Governance i zgodność
Ten rozdział określa, jak zespoły platformowe egzekwują zgodność korporacyjną w każdym buildzie — przez gniazdo nadzoru, linie bazowe i schematy katalogu oraz konwencje, których przestrzegają autorzy katalogu — bez zakodowania polityki na sztywno w kompilatorze. Zdarzeniom cyklu życia Day-2 poświęcony jest rozdział Cykle życia Day-2.
Wzorce governance i zgodności w przedsiębiorstwie
Podstawowym wyzwaniem w inżynierii platform jest egzekwowanie governance korporacyjnego (takiego jak zgodność z SOC 2, śledzenie centrów kosztów FinOps i ścisłe przypisanie odpowiedzialności) bez zanieczyszczania katalogu open source.
Gdyby Aggrega na sztywno wbudował logikę specyficzną dla domeny w swoje oficjalne komponenty, przestałby być kompilatorem bez własnego zdania i zdegenerowałby się do frameworka narzucającego własne zdanie. Z kolei jeśli zgodność zostanie w całości pozostawiona programiście, krytyczne tagi będą błędnie zapisywane, zapominane lub omijane.
Aby to rozwiązać, Aggrega dostarcza mechanizmy gniazd Wasm do obsługi zgodności, a przedsiębiorstwo dyktuje politykę. Przedsiębiorstwa osiągają governance typu zero-trust, przyjmując w swoim ekosystemie dwie odrębne umowy społeczne.
1. „Bring Your Own Baseline” (BYOB) + bramka walidacyjna Wasm
W przypadku statycznych danych dostarczanych przez programistę (takich jak zespół właścicielski czy klasyfikacja danych) przedsiębiorstwa nigdy nie powinny polegać bezpośrednio na surowym katalogu open source. Zamiast tego architekt platformy pisze korporacyjną linię bazową — pola, które musi mieć każdy komponent wewnętrzny, zadeklarowane raz we wpisie SchemaLibrary — i używa roli werdyktu governance, aby wymusić jej użycie.
Kontrakt katalogu: Przedsiębiorstwo tworzy bazę, która wymaga określonych tagów, ale nie tworzy żadnej infrastruktury.
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: SchemaLibrarymetadata: name: CorporateBaseline version: 1.0.0spec: schemas: Ownership: type: object properties: owner: { type: string } cost_center: { type: string } # The developer MUST provide these, or the schema validator halts the build required: [owner, cost_center]Każdy komponent wewnętrzny (np. acme/datastore/postgres) odwołuje się do tego wpisu ze swojego schema: i dodaje wartości, które są jego własne, więc wspólne pola i własne pola komponentu są walidowane razem:
apiVersion: aggrega.ai/v1beta1kind: Componentmetadata: name: acme/datastore/postgres version: 1.0.0 labels: component.aggrega.ai/type: stateful-serverspec: schema: values: $ref: "CorporateBaseline#/schemas/Ownership" properties: database: { type: string } required: [database]Linia bazowa jest wpisem biblioteki, a nie bazową encją Component, ponieważ encja Component, która zapisuje extends:, otrzymuje schema: swojej bazy w całości i nie deklaruje własnych wartości (zob. Dziedziczenie i dyscyplina publikowania).
Zabezpieczenie walidacyjne Wasm: Aby uniemożliwić programiście ominięcie wewnętrznego katalogu i pobranie gołego komponentu core/postgres bezpośrednio z publicznego huba, przedsiębiorstwo rejestruje plugin walidacji topologicznej. Jest on ewaluowany podczas analizy statycznej — po złożeniu grafu i przed wyrenderowaniem jakiegokolwiek artefaktu — i dlatego widzi całą topologię zamiast pojedynczego komponentu naraz.
# Evaluated by the governance ir-verdict role over the assembled graphpackage acme.governance
import rego.v1
deny contains msg if { some id, _ in input.graph.spec.nodes not input.graph.spec.values_mapping[id].owner msg := sprintf("node %v declares no owner; use a component whose schema references 'CorporateBaseline#/schemas/Ownership'.", [id])}Decyzja, którą polityka zbiera pod swoim kluczem odmowy, jest odrzuceniem, a build się na niej zatrzymuje.
Zakazywanie swobodnych połączeń: Programista może poprowadzić krawędź przez gniazdo, którego katalog nie zadeklarował — gniazdo ad hoc (zob. dependency-resolution). Ta otwartość jest zamierzona, podobnie jak to, że kompilator nie ma na ten temat żadnego zdania: organizacja, która chce, aby każde połączenie przechodziło przez gniazdo zadeklarowane przez jej architektów, wyraża to jako politykę, zamiast polegać na kompilatorze. Każda krawędź w grafie niesie socket_declaration o wartości declared lub ad-hoc, więc reguła mieści się w jednym wierszu:
# Evaluated by the governance ir-verdict role over the assembled graphpackage acme.governance
import rego.v1
deny contains msg if { some e in input.graph.spec.edges e.socket_declaration == "ad-hoc" msg := sprintf("%v connects to %v through the free-form socket %v; declare the socket in the component type's usesSchema.", [e.source, e.target, e.socket])}Wartość jest zawsze obecna na każdej krawędzi, niezależnie od tego, jak krawędź została napisana, więc polityka nigdy nie musi odczytywać nieobecnego pola jako „declared”. Jest to też odrębna oś: mówi, skąd pochodzi gniazdo, a nie kto narysował krawędź, więc łączy się z origin_feature i origin_release, zamiast się z nimi pokrywać — polityka może zakazać swobodnych połączeń, nadal pozwalając encji Release łączyć te zadeklarowane.
Scentralizowany governance przedsiębiorstwa (ocena pełnej rzeczywistości): mechanizmy pozapasmowe (takie jak CODEOWNERS w repozytorium git) przeglądają zmieniane pliki, a nie architekturę, do której się kompilują. Role werdyktu governance oceniają samą architekturę. Ponieważ kompilator AOT buduje graf IR, spłaszczając zarówno Aggregate programisty, jak i Release operatora platformy, polityka w roli ir-verdict ocenia pełną rzeczywistość, zanim zostaną wygenerowane fizyczne artefakty, a polityka w roli render-verdict ocenia same artefakty. Polityki mogą krytycznie zatrzymać build, jeśli programista zażąda niezatwierdzonej encji Component lub — odczytując pochodzenie aggrega.ai/recipe-uri oznaczone na każdym wyrenderowanym obiekcie — jeśli encja Manifest mapuje komponent na niezatwierdzoną encję Recipe.
2. Bramka mutująca Wasm (dynamiczna zgodność)
Programiści nie powinni być zmuszani do ręcznego wpisywania środowiskowych tagów zgodności (np. environment: production lub soc2_in_scope: true) do swojego Aggregate, ponieważ zmieniają się one w zależności od celu GitOps.
W przypadku dynamicznych metadanych przedsiębiorstwa wykorzystują Mutation Gate — rolę label-transform gniazda governance, która działa podczas konstruowania topologii. Po rozwinięciu grafu, a przed jego oceną przez analizę statyczną, kompilator wykonuje plugin Wasm dołączony przez przedsiębiorstwo. Ten plugin odczytuje środowisko encji Release, etykiety, które węzły już deklarują, oraz wartości deklarowane przez instancję każdego węzła, i wskazuje etykiety, które powinny nosić węzły buildu — dzięki temu wymagane metadane docierają do komponentu bez wpisywania ich przez programistę (np. etykieta compliance.aggrega.ai/data-class: restricted ustalona na podstawie środowiska encji Release lub datastore.aggrega.ai/engine: vector ustalona na podstawie zadeklarowanych rozszerzeń bazy danych). Wartości są tylko do odczytu: plugin decyduje o etykietach i o niczym więcej.
Polityka w tej roli wskazuje etykietę — węzeł, klucz i wartość, jaką przyjmuje — zamiast pisać instrukcję edycji, którą stosuje build. Powód ma znaczenie dla każdego, kto taką politykę pisze: instrukcja adresuje etykietę przez ścieżkę, a klucz etykiety Aggrega rutynowo zawiera /, który jest separatorem ścieżki, więc ręcznie napisana ścieżka adresowałaby zagnieżdżoną lokalizację zamiast jednej etykiety. Build adresuje etykietę wskazaną przez decyzję, a projekcja węzłów, którą otrzymuje ta rola, umieszcza je o jeden poziom płycej niż werdykt dotyczący całego grafu.
# Evaluated by the governance label-transform role, during topology constructionpackage acme.tagging
import rego.v1
labels contains {"node": id, "key": "acme.com/soc2-scope", "value": "true"} if { input.compilation_context.environment == "production" some id, node in input.graph.nodes node.labels["component.aggrega.ai/type"] == "stateful-server"}Ponieważ te tagi są wstrzykiwane w pamięci do standardowego słownika metadanych przed rozpoczęciem renderowania, pluginy renderujące Wasm mogą je odczytywać, aby warunkowo generować określone konfiguracje fizyczne — na przykład utwardzone zasoby AWS lub Kubernetes — w miarę renderowania artefaktów.
Jednokrotne sformułowanie reguły: dołączenia governance mają zakres workspace. Dwa powyższe wzorce pisze się dla każdego komponentu i każdej encji Feature, ale dołączenie governance, które je egzekwuje, już nie. Plugin governance dołącza się pod kluczem plugins.governance konfiguracji workspace, a to dołączenie wiąże każdy build w workspace. Reguła korporacyjna jest więc sformułowana w dokładnie jednym miejscu: zespół platformowy dołącza plugin raz i żaden komponent, encja Aggregate ani Release nie musi się do niego zapisywać, wspominać o nim ani być edytowany, aby zaczął obowiązywać. To sprawia, że zabezpieczenie walidacyjne z wzorca 1 jest pełną odpowiedzią, a nie konwencją dla poszczególnych projektów — programista, który omija wewnętrzny katalog i żąda gołego core/postgres, jest oceniany przez tę samą dołączoną politykę co wszyscy inni, ponieważ polityka jest właściwością workspace, a nie wybranego komponentu.
Reguła workspace odrzuca; nie przepisuje kontraktu programisty. Zakres jest uniwersalny, a skutek celowo ograniczony do werdyktu. Reguła obowiązująca wszędzie zatrzymuje build, który ją narusza, wskazując, co należy poprawić, i nie może zamiast tego zmienić wadliwego komponentu tak, by stał się zgodny. Ta granica utrzymuje mechanizm debugowalnym w skali całego środowiska: build albo spełnia reguły deklarowane przez workspace, albo zatrzymuje się z komunikatem wskazującym napisany wiersz, a wyrenderowane wyjście nigdy nie zawiera ograniczenia ani zasobu, o który nie prosił żaden napisany plik. Tam, gdzie przedsiębiorstwo rzeczywiście chce, aby graf został zmieniony, a nie oceniony, dołącza rolę transformacji — wzorzec 2 powyżej — a ta zmiana jest ograniczona do tego, do czego operator ją dołączył, dlatego jest jawnym działaniem zespołu platformowego, a nie niewidocznym przepisaniem.
Praktyczna konsekwencja dla zespołu platformowego domykającego krąg zgodności: kształt, jaki musi mieć ładunek, należy wyrazić jako ograniczenia schematu na korporacyjnej bazie, reguły międzyencyjne wymagane w środowisku — jako dołączoną rolę werdyktu, a metadane pochodne, których programista nigdy nie powinien wpisywać — jako dołączoną rolę transformacji. Wszystkie trzy deklaruje się raz i obowiązują w każdym buildzie, a żadna z nich nie wymaga, aby programista wiedział o jej istnieniu.
3. Zachowanie wiedzy dziedzinowej (konfiguracje i bezpieczeństwo)
Ponieważ kompilator Aggrega jest bez własnego zdania, nie ma żadnej zakodowanej na sztywno wiedzy o frameworkach AI, budżetach tokenów ani partycjonowaniu pamięci. Zamiast tego ogólne schematy cloud-native działają jak puste naczynie. Zamiast być zakodowana na sztywno w rdzeniu kompilatora, wysoce wyspecjalizowana wiedza dziedzinowa jest rozproszona w całym rozszerzalnym ekosystemie Aggrega. Jest zamknięta w katalogu platformy za pomocą wyspecjalizowanych components, features i recipes. Programiści zachowują swoją konkretną intencję aplikacyjną w blokach values i uses — ściśle kontrolowanych przez deklaracje schema: architekta (forma kompaktowa lub pełny JSON Schema 2020-12) i sockety usesSchema — a fizyczne przełożenie tej wiedzy wykonują pluginy WebAssembly specyficzne dla danego celu.
A. Modelowanie implementacji specyficznych dla domeny (walidowanych przez rozdzielone schematy)
Architekci platformy mogą wykorzystać potok rozdzielonych schematów do modelowania dowolnej złożonej architektury, całkowicie niezależnie od rdzenia kompilatora:
- Nieprzezroczysta logika wykonania (
values): Jeśli przedsiębiorstwo wdraża AI Gateway, programista konfiguruje własne zachowanie bramy — w przypadku bramy AI z biblioteki standardowej mapęmodelspublikującą każdy alias, o który może poprosić wywołujący, oraz upstream, na który każdy z nich się rozwiązuje. Rdzeń kompilatora nie parsuje tych pojęć. Znajdują się one bezpiecznie w nieprzezroczystym ładunkuvalues, ściśle walidowanym przez deklaracjęschema:komponentu. Kompilator po prostu przekazuje ten ładunek do pluginu Wasm, aby wygenerować konfigurację bramy. Mechanizmy kontroli wspólne dla wielu produktów bramowych, takie jak łańcuch fallbacku, liczba ponowień czy wybór między wpisami publikującymi ten sam alias, to encje Features dołączone do bramy, a nie wartości na niej, każda zrealizowana dla danej bramy w jej własnych kategoriach. - Mapowanie zależności topologicznych (
uses): Gdy framework AI łączy agenta z jego narzędziami lub z wektorowym magazynem danych, to połączenie określa, kto z kim rozmawia, dlatego deklaruje się je w filarzeuses; lista nazw przechowywana wvalues, taka jaktools_allowedz biblioteki standardowej, jest konwencją, która nie tworzy krawędzi. Kompilator rysuje te jawne krawędzie w grafie IR dosłownie. Pozwala to pluginom renderującym Wasm na dalszych etapach programowo generować polityki sieciowe i fizyczne granice potrzebne do zabezpieczenia połączeń, bez rozumienia przez kompilator bazowego frameworka AI. - Złożone struktury danych (np. CoALA): Zamiast ograniczać się do jednej płaskiej listy celów, architekci deklarują w
usesSchematyle socketów, ile potrzebuje struktura, każdy z własnym selektorem i własnymvalueSchemadla każdej krawędzi. Na przykład, aby zaimplementować framework CoALA, architekt może zadeklarowaćsemantic_memory,episodic_memoryiworking_memoryjako odrębne sockety, dzięki czemu każdy magazyn pamięci jest odrębnym celem topologicznym. Ogólne silniki polityk oceniają te ustrukturyzowane krawędzie, aby nakazać szczegółowe zabezpieczenia kontroli dostępu dla każdego odrębnego płata poznawczego.
B. Podstawowe mechanizmy bezpieczeństwa i pośredniości
Choć ładunek pozostaje bez własnego zdania, ogólny schemat wymusza ścisłe mechanizmy strukturalne, które wspierają bezpieczne generowanie artefaktów:
- Wzorzec „dołączenie, nie wartość”: konwencja biblioteki standardowej mówi, że poświadczenie żąda się jako dołączenia, nigdy nie wpisuje się go do bloku
values, gdzie byłoby literałem inline przenoszonym przez kompilator dosłownie. Dołączenie poświadczenia wskazujetypeencji Feature poświadczenia (oznaczonej etykietąfeature.aggrega.ai/kind: secret) i używa własnychvaluesdo opisania zapytania do magazynu sekretów. Routing poświadczeń jest wtedy późnym wiązaniem niezależnym od możliwości, a rdzeń kompilatora nigdy nie rozwiązuje ani nie ujawnia materiału — przekazuje wskaźnik dostarczony przez encję Recipe od Ops. Jest to konwencja, do której zachęcają katalog i schematy, a nie sprawdzenie wykonywane przez kompilator: kompilator nie interpretuje znaczenia liściavalues, więc autor, który wstawia materiał inline, wstawia go inline. To, co schemat rzeczywiście gwarantuje, to istnienie i typowanie powierzchni dołączeń. - Abstrakcyjna weryfikacja zaufania: Ponieważ blok
valuesjest szeroko rozszerzalny, architekci mogą nakazać abstrakcyjne dyrektywy, takie jaktls_pinninglubrequired_signatures: 2(dla konsensusu kworum). Rdzeń kompilatora przekazuje te zwalidowane schematem obiekty do płaskiego grafu IR dosłownie. Własny plugin renderujący Wasm może następnie odczytać te wartości, aby wygenerować artefakty dla sprzętowych bramek zatwierdzania Human-in-the-Loop (HITL). Jeśli aplikacja spróbuje obejść reguły konsensusu, fizycznie wdrożone proxy blokuje wykonanie do czasu otrzymania zatwierdzenia przez webhook.
C. Zaawansowane bezpieczeństwo operacyjne (spec.interoperability)
Aby chronić wrażliwe obciążenia przed kolidującymi mutacjami infrastruktury, ogólny schemat Feature definiuje mechanizm kontroli interoperacyjności:
spec.interoperability.conflictsWith— lista encji Features, które nie mogą trafić do tego samego komponentu co ta. Kompilator zatrzymuje build przed renderowaniem, gdy dołączenia, z którymi ostatecznie zostaje komponent — zebrane z każdego zakresu, który do niego sięga: samego komponentu, zawierającego go podsystemu lub granicy, jego wpisu komponentu w encji Release oraz rozwinięcia sterowanego adnotacjami — zawierają tę encję Feature i jedną z tych, które ona wskazuje. Jest to porównanie nazw zadeklarowanych przez autora encji Feature z encjami Features, które nosi komponent, bez przypisywania znaczenia żadnej ze stron: niezgodność jest oceną autora, a kompilator trzyma build w jej ramach. Wystarczy jedna deklaracja, nazwy są dopasowywane niezależnie od wersji, a dwie encje Features dołączone do sąsiednich granic, które nie mają wspólnego komponentu, nigdy się nie spotykają.
4. Zarządzanie granicami sieci (konwencja domyślnej odmowy)
Programiści nie piszą polityk sieciowych bezpośrednio; wymagane granice sieci są odwzorowywane przez graf reprezentacji pośredniej (IR) kompilatora, który zawiera każdą krawędź topologiczną między komponentami zadeklarowanymi w encji Aggregate.
- Granice wewnętrzne. Kompilator rysuje płaski graf IR i sam niczego nie ogranicza: bez polityki każde połączenie, na które pozwala sieć klastra, pozostaje osiągalne. Konwencja jest taka, że polityka napisana dla komponentu zezwala na połączenie tylko tam, gdzie encja Aggregate deklaruje dla niego krawędź, obok tego, co wskazuje własne dołączenie polityki, i odrzuca każde inne połączenie w kierunku, którym polityka zarządza.
- Realizacja w bibliotece standardowej. Katalog biblioteki standardowej realizuje tę konwencję jako dwie encje Features, które operator dołącza do komponentu w encji Release, po jednej dla każdego kierunku połączenia:
core/caller-allowlistdopuszcza połączenia tylko od komponentów, których krawędzieusesna niego wskazują, acore/egress-allowlistpozwala komponentowi łączyć się tylko z komponentami, na które wskazują jego własne krawędzie, oraz z DNS klastra. W celu helm każda z nich jest realizowana przez encję FeatureRecipe, która zapisuje NetworkPolicy Kubernetes na podstawie krawędzi przekazanych jej przez kompilator, wskazując pody każdego komponentu na podstawie tego, co wyemitowało renderowanie tego komponentu — selektorów i etykiet, które noszą jego obciążenia, przestrzeni nazw, do której są emitowane, i portów deklarowanych przez ich kontenery — dzięki czemu żadna etykieta ani port nie jest powtarzany ręcznie. Każda dopuszcza też własne pody komponentu oraz to, co encja Release wskazuje w dołączeniu: źródła spoza encji Aggregate po stronie przychodzącej, a po stronie wychodzącej zakresy adresów dla celu, którego klaster nie uruchamia, który nie renderuje żadnych podów do wybrania i jest dopuszczany tylko przez zakres, na dowolnym porcie. Kompilator nie może zbadać klastra, więc każda z nich zatrzymuje kompilację, dopóki encja Release nie potwierdzi, że wtyczka sieciowa klastra egzekwuje polityki sieciowe; compose nie ma polityki sieciowej, a kompilacja, która dołącza tam którąkolwiek z nich, zostaje zatrzymana. - Publiczny ingress (agnostyczna kontrola obwodu). Publiczny ingress podlega własnym regułom przedsiębiorstwa w roli werdyktu zarządzania. Firmowy zespół bezpieczeństwa może napisać politykę, która ocenia typ ontologii cloud-native węzła i odrzuca kompilację, jeśli programista próbuje dołączyć funkcję
public-ingressdo węzławorkerlubtask. Kompilator nie interpretuje, co oznacza „publiczny”; egzekwuje wynik logiczny bramki walidacji Wasm.
5. Stemplowanie pochodzenia w czasie kompilacji
Kompilator podczas kompilacji tworzy rekord pochodzenia, rejestrujący wersję kompilatora oraz wersje skompilowanych przez niego encji Aggregate, Manifest i Release — i żadnego znacznika czasu, więc rekord nigdy nie narusza identycznego co do bajtu wyjścia. Renderer helm emituje wersję kompilatora jako etykietę aggrega.ai/compiler-version na generowanych manifestach Kubernetes, a renderer helm-chart w plikach szablonów, które encja Recipe dodaje do chartu, ponieważ własne szablony chartu kopiuje bez zmian; zespoły bezpieczeństwa przedsiębiorstw używają jej do ustalenia, które wyrenderowane artefakty zostały zbudowane przez którą wersję kompilatora — co ma znaczenie, gdy w konkretnym wydaniu kompilatora zostanie wykryta luka, a dotknięte artefakty trzeba poddać audytowi.
Dostawca compose oznacza te same klucze pochodzenia jako etykiety usług, dostawca terraform jako plik pochodzenia w każdym składanym przez siebie module, a dostawca cloudformation w Metadata każdego zasobu; rekord pochodzenia w pamięci istnieje dla każdej kompilacji.
6. Metadane i adnotacje jako powierzchnia rozszerzeń
Kompilator Go jest agnostyczny wobec pojęć specyficznych dla domeny — frameworków AI, silników baz danych, idiomów Kubernetes — i pracuje tylko na płaskich operacjach na poziomie grafu na IR. Aby napędzać ekosystem bez zakodowywania na sztywno logiki specyficznej dla domeny w pliku binarnym Go, platforma używa standardowych etykiet i adnotacji metadanych jako powierzchni rozszerzeń dla wiedzy dziedzinowej.
Kompilator nie odczytuje żadnych adnotacji specyficznych dla domeny. Pakuje wszystkie adnotacje dostarczone przez programistów i etykiety duck typingu do płaskiego grafu IR i przekazuje te metadane dosłownie do wtyczek zarządzania i renderowania. Ekosystem WebAssembly interpretuje metadane i wykonuje wymaganą logikę — ocenia polityki zgodności, wstrzykuje tagi do artefaktów cloud-native lub wyzwala rozwijanie funkcji — niezależnie od rdzenia kompilatora.
Dzięki temu powierzchnia rozszerzalności pozostaje szeroka (każdy może napisać wtyczkę Wasm, która odczytuje nowy prefiks adnotacji), a rdzeń kompilatora pozostaje stabilny: ekosystem nie potrzebuje żadnego wydania rdzenia, aby dodać nową adnotację specyficzną dla domeny.
Co polityka odczytuje o dołączeniu
Rola werdyktu oceniająca graf IR otrzymuje graf w całości — z wstrzymaną każdą wartością, którą autor zadeklarował jako wrażliwą, jak opisano poniżej — i obejmuje to każde dołączenie, które niesie każdy węzeł, kluczowane nazwą nadaną mu przez autora — albo, w przypadku dołączenia zapisanego na jednym z połączeń węzła, aliasem połączenia i slotem połączonymi kropką. Przekazywanie szczegółów dołączeń zamiast podsumowania wynika z tego, że Aggrega nie ma żadnej opinii do podsumowania: kompilator kieruje dołączenia, nie oceniając, co zawierają, więc fakty, których polityka potrzebuje do ich oceny, to fakty, które polityka otrzymuje.
Dla każdego dołączenia graf zawiera:
- Typ Feature, którego żąda, i wersję katalogu rozwiązaną dla niego. Typ to ciąg znaków zapisany przez autora, dosłownie — odwołanie z przypiętą wersją i odwołanie bez niej to różne ciągi dla jednego obiektu, więc polityka porównująca typy powinna oczekiwać dowolnego z tych zapisów.
- Etykiety katalogowe dołączonej encji Feature, dosłownie. Niefiltrowane, nieznormalizowane, w kolejności, w jakiej deklaruje je encja katalogowa. Polityka odczytuje dokładnie to, co napisał autor katalogu, w tym etykiety własnego pomysłu autora, o których Aggrega nic nie wie.
- Adnotacje katalogowe dołączonej encji Feature, dosłownie. Własne
metadata.annotationsencji Feature, przekazywane na dokładnie tych samych zasadach co jej etykiety — niefiltrowane, nieznormalizowane, w kolejności zadeklarowanej przez encję — dzięki czemu klucz adnotacji we własnej przestrzeni nazw autora dociera w takiej postaci, w jakiej został napisany. To inna kwestia niż adnotacja, która w ogóle spowodowała powstanie dołączenia rozwiniętego z adnotacji: graf zgłasza to pochodzenie osobno, a dołączenie zapisane w blokufeatures:niesie adnotacje encji, nie zgłaszając żadnego pochodzenia z rozwinięcia. - Który zadeklarowany slot dołączenia wypełnia. Slot
featuresSchemawypełnia się, dołączając encję Feature pod nazwą slotu, więc dołączenie wskazujące slot zadeklarowany przez jego encję Component zgłasza nazwę tego slotu, a takie, które nie wypełnia żadnego, zgłaszafree. Dołączenie zapisane na połączeniu wypełnia slot zadeklarowany przez gniazdo połączenia i zgłasza nazwę tego slotu; ponieważ gniazdo nie dopuszcza żadnej innej nazwy, nigdy nie zgłaszafree. Wartością jest nazwa slotu, a nie flaga, ponieważ to, który punkt powiązania został wypełniony, jest zwykle bardziej przydatną połową odpowiedzi. - Na którym połączeniu zostało zapisane, jeśli na jakimś. Dołączenie zapisane na jednym z połączeń komponentu niesie gniazdo i alias tego połączenia, które wskazują krawędź grafu, na której jest prezentowane — a przez tę krawędź komponent, któremu jest prezentowane. Dołączenie z własnego bloku komponentu nie niesie żadnego z nich. Połączenie jest przekazywane jako dane, a nie pozostawione do odczytania z nazwy dołączenia, która zawiera alias, a nie gniazdo.
- Czy obsługuje materiał, który autor zadeklarował jako wrażliwy, i które z jego kluczy dostarczania niosą ten materiał. Oba są wyprowadzane z deklaracji — liścia
sensitivew schemacie encji Feature, slotusensitivew konsumującej encji Component, czy to takiego, który deklaruje ona dla własnych dołączeń, czy takiego w gnieździe, przez które połączenie jest podłączone — nigdy z badania wartości. - Jego
values, jegoinfrai jego mapowanie dostarczania, a także to, czy dołączenie zostało zapisane w blokufeatures:, czy dodane przez rozwijanie sterowane adnotacjami — z wstrzymaną każdą wartością, którą autor zadeklarował jako wrażliwą, jak opisuje następny akapit.
Polityka dowiaduje się, gdzie jest materiał zadeklarowany jako wrażliwy, i nigdy nie otrzymuje samego materiału. Każdy liść, który graf oznacza jako zadeklarowany jako wrażliwy — w values lub infra dowolnego dołączenia, w jakimkolwiek zakresie czy na jakimkolwiek połączeniu zostało zapisane, w infra dołączenia granicy, we własnych values i infra węzła oraz we własnych values i infra połączenia — dociera do polityki jako znacznik z jednym kluczem, {"aggrega_withheld": "declared"}, w miejsce wartości. Klucz zostaje zachowany, więc polityka nadal widzi, które liście niesie ładunek; oznaczenie wskazujące te liście zostaje zachowane, więc polityka nadal widzi, które z nich niosą zadeklarowany materiał; a każdy wymieniony wyżej fakt dociera jak wcześniej, wraz z każdą wartością, której żadna deklaracja nie oznacza. Żaden z faktów, na podstawie których polityka wnioskuje — czym jest dołączenie, co wypełnia, komu jest prezentowane, co mówi o nim jego encja katalogowa i dokąd wędruje jego tajny materiał — nie jest wartością, którą autor może zadeklarować jako wrażliwą, a sam materiał jest jedyną rzeczą, której polityka nie potrzebuje, by ocenić, dokąd trafia. To samo wstrzymywanie stosuje wiersz poleceń, gdy wypisuje graf, i demon, gdy odpowiada na żądanie edytora o niego. Te powierzchnie zwracają wartości osobie, która wyraźnie o nie prosi; kopia polityki nie oferuje takiego żądania. Dotyczy ono wyłącznie kopii polityki: graf, z którego renderuje kompilacja, pozostaje nienaruszony, więc nie zmienia się żaden wyrenderowany bajt.
Etykiety dołączenia wiążą kompilator w dokładnie jednym miejscu i nie jest to decyzja polityki: slot może zadeklarować selector, a wypełnienie, którego etykiety go nie spełniają, zatrzymuje kompilację. Poza tą bramką etykiety niczym nie sterują — sposób kierowania i dostarczania wartości jest taki sam bez względu na to, jakie etykiety nosi encja Feature. Polityka odczytująca etykietę odczytuje więc metadane, które kompilator przeniósł bez interpretacji, a nie podważa rozgałęzienia wewnątrz niego.
Adnotacje katalogowe encji Feature nie wiążą jej w żadnym miejscu: żadne zachowanie kompilatora nie rozgałęzia się na ich podstawie, a slot nie deklaruje na nich żadnego ograniczenia, tak jak może to zrobić na etykietach. Są przenoszone i nic więcej.
Reguły, które dzięki temu można zapisać, a których kompilator nie tworzy za użytkownika:
- Zakaz swobodnego dołączania. Organizacja, która wymaga, by każde dołączenie wypełniało zadeklarowany punkt powiązania, odrzuca każde dołączenie zgłaszające
free. To odpowiednik tego, że powierzchnia dołączeń pozostaje otwarta: kompozycja jest domyślnie swobodna, a operator, który nie chce, by była swobodna, mówi to. - Odmowa dostarczania wrażliwego materiału przez wartość. Aggrega ostrzega, gdy dana zadeklarowana jako wrażliwa wędruje przez klucz dostarczania jako literał, i nigdy nie zatrzymuje kompilacji — rodzina poświadczeń przekazywanych przez wartość jest zamierzona. Operator, który chce, by to ostrzeżenie było odmową, wyraża to tutaj.
- Samodzielne decydowanie, co liczy się jako poświadczenie. Biblioteka standardowa oznacza swoje encje Features poświadczeń etykietą rodziny, a odczytanie tej etykiety jest jednym ze sposobów wnioskowania o nich. Szerszy lub węższy predykat — wewnętrzna etykieta, reguła nazewnictwa, zbiór zatwierdzonych typów — jest równie dostępny, ponieważ docierają etykiety, a nie werdykt na ich temat.
- Warunkowanie na dowolnych danych, które katalog zapisuje we własnych metadanych. Organizacja, która przechowuje status przeglądu, rezydencję danych lub własność jako adnotacje na swoich encjach Feature, może wymagać ich od każdego dołączenia. Reguła oparta na adnotacji, o której Aggrega nigdy nie słyszała, działa dokładnie tak samo dobrze jak reguła oparta na kluczu, który dostarcza, ponieważ adnotacje docierają w takiej postaci, w jakiej je napisano — co oznacza również, że encja Feature i encja Component są oceniane na tych samych zasadach, każda według metadanych katalogowych deklarowanych przez jej własną encję.
- Zarządzanie tym, co komponent prezentuje i komu. Poświadczenie zapisane na połączeniu wskazuje to połączenie, a krawędź połączenia wskazuje jego cel, więc organizacja może odrzucić poświadczenie prezentowane komponentowi spoza strefy zaufania, którą oznacza własną etykietą — ocena, która wymaga obu końców połączenia i której nie dostarcza żaden fakt dotyczący samego konsumującego komponentu.
Rola werdyktu akceptuje lub odrzuca; nigdy nie przepisuje. Kompilacja albo przebiega bez zmian, albo zatrzymuje się z komunikatem werdyktu, więc polityka nie może po cichu uczynić niezgodnego grafu zgodnym.
Szczegóły dołączeń docierają do polityki oceniającej graf IR. Polityka oceniająca wyrenderowane artefakty otrzymuje te artefakty i żadnego grafu, co jest właściwością tego wejścia, a nie nałożonym na nie ograniczeniem: oba etapy odpowiadają na różne pytania, a topologia dołączeń nie należy do pytań, które można zadać wyrenderowanemu wynikowi.
Wyrażanie reguł organizacji w języku polityk
Powyższe wzorce opisują, co robi dołączenie zarządzania; ta sekcja dotyczy tego, co przedsiębiorstwo pisze, aby je uzyskać. Zespół platformowy z pięćdziesięcioma regułami do sformułowania nie chce pięćdziesięciu wtyczek. Chce mieć swoje reguły jako treść — pliki, które przegląda, wersjonuje i dostarcza jak każdy inny artefakt — z jednym dołączonym silnikiem, który je ocenia.
To właśnie zapewnia silnik języka polityk dołączony do gniazda, a dwa takie silniki są dostarczane w kompilatorze dokładnie w tym celu: silnik Rego i silnik CEL. Operator dołącza jeden z nich, deklaruje pliki polityk, które ma załadować, i reguły działają: bez zewnętrznego zestawu narzędzi, bez pobierania czegokolwiek w czasie kompilacji i bez logiki polityk w kompilatorze. Ocena odbywa się wewnątrz gościa WebAssembly, gdzie znajduje się cała wiedza dziedzinowa.
Ten sam silnik obsługuje każdą rolę zarządzania, więc organizacja pokrywa całą swoją powierzchnię jedną dołączoną wtyczką i kilkoma jej dołączeniami:
- Ocena architektury. Dołączona do grafu kompilacji polityka odczytuje każdy węzeł, krawędź i dołączenie, które przechowuje kompilator, a także wyliczone obok nich ścieżki routingu, i zgłasza, co musi zatrzymać kompilację. To tutaj mieszczą się niezmiennik topologii, reguła autoryzacji między granicami lub reguła przepływu poświadczeń.
- Ocena wyniku. Dołączona do wyrenderowanych artefaktów polityka odczytuje pliki wytworzone przez kompilację — jako tekst oraz jako sparsowane dokumenty tam, gdzie format został sparsowany przed polityką — i raportuje o konkretnym wyniku.
- Dostarczanie metadanych pochodnych. Dołączona w celu kształtowania etykiet polityka decyduje, jakie etykiety noszą węzły kompilacji, na podstawie środowiska encji Release i tego, co węzły już deklarują. To mechanizm opisany powyżej we wzorcu 2, z regułą wyrażoną jako treść polityki, a nie jako specjalnie zbudowana wtyczka.
- Dodawanie możliwości, której programista nie wpisał. Dołączona w celu wstrzykiwania adnotacji polityka dodaje adnotacje do komponentów kompilacji; adnotacja pod kluczem, dla którego encja Manifest rejestruje powiązanie, rozwija się w dołączenie encji Feature, więc reguła firmowa może dostarczyć opakowanie potrzebne komponentowi, zamiast jedynie odrzucać jego brak. Decyzja zapisuje dowolną wartość, jaką operator mógłby zapisać w tej adnotacji — ciąg znaków albo obiekt podkluczy dla powiązania, które kieruje kilka wartości — a build odczytuje ją dokładnie tak, jak odczytuje tę samą wartość zapisaną w encji Release. Decyzja może jedynie dodawać: wartość, która usunęłaby adnotację lub z niej zrezygnowała, jest odrzucana, a wstrzyknięta wartość, której build nie potrafi skierować lub której powiązana encja Feature nie dopuszcza, jest odrzucana ze wskazaniem pluginu, który ją wstrzyknął.
Reguła odczytuje to, co niesie ładunek, i zgłasza swoją decyzję pod nazwanym kluczem:
# Evaluated by a governance verdict role over the assembled graphpackage acme.security
import rego.v1
deny contains msg if { some id, node in input.graph.spec.nodes node.labels["compliance.aggrega.ai/data-class"] == "restricted" not node.labels["acme.com/owner"] msg := sprintf("node %v holds restricted data and declares no owner.", [id])}Reguła, która śledzi dane wzdłuż grafu, odczytuje trasy wyliczone przez ładunek. language-reference/examples/policy-data-class-route/ jest taką regułą, od początku do końca: zatrzymuje kompilację, w której komponent przechowujący dane jednej klasy dociera do komponentu innej klasy trasą, na której nie dołączono żadnej odtajniającej encji Feature, a ta sama encja Aggregate kompiluje się pomyślnie, gdy encja Release kieruje ten ruch przez bramę niosącą core/data-masking. Kompilator przenosi etykietę klasy jako ciąg znaków i niczego nie szereguje — klasy, ich kolejność i encje Features, które liczą się jako odtajniające, to ustawienia dołączenia. Reguła jest napisana raz dla każdego z trzech silników — dwóch wkompilowanych w CLI oraz OPA za referencyjnym gościem adaptera — każda kopia osobno, więc kompilacja, co do której dwa silniki się nie zgadzają, pokazuje tę niezgodność.
Własne słownictwo polityki zostaje zachowane. Poziomy ważności, na które reaguje gniazdo, tworzą zamknięty zbiór, ale nazwy, pod którymi polityka zbiera swoje decyzje, należą do polityki. Nazwy domyślne to konwencjonalne nazwy, których korpus Rego już używa, a operator, którego polityki nazywają swoje decyzje inaczej, deklaruje mapowanie w ustawieniach dołączenia — dzięki czemu organizacja, która już utrzymuje bibliotekę polityk, przyjmuje gniazdo bez jej przepisywania. Mapowanie jest typowane przez schemat, który wtyczka deklaruje dla swoich ustawień, więc wadliwe mapowanie zatrzymuje kompilację, zanim uruchomi się jakakolwiek polityka, zamiast błędnie skierować werdykt.
Cała biblioteka polityk podróżuje jako jedno dołączenie. Zestaw polityk można dołączyć plik po pliku albo jako pojedyncze archiwum zawierające razem jego pliki polityk i dokumenty danych, które otwiera gość. Archiwum, którego nie można odczytać, jest zgłaszane jako takie, ze wskazaniem pliku — nigdy jako zestaw polityk, który nie podjął żadnej decyzji, ponieważ „biblioteka była nieczytelna” nigdy nie może być nieodróżnialne od „biblioteka zezwoliła na kompilację”.
Polityka, której nie można ocenić, zatrzymuje kompilację. Gdy polityki nie można ocenić, dołączenie kończy się błędem, a kompilacja zatrzymuje się z usterką wskazującą wtyczkę, celowo odróżnioną od werdyktu, który zatrzymuje kompilację. Tych dwóch przypadków nie wolno mylić i żaden z nich nie jest zezwoleniem.
Pełna powierzchnia tworzenia — ładunek udostępniany przez każdą rolę, klucze decyzji, mapowanie na poziomy ważności i sposób dołączania archiwum — znajduje się w language-reference/plugins/policy-socket.md.
Dziedziczenie i dyscyplina publikowania
Dziedziczenie przez extends: to mechanizm katalogu, który pozwala architektom platformy budować wyspecjalizowane encje potomne na wspólnych bazach. Oba rodzaje katalogowe rozchodzą się w kwestii swoich filarów danych. Schematy rodzica i potomka encji Feature składają się w czasie ładowania obszaru roboczego, tworząc ujednolicony schemat z pochodzeniem dla każdego liścia. Rozszerzająca encja Component nie zapisuje żadnej treści filaru: zapisuje dosłowny znacznik schema: inherited i otrzymuje blok schema: swojej bazy dokładnie tak, jak baza go napisała, na każdej głębokości łańcucha.
To właśnie rozstrzyga kwestię zarządzania, którą rodzi wspólna baza — jakie ograniczenia potomek może zadeklarować względem swojej bazy. Dla encji Component odpowiedź jest strukturalna, a nie pilnowana: zadeklarowany kontrakt potomka po prostu jest kontraktem bazy, więc potomek nie może poluzować, usunąć ani zmienić typu ograniczenia bazy i nie jest potrzebna żadna kontrola w czasie publikacji, aby baza pozostała nienaruszona. Potomek, który zasadnie potrzebuje reguły ostrzejszej niż deklarowana przez jego bazę, wyraża to jako dodatkowy wpis w swoim bloku assertions:, który składa się obok reguł bazy, zamiast je zastępować.
To, co potomna encja Component faktycznie składa, to struktura: jej sloty dołączeń (featuresSchema), gniazda topologii (usesSchema), lista dozwolonych samowstrzyknięć (inject) i nazwane assertions są scalane wzdłuż łańcucha, przy czym ponownie zadeklarowany wpis całkowicie zastępuje wpis bazy.
Rozmieszczenie reguł: które reguły należą do wtyczki polityk, a które do schematu każdej encji Component
Wtyczka dyscypliny publikowania jest miejscem dla reguł przekrojowych obowiązujących w całym katalogu: reguł łańcucha dostaw (np. „każda encja Recipe musi wskazywać przez implements: encję Component, która istnieje w katalogu”), firmowych reguł zgodności (np. „każda encja Component z compliance.aggrega.ai/scope: pci-dss musi przez extends: rozszerzać firmową bazę pci”). Te reguły obejmują wiele encji, oceniają obszar roboczy jako całość lub egzekwują konwencje w czasie publikacji, a nie w czasie kompilacji.
Deklaracja schema: każdej encji Component / każdej encji Feature jest miejscem dla ograniczeń poszczególnych encji: typów, zakresów, wzorców i wyliczeń dla poszczególnych pól; reguł międzypolowych wyrażonych w dedykowanym bloku assertions:. Te ograniczenia są lokalne dla jednej encji i podróżują z nią przez katalog.
Ten podział nie jest arbitralny. Reguła taka jak „każde wymagane pole musi być obecne” to ograniczenie pojedynczej encji, które należy do tablic required:. Reguła taka jak „każda encja potomna, która rozszerza rodzica pci-dss, musi zadeklarować etykietę zarządzania na poziomie obszaru roboczego” to reguła międzyencyjna, którą egzekwuje wtyczka polityk. Te dwie klasy reguł nigdy się nie pokrywają, ponieważ odpowiadają na różne pytania: schemat sprawdza, „czy ta instancja odpowiada swojemu kontraktowi”; wtyczka polityk sprawdza, „czy ten katalog spełnia przekrojowe reguły wymagane przez obszar roboczy”.
Przy tworzeniu nowej reguły zarządzania pytanie o rozmieszczenie brzmi: czy reguła zależy wyłącznie od treści pojedynczej encji (→ schemat lub blok assertions), czy od relacji między wieloma encjami lub od konfiguracji na poziomie obszaru roboczego (→ wtyczka polityk). Wzorzec lintera Wasm to kanoniczny mechanizm dla przypadku przekrojowego; katalogi przedsiębiorstw mogą dystrybuować własne wtyczki polityk, które korzystają z tego samego interfejsu kontraktu wtyczek co standardowa wtyczka dyscypliny publikowania.
Dyscyplina prefiksów adnotacji
Przestrzeń nazw adnotacji niesie semantykę pochodzenia — różne prefiksy sygnalizują różnych odbiorców i różne organy zarządzania. Autorzy katalogów, firmowe zespoły platformowe i sama platforma Aggrega zapisują adnotacje w tym samym płaskim słowniku; to prefiks utrzymuje rozdzielność odbiorców.
| Prefiks | Pochodzenie | Odbiorcy | Modyfikowalność |
|---|---|---|---|
aggrega.ai/ (bez subdomeny) | Zarezerwowany: emitowany wyłącznie przez kompilator Aggrega | Narzędzia wewnętrzne, oznaczanie pochodzenia | Niedostępny do zapisu przez użytkownika; adnotacje z prefiksem bez subdomeny zadeklarowane w treści użytkownika są odrzucane w momencie publikacji |
<sub-domain>.aggrega.ai/ (np. component.aggrega.ai/, feature.aggrega.ai/, compliance.aggrega.ai/) | Konwencja katalogu | Architekci tworzący encje katalogu; wtyczki polityk Wasm konsumujące etykiety | Wydawcy katalogu zapisują; konsumenci odczytują |
<enterprise-domain>/ (np. acme.com/, my-org.io/) | Nakładka firmowa | Firmowe zespoły platformowe; firmowe wtyczki Wasm | Autorzy firmowi zapisują; kompilator platformy ignoruje je jako nieprzejrzyste metadane |
<community-domain>/ (np. cncf.io/, kubernetes.io/) | Ekosystem zewnętrzny | Narzędzia międzyekosystemowe odczytujące powszechnie znane etykiety | Zarządzany przez społeczność |
Prefiks aggrega.ai/ bez subdomeny podlega najściślejszej dyscyplinie: jest zarezerwowany wyłącznie dla adnotacji emitowanych przez platformę. Kompilator emituje w renderowanym wyniku aggrega.ai/compiler-version, aggrega.ai/component-id, aggrega.ai/recipe-uri, aggrega.ai/boundary-path i powiązane klucze pochodzenia; treść użytkownika, która bezpośrednio deklaruje adnotację aggrega.ai/<key>, jest odrzucana w momencie publikacji. Ta dyscyplina zapobiega kolizjom adnotacji tworzonych przez użytkownika z informacjami o pochodzeniu emitowanymi przez platformę.
Prefiksy subdomen pod <sub-domain>.aggrega.ai/ stanowią przestrzeń konwencji katalogu. Biblioteka standardowa używa component.aggrega.ai/type (etykiety ontologii cloud-native), feature.aggrega.ai/kind (podziału encji Feature na operacyjne i poświadczeniowe), compliance.aggrega.ai/* (etykiet osi zgodności) oraz podobnych wydzielonych podprzestrzeni nazw. Każdą subdomeną zarządza określona grupa odbiorców katalogu: component.aggrega.ai/* — autorzy encji Component, feature.aggrega.ai/* — autorzy encji Feature, compliance.aggrega.ai/* — odbiorcy polityk zgodności. Odczyty między subdomenami (wtyczka Wasm odczytująca z wielu podprzestrzeni nazw) są dozwolone, ale rzadkie; każda wtyczka zwykle ogranicza się do jednej podprzestrzeni nazw.
Prefiksy domen firmowych (acme.com/..., my-org.io/...) stanowią powierzchnię rozszerzeń platformy. Kompilator Aggrega traktuje je jako nieprzejrzyste metadane; konsumują je firmowe wtyczki Wasm. Firmy tworzą dowolną strukturę prefiksów, która pasuje do ich zarządzania — płaską (acme.com/owner: team-payments), subdomenową (security.acme.com/scope: pii) lub hierarchiczną (org.acme.com/billing-center: finance). Platforma nie ogranicza układu prefiksów firmowych; jedyną regułą jest to, że prefiksy firmowe nie mogą kolidować z aggrega.ai/ ani jego subdomenami.
Ta dyscyplina ma znaczenie, ponieważ adnotacje działają kaskadowo — adnotacje zapisane w podsystemie encji Aggregate propagują się do każdego komponentu podsystemu, własne adnotacje instancji komponentu nadpisują adnotacje jej podsystemu, a adnotacje modułu docierają do własnych komponentów modułu; adnotacje na granicy encji Release propagują się do każdego komponentu w granicy. Adnotacja dostawcy dociera do wyrenderowanego wyniku z każdej ze stron, a gdy obie strony zapisują ten sam klucz, stosowana jest wartość z encji Release. Bez dyscypliny prefiksów adnotacja po stronie encji Aggregate mogłaby po cichu nadpisać klucz pochodzenia emitowany przez platformę, a adnotacja firmowa mogłaby kolidować z kluczem konwencji katalogu. Tabela prefiksów czyni odbiorców jawnymi, a regułę zapobiegania kolizjom — egzekwowalną w momencie publikacji.
Wyliczenie powierzchni adnotacji dla poszczególnych encji oraz semantykę kaskady trzech koszyków (.context.annotations.release / .context.annotations.catalog / .context.annotations.aggregate) opisano w language-reference/vocabulary/labels-and-annotations.md.