnotrawstwem. Poniższe bloki to szablony do skopiowania, które autorzy encji Recipe mogą dostosować do konkretnych komponentów.
Wzorzec współdzielony przez kilka encji Recipes można opublikować raz jako wpis WorkloadLibrary i importować za pomocą $import: <Library>#/workloads/<entry>; przedstawione tu szablony są punktami wyjścia do dostosowania albo do opublikowania w ten sposób.
Wzorzec 1 — serwer z udostępnianiem metryk
Typowa aplikacja webowa, która obsługuje ruch aplikacyjny na jednym porcie i udostępnia metryki pobierane przez Prometheus na osobnym porcie. Dwie usługi w encji Workload — jedna dla aplikacji, jedna dla metryk — pozwalają czysto rozdzielić politykę service mesh i konfigurację load balancera.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadreplicas: {{ optional .infra `replicas` 2 }}containers: app: image: "{{ .values.image }}" ports: web: {{ optional .values `port` 8080 }} metrics: {{ optional .values `metrics_port` 9090 }} variables: LOG_LEVEL: "{{ optional .values `log_level` "info" }}" health: ready: http: /healthz timeoutSeconds: 5 live: http: /healthz timeoutSeconds: 5services: http: type: ClusterIP ports: web: {{ optional .values `port` 8080 }} metrics: type: ClusterIP ports: metrics: {{ optional .values `metrics_port` 9090 }}Usługa metryk jest zwykle opatrywana adnotacją do wykrywania przez Prometheus za pomocą dołączenia encji Feature na poziomie encji Release (np. feature.aggrega.ai/prometheus-scrape: "true"); sama encja Workload pozostaje wolna od adnotacji scrapowania specyficznych dla providera.
Wzorzec 2 — zadanie wsadowe
Obciążenie, które działa do zakończenia, zamiast obsługiwać ruch bez końca. Wzorzec ustawia form: task, całkowicie pomija services: — zadania wsadowe nie udostępniają portów — i opiera się na kształcie zadania docelowego providera (Job Kubernetes w providerze helm; provider compose nie ma kształtu zadania i zatrzymuje kompilację na form: task). Provider helm ustala poprawną dla Job wartość restartPolicy poda (Never, chyba że kontener deklaruje OnFailure), ponieważ pod Job nie może używać domyślnej wartości Always.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadform: taskcontainers: worker: image: "{{ .values.image }}" command: ["{{ .values.entrypoint }}"] args: - "--config" - "/etc/config/job.yaml" variables: JOB_ID: "{{ .context.instance_id }}-{{ .metadata.release_name }}" volumeMounts: - name: config path: /etc/configvolumes: config: configmap: source: "{{ .context.instance_id }}-config"Wolumin konfiguracyjny odwołuje się do ConfigMap, którą Recipe ma emitować obok encji Workload przez artifacts: (zob. „Zasoby pomocnicze należą poza Workload” powyżej) — sama encja Workload deklaruje tylko stronę konsumpcji. Tożsamość nadaje jej nazwę w providerze, który nazywa obciążenie od tożsamości, jak robi to compose; w helm, który nazywa zasoby obciążenia od nazwy wydania, nazwę ConfigMap — tutaj i w artefakcie — należy zamiast tego budować z {{ .context.rendered_name }}, aby klaster ją akceptował niezależnie od nazwy komponentu.
Wzorzec 3 — para z sidecarem
Pod z dwoma kontenerami, w którym kontener główny obsługuje logikę aplikacji, a sidecar obsługuje zagadnienie przekrojowe (terminację TLS, wysyłanie logów, proxy service mesh, zabezpieczenia AI). Kolejność zapisu w containers: ma znaczenie — provider helm emituje kontenery w zadeklarowanej kolejności; pierwszy klucz (tutaj main) jest domyślnym kontenerem docelowym dla kubectl logs i podobnych narzędzi.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Workloadreplicas: {{ optional .infra `replicas` 2 }}containers: main: image: "{{ .values.app_image }}" ports: app: {{ optional .values `app_port` 8080 }} variables: UPSTREAM_URL: "http://localhost:{{ optional .values `app_port` 8080 }}" sidecar: image: "{{ .values.sidecar_image }}" ports: proxy: {{ optional .values `proxy_port` 9000 }} variables: PROXY_TARGET: "http://localhost:{{ optional .values `app_port` 8080 }}"services: external: type: ClusterIP ports: proxy: {{ optional .values `proxy_port` 9000 }}Service udostępnia port sidecara (nie kontenera głównego), kierując ruch zewnętrzny przez sidecar do kontenera głównego przez localhost. Oba kontenery współdzielą przestrzeń nazw sieci poda, więc localhost:<port> dociera bezpośrednio do drugiego kontenera. W przypadku sidecarów wymagających wstrzykiwania poświadczeń (kanoniczny wzorzec zabezpieczeń AI) poświadczenie zwykle znajduje się w bloku attachments: sidecara, a nie kontenera głównego — dzięki czemu pozostaje ograniczone do granicy procesu sidecara.
Wybór wzorca
Trzy wzorce odpowiadają odrębnym zagadnieniom kształtu dostarczania:
- Serwer z metrykami — długo działające usługi, które klaster utrzymuje przy życiu; wiele ekspozycji Service do rozdzielenia ruchu.
- Zadanie wsadowe — ograniczone wykonanie; brak ekspozycji Service; dane wejściowe pochodzą z ConfigMap emitowanej przez Recipe lub ze stanu zewnętrznego.
- Para z sidecarem — pod wielokontenerowy ze współdzieloną przestrzenią nazw sieci; Service sidecara udostępnia zagadnienie przekrojowe.
Czwarty wzorzec — serwer stanowy z trwałym woluminem — ustawia form: stateful i deklaruje magazyn dla każdej repliki przez volumes.<name>.persistentTemplate; provider helm emituje StatefulSet dla formy stanowej (zob. providers/helm.md). Wzorzec ma identyczny kształt jak „serwer z metrykami” z form: stateful, dodatkowym woluminem persistentTemplate oraz dokładnie jedną usługą type: Headless zarządzającą StatefulSet (bez niej kompilacja zostaje przerwana); autorzy, którzy go potrzebują, dostosowują wzorzec 1 ze wszystkimi trzema deklaracjami.
Odsyłacze
- ../../architecture/16-recipe-input-composition.md — architektoniczna rola rodzaju Workload i pełny zakres schematu.
- ../entities/recipe.md — jak
workload:łączy się z dwoma pozostałymi rodzajami danych wejściowych encji Recipe. - ../entities/component.md — tworzenie
featuresSchema, do którego odwołują się blokiattachments:encji Workload. - ../entities/featurerecipe.md — zasoby pomocnicze na poziomie encji Feature, które funkcjonują obok encji Workloads.
- ../vocabulary/data-pillars.md — kontrakt dostępu do filarów danych przy ewaluacji szablonów.
- ../templates/expansion-matrix.md — miejsce ewaluacji encji Workload w macierzy ewaluacji szablonów.